2025 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 16 – ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ (Ματθ. 9, 9-13)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Ὁμιλία πού ἔγινε στίς 16/11/1980)

Μία γλυκύτατη ἱστορία

Τό Εὐαγγέλιο πού ἀκούσαμε σήμερα, μᾶς ἔφερε στήν μνήμη μιά γλυκύτατη ἱστορία. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, μιά μέρα πέρασε ἔξω ἀπό ἕνα τελωνεῖο. Ἐκεῖ εἶδε ἕνα τελώνη, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν Ματθαῖος. Καί τόν κάλεσε νά γίνει Ἀπόστολός Του, νά πάει κοντά Του. Ὄχι ἁπλῶς νά πάει κοντά Του γιά λίγο, ἀλλά νά πάει «μιά γιά πάντα» κοντά Του. Καί ὄχι μόνο νά σταθεῖ κοντά Του, γιά νά αἰσθανθεῖ τήν χαρά καί τήν εἰρήνη πού δίνει ὁ Χριστός, ἀλλά καί γιά νά ἀνοίξει τό στόμα του καί νά κηρύσσει τήν ἐμπειρία του σέ ὅλο τόν κόσμο.

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Στή σύνδεση τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς μας μέ τήν ἀποδοχή τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί τήν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν προβαίνει ὁ Πρωτοκορυφαῖος Παῦλος, στό σημερινό Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Διδάσκει ὅτι καθένας πού θά ἐπικαλεστεῖ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου, θά σωθεῖ. Γιά νά συμβεῖ ὅμως αὐτό, πρέπει νά πιστέψει στόν Χριστό, ὡς Σωτῆρα καί Λυτρωτή. Καί αὐτή ἡ πίστη ἔρχεται διά τοῦ θείου λόγου, τόν ὁποῖο ἀναλαμβάνει ἡ Ἐκκλησία νά διδάξει διά τῶν διδασκάλων της. Ἀλλά δέν ἀρκεῖ μόνον αὐτό. Ἀπαιτεῖται ἡ ἀποδοχή τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, πού συνίσταται στήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του. Προηγεῖται, δηλαδή, ἡ ἐναλλαγή συγκεκριμένων προϋποθέσεων, πού ὁδηγοῦν στή σωτηρία.

**Στό ἐπίκεντρο ἡ κάθε τοπική Ἐκκλησία** 

 Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 16 Νοεμβρίου 2025, Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου (Ματθ. θ΄ 9-13)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ἡ ἱεραποστολὴ τοῦ τελώνη

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει σήμερα τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου ἔνδοξου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστῆ Ματθαίου. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα τῆς θείας Λειτουργίας εἶναι ἀφιερωμένα σ᾿ ἐκεῖνον. Στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας ἀκούσαμε τὴν περικοπὴ ποὺ περιγράφει τὴν κλήση τοῦ Ματθαίου ἀπὸ τὸν Κύριο. Ὁ Ματθαῖος ἦταν τελώνης στὸ ἐπάγγελμα. Εἰσέπραττε τοὺς φόρους γιὰ λογαριασμὸ τῶν Ρωμαίων, στοὺς ὁποίους ἦταν ὑπόδουλοι οἱ Ἑβραῖοι. Οἱ τελῶνες ὅμως τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἐκμεταλλεύονταν τὴν ἰδιότητά τους καὶ ἔκλεβαν τὶς ξένες περιουσίες. Ἦταν ἄνθρωποι ἁμαρτωλοί, ποὺ πλούτιζαν ἀπὸ τὸν κόπο τῶν ἄλλων.

 Κυριακή 16η Νοεμβρίου 2025

Ματθαίου τοῦ ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ.  

(Μτθ. 9, 9 –13)

«Καί παράγων ὁ Ἰησοῦς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπί τό τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον» (Μτθ. 9, 9).

Κατά τή σημερινή Κυριακή τιμοῦμε τή μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καί εὐαγγελιστῆ Ματθαίου. Στό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας ὁ ἴδιος περιγράφει σέ τρίτο πρόσωπο τή στιγμή πού γνωρίστηκε μέ τόν Ἰησοῦ: «Καί παράγων ὁ Ἰησοῦς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπί τό τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον». Ἦταν ἡ στιγμή πού ἄλλαξε τή ζωή του γιά πάντα. Ἦταν ἡ στιγμή πού ἡ ἀνθρωπότητα ἀπέκτησε ἕναν τιτάνα τοῦ πνεύματος. Ἦταν ἡ στιγμή πού ὁ Χριστός τοποθετοῦσε ἕναν ὁδοδείκτη στίς ἀνθρώπινες διαδρομές.

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ H΄ ΛΟΥΚΑ

Ὁ νομικὸς στὸ εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ θέτει ἕνα τέτοιο ἐρώτημα ὅχι γιὰ νὰ λάβει ἀπάντηση, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ αὐτὸ ποὺ ἤδη πιστεύει, ὅπως κάνουμε πολλὲς φορὲς στὴ ζωή μας: «Τί ἔδει ποιῆσαι γιὰ νὰ κληρονομήσω ζωὴν αἰώνιον;»

Πρόκειται γιὰ μιὰ εὐγενὴ ἐρώτηση, ποὺ προκαλεῖ συμπάθεια καὶ θαυμασμό, ἀλλὰ ὁ εὐαγγελιστὴς μᾶς λέει καθαρά: τὴν ἔθεσε γιὰ νὰ δοκιμάσει τὸν Ἰησοῦ. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, πάντοτε πρᾶος διδάσκαλος, δὲν ἀπαντᾶ μὲ λόγια, ἀλλὰ μὲ μιὰ ἱστορία. Μιὰ ἱστορία ποὺ ταράσσει, ἐνοχλεῖ, γίνεται καθρέφτης γιὰ μᾶς.

 ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2025

ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ

(Ματθ. θ΄ 9-13) (Ρωμ. ι΄ 11- ια΄ 2)

Η μεγαλειώδης κλήση

«Ἀκολούθει μοι»

Η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα περιγράφει την κλήση του Ματθαίου από τον ίδιο τον Χριστό και ξεδιπλώνει το σκηνικό του γεύματος που ακολούθησε στο σπίτι του. Ένα γεγονός που συνδέεται αβίαστα με την εορτή του αποστόλου και ευαγγελιστή Ματθαίου. Γι’ αυτό το λόγο έγινε και η επιλογή. Περιγράφει την κλήση του Ματθαίου από τον Ιησού. Η μνήμη του στις 16 Νοεμβρίου, τον τιμά ως τον πρώτο που έγραψε Ευαγγέλιο και ως παράδειγμα του μετανοημένου αμαρτωλού, που κλήθηκε να γίνει Απόστολος, αποδεικνύοντας έμπρακτα την αγάπη του Χριστού προς όλους τους ανθρώπους.

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΜΝΗΜΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

16-11-2025

«ὡς πόδες εὐαγγελιζομένου ἀκοήν εἰρήνης» (Ἠσαΐου 52,7)

Στήν Παλαιά Διαθήκη, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ὁ Κύριος λέγει στήν Σιών: «ὅπως τά πόδια ἐκείνου ὁ ὁποῖος σπεύδει νά ἀναγγείλει τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς εἰρήνης...ἔτσι καί ἐγώ θά διαλαλήσω τήν χαρμόσυνον ἡμέρα τῆς σωτηρίας σου». 

Στήν σημερινή ἀποστολική περικοπή ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει: «ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην, τῶν εὐαγγελιζομένων τά ἀγαθά» (Ρωμ. 10,15). Ἡ λέξη ὡραῖος στήν ἀρχαία ἑλληνική γραμματεία σημαίνει τόν καλό, τόν περικαλῆ, αὐτόν πού ἐμφανίζεται στή κατάλληλη στιγμή. Οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων τά εὐχάριστα τῆς Βασιλείας τοῦ Μεσσία εἶναι «ὡραῖοι» δηλαδή καλοί καί περικαλεῖς. 

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 16-11-2025 «ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ»

«ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ»

Ἡ σημερινὴ Κυριακὴ συμπίπτει μὲ τὴν μνήμη τοῦ Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου τὸν ὁποῖον κάλεσε ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὸ τελώνιο γιὰ νὰ τὸν κάνει μαθητή, Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστή. Οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι σκανδαλίζονται, ἀλλὰ ὁ Χριστὸς κατακλείει τὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα λέγοντας ὅτι: « δὲν ἦλθα νὰ καλέσω δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοια».

 Κυριακή ἀποστόλου Ματθαίου (16.11.2025)

Ματθαίου θ΄ 9-13

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

σήμερα εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἀποστόλου καί εὐαγγελιστῆ Ματθαίου. Ὁ ἴδιος μᾶς περιγράφει τόν τρόπο γνωριμίας του μέ τόν Χριστό καί ὅτι τόν ἀκολούθησε καί ἔγινε πιστός μαθητής του.

Τόν βρῆκε ὁ Χριστός στήν ἐργασία του, στό τελωνεῖο τῆς Καπερναούμ. Ἦταν τελώνης, φοροεισπράκτορας. Ἐπάγγελμα πού δέν ἦταν τίμιο καί δίκαιο γιατί, συνήθως, αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἦταν καί ἀδικοῦντες.

Ἔβαζαν δυσβάστακτους φόρους στόν λαό καί οἱ ἄνθρωποι ἀγανακτοῦσαν ἐναντίον τῶν τελωνῶν, διότι ἀδυνατοῦσαν νά πληρώσουν τούς φόρους.

 Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ (16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)

«Ο άγιος Ματθαίος, καθισμένος στο τελώνιο, ως φοροεισπράκτορας που ήταν, άκουσε τον Κύριο να του λέει: Ακολούθει μοι. Την ίδια ώρα σηκώθηκε και Τον ακολούθησε. Του έκανε μεγάλη φιλοξενία στο σπίτι του, όπως λέει το ευαγγέλιο, και συναριθμήθηκε στους αποστόλους. Αυτός, αφού δέχτηκε τη δύναμη του αγίου Πνεύματος και έμαθε τα θεία, συνέγραψε το κατ’  αυτόν ευαγγέλιο και το έστειλε στους Ιουδαίους. Δίδαξε τους Πάρθους και τους Μήδους, ίδρυσε Εκκλησία, κι αφού έκανε πολλά θαύματα, ύστερα τελειώθηκε διά πυρός από τους απίστους».

Ο άγιος Θεοφάνης, ο υμνογράφος της ακολουθίας και του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστή Ματθαίου, σε δύο κυρίως σημεία επικεντρώνει την προσοχή μας μέσα από τους ύμνους του γι’  αυτόν: πρώτον, στο γεγονός της κλήσεώς του από τον Κύριο, ώστε από τελώνης να γίνει απόστολος, δεύτερον, στη συγγραφή του ευαγγελίου του. Προκειμένου να κατανοήσει κανείς τη σημασία της μεταστροφής αυτής, θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο όρος «τελώνης» την εποχή εκείνη ήταν ταυτόσημος με τον όρο «αμαρτωλός». Κι αυτό  διότι οι τελώνες ήταν εκείνοι, που νοικιάζοντας τους φόρους που είχαν επιβάλει στους Ιουδαίους οι κυρίαρχοι Ρωμαίοι, τους απαιτούσαν έπειτα πολλαπλασίως. Θεωρούνταν λοιπόν ως εκείνοι που «ρουφούσαν» κυριολεκτικά το αίμα του λαού, λόγω της μεγάλης αδικίας τους. Επ’ αυτού μάλιστα έχει καταγραφεί και το εξής περιστατικό, που φανερώνει πολύ άμεσα την αμαρτωλότητα των τελωνών: κάποιος τελώνης που πήγε να εισπράξει τους φόρους από έναν πτωχό Ιουδαίο, διεπίστωσε ότι αυτός είχε πεθάνει προ ολίγων ημερών. Τι έκανε λοιπόν; Προκειμένου να εκβιάσει την πληρωμή από τους συγγενείς του αποθανόντος, ξέθαψε το πτώμα και άρχισε να το μαστιγώνει. Ώστε τελώνης και αμαρτωλός ήταν όροι ταυτόσημοι.

Ο υμνογράφος λοιπόν επικεντρώνει στην μεταστροφή του Ματθαίου – «ευαγγελιστής από τελώνου, ως ηκολούθησέ σοι, μετεσκεύασται ο θεηγόρος, τη παναλκεί , παντουργέ, δυνάμει σου, ο Ματθαίος ο πανάριστος» (Καθώς σε ακολούθησε, παντουργέ Κύριε,  ο θεηγόρος Ματθαίος ο πανάριστος, άλλαξε και έγινε από τελώνης ευαγγελιστής, με την παντοδύναμη ενέργειά Σου) - εξηγώντας μας όμως ότι αυτό έγινε αφενός διότι ο ίδιος ο Χριστός έδωσε αυτήν την δύναμη, αφετέρου διότι ο Κύριος ως καρδιογνώστης είδε την ένθεη γνώμη του, παρ’  όλη την αμαρτωλή δραστηριότητά του, και έτσι τον λύτρωσε από τον κόσμο της αδικίας: ό,τι συνέβη, όπως και άλλοτε είχαμε σημειώσει, και με τον απόστολο Παύλο για παράδειγμα. Κι αυτό σημαίνει: ο Κύριος προγνωρίζοντας την καλή προαίρεση του ανθρώπου, καλεί τον άνθρωπο να Τον ακολουθήσει, οπότε στη συνέχεια τον ενισχύει ποικιλοτρόπως. «Ο εμβατεύων καρδίας των ανθρώπων, ότε σου την ένθεον γνώμην, Απόστολε, θεία προγνώσει εώρακε, και εκ του κόσμου της αδικίας σε ελυτρώσατο». Απόδειξη της πράγματι καλής διάθεσης του τελώνη Ματθαίου ήταν η άμεση αντίδρασή του: τα άφησε όλα, κάθε γήινη φροντίδα, και ακολούθησε με προθυμία τον Χριστό, για τον Οποίο έδωσε στο τέλος και την ίδια τη ζωή του. «Καλούντι Χριστώ, προς μαθητείαν ουράνιον, προθύμως ηκολούθησας, θεόληπτε, πάσαν σχολήν φροντίδος γηίνης, υφ’  εν παρωσάμενος». Επιφανειακά, φαινόταν ένας αμαρτωλός που αδικούσε τον κόσμο. Εσωτερικά, ήταν έτοιμος να δεχτεί την κλήση του Θεού. Πόσο λανθασμένα κρίνουμε εμείς οι άνθρωποι και πόσο δίκαιη είναι η κρίση του Θεού. Γι’  αυτό και ο Κύριος μάς καλεί «μη κρίνετε κατ’  όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε».

Ο άγιος Ματθαίος όμως, είπαμε, έγινε και ευαγγελιστής: «ευαγγελιστής από τελώνου γενόμενος». Είναι το δεύτερο σημείο που προβάλλει ο υμνογράφος, χρησιμοποιώντας μάλιστα και ωραιότατες εικόνες. Μας υπενθυμίζει εν πρώτοις ότι ήταν ο πρώτος που έγραψε ευαγγέλιο: στα εβραϊκά πρώτα και έπειτα με δική του μεταγραφή στα ελληνικά. «Ο πρώτος του Χριστού ευαγγέλιον γράψας». Με αποτέλεσμα, να φωτίσει όλη την υφήλιο – «πάσαν δαδουχών την υφήλιον κτίσιν» -  και να καταφωτίσει τους λαούς με τις λάμψεις του ευαγγελίου του: «και κατεφώτισας λαούς ευαγγελίου ταις επιλάμψεσι». Ο φωτισμός αυτός του κόσμου μέσω του ευαγγελίου του Ματθαίου είναι, κατά τον υμνογράφο και κατά την πίστη γενικώς της Εκκλησίας, ο φωτισμός της χάρης του αγίου Πνεύματος. Ο Ματθαίος έσκυψε μέσα στα βάθη του Πνεύματος και κατενόησε τον ακένωτο πλούτο Του. Άντλησε λοιπόν τη χάρη αυτή και τη μοίρασε σε όλους του ανθρώπους. «Εις τα βάθη του Πνεύματος διακύψας, απόστολε, πλούτον τον ακένωτον κατενόησας∙ και εξ αυτού αρυσάμενος την χάριν την άφθονον, ημίν ευαγγελικώς πάσι ταύτην διένειμας».

Δεν υπάρχει περίπτωση να μελετήσει κανείς το ευαγγέλιο του αγίου Ματθαίου και να μην αιχμαλωτιστεί από τα θεόπλοκα δίχτυα του. Αρκεί να το μελετήσει με καλή διάθεση και με πίστη. Θα διαπιστώσει ότι το Πνεύμα του Θεού που τον φώτισε, θα φωτίσει και εκείνον. Συνεπώς θα οδηγηθεί στην επίγνωση του ίδιου του Θεού, του μεγαλύτερου θησαυρού στον κόσμο τούτο. Όπως το λέει και ο υμνογράφος: «Ματθαίου ζωγρείται θεοπλόκοις του Μαθητού δικτύοις, τα συστήματα των πιστευόντων, διά παντός προς την σην επίγνωσιν, ευεργέτα, ποδηγούμενα». (Οι πιστοί αιχμαλωτίζονται από τα θεόπλοκα δίχτυα του μαθητή Ματθαίου, και καθοδηγούνται πάντοτε προς τη δική Σου επίγνωση, ευεργέτα Κύριε). Κι ακόμη: είναι το ευαγγέλιο του Ματθαίου που τονίζει κατεξοχήν και την ημέρα της Κρίσεως, της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Μια καταγραφή που όταν λαμβάνεται υπόψη σοβαρά, κάνει τον άνθρωπο να ξυπνάει από τη ραθυμία και να πορεύεται κατά το θέλημα του Θεού. Διότι με όριο την Κρίση του Θεού επιλέγει να σκέπτεται και να πράττει εκείνα που θα αντέξουν την ώρα αυτή: ό,τι αποτελεί πλουτισμό της ψυχής. «Και των ραθύμων ήγειρας ψυχάς…πρώτος γεγονώς ευαγγελιστής εν τω κόσμω, καθυπογράψας την ώραν της κρίσεως».

Τί εἶναι ἡ μετάνοια ἔτσι ὅπως τὴ διακηρύττει ὁ Χριστός!

Ἡ σημερινὴ Κυριακὴ συμπίπτει μὲ τὴν μνήμη τοῦ Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου τὸν ὁποῖον κάλεσε ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὸ τελώνιο γιὰ νὰ τὸν κάνει μαθητή, Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστή. Οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι σκανδαλίζονται ἀλλὰ ὁ Χριστὸς κατακλείει τὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα λέγοντας ὅτι δὲν ἦλθα νὰ καλέσω δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοια.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΙΩΤΙΔΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΑΡΙΟΦΕΡΣΑΛΩΝ
Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014

------------------------------------------------

Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου (Ματθ. θ΄ 9-13)
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ

«Ἀναστάς, ἠκολούθησεν αὐτῷ»

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τή μνήμη τοῦ ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου. Τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται στήν κλήση του ἀπό τό Χριστό νά γίνει μαθητής Του. Ἄς τό παρα­κολουθήσουμε.

* * *

α) Ἡ κλήση.

1. Στήν Καπερναούμ ἔγιναν ὅσα ἀκούσαμε σήμερα. Κάποια μέ­ρα ὁ Χριστός εἶδε τό Ματθαῖο στό τελωνεῖο. Καί τοῦ ἀπευθύνει τήν πρόσκληση: «Ἀκολούθει μοι». Ἴσως ὁ Ἰησοῦς νά τόν εἶχε δεῖ καί ἄλ­λοτε.

2. Κι αὐτός, «ἀναστάς, ἠκολούθησεν αὐτῷ». Χωρίς χρονοτρι­βή, χωρίς νά ζητήσει κάποιες ἐξηγήσεις, χωρίς νά ρωτήσει γιά τό τί πρόκειται νά κάνει, τά ἀφήνει ὅλα καί Τόν ἀκολουθεῖ. Γίνεται σ’ ὅ­λη του τή ζωή, ἀπόστολός Του.

3. Ἡ σκέψη τοῦ καθενός μας γυρίζει στόν ἑαυτό του, στήν πε­ρί­πτωσή του. Κάποτε μέ ἕνα ἐντυπωσιακό τρόπο, ἤ καί ἀνεπαί­σθητα ἴσως κάλεσε ὁ Κύριος κι ἐμᾶς... Πόσο ὄμορφο νἀ ἀκολου­θή­σει κανείς τό Χριστό!

β) Ἀγαλλίαση γιά τή μεταβολή.

1. Ὁ Ματθαῖος δέχτηκε μέ χαρά τήν πρόσκληση. Καί μάλιστα θέλησε νά γιορτάσει τό γεγονὀς. Κι ἔκανε ἕνα ἀποχαιρετηστήριο τραπέζι. Κάτι δηλαδή πού γίνεται μέχρι καί σήμερα, πού εἶναι ἔκ­φραση χαρᾶς πού συμπληρώνει κάθε σπουδαῖο γεγονός.

2. Γιά ποιούς τό ἔκανε αὐτό; Γιά τούς συναδέλφους του. Τούς τελῶνες καί ἁμαρτωλούς. Ἀλλά καί γιά τόν Ἰησοῦ μέ τούς μαθητές Του. Κι ἀσφαλῶς ἦταν μιά ἐπιβεβαίωση τῆς ἀλλαγῆς του ἀπό τήν παλαιά στή νέα του ζωή.

3. Ἀλίμονο ἄν στή χριστιανική ζωή δέ νοιώθουμε καί δέν ἐκφράζουμε τή χαρά καί τήν ἀγαλλίαση! Ὁ πιστός πού ἀκολουθεῖ τόν Κύριο, τό κάνει μέ τήν πιό εὐχάριστη διάθεση.

γ) Αὐτοί πού δέ συμφωνοῦν.

1. Ὅμως ἐκεῖ βρίσκονται καί κάποιοι Φαρισαῖοι. Ὅλοι συντονι­σμένοι ὅπως πάντα στό ἴδιο πνεῦμα, βρίσκουν καί πάλι τήν εὐ­καιρία νά κατακρίνουν τόν Κύριο. Γιατί; Διότι «ἑσθίει καί πίνει μετά τελωνῶν καί ἁμαρτωλῶν». Αὐτά καί τά σκέπτονται, καί τά συζη­τοῦν μεταξύ τους.

2. Ὁ Κύριος καί πάλι τούς ἀποστομώνει: «Δέ χρειάζονται οἱ ὑγιεῖς γιατρό, ἀλλά οἱ ἄρρωστοι! Κι ἐσεῖς πού θεωρεῖτε τόν ἑαυτό σας σωστό καί δίκαιο, δέ σᾶς χρειάζεται ἡ παρουσία μου. Δέν ἦλθα νά καλέσω δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς σέ μετάνοια...»

3. Πόση προσοχή χρειάζεται στίς κρίσεις μας! Βλέπουμε συχνά κάποιον ν’ ἀλλάζει, καί στενοχωριώμαστε. Κι ὅμως αὐτός, ἄσχετα ἀπό τό παρελθόν του, μπορεῖ νά γίνει σωστός χριστιανός, ἀκόμα καί ἅγιος!

* * *

Ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος, ἀδελφοί μου, ἔζησε κοντά στό Χρι­στό κάπου τρία χρόνια. Μετά τήν Πεντηκοστή κήρυξε τό εὐαγγέλιο μέχρι τούς Πάρθους καί τούς Αἰθίοπες. Τελείωσε τόν ἐπίγειο δρόμο του μαρτυρικά. Μᾶς ἄφησε ἕνα πολύτιμο θησαυρό, τό Εὐαγγέλιό του... Καί τό παράδειγμά του τό ἅγιο...

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)

Μνήμη αποστόλου και Ευαγγελιστού Ματθαίου (16-11-2014)

Ρωμ. 10.11 – 11.2 

Ἀδελφοί, λέγει ἡ γραφή· πᾶς ὁ πιστεύων ἐπ' αὐτῷ οὐ καταισχυνθήσεται. 12 οὐ γάρ ἐστι διαστολὴ Ἰουδαίου τε καὶ Ἕλληνος· ὁ γὰρ αὐτὸς Κύριος πάντων, πλουτῶν εἰς πάντας τοὺς ἐπικαλουμένους αὐτόν· 13 πᾶς γὰρ ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου σωθήσεται. 14 πῶς οὖν ἐπικαλέσονται εἰς ὃν οὐκ ἐπίστευσαν; πῶς δὲ πιστεύσουσιν οὗ οὐκ ἤκουσαν; πῶς δὲ ἀκούσουσι χωρὶς κηρύσσοντος; 15 πῶς δὲ κηρύξουσιν ἐὰν μὴ ἀποσταλῶσι; καθὼς γέγραπται· ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην, τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ ἀγαθά! 16 Ἀλλ' οὐ πάντες ὑπήκουσαν τῷ εὐαγγελίῳ· Ἡσαΐας γὰρ λέγει· Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; 17 ἄρα ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ῥήματος Θεοῦ. 18 ἀλλὰ λέγω, μὴ οὐκ ἤκουσαν; μενοῦνγε εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν, καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν. 19 ἀλλὰ λέγω, μὴ οὐκ ἔγνω Ἰσραήλ; πρῶτος Μωϋσῆς λέγει· ἐγὼ παραζηλώσω ὑμᾶς ἐπ' οὐκ ἔθνει, ἐπὶ ἔθνει ἀσυνέτῳ παροργιῶ ὑμᾶς. 20 Ἡσαΐας δὲ ἀποτολμᾷ καὶ λέγει· εὑρέθην τοῖς ἐμὲ μὴ ζητοῦσιν, ἐμφανὴς ἐγενόμην τοῖς ἐμὲ μὴ ἐπερωτῶσι. 21 πρὸς δὲ τὸν Ἰσραὴλ λέγει· ὅλην τὴν ἡμέραν ἐξεπέτασα τὰς χεῖράς μου πρὸς λαὸν ἀπειθοῦντα καὶ ἀντιλέγοντα. Λέγω οὖν, μὴ ἀπώσατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ; μὴ γένοιτο· καὶ γὰρ ἐγὼ Ἰσραηλίτης εἰμί, ἐκ σπέρματος Ἀβραάμ, φυλῆς Βενιαμίν. 2 οὐκ ἀπώσατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ ὃν προέγνω. 

Εορτάζουμε σήμερα την μνήμη του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστού Ματθαίου, και το ανάγνωσμα από την προς Ρωμαίους επιστολή μάς ομιλεί για το κήρυγμα των προφητών και των αποστόλων, για την πίστη στον Χριστό και για το άπειρο έλεος του Θεού προς τον άνθρωπο. Λέει λοιπόν ο απόστολος Παύλος ότι ο κάθε άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό δεν θα ντροπιαστεί, διότι ο Θεός δεν κάνει διάκριση ανάμεσα σε Ιουδαίο ή Έλληνα (δηλαδή ειδωλολάτρη), γιατί είναι Κύριος όλων των ανθρώπων και επομένως ο καθένας που θα επικαλεστεί τον Κύριο θα σωθεί. Και για να επικαλεστεί κανείς τον Θεό, πρέπει πρώτα να πιστέψει σε αυτόν, και για να πιστέψει πρέπει να ακούσει για τον Θεό, και για να ακούσει πρέπει κάποιος να κηρύξει, και για να κηρύξει πρέπει να έχει αποσταλεί από τον Θεό. Άρα η πίστη πηγάζει από την ακοή, η δε ακοή προέρχεται από το κήρυγμα που εκφράζει τα λόγια του Θεού. Οι προφήτες, επομένως, και οι απόστολοι δεν επιτελούν έργο δικό τους, αλλά μεταφέρον τα λόγια του Θεού και μάλιστα έπειτα από την ρητή εντολή του Θεού. Όλες οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης ξεκινούν με την φράση «τάδε λέγει Κύριος...». Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να διευκρινίσουμε ότι προφήτης είναι εκείνος που μιλά τα λόγια που τού έχει υπαγορεύσει απευθείας ο Θεός, τα οποία άλλοτε είναι εντολές, άλλοτε συμβουλές, άλλοτε αποκάλυψη της αληθείας και άλλοτε πρόρρηση των μελλόντων να συμβούν. Με τον ερχομό του Χριστού, ο Θεός αποκαλύπτεται και ομιλεί αυτοπροσώπως στον κόσμο, και γι αυτό πλέον δεν υπάρχουν προφήτες. Στην συνέχεια αποστέλλει τους μαθητές του να μαθητεύσουν πάντα τα έθνη και δίνει στην Εκκλησία το Άγιο Πνεύμα, το οποίο αποκαλύπτει πάσαν την αλήθειαν. Και οι απόστολοι με την σειρά τους και οι διάδοχοι αυτών, οι επίσκοποι, ορίζουν τους διδασκάλους, ώστε να κηρύττουν τα λόγια του Θεού στους ανθρώπους. Αλλά, συνεχίζει ο απόστολος Παύλος, δεν πίστεψαν όλοι και δεν υπήκουσαν στο Ευαγγέλιο. Μήπως δεν άκουσαν; κι όμως, «εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν, καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν». Ο λόγος του Θεού διά των προφητών και διά των αποστόλων έγινε γνωστός ακόμα και σε εκείνους που δεν αναζητούσαν τον Θεό, και ο λαός του Θεού πολλές φορές αποδείχθηκε απειθής και αντιλέγων. Μήπως όμως εξαιτίας αυτής της στάσης, ο Θεός απεστράφη τον λαό του; μη γένοιτο. Αντίθετα, έστειλε τον Υιό του τον μονογενή και ομοίως στέλνει την αγάπη του και ανατέλλει τον ήλιο επί δικαίους και αδίκους και δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού αλλά μακροθυμεί και περιμένει μέχρι να επιστρέψει, να μετανοήσει και να ζήσει*. Και ο απόστολος Ματθαίος, του οποίου την μνήμη εορτάζουμε και τιμούμε σήμερα, ήταν ένας αμαρτωλός άνθρωπος, ένας τελώνης, διεφθαρμένος για τα μέτρα της εποχής του. Γνώριζε τον λόγο του Θεού διά των προφητών, ωστόσο παρέμενε απειθής. Γνώρισε και τον Χριστό, και αμέσως υπάκουσε στο κάλεσμά του και από τελώνης έγινε απόστολος, από καταχραστής έγινε ευεργέτης, γιατί πίστεψε στον Χριστό και αποδέχτηκε την κλήση και από απειθής ιουδαίος έγινε διαπρύσιος κήρυκας και ευαγγελιστής. Και ο απόστολος Παύλος από διώκτης έγινε κήρυκας και μάρτυρας. Κατά τον ίδιο τρόπο και ο Ζακχαίος και η πόρνη και ο ληστής και πολλοί άγιοι όπως ο άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας, η οσία Μαρία η Αιγυπτία και πολλοί από τους νεομάρτυρες που στην νεανική τους ηλικία είχαν αρνηθεί τον Χριστό, ενώ γνώριζαν και δεν υπήκουσαν στο Ευαγγέλιο, η μακροθυμία και η αγάπη του Θεού τούς έδωσε την ευκαιρία να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην όντως ζωή και να λάμψουν ως φωστήρες και να διακριθούν με πολλά χαρίσματα από τον Θεό. Κι εμείς, που ακούμε τον λόγο του Θεού, ας έχουμε πρώτα βεβαία πίστη στον Χριστό και ας τον επικαλούμαστε, κι εκείνος δεν θα μάς αφήσει αβοήθητους. Ας έχουμε επίσης ευήκοα τα ώτα μας στους γνήσιους κήρυκες του λόγου του Θεού, προς εκείνους δηλαδή που μάς διδάσκουν λόγια που οδηγούν στην μετάνοια, στην προσευχή και στον Χριστό, ο οποίος είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Ας μη απελπιζόμαστε, όταν ο λογισμός μάς λέει ότι είμαστε απειθείς ή ανυπάκουοι ή ατελείς, διότι αφ' ενός μεν ο Θεός μακροθυμεί και δεν παροργίζεται με τις πτώσεις μας, αφ' ετέρου δε το τέλειο και αδιάπτωτο είναι κατάσταση των αγγέλων και μόνο, ενώ οι πτώσεις και οι αποτυχίες είναι γνώρισμα των ανθρώπων, και μάλιστα των αγωνιστών. Πάντα και για όλους είναι καιρός μετανοίας, είναι καιρός σωτηρίας. Οι άγιοι και οι απόστολοι και οι προφήτες ήταν και εκείνοι άνθρωποι, με τις πτώσεις τους και με τα δικά τους προβλήματα. Η μακροθυμία και η αγάπη του Θεού είναι δώρο προς όλους, και προς εκείνους και προς εμάς. Ας μιμηθούμε την προθυμία τους και την υπακοή τους στο Ευαγγέλιο, ας μιμηθούμε την μετάνοιά τους, και όταν η ζωή μας είναι σύμφωνη με όσα μάς δίδαξε ο Χριστός, η παρουσία μας και μόνο στον κόσμο και η εν γένει συμπεριφορά μας θα αποτελεί ένα έμπρακτο, σιωπηλό κήρυγμα, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου μας: «οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσιν τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 5.16). Αμήν. 

π. Χ.Β.

* Ιεζεκ. 18.23 : «μὴ θελήσει θελήσω τὸν θάνατον τοῦ ἀνόμου, λέγει Κύριος, ὡς τὸ ἀποστρέψαι αὐτὸν ἐκ τῆς ὁδοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ ζῆν αὐτόν;». Βλ. Και Β' Πέτρου 3.9 : «οὐ βραδύνει ὁ Κύριος τῆς ἐπαγγελίας, ὥς τινες βραδύτητα ἡγοῦνται, ἀλλὰ μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς, μὴ βουλόμενός τινας ἀπολέσθαι, ἀλλὰ πάντας εἰς μετάνοιαν χωρῆσαι».

Πηγή: Απλά και Ορθόδοξα: http://xerouveim.blogspot.gr/2014/11/16-11-2014.html#more

Κήρυγμα Κυριακῆς 16.11.2014

Α΄ Κορ. δ΄ 9-16

Ἀποστολικά Παράσημα

      Τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα «ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν» πού εἶναι ἀπό τήν Α΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου περιγράφει τήν ἀποστολική ζωή ἤ μᾶλλον καταγράφει τά ἔνδοξα παράσημα τῶν ἁγίων ἀποστόλων πού τούς προσέφερε ὁ κόσμος καί πού εἶναι συγχρόνως ἡ δόξα τους. Θά γνωρίσουμε μερικά ἀπ’ αὐτά μέ τήν εὐκαιρία τῆς μνήμης τοῦ ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου πού εἶναι αὔριο.

      Τό πρῶτο παράσημο πού τούς προσέφερε ὁ κόσμος εἶναι ὅτι τούς θεωροῦσαν «κατάδικους καί ἄξιους ἐπί θάνατον ἄγεσθαι». Γι’ αὐτό οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἁγίους Ἀποστόλους μιμούμενοι τόν Χριστόν ἔζησαν δυσκολίες, κινδύνους, κακουχίες καί τελείωσαν τήν ζωή τους μαρτυρικά. Ὁ ἴδιος ὁ ἀπόστολος σέ ἄλλο σημεῖο τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς καί ἄλλων ἐπιστολῶν γράφει ὅτι «καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκω» (Α΄ Κορ. ιε΄ 31) καθώς ἐπίσης «ἕνεκα σοῦ θανατούμεθα ὅλην τήν ἡμέραν ὡς πρόβατα σφαγῆς» (Ρωμ. η΄ 36). Ἔτσι οἱ ἀπόστολοι ἦταν κατάδικοι ἕτοιμοι νά πεθάνουν γιά τόν Χριστό. Γι’ αὐτό καί ἔκαναν τόσο μεγάλα ἔργα. Ζοῦσαν σάν πεθαμένοι. Κι ἀκριβῶς ἐκεῖ ἔγκειται τό μυστικό τῆς ἐπιτυχίας, ἐκτός φυσικά ἀπό τήν ἐνέργεια τῆς θείας χάριτος. Ἐπεκτείνοντας λίγο ἀκόμα αὐτό τό ἀποστολικό γνώρισμα – παράσημο μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ζοῦσαν σάν πεθαμένοι κατάδικοι, γιατί οἱ ἴδιοι γνώρισαν τήν ἀνάστασή τους. Ὅποιος ἀναστήθηκε ἐν Χριστῷ, ὅποιος ἀξιώθηκε νά εἰσέλθει στό μέλλοντα αἰῶνα, αὐτός τήν παρουσία του στήν παροῦσα ζωή τήν αἰσθάνεται ὡς νεκρή. Ἡ μνήμη θανάτου γιά τήν ὁποία τόσο πολλά εἶπαν καί ἔγραψαν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας δέν εἶναι ἁπλή αἴσθηση ὅτι κάποτε θά πεθάνουμε ἀλλά ἕνα μυστήριο, μία κατάσταση πού ἐμπνέεται ἀπό τήν θεία χάρη καί συνεδέεται μέ τήν αἴσθηση τῆς παρουσίας μέσα μας τῆς θείας χάριτος καί τήν ἀνάσταση τῆς ψυχῆς. Τότε καί ὁ Ἴδιος ὁ ἅγιος πονᾶ γιατί δέν ὑπάρχει τίποτε στόν κόσμο πού νά τόν ἀναπαύει. Οἱ γύρω του ἄνθρωποι δέν μποροῦν νά καταλάβουν τόν ἐλθόντα ἀπό ἄλλον κόσμον καί ἔτσι παρεξηγοῦν, τό θεωροῦν ἀποτυχημένο καί ἄδικο. Ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, βλέποντας κάτω ἀπό τήν ἐνέργεια τῆς θείας χάριτος τά πάθη του καί τήν ἐνοικοῦσαν ἁμαρτία κλαίει γιά τήν ἐρήμωσή του. Ἔτσι ἀπό πολλές πλευρές καί ἀπόψεις αἰσθάνεται ἐπιθανάτιος καί κατάδικος πεθαμένος.

Στούς χαρακτηρισμούς αὐτούς βλέπουμε καί ἄλλα στοιχεῖα-παράσημα τῆς ἀποστολικῆς ζωῆς. Ὁ ἀπόστολος ἐν σχέσει μέ τούς φιλοσόφους πού ἔχουν στοχασμούς εἶναι κατά κόσμον μωροί. Στούς ἀνθρώπους τῆς παρούσης ζωῆς τό κήρυγμα, ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ θεωρεῖται μωρία-ἀνοησία, ἀκριβῶς γιατί ὑπερβαίνει τήν ἀνθρώπινη διαλεκτική. Γιά τούς φιλοσοφοῦντες ἡ διδασκαλία περί ἀναστάσεως τῶν σωμάτων εἶναι ἀνοσία. Ἐπίσης οἱ ἀπόστολοι ἐν σχέσει μέ τούς Ἄρχοντες καί τούς ἰσχυρούς τοῦ κόσμου εἶναι ἀσθενεῖς καί ἄτιμοι. Μέ ἄλλα λόγια, θεωροῦνται ἀπό τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου «ὡς περιθωριακοί». Οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦν νά καταλάβουν τήν ἀξία τῆς ταπεινώσεως, τῆς ἀγάπης, τῆς ἡσυχίας καί τῆς σιωπῆς. Καί ὅμως ἐκεῖ πού φαίνεται μωρία, ἀσθένεια καί ἀτιμία, ἐκεῖ ὑπάρχει σοφία, δύναμη καί δόξα.

      Ὁ ἀπόστολος φωτιζόμενος ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα γράφει στήν ἴδια ἐπιστολή, ὅτι «τό μωρόν τοῦ Θεοῦ σοφώτατον τῶν ἀνθρώπων ἐστί καί τό ἀσθενές τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί…ἀλλὰ τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς, ἵνα τοὺς σοφούς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά, καὶ τὰ ἀγενῆ τοῦ κόσμου καὶ τὰ ἐξουθενημένα ἐξελέξατο ὁ Θεός, καὶ τὰ μὴ ὄντα, ἵνα τὰ ὄντα καταργήσῃ» (Α΄ Κορ. α΄ 25-28). Ἡ ζωή ἀνατέλει μέσα ἀπό τόν τάφο, ἡ δύναμη μέσα ἀπό τήν φαινομενική ἀδυναμία καί ἡ δόξα μέσα ἀπό τήν φαινομενική ἀτιμία. Ἡ σοφία τῶν Ἁγίων, ἡ κεκρυμμένη ἀπό τούς κατά κόσμον σοφούς, ἡ δόξα καί ἡ δύναμη τῶν Ἁγίων κεκρυμμένη ἀπό τούς κατά κόσμον δυνατούς, βρίσκεται στό ὅτι εὐλογοῦν στήν λοιδορία, δείχνουν ἀνοχή στόν διωγμό, παρακαλοῦν στήν βλασφημία.

      Ὁ ἀπόστολος Παῦλος δίνει καί ἄλλον χαρακτηρισμόν τῆς ἀποστολικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς. Οἱ ἀπόστολοι θεωροῦνται ἀπό τόν κόσμο «περικαθάρματα» πού σημαίνει τήν ἀκαθαρσία πού συγκεντρώνεται ἀπό τήν καθαριότητα ἑνός δοχείου. Μέ ἄλλα λόγια οἱ ἅγιοι θεωροῦνται ἀπό τούς κοσμικούς ἀνθρώπους ὡς σκουπίδια τοῦ κόσμου. Ἡ ἀποστολική ζωή εἶναι οὐσιαστικά ἡ χριστιανική –εὐαγγελική ζωή. Ὅλοι μας πρέπει νά ἀποκτήσουμε αὐτά τά παράσημα, γι’ αὐτό ἄλλωστε τά γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στούς χριστιανούς τῆς Κορίνθου. Ἄν ὅλος ὁ κόσμος μᾶς ἀπορρίψει ὡς ἀνάξιους προσοχῆς, ἐμπιστοσύνης ἤ σεβασμοῦ δέν θά ἔχει καμία σημασία προκειμένου νά μᾶς δεχθεῖ ὁ Κύριος. Καί ἀντιστρόφως. Τίποτε δέν θά ὠφελήσει ἄν ὅλος ὁ κόσμος σκέπτεται καλά γιά μᾶς καί μᾶς ἐγκωμιάζει ἐάν ὁ Κύριος ἀρνεῖται νά κατοικήσει μέσα μας. Ἡ μόνη μας μέριμνα πρέπει νά εἶναι νά παραμείνουμε στόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, νά γίνουμε μαθητές του καί νά παύσουμε νά εἴμαστε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΓ΄ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου 16-11-2014
Σήμερα ἀκούσαμε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο νὰ μᾶς λέει: «Ὅπως λέει ἡ Γραφή: ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν δὲ θὰ ντροπιαστεῖ. Καμία διάκριση δὲν γίνεται ἂν εἶναι Ἰουδαῖος ἢ ὄχι, γιατί ὁ ἴδιος εἶναι Κύριος γιὰ ὅλους, ποὺ σκορπᾶ πλούσια τὴ χάρη Του σὲ ὅλους ὅσοι Τὸν ἐπικαλοῦνται.  Γιατί, ὁποιοσδήποτε ἐπικαλεσθεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου θὰ σωθεῖ.  Πῶς, ὅμως, θὰ τὸν ἐπικαλεστοῦν, ἂν δὲν τὸν πιστέψουν;  Καὶ πῶς θὰ τὸν πιστέψουν, ἂν δὲν ἔχουν ἀκούσει γι’ αὐτόν;  Καὶ πῶς πάλι θ’ ἀκούσουν γι’ αὐτόν, ἂν κάποιος δὲν τοὺς τὸν κηρύξει;  Καὶ πῶς θὰ κηρύξουν σωστά, ἂν δὲν τοὺς ἀποστείλει ὁ Κύριος;  Γι’ αὐτὸ προφήτεψε ἡ Γραφή:  Πόσο ὄμορφος εἶναι ὁ ἐρχομὸς αὐτῶν ποὺ φέρνουν τὴ χαρμόσυνη εἴδηση γιὰ τὴν εἰρήνη, τὴ χαρμόσυνη εἴδηση γιὰ τὰ ἀγαθὰ τοῦ Θεοῦ!  Μὰ τὸ χαρμόσυνο αὐτὸ μήνυμα δὲν τὸ δέχτηκαν ὅλοι.  Ὅπως τὸ ἔχει πεῖ κιόλας ὁ Ἠσαΐας: Κύριε, ποιὸς πίστεψε στὸ κήρυγμά μας; Ἑπομένως, γιὰ νὰ πιστέψει κανεὶς χρειάζεται ν’ ἀκούσει τὸ κήρυγμα καὶ τὸ κήρυγμα γίνεται μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.  Ἀναρωτιέμαι, ὅμως, μήπως οἱ Ἰουδαῖοι δὲν ἄκουσαν τὸ κήρυγμα;  Καὶ βέβαια τὸ ἄκουσαν! Γιατί λέει ἡ Γραφή:  Σ’ ὅλη τὴ γῆ ἀντήχησε ἡ φωνή τους, στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ λόγια τους.  Καὶ πάλι ἀναρωτιέμαι: μήπως ὁ Ἰσραὴλ δὲν τὰ κατάλαβε; Τὴν ἀπάντηση τὴ δίνει πρῶτος ὁ Μωυσῆς:  Θὰ σᾶς κάνω νὰ ζηλέψετε ἕνα ἔθνος ποὺ δὲν εἶναι ἔθνος. Θὰ σᾶς κάνω νὰ ἐξοργιστεῖτε μ’ ἕνα λαὸ ποὺ δὲν ἔχει σύνεση.  Κι ὁ Ἠσαΐας φτάνει στὸ σημεῖο νὰ λέει:  Μὲ βρῆκαν αὐτοὶ ποὺ δὲ μ’ ἀναζητοῦσαν.  Φανερώθηκα σ’ ἐκείνους ποὺ δὲ ρωτοῦσαν κἄν γιὰ μένα.  Γιὰ τὸν Ἰσραὴλ, ὅμως, λέει:  Ὅλη τὴ μέρα ἅπλωνα τὰ χέρια μου σ’ ἕνα λαὸ ἀνυπάκουο, ποὺ ὅλο μοῦ ἀντιμιλᾶ. Ἔπειτα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ἀναρωτιέμαι: μήπως ὁ Θεὸς ἀπέρριψε τὸ λαό του;  Ἀποκλείεται! Γιατί κι ἐγὼ εἶμαι Ἰσραηλίτης, ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, ἀπὸ τὴ φυλὴ Βενιαμίν.  Δὲν ἀπέρριψε, λοιπόν, ὁ Θεὸς τὸ λαό του, ποὺ ἀπὸ παλιὰ τὸν ἔχει ξεχωρίσει καὶ ἀγαπήσει.»

Αὐτὴ τὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ διάλεξε σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας νὰ διαβαστεῖ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς μνήμης τοῦ εὐαγγελιστῆ Ματθαίου. ὉΜατθαῖοςἢΛευΐ, ἦταν ἕνας ἀπὸ τούςἈποστόλους, μαθητὴς τοῦΧριστοῦ. Καταγόταν ἀπὸ τὴν Γαλιλαία καὶ ἐργαζόταν ὡς τελώνης, δηλ. φοροεισπράκτορας. Κάποια μέρα ποὺ ὁ Ἰησοῦς περνοῦσε ἀπὸ τὴν Καπερναούμ, ὅπου ὁ Ματθαῖος κατοικοῦσε, τὸν εἶδε καὶ γνωρίζοντας τὴν ἐσωτερικὴ διάθεση καὶ προαίρεση τῆς ψυχῆς του, τοῦ ζήτησε νὰ Τὸν ἀκολουθήσει. Ὁ Ματθαῖος χωρὶς δεύτερη σκέψη ἄφησε τὴν ἐργασία του καὶ ἀπὸ τότε ἦταν δίπλα Του. Ἡ πορεία τοῦ Ἀποστόλου Ματθαίου ἦταν μεγάλη, ἀφοῦ κήρυττε γιὰ δώδεκα χρόνια μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ στὴν Παλαιστίνη καὶ ἔπειτα κήρυξε σὲ ἄλλα ἔθνη γιὰ τὴν διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Ἀπόστολος Ματθαῖος εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ φερόμενου πρώτου Εὐαγγελίου ποὺ φέρει καὶ τὸ ὄνομά του. Ἐλάχιστα εἶναι γνωστὰ γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴ δράση τοῦ Ματθαίου. Ἂν καὶ μεταγενέστερες παραδόσεις μιλοῦν γιὰ μαρτυρικὸ θάνατο στὴν πυρὰ ἢ ἐκτέλεση μὲ ξίφος, ἡ πιθανότερη ἐκδοχὴ εἶναι αὐτὴ τοῦ Ἡρακλείωνα, τὴν ὁποία παραθέτει ὁ Κλήμης Ἀλεξανδρείας καὶ ἀναφέρει ὅτι ὁ Ματθαῖος πέθανε ἀπὸ φυσικὸ θάνατο. Ὅποιος πεθαίνει γιὰ τὸν Χριστὸ, μὲ τὸν Χριστὸ ζεῖ στὴν αἰωνιότητα. Μὲ τὸν βιολογικό του θάνατο φεύγει ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ ἀλλὰ δὲν χάνεται. «Κοιμᾶται» προσωρινὰ περιμένοντας τὴν ἀνάσταση. Αὐτὸς εἶναι ὁ πυρήνας τῆς εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασή του. Αὐτὸ τὸ περιεχόμενο Ἀλήθειας καὶ ζωῆς συγκλόνισε τοὺς Εὐαγγελιστὲς καὶ Ἀποστόλους καὶ ξεπερνώντας ἀνθρώπινα μέτρα καὶ ὅρια ὄργωσαν τὸν τότε γνωστὸ κόσμο κάτω ἀπὸ ἀπίστευτες δυσκολίες καὶ ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια, γιὰ νὰ εὐαγγελίσουν τὰ ἔθνη. Εὐαγγέλιο καὶ εὐαγγελίζομαι σημαίνει ἀναγγέλλω τὴν καλὴ εἴδηση τῆς  σωτηρίας. Εἶναι ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο ποὺ πραγματοποιήθηκε στο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἂν ἦταν μιὰ ἀνθρώπινη διδασκαλία καὶ ἐπινόηση θὰ εἶχε τὴν τύχη ἄλλων διδασκαλιῶν καὶ ἐπινοημάτων. Ὅμως, ἐπειδὴ εἶναι τὸ μήνυμα τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, γι’ αὐτὸ εἶναι πανανθρώπινο, διαχρονικό, παγκόσμιο. «Πεπλήρωται ὁ καιρὸς καὶ ἤγγικεν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Τὸ εὐαγγέλιο εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καὶ, καθὼς βρισκόμαστε στὸν δρόμο γιὰ τὰ Χριστούγεννα, ἂς θυμηθοῦμε ὅτι οἱ ἄγγελοι ἀναγγέλλουν τὴν γέννησή του ὡς εὐαγγέλιο «ἰδοὺ εὐαγγελίζομαι ἡμῖν χαρὰν μεγάλην ὅτι ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ». Αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα, αὐτὸ εἶναι τὸ εὐαγγέλιο. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς ἔρχεται ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ στὸν κόσμο. Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα σύνολο ἀπὸ διδασκαλίες, ἕνα σύστημα ἀπὸ δόγματα, ἀλλὰ ἡ ἀποκάλυψη, τὸ φανέρωμα τοῦ Θεοῦ σὲ ἕνα ὁρισμένο πρόσωπο. Δὲν πρόκειται, δηλαδή, γιὰ κάποιες πληροφορίες θρησκευτικῆς φύσεως, ἀλλὰ γιὰ τὸ φανέρωμα τῶν ἐνεργειῶν τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Καὶ σ’ αὐτὲς τὶς ἐνέργειες καλεῖται νὰ μετάσχει ὁ ἄνθρωπος, νὰ γίνει μέτοχος ζωῆς, γιατί  ὁ Χριστὸς δὲν ἦρθε ἁπλῶς νὰ διορθώσει  τὴν ζωή μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνει ἡ ζωή μας. Συμβαίνει, ἄραγε, αὐτὸ σὲ ἐμᾶς; Ἡ ἀπάντηση εἶναι βαθλυτατα προσωπική, γι’ αὐτὸ ἂς τὴν δώσει ὁ καθένας μας μόνο στὸν ἑαυτό του. Ἀμήν.-

ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. δ΄ 9-16
Ευαγγέλιο: Ματθ. θ΄ 9-13
16 Νοεμβρίου 2014

«Παράγων ο Ιησούς εκείθεν είδεν άνθρωπον καθήμενον επι το τελώνιον, Ματθαίον λεγόμενον, και λέγει αυτώ· ακολούθει μοι. Και αναστάς ηκολούθησεν αυτώ» (Ματθ. θ΄9).


Μια από τις κατηγορίες που διετύπωσαν κατά καιρούς οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι εναντίον του Ιησού ήταν ότι είναι «τελωνών φίλος και αμαρτωλών» (Ματθ. ια΄19) και ότι «αμαρτωλούς προσδέχεται και συνεσθίει αυτοίς» (Λουκ. ιε΄2). Απάντηση στις πιο πάνω κατηγορίες δίνει σήμερα ο Ιησούς λέγοντας ότι «δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς αλλά οι άρρωστοι. Και πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει έλεος θέλω και όχι θυσία. Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς».

Μέσα από την απάντηση αυτή αποκαλύπτει ότι ο οποιοσδήποτε αμαρτωλός είναι απλά άρρωστος και όταν του προσφερθεί η κατάλληλη ευκαιρία και η κατάλληλη θεραπεία τότε μπορεί να γίνει και πάλη υγιής. Αυτή δε την θεραπεία μπορεί να την προσφέρει ο Ιησούς ως αναμάρτητος και Θεός. Γιατί, σε αντίθεση με τους ανθρώπους που αγαπούν την αμαρτία αλλά αποστρέφονται τους αμαρτωλούς, λες και οι ίδιοι είναι αναμάρτητοι, ο Θεός, που είναι στ’ αλήθεια αναμάρτητος, αποστρέφεται την αμαρτία, όχι όμως και τον αμαρτωλό άνθρωπο. Μάλιστα και ο πιο μεγάλος αμαρτωλός, όταν του δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία, θα έχει τη δυνατότητα να μετανοήσει και να σωθεί, αλλά και να γίνει «σκεύος εκλογής» και πολύτιμος συνεργάτης του Θεού στο έργο της σωτηρίας των ανθρώπων.

Τα πιο πάνω τα επιβεβαίωσε σήμερα ο Ιησούς με την πρόσκληση προς τον Ματθαίο να τον ακολουθήσει και την άμεση ανταπόκριση  του, αφού σηκώθηκε αμέσως και τον ακολούθησε. Ο Ματθαίος, του οποίου τιμούμε σήμερα τη μνήμη ήταν ως προς το επάγγελμα τελώνης. Ένα επάγγελμα ταυτισμένο με την αρπαγή, την αδικία και την ασυδοσία. Ένα επάγγελμα μισητό από τους ανθρώπους, ιδιαίτερα δε μισητοί εκείνοι που το ασκούσαν.

Κι όμως ένα τέτοιο άνθρωπο ο Ιησούς επιλέγει όχι μόνο να τον καλέσει σε μετάνοια και σωτηρία, αλλά τον καλεί να γίνει συνεργάτης στο έργο της βασιλείας του Θεού. Και ο τελώνης Ματθαίος, παρά την αμαρτωλότητα του, εκπλήσσει ευχάριστα. Στην πρόσκληση του Ιησού «ακολούθει μοι» ο Ματθαίος απαντά άμεσα, αφού σηκώθηκε και τον ακολούθησε. Η χάρη του Θεού που έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώνει και να αγιάζει, μεταμόρφωσε πραγματικά τον Ματθαίο και τον κατέστησε ικανό να γίνει ένας από τους δώδεκα μαθητές του Ιησού, αλλά και ένας από τους τέσσερις Ευαγγελιστές.

Ο Ματθαίος στο ευαγγέλιο του εξιστορεί τη  Γέννηση, τη Βάπτιση, τη σωτήρια δράση του Ιησού, το κήρυγμα και ιδιαίτερα ολόκληρη την επί του όρους ομιλία, τα θαύματα, το πάθος, τη Σταύρωση και την Ανάσταση και τελειώνει με την προτροπή προς τους Μαθητές του να πάνε και να κάνουν μαθητές του όλα τα έθνη βαφτίζοντας τους εις το όνομα του Πατρός και Υιού και του Αγίου Πνεύματος και διδάσκοντας να τηρούν όλες τις εντολές που τους έδωσε καταλήγει δε με τη διαβεβαίωση ότι θα είναι μαζί τους πάντα ως τη συντέλεια του αιώνος.

Άρα, λοιπόν, το μήνυμα της σωτηρίας που προσφέρει ο Ιησούς δεν αφορά μόνο τους Ιουδαίους, αλλά όλα ανεξαίρετα τα έθνη. Παράλληλα ο Ματθαίος τονίζει στο ευαγγέλιο του, ότι στο πρόσωπο του Ιησού εκπληρώθηκαν οι σχετικές Προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης για το Σωτήρα του κόσμου, η δε διδασκαλία του αποτελεί την ολοκλήρωση του Μωσαϊκού νόμου και της διδασκαλίας των Προφητών.

Ιδιαίτερα σημαντική η σημερινή ημέρα, όχι μόνο για το Ματθαίο, αλλά και για ολόκληρη την αμαρτωλή ανθρωπότητα. Είναι σημαντική η σημερινή ημέρα για το Ματθαίο, γιατί έχει το προνόμιο να καλείται από τον Ιησού να γίνει ακόλουθος, μαθητής και Απόστολος του. Εξίσου σημαντική και η άμεση ανταπόκριση του Ματθαίου. Δέχεται άμεσα την κλήση και αναλαμβάνει με αυταπάρνηση την αποστολή. Έτσι περνά από την αφάνεια και την ανωνυμία, όπως και τόσα άλλα εκατομμύρια ανθρώπων, στην ιστορία σαν Απόστολος και Ευαγγελιστής, που τιμάται μέσα από τους αιώνες από τις γενιές των Χριστιανών. Παράλληλα, μέσα από το Ευαγγέλιο του, γίνεται διαχρονικά ο ζωντανός κήρυκας  της εκπλήρωσης των υποσχέσεων του Θεού προς τους ανθρώπους και ότι ο Ιησούς είναι ο λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου.

Ο Ματθαίος, του οποίου τη μνήμη τιμούμε σήμερα, δεν είναι ο μοναδικός τελώνης που εσώθη. Είναι όμως ο μοναδικός τελώνης που έγινε Απόστολος και Ευαγγελιστής, γιατί δεν αγνόησε το μήνυμα της σωτηρίας, αλλά ούτε και το κράτησε μόνο για τον εαυτό του. Μετέφερε το μήνυμα της σωτηρίας αρχικά στους συμπατριώτες του Ιουδαίους και αργότερα σε λαούς της Ασίας της Αφρικής και της Αβησσυνίας όπου και μαρτύρησε. Το μήνυμα της σωτηρίας το μεταφέρει δια μέσου των αιώνων με το Ευαγγέλιο του σε όλους τους ανθρώπους και σε όλους τους λαούς. Το «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη»., αποτελεί διαχρονικά το ισότιμο προσκλητήριο σε ανθρώπους και λαούς για να βρουν τη σωτηρία.

Αδελφοί μου, αν ο Ματθαίος και ο Παύλος, όπως και τόσοι άλλοι επώνυμοι, δεν απαντούσαν θετικά στην πρόσκληση του Ιησού, το πολύ να ξέφευγαν από την περιθωριοποίηση της εποχής τους ή το πιο σίγουρο να χανόντουσαν στο πέρασμα των αιώνων. Με την αποδοχή όμως της πρόσκλησης του Ιησού  και δια του Ιησού ξέφυγαν από την περιθωριοποίηση και υψώθηκαν στην τελειότητα του ουρανού. Όπως τότε, έτσι και σήμερα καλεί και προκαλεί και μας ο Ιησούς με το «ακολούθει μοι». Μας καλεί  να σηκωθούμε από το «τελωνίον» της αμαρτίας και μέσα από τη μετάνοια να οδηγηθούμε στη σωτηρία, όπως έκανε ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος. Ας απαντήσουμε θετικά στην πρόσκληση. Ας τον ευχαριστήσουμε για την τιμή και ας τον παρακαλέσουμε να μας αξιώνει με τη χάρη του να τον ακολουθούμε πιστά και σταθερά στο υπόλοιπο της ζωής μας. Αμήν.

Θεόδωρος Αντωνιάδης

ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014
ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ
(Ματθ. θ΄ 9-13) (Ρωμ. ι΄ 11- ια΄ 2)

Στα «τελώνια» της σωτηρίας

«Είδεν άνθρωπον καθήμενον επί το τελώνιον, Ματθαίον λεγόμενον»

 Η Εκκλησία τιμά σήμερα μια άλλη μεγάλη μορφή που λάμπει στο στερέωμά της. Πρόκειται για τον απόστολο και ευαγγελιστή Ματθαίο, ο οποίος υπήρξε ένας από τους δώδεκα μαθητές του Χριστού και ένας από τους τέσσερις ευαγγελιστές.

Πριν ακολουθήσει τον Χριστό ως ένας από τους στενούς συνεργάτες του, ασκούσε το επάγγελμα του τελώνη, δηλαδή του φοροεισπράκτορα. Τότε μάλιστα όσοι ασκούσαν το συγκεκριμένο επάγγελμα ήταν μισητοί στο λαό γιατί ασκούσαν μεγάλες πιέσεις για την είσπραξη των φόρων και επίσης θεωρούνταν ότι ήταν αμαρτωλοί αφού διέπρατταν και πολλές αδικίες κατά τη διάρκεια της άσκησης του επαγγέλματός τους στην προσπάθεια τους να αναπτύσσουν και κερδοσκοπικές τάσεις.

Η κλήση του

Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στην κλήση του παρουσιάζουν το δικό τους ξεχωριστό ενδιαφέρον σε συνδυασμό με τα μηνύματα που μπορεί κάποιος να αντλήσει από τη σχετική διήγηση. Μια μέρα, λοιπόν, πέρασε από κοντά του ο Χριστός και τον βρήκε να κάθεται «επί το τελώνιον», δηλαδή στο ταμείο της είσπραξης των φόρων. Τον κάλεσε κοντά του: «Ακολούθει μοι». Ο τελώνης Ματθαίος, χωρίς δεύτερη σκέψη αλλά και οποιοδήποτε δισταγμό, εγκατέλειψε το ταμείο και όλα τα οικονομικά οφέλη που καρπιζόταν. Άφησε τους γήινους θησαυρούς για να ακολουθήσει τον ανεκτίμητης αξίας ουράνιο, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Δεν ζήτησε χρόνο για να το σκεφθεί, να τακτοποιήσει εκκρεμότητες και κυρίως δεν επιστράτευσε οποιεσδήποτε προφάσεις. Δεν έφερε καμιά αντίρρηση. Αντίθετα επέδειξε μεγάλη προθυμία, δείχνοντας ότι και στην περίπτωση του λειτούργησε μια ισχυρή εσωτερική κλήση. Η απάντηση του στον Χριστό ήταν άμεση. Σηκώθηκε έτσι απλά και τον ακολούθησε.

Η στάση αυτή του Ματθαίου θα χαρακτηρισθεί ως «μωρία», δηλαδή τρέλα, από όλους όσους είναι αγκιστρωμένοι στην κοσμική νοοτροπία. Είναι ίσως ένας παραλογισμός γι’ αυτούς να εγκαταλείπεις θέσεις, δόξες και εξουσίες. Και πραγματικά είναι ίσως «μωρία», σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο, ο οποίος λέει ότι «ημείς μωροί διά Χριστόν». Πρόκειται όμως για την τρέλα εκείνη που αποκαλύπτεται ως δύναμη που οδηγεί τον άνθρωπο στη σωτηρία. Είναι τρελοί για τον κόσμο, γιατί αφήνουν όλα όσα ο κόσμος εκτιμά και θεωρεί ότι έχουν μεγάλη αξία, για να ακολουθήσουν τον Χριστό. Σε μια ζωή γεμάτη κακοπάθειες, κινδύνους, διωγμούς, πείνα, δίψα, μαρτύρια. Ο πλούσιος τελώνης Ματθαίος επέλεξε την άκρα πτωχεία, συμβιβάστηκε να ζει ξυπόλυτος, να έχει ένα και μοναδικό ένδυμα και γι’ αυτό ονομάστηκε και μονοχίτων.

Αξιώθηκε όμως ο Ματθαίος να καταταγεί στην ομάδα των δώδεκα αποστόλων, δέχθηκε το Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής και έγραψε το πρώτο ευαγγέλιο στην Καινή Διαθήκη που φέρει και το όνομά του. Περιγράφει σ’ αυτό το μυστήριο της θείας Οικονομίας, της κένωσης και ενανθρώπησης του Υιού και Λόγου του Θεού, τη διδασκαλία, τα θαύματα, τα πάθη και την Ανάστασή του.

Ο Ματθαίος, σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας, μετάδωσε το ευαγγελικό μήνυμα στους Πάρθους και Μήδους  στα μέρη της Περσίας, αλλά και σε άλλα έθνη και φυλές της γης. Μαρτυρούνται ακόμα πολλά θαύματα που φέρεται να είχε επιτελέσει.  Γνώρισε εξάλλου και πολλά βασανιστήρια, μαστιγώθηκε και μαρτύρησε για τον Χριστό, σύμφωνα με το δρόμο που ο ίδιος τους είχε δείξει.

Ουρανίων αγαθών μυσταγωγός

Ο προβληματισμός που προβάλλει ιδιαίτερα στην εποχή μας που ταλανίζεται από ένα έντονα εκκοσμικευμένο πνεύμα εστιάζεται στο πώς ο ευαγγελιστής Ματθαίος και πρώην τελώνης στο επάγγελμα απόβαλε από την καρδιά του την φιλοχρηματία για να την αντικαταστήσει από τη ν φιλοθεΐα. Άφησε σίγουρα τον εαυτό του στην ευλογημένη φάση να δεχθεί μέσα του τη χάρη του Χριστού. Γι’ αυτό, άλλωστε, μπόρεσε να δει ότι πέρα από τα παρόντα αγαθά και πλούτη βρίσκονται σε πολύ ανώτερη θέση τα ουράνια και τα αιώνια. Μπόρεσε να συνειδητοποιήσει ότι τα επίγεια είναι μόνο προσωρινά και εφήμερα, ενώ τα ουράνια είναι άφθαρτα και με ακατάλυτες αντοχές. Πάνω από την αγάπη του κόσμου έβαλε την αγάπη του Θεού. Με άλλα λόγια μπόρεσε να αξιολογήσει και να ιεραρχήσει σωστά τα πράγματα και τις αξίες της ζωής. Έβαλε τον εαυτό του στις συχνότητες εκείνες που ο άνθρωπος αισθάνεται χαρά να πάσχει για χάρη του Χριστού, να κακοπαθεί, να κινδυνεύει, να πεινά, να διψά και άλλα πολλά. Όσο πιο πολύ υποβαλλόταν σε θυσίες για τον Χριστό τόσο η χαρά και η αγαλλίασή του αυξάνονταν. Ο Χριστός σ’ αυτή την ευλογημένη φάση του ανθρώπου αναπληρώνει όλα τα κενά και προσφέρει μια εσωτερική πληρότητα. Είναι η περίπτωση που πλημμυρίζει η καρδιά του από το άκτιστο φως.

Αγαπητοί αδελφοί, η περίπτωση του αποστόλου και ευαγγελιστή Ματθαίου στέλνει ξεκάθαρο το μήνυμα ότι τα υλικά αγαθά καταξιώνονται στη σωστή τους διάσταση μόνο όταν ο άνθρωπος προσδέσει τη ζωή του με τα αιώνια και αληθινά. Η σωστή αξιολόγηση και ιεράρχηση των πραγμάτων λειτουργεί για τον άνθρωπο ως σοφία που συνιστά τη μεγαλύτερη αρχοντιά και δόξα. Η χάρη του Θεού είναι τελικά εκείνη που σώζει τον άνθρωπο και κάνει τελώνες και αμαρτωλούς να αναδεικνύονται απόστολοι και ευαγγελιστές. Ας προσανατολίσουμε και εμείς τον εαυτό μας σε αυτές τις συχνότητες ζωής. Αμήν.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος

Τοῦ Εὐ­αγ­γε­λι­στοῦ Ματ­θαί­ου
16 Νο­ε­βρί­ου 2014
Ματ­θαί­ου η΄ 9 - 13


Συγ­κι­νη­τι­κὴ καὶ ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κὴ πα­ρου­σι­ά­ζε­ται, ἀ­γα­πη­τοί μου ἀ­δελ­φοί, ἡ πε­ρι­γρα­φὴ τῆς κλή­σε­ως τοῦ ἁ­γί­ου ἀ­πο­στό­λου καὶ εὐ­αγ­γε­λι­στὴ Ματ­θαί­ου ποὺ σή­με­ρα ἡ ἁ­γί­α Ἐκ­κλη­σί­α μας ἑ­ορ­τά­ζει τὴ μνή­μη του.

Λί­γα εἶ­ναι τὰ στοι­χεῖ­α ἐ­κεῖ­να τὰ ὁ­ποί­α γνω­ρί­ζου­με γιὰ τὴ ζω­ή του. Ἡ μό­νη λέ­ξη ποὺ χρη­σι­μο­ποι­εῖ ὁ ἴ­διος στὸ εὐ­αγ­γέ­λιό του γιὰ τὸν ἑ­αυ­τὸ του εἶ­ναι ὁ ὑ­πο­τι­μη­τι­κὸς χα­ρα­κτη­ρι­σμὸς «τε­λώ­νης». Ὅ­μως ἀ­πὸ ἁ­μαρ­τω­λὸς τε­λώ­νης καὶ ἄν­θρω­πος τοῦ ψεύ­δους καὶ τῆς ἀ­πά­της με­τα­τρέ­πε­ται σὲ κή­ρυ­κα τοῦ Χρι­στοῦ, τῆς ἀ­γά­πης καὶ τῆς ἀ­λή­θειας. Ὀ­νο­μα­ζό­ταν Ματ­θαῖ­ος καὶ Λευ­ὶς καὶ τὸ ὄ­νο­μά του προ­έρ­χε­ται ἀ­πὸ τὸ Ἑ­βρα­ϊ­κὸ «Ματ­θα­νί­ας» καὶ ση­μαί­νει «Δῶ­ρο Θε­οῦ, Θε­ό­δω­ρος». Ἐ­κεῖ­νο ποὺ ξαφ­νιά­ζει εἶ­ναι τὸ ἐ­πάγ­γελ­μά του: ὁ Ματ­θαῖ­ος εἶ­ναι τε­λώ­νης, δη­λα­δὴ φο­ρο­ει­σπρά­κτο­ρας, καὶ δὲν ἔ­χει κα­μί­α σχέ­ση μὲ τοὺς ση­με­ρι­νοὺς τε­λω­νεια­κούς. Προ­πλη­ρώ­νει τοὺς δη­μό­σιους φό­ρους στὸ Ρω­μα­ϊ­κὸ κρά­τος καὶ κα­τό­πιν τοὺς εἰ­σπράτ­τει ἀ­πὸ τοὺς ὀ­φει­λέ­τες μὲ κά­θε τρό­πο σκλη­ρό, ἐκ­βι­α­στι­κὸ ἢ ἀ­πάν­θρω­πο. Ἀ­σκεῖ δη­λα­δὴ ἕ­να ἀ­πὸ τὰ πιὸ ἀ­νέν­τι­μα καὶ ἁ­μαρ­τω­λὰ γιὰ τὴν ἐ­πο­χὴ του ἐ­παγ­γέλ­μα­τα. Ἐ­ξαι­τί­ας αὐ­τοῦ οἱ τε­λῶ­νες ἦ­ταν κα­τα­πι­ε­στὲς καὶ πο­λὺ μι­ση­τοὶ στὴν κοι­νω­νί­α.

Ὁ Ἰ­η­σοῦς βρῆ­κε τὸν Ματ­θαῖ­ο «κα­θή­με­νον ἐ­πὶ τὸ τε­λώ­νει­ον» καὶ τοῦ εἶ­πε «ἀ­κο­λού­θει μοί». Καὶ ἐ­κεῖ­νος ὄ­χι μό­νο ἐγ­κα­τέ­λει­ψε τὸ ἁ­μαρ­τω­λὸ καὶ προ­σο­δο­φό­ρο ἐ­πάγ­γελ­μα τοῦ τε­λώ­νη, ἀλ­λὰ καὶ μὲ χα­ρὰ φι­λο­ξέ­νη­σε τὸν Κύ­ριο στὸ σπί­τι του, πα­ρα­θέ­τον­τάς του γεῦ­μα, μα­ζὶ μὲ ἄλ­λους ἁ­μαρ­τω­λοὺς καὶ τε­λῶ­νες. Καὶ ὅ­ταν πολ­λοὶ ρώ­τη­σαν «δια­τὶ με­τὰ τῶν τε­λω­νῶν καὶ ἀ­σώ­των ἐ­σθί­ει ὁ δι­δά­σκα­λος ὑ­μῶν;», πῆ­ραν ἀ­πὸ τὸν Ἰ­η­σοῦ τὴν αὐ­το­νό­η­τη ἀ­πάν­τη­ση ὅ­τι «δὲν ἔ­χουν ἀ­νάγ­κη τὸ για­τρὸ οἱ ὑ­γι­εῖς ἀλ­λὰ οἱ ἀ­σθε­νεῖς». Καὶ ἐ­ξη­γεῖ: «Οὐ γὰρ ἦλ­θον κα­λέ­σαι δι­καί­ους, ἀλ­λὰ ἁ­μαρ­τω­λοὺς εἰς με­τά­νοι­αν».

Ἡ εὐ­αγ­γε­λι­κὴ δι­ή­γη­ση γιὰ τὴν κλή­ση τοῦ τε­λώ­νη στὸ ἀ­πο­στο­λι­κὸ ἀ­ξί­ω­μα μᾶς δεί­χνει τὸν ἀ­νε­ξι­χνί­α­στο τρό­πο, μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ο ὁ Θε­ὸς κα­λεῖ τοὺς ἀν­θρώ­πους, κα­θὼς καὶ πό­ση εἶ­ναι ἡ ἀ­να­και­νι­στι­κὴ δύ­να­μη τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς δὲν κά­λε­σε γιὰ νὰ κά­μει ἀ­πο­στό­λους μό­νο ἀ­γράμ­μα­τους ψα­ρά­δες, ἀλ­λὰ καὶ ἁ­μαρ­τω­λοὺς τε­λῶ­νες. Καὶ τί ἔ­γι­ναν ἐ­κεῖ­νοι τοὺς ὁ­ποί­ους ἐ­ξέ­λε­ξε καὶ κά­λε­σε ὁ Θε­ός, γιὰ νὰ τοὺς κά­μει Ἀ­πο­στό­λους τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου; Οἱ τε­λῶ­νες καὶ οἱ ψα­ρά­δες ἔ­γι­ναν ἅ­γιοι καὶ σο­φοί, οἱ ἀ­δύ­να­τοι καὶ ἄ­ση­μοι ἄν­θρω­ποι νί­κη­σαν τὸν κό­σμο, οἱ δει­λοὶ καὶ οἱ φο­βι­σμέ­νοι ἔ­γι­ναν ἀ­τρό­μη­τοι μάρ­τυ­ρες τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως. Οἱ ἄν­θρω­ποι ποὺ κά­λε­σε ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς γιὰ νὰ γί­νουν Ἀ­πό­στο­λοι ἄλ­λα­ξαν καὶ δὲν ἔ­μει­ναν ἐ­κεῖ­νοι ποὺ ἦ­ταν πρῶ­τα· τὸ βε­βαι­ώ­νουν οἱ ἴ­διοι μὲ τὴ ζω­ή τους καὶ μὲ τὸ θά­να­τό τους. Δὲν εἶ­ναι μό­νο ἡ ἐ­ξω­τε­ρι­κὴ παι­δευ­τι­κὴ ἐρ­γα­σί­α τοῦ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ νὰ ἑ­τοι­μά­σει τοὺς Ἀ­πο­στό­λους, κα­θὼς τὴ βλέ­πο­με στὰ ἱ­ε­ρὰ Εὐ­αγ­γέ­λια, εἶ­ναι καὶ ἡ μυ­στι­κὴ ἐ­νέρ­γεια τῆς Θεί­ας Χά­ρης, ἡ ὁ­ποί­α τοὺς ἄλ­λα­ξε καὶ τοὺς ἔ­κα­με νέ­ους ἀν­θρώ­πους κα­τὰ τὴν ἡ­μέ­ρα τῆς Πεν­τη­κο­στῆς. Οἱ πύ­ρι­νες γλῶσ­σες, ἡ φω­τιὰ τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, ποὺ ἦρ­θε πά­νω στοὺς μα­θη­τές, πρῶ­τα τοὺς κα­θά­ρι­σε καὶ τοὺς ἔ­κα­με και­νούρ­γιους ἀν­θρώ­πους, κι ὕ­στε­ρα τοὺς θέρ­μα­νε καὶ τοὺς φώ­τι­σε, γιὰ νὰ βγοῦν στὸν κό­σμο καὶ νὰ κη­ρύ­ξουν «ἐ­νώ­πιον ἐ­θνῶν καὶ βα­σι­λέ­ων» ἐ­κεῖ­να ποὺ εἶ­δαν καὶ ἄ­κου­σαν κον­τὰ στὸ θεῖ­ο Δι­δά­σκα­λο καὶ Σω­τῆ­ρα Χρι­στό.

Δὲ γνω­ρί­ζου­με, ἀ­δελ­φοί μου, ἂν μᾶς ἔ­χει πε­ρά­σει ἀ­πὸ τὸ νοῦ ἡ σκέ­ψη ὅ­τι πα­ρό­μοι­α πρό­σκλη­ση ἀ­πὸ τὸν Ἰ­η­σοῦ, ἔ­χου­με λά­βει καὶ ἐ­μεῖς οἱ ἴ­διοι. Δὲν ἔ­χου­με λά­βει βέ­βαι­α τὴ μο­να­δι­κὴ καὶ ἀ­νε­πα­νά­λη­πτη κλή­ση τῶν Ἀ­πο­στό­λων, ἔ­χου­με ὅ­μως δε­χθεῖ τὴν προ­σω­πι­κή μας κλί­ση ὡς εὐ­ερ­γε­σί­α οὐ­ρά­νια μὲ τὸ Ἅ­γιο Βά­πτι­σμα, τὸ Ἅ­γιο Χρῖ­σμα, τὰ Ἱ­ε­ρὰ γε­νι­κῶς μυ­στή­ρια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, ὅ­που μέ­σω αὐ­τῆς τῆς χά­ρι­τος ποὺ μᾶς πα­ρέ­χουν, κα­λού­μα­στε νὰ ἀ­γω­νι­στοῦ­με, ὥ­στε νὰ κρα­τή­σου­με καὶ νὰ αὐ­ξή­σου­με στὴ ζω­ή μας τὶς δω­ρε­ὲς τοῦ Θε­οῦ.

Μέ­σα στὸ μυ­στή­ριο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας κα­λού­μα­στε νὰ χω­ρέ­σου­με ὅ­λοι, κλει­στοὶ καὶ ἀ­νοι­χτοὶ τύ­ποι χα­ρα­κτή­ρων, πρό­σχα­ροι καὶ σο­βα­ροί, ἐ­πι­ει­κεῖς καὶ αὐ­στη­ροί, εὐ­αί­σθη­τοι καὶ δυ­να­μι­κοί, ὅ­ποι­οι κι ἂν εἴ­μα­στε ἐ­μεῖς, ὅ­ποι­οι καὶ ἂν εἶ­ναι οἱ ἄλ­λοι, οἱ δι­α­φο­ρε­τι­κοὶ ἀ­πὸ ἐ­μᾶς. Οἱ μα­θη­τὲς δέ­χτη­καν ἀ­μέ­σως τὴν κλή­ση τοῦ Χρι­στοῦ, ἀν­τα­πο­κρί­θη­καν αὐ­θόρ­μη­τα καὶ ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κά. Ἡ ἀ­πάν­τη­σή τους στὴν κλή­ση τοῦ Χρι­στοῦ ἦ­ταν πρά­ξη ὑ­πα­κο­ῆς. Ἐμ­πι­στεύ­θη­καν τὸν Χρι­στὸ καὶ πα­ρα­δό­θη­καν στὸ θέ­λη­μά Του. Ὁ δρό­μος λοι­πὸν πρὸς τὸν Χρι­στὸ εἶ­ναι ἕ­νας καὶ μο­να­δι­κός, ἡ ὑ­πα­κο­ὴ στὴν κλή­ση Του.

Ἡ κλή­ση τοῦ Θε­οῦ εἶ­ναι πάν­τα βα­θύ­τα­τα προ­σω­πι­κή. Ἀγ­γί­ζει τὸ κέν­τρο τοῦ ἑ­αυ­τοῦ μας, τὸν πυ­ρῆ­να τῆς ὕ­παρ­ξής μας. Ὁ λό­γος τοῦ Χρι­στοῦ δὲν εἶ­ναι μί­α νε­φε­λώ­δης φι­λο­σο­φί­α οὔ­τε μί­α ἀ­κα­τα­νό­η­τη, ὑ­ψη­λὴ καὶ φλύ­α­ρη θε­ο­λο­γί­α, ὅ­πως δυ­στυ­χῶς κά­πο­τε τὸν πα­ρα­μορ­φώ­νου­με καὶ τὸν κα­κο­ποι­οῦ­με ἐ­μεῖς. Ὁ λό­γος τοῦ Χρι­στοῦ ἔ­χει πάν­το­τε ἀ­με­σό­τη­τα μὲ τὰ ἐν­δι­α­φέ­ρον­τα καὶ τὴ ζω­ὴ τῶν ἀν­θρώ­πων, ὅ­πως ἀ­να­φέ­ρει πολ­λὲς φο­ρὲς τὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο. Ἀρ­κεῖ νὰ θυ­μη­θοῦ­με ὅ­τι στοὺς ἀ­κρο­α­τές Του ποὺ σκέ­φτον­ται τὸν θε­ρι­σμό, μι­λᾶ γιὰ τὸν πνευ­μα­τι­κὸ θε­ρι­σμό. Στὴ Σα­μα­ρεί­τι­δα ποὺ πῆ­γε γιὰ νε­ρὸ στὸ πη­γά­δι, κά­νει λό­γο γιὰ τὸ «ὕ­δωρ τὸ ζῶν». Στοὺς ψα­ρά­δες ποὺ τοὺς ἀ­πα­σχο­λεῖ ἡ ἐρ­γα­σί­α τους, τοὺς μι­λᾶ γιὰ μί­α δι­α­φο­ρε­τι­κὴ πα­ρά­δο­ξη καὶ θαυ­μα­στὴ ἁ­λι­εί­α.

«Οἱ δὲ ἀ­φέν­τες ἅ­παν­τα ἠ­κο­λού­θη­σαν τὸν Χρι­στό». Ἐγ­κα­τέ­λει­ψαν τὰ πάν­τα καὶ ἀ­κο­λού­θη­σαν τὸν Χρι­στό. Δὲν ἦ­ταν μὲ κα­νέ­ναν καὶ μὲ τί­πο­τε στὸν κό­σμο τό­σο δε­μέ­νοι κι ἔ­τσι μπό­ρε­σαν νὰ δε­θοῦν μὲ τὸν Χρι­στὸ καὶ νὰ πα­ρα­δο­θοῦν στὴν ἀ­γά­πη Του. Γι’ αὐ­τὸ καὶ ὅ­ποι­ος ἀ­κο­λου­θεῖ πραγ­μα­τι­κὰ τὸν Χρι­στὸ δὲν προ­τρέ­χει οὔ­τε στέ­κε­ται μα­κριά του, ἀλ­λὰ ἀ­πε­λευ­θε­ρώ­νε­ται ἀ­πὸ κά­θε δέ­σμευ­ση μὲ πρό­σω­πα, πράγ­μα­τα καὶ κα­τα­στά­σεις καὶ ζεῖ μί­α και­νού­ρια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Βι­ώ­νει τὴν ἐ­σω­τε­ρι­κὴ ἐ­λευ­θε­ρί­α, ποὺ πη­γά­ζει ἀ­πὸ τὴν ἀ­κλό­νη­τη πί­στη καὶ βε­βαι­ό­τη­τα ὅ­τι ἔ­χει βρεῖ τὴν ἀ­λή­θεια ποὺ ἐ­λευ­θε­ρώ­νει ἀ­πὸ ὅ­λα ὅ­σα κα­θη­με­ρι­νὰ τὸν πε­ρι­κυ­κλώ­νουν.

Καὶ ἀ­φοῦ ἔ­τσι ἔ­χουν τὰ πράγ­μα­τα, τί­θε­ται σο­βα­ρὰ τώ­ρα τὸ ἐ­ρώ­τη­μα: Ἐ­μεῖς ποὺ ἤ­δη ἔ­χου­με δε­χθεῖ καὶ ἔ­χου­με λά­βει τὴν πρό­σκλη­ση, τὸ χά­ρι­σμα τῆς υἱ­ο­θε­σί­ας καὶ τὶς δω­ρε­ὲς τοῦ Πα­να­γί­ου Πνεύ­μα­τος, ἀ­φή­νου­με ὅ­λα αὐ­τὰ ποὺ εἶ­ναι ἀν­τί­θε­τα μὲ τὸν Ἰ­η­σοῦ καὶ τὸ Πα­νά­γιο θέ­λη­μά Του; Ἢ μή­πως ἡ καρ­διά μας καὶ ὁ νοῦς μας εἶ­ναι κολ­λη­μέ­να σὲ πρό­σω­πα καὶ κα­τα­στά­σεις ποὺ θλί­βουν τὸ Ἅ­γιο Πνεῦ­μα; Στὴν ὕ­παρ­ξή μας, μορ­φώ­νου­με τὴν προ­σω­πι­κό­τη­τα τοῦ Κυ­ρί­ου Ἰ­η­σοῦ μὲ τὸν κα­θη­με­ρι­νὸ ἀ­γῶ­να ἐ­ναν­τί­ον τοῦ ποι­κί­λου κα­κοῦ ποὺ μᾶς πε­ρι­βά­λει ἢ ἡ θέ­λη­σή μας εἶ­ναι τό­σο ἐ­ξα­σθε­νη­μέ­νη, μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα, ἐ­νῶ γνω­ρί­ζου­με τὸ ὀρ­θό, δὲν προ­σπα­θοῦ­με νὰ τὸ ἐ­φαρ­μό­σου­με; Εἴ­μα­στε ἕ­τοι­μοι γιὰ τὴν ἀ­γά­πη καὶ τὴ δό­ξα τοῦ Χρι­στοῦ νὰ ἀ­πο­κό­ψου­με ὁ­τι­δή­πο­τε κρα­τᾶ τὴν ψυ­χή μας ἀ­πὸ ὑ­ψη­λὰ πε­τάγ­μα­τα; Ἤ, ἀλ­λοί­μο­νο, κα­ταν­τοῦ­με σὰν τοὺς ἀ­ε­τοὺς ποὺ εἶ­ναι κλει­σμέ­νοι μέ­σα στὰ κλου­βιά;

Ἡ ἐ­κλο­γὴ καὶ ἡ κλή­ση τῶν Ἀ­πο­στό­λων εἶ­ναι ἕ­να ἀ­πὸ τὰ μυ­στή­ρια τοῦ Θε­οῦ, καὶ τὸ ἔρ­γο καὶ τὸ κα­τόρ­θω­μα τῶν Ἀ­πο­στό­λων εἶ­ναι ἕ­να ἀ­πὸ τὰ θαύ­μα­τα τοῦ Θε­οῦ. Ὁ Ματ­θαῖ­ος, εἶ­ναι ὁ τε­λώ­νης, ποὺ ἔ­γι­νε ὁ Ἀ­πό­στο­λος τοῦ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ κι ἔ­γρα­ψε τὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο, ποὺ εἶ­ναι τὸ πρῶ­το βι­βλί­ο τῆς Και­νῆς Δι­α­θή­κης, ἕ­να βι­βλί­ο τὸ ὁ­ποῖ­ο δι­α­βά­στη­κε πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ κά­θε ἄλ­λο στὸν κό­σμο. Ἀ­ξί­ζει νὰ κλεί­σου­με τὶς σκέ­ψεις μας, στὴν ἱ­ε­ρὴ μνή­μη τοῦ εὐ­αγ­γε­λι­στῆ Ματ­θαί­ου, μὲ τὶς λέ­ξεις μὲ τὶς ὁ­ποῖ­ες κλεί­νει καὶ τὸ ἱ­ε­ρὸ Εὐ­αγ­γέ­λιό του. Εἶ­ναι ἡ θεί­α καὶ γλυ­κύ­τα­τη φω­νὴ τοῦ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ τὴν ἀ­νά­στα­ση, μὲ τὴν ὁ­ποί­α βε­βαι­ώ­νει τοὺς μα­θη­τές Του καὶ τὴν Ἐκ­κλη­σί­α ὅ­τι θὰ εἶ­ναι πάν­τα μα­ζί μας ὡς τὴ συν­τέ­λεια τῶν αἰ­ώ­νων. Εἶ­ναι ἡ ὑ­πό­σχε­ση καὶ βε­βαί­ω­ση τοῦ Χρι­στοῦ, ποὺ οἱ πι­στοί, «ἄγ­κυ­ραν ἐλ­πί­δος κα­τέ­χον­τες ἀ­γαλ­λό­με­θα», κα­θὼς τὸ ψάλ­λο­με στὸν Κα­νό­να τοῦ Πά­σχα. Ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς εἶ­πε στοὺς μα­θη­τὲς Του κα­θὼς τὸ πα­ρα­δί­δει ὁ εὐ­αγ­γε­λι­στὴς Ματ­θαῖ­ος «...ἐ­γὼ με­θ’ ὑ­μῶν εἰ­μι πά­σας τὰς ἡ­μέ­ρας ἕ­ως τῆς συν­τέ­λειας τοῦ αἰ­ῶ­νος». Ἀ­μήν.

Κυριακή Ματθαίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού.

(Ματθ. Θ΄ 9-13)

16 Νοεμβρίου 2014

Αγαπητοί μου αδελφοί, λέει σε κάποιον λόγο του ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, πως ο άνθρωπος ο οποίος εντρυφά στα κείμενα της Καινής Διαθήκης, είναι ένα φυτό που πάντοτε βγάζει ανθούς και καρπούς. Ο ίδιος Πατέρας αναφέρει κάπου αλλού, πως κάθε κείμενο της Αγίας Γραφής φέρνει γαλήνη, φέρνει παράκληση, φέρνει παρηγοριά και δύναμη. Μέσα από ένα τέτοιο θεόπνευστο κείμενο, γνωρίζουμε αδελφοί μου, τον σημερινό εορταζόμενο Άγιο, τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ματθαίο, ο οποίος είναι ο συγγραφέας του πρώτου Ευαγγελίου της Καινής Διαθήκης.

Από το ίδιο το Ευαγγέλιο του, μαθαίνουμε ότι ενώ προχωρούσε ο Χριστός στην Καπερναούμ, είδε έναν άνθρωπο να κάθεται στο τελωνείο, που ονομαζόταν Ματθαίος, και του λέει: «Ακολούθησέ με». Οι τελώνες ήταν εκείνη την εποχή οι φοροεισπράκτορες. Ήταν όμως και φοβεροί εκμεταλλευτές του κόπου των φτωχών ανθρώπων, γι’ αυτό και ο κόσμος απομακρυνόταν απ’ αυτούς, θεωρώντας τους ανθρώπους αμαρτωλούς και άρα καταδικασμένους από το Θεό. Όπως μας πληροφορεί το σημερινό Ευαγγέλιο, στο κάλεσμα του Χριστού, ο Ματθαίος ανταποκρίθηκε αμέσως. Συγκεκριμένα σηκώθηκε και τον ακολούθησε, και μάλιστα στη συνέχεια παρέδωσε προς τιμήν του Κυρίου μας, τραπέζι στο σπίτι του, ακριβώς για να δηλώσει την χαρά του που συνάντησε τον Χριστό. Ο Ματθαίος θέλει να μοιραστεί αυτή τη χαρά και μάλιστα με ανθρώπους του περιβάλλοντος του. Γι’ αυτό κάλεσε στο σπίτι του και άλλους τελώνες, γεγονός που προκάλεσε τα αρνητικά σχόλια των Φαρισαίων εναντίον του Χριστού. Πως γίνεται έλεγαν, ενώ μιλάει για το θέλημα του Θεού, εκείνος να τρώει και να πίνει με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς.

Ο Χριστός μας όμως, με την παρουσία του στο σπίτι του Ματθαίου, θέλει να στείλει ένα νέο μήνυμα και να εγκαινιάσει τη νέα του διδασκαλία, που ήταν βέβαια αντίθετη με εκείνην των Φαρισαίων. Ο Κύριος με τη στάση του θέλει να δείξει πως αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους, ιδιαίτερα όμως εκείνους που βασανίζονται από την αρρώστια της αμαρτίας. Γι’ αυτό απαντάει στους Φαρισαίους πως δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι, και πως δεν ήρθε για να καλέσει σε μετάνοια δικαίους, αλλά αμαρτωλούς.

Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, υπάρχει μία παραβολή που δεν την αναφέρει κανένας άλλος Ευαγγελιστής. Είναι η παραβολή του κρυμμένου θησαυρού. Εκεί αναφέρει ο Χριστός, ότι η Βασιλεία των ουρανών, μοιάζει με θησαυρό κρυμμένο στο χωράφι, που τον βρήκε ένας άνθρωπος και τον έκρυψε. Όλος χαρά, πηγαίνει και πουλάει όλα όσα έχει, και αγοράζει εκείνο το χωράφι για να του μείνει ο θησαυρός.

Το γεγονός ότι μόνο ο Ματθαίος διασώζει αυτή την παραβολή, δεν είναι τυχαίο. Μπορεί αυτή η παραβολή να ταιριάζει απόλυτα με την ζωή του. Ίσως ο Ματθαίος να είναι αυτός ο άνθρωπος της παραβολής, που σκάβει στο χωράφι και βρίσκει τον θησαυρό, που δεν είναι άλλος από τον Χριστό. Ο Χριστός για τον Ματθαίο είναι ο θησαυρός, που μόλις τον ανακάλυψε τα άφησε όλα για να τον ακολουθήσει.

Αδελφοί μου, η Εκκλησία μας την σημερινή ημέρα, μας παρουσιάζει ακόμα έναν Άγιο της, που έζησε ύστερα από τη συνάντηση που είχε με τον Κύριο, το πέρασμα από την ζωή της αμαρτίας στην εν Χριστώ ζωή και έτσι μας γεμίζει και εμάς, ελπίδα και παρηγοριά. Μέσα από την γιορτή του ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, θέλει να μας μιλήσει για ένα θησαυρό που ανακάλυψε και άλλαξε ολοκληρωτικά όλη η ζωή του. Θέλει να μας πει πως, όπως ο άνθρωπος της παραβολής του κρυμμένου θησαυρού, σκάβοντας το χωράφι βρήκε το θησαυρό, έτσι και εμείς πρέπει να αρχίσουμε να καλλιεργούμε το χωράφι της ψυχής μας, για να συναντήσουμε επιτέλους τον αληθινό θησαυρό που δεν είναι άλλος από τον Χριστό μας.

Αυτόν τον θησαυρό, αδελφοί μου, πρέπει να τον βάλουμε μέσα στην καρδιά μας και να αγωνιζόμαστε κάθε μέρα για την εξασφάλισή του. Θα είναι σαν να έχουμε καλέσει, όπως έκανε κάποτε ο Ματθαίος, τον Κύριο σε δείπνο, και έτσι θα ζούμε από τώρα την χαρά της κοινωνίας της αγάπης του Θεού. Αμήν.