2025 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2 - Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ;

(Απόσπασμα ομιλίας στο Πνευματικό Κέντρο της Ι. Μητροπόλεως, Πρέβεζα, 2.2.1983)

1. Ο πρώτος εκκλησιασμός Του

Υπαπαντή του Χριστού σημαίνει προϋπάντηση, υποδοχή τού Χριστού.

Ο θείος νόμος, όπως και σήμερα, έτσι και τότε όριζε στις σαράντα ημέρες να πάει το παιδί μαζί με τη μητέρα του να πάρουν την πρώτη ευλογία. Έτσι, λοιπόν, όταν ο Κύριος έγινε σαράντα ημερών, ο δίκαιος Ιωσήφ και η Υπεραγία Θεοτόκος ανέβηκαν στην Ιερουσαλήμ και Τον έφεραν στο ναό, για να προσφέρουν την προβλεπόμενη θυσία, που - για τους φτωχότερους, όπως εκείνοι - ήταν δύο τρυγόνια η δυο περιστεράκια.

Ο Χριστός, ο Κύριος της Δόξης, μπαίνει για πρώτη φορά Ένσαρκος μέσα στον επίγειο ναό Του και μένει απαρατήρητος από όλους! Ούτε ο αρχιερέας των Εβραίων που ήταν παρών, ούτε οι ιερείς, ούτε ο πιστός λαός κατάλαβαν τίποτε!

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΑΡΧΙΕΡΩΣΥΝΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀπό τήν πρός Ἑβραίους Ἐπιστολή προέρχεται τό σημερινό ἀποστολικό

ἀνάγνωσμα. Ἐδῶ περιγράφεται ἡ πληρότητα τῆς ἀρχιερωσύνης τοῦ Κυρίου, πού ἀντιδιαστέλλεται πρός τήν ἰουδαϊκή ἀρχιερωσύνη. Ἐκείνη ἦταν ἀτελής καί λειτουργοῦσε ὡς χειραγωγός τοῦ λαοῦ πρός τόν Μεσσία. Προτύπωνε τήν ἀρχιερωσύνη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία εἶναι τέλεια καί λυτρωτική. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι κατά πάντα τέλειος, γι’ αὐτό κάθισε στά δεξιά τῆς μεγαλοσύνης τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καί ὑπηρετεῖ τά Ἅγια τῶν Ἁγίων, τά ὁποῖα ἔστησε ὁ Ἴδιος καί ὄχι ἄνθρωπος. 

Ἀποστολική διαδοχή

 Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Σωτῆρος 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Φεβρουαρίου 2025, Ὑπαπαντὴ τοῦ Σωτῆρος (Λουκ. β΄ 22-40)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ὑποταγὴ στὸν Νόμο

Πολὺ σπουδαία καὶ γεμάτη πνευματικὰ νοήματα εἶναι ἡ δεσποτικὴ ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία φέτος ἑορτάζεται ἡμέρα Κυριακή. Ὁ Νόμος τῶν Ἰουδαίων ὅριζε νὰ προσφέρεται κάθε πρωτότοκο παιδὶ στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ, στὰ Ἱεροσόλυμα, σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴ γέννησή του, καὶ νὰ ἀφιερώνεται στὸν Θεό, σὰν νὰ ἀνῆκε πλέον σ᾿ Ἐκεῖνον καὶ ὄχι στοὺς γονεῖς του. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ παραμένει στὸ ἑξῆς στὸν Ναό, οἱ γονεῖς πρόσφεραν ἀντ᾿ αὐτοῦ κάποια μεγάλη ἢ μικρὴ θυσία, ἀνάλογα μὲ τὴν οἰκονομικὴ δυνατότητά τους, γιὰ νὰ τὸ πάρουν πίσω στὸ σπίτι τους καὶ νὰ τὸ ἀναθρέψουν.

 Κυριακή 2α Φεβρουαρίου 2025

Ὑπαπαντή τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

(Λουκ. 2, 22 – 40).

Μεγάλη Δεσποτοθεομητορική ἑορτή πανηγυρίζουμε σήμερα! Εἶναι ἡ Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου. Εἶναι γεμάτη ἀπό θεολογικά νοήματα ὑψηλά καί ὠφέλιμα. Ἡ πενία, ὅμως, τῆς ἐμπειρίας καί τῆς γλώσσας δέν εἶναι εὔκολο νά τά ἀποδώσει. Ἔτσι θ’ ἀρκεστοῦμε σέ ὅ,τι ἡ φτωχή μας σκέψη μπορεῖ νά προσεγγίσει. Καθώς μελετοῦμε τό γεγονός τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, βλέπουμε πώς τρία εἶναι τά πρόσωπα πού πρωταγωνιστοῦν, ὁ Χριστός, ἡ Κυρία Θεοτόκος καί ὁ Δίκαιος Συμεών ὁ Θεοδόχος. Ἄν θέλαμε ν’ ἀποδώσουμε μέ μία λέξη τόν χαρακτήρα τοῦ καθενός ἀπ’ αὐτά τά τρία πρόσωπα, θά λέγαμε: συγκατάβαση, ὑπακοή καί προσμονή. Συγκατάβαση γιά τόν Χριστό, ὑπακοή γιά τήν Παναγία καί προσμονή γιά τόν Συμεών.

Ἡ συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει μέτρο.

 Η Υπαπαντή του Κυρίου, Ευαγγ. Ανάγνωσμα: Λουκ. β’ 22-40 (02-02-2025)

Πρωτ. Φιλίππου Φιλίππου

Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή είναι παρμένη από το δεύτερο κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Λουκά και μας αφηγείται το γεγονός της  Υπαπαντής του Χριστού. Λέγοντας Υπαπαντή του Χριστού εννοούμε το γεγονός εκείνο κατά το οποίο σαράντα μέρες μετά τη γέννησή του, η μητέρα του η Παναγία και ο Ιωσήφ τον παίρνουν στο ναό και τον προσφέρουν στο Θεό. Αυτό οριζόταν από το Μωσαϊκό Νόμο, ο οποίος έλεγε ότι η μητέρα του νεογέννητου έπρεπε σαράντα μέρες μετά τη γέννηση του παιδιού της, να πάει στο ναό για να καθαριστεί. Όριζε ακόμη ότι αν το πρωτότοκο παιδί που γεννά μια γυναίκα είναι αγόρι τότε έπρεπε να αφιερωθεί στο Θεό. Ως προσφορά στο Θεό οι γονείς έπαιρναν στο ναό ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια από τα οποία το ένα προοριζόταν για θυσία και το δεύτερο για τις αμαρτίες.

 ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2025

Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

(Λουκ. β΄ 22-40) (Εβρ. ζ΄ 7-17)

Θεία προϋπάντηση

«ανήγαγον αυτόν εις Ιεροσόλυμα παραστήσαι τω Κυρίω»

Σήμερα η Εκκλησία τιμά τη μεγάλη εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου. Χαρακτηρίζεται και ως Δεσποτική, αφού αναφέρεται στην αφιέρωση του θείου Βρέφους στον Θεό, αλλά και Θεομητορική, γιατί μέσα από το περιεχόμενό της η Παναγία εμφανίζεται να τελεί όσα προνοεί ο Νόμος. Η προσαγωγή του Κυρίου στο Ναό, όπως όριζαν οι μωσαϊκές διατάξεις για τα τεσσαρακονθήμερα βρέφη, αναδεικνύει και το πρόσωπο που τον υποδέχθηκε, δηλαδή τον δίκαιο Συμεών. Πρόκειται, όπως πληροφορούμαστε, για άνθρωπο «δίκαιο και ευλαβή», φωτισμένο από τον Θεό. Το Πνεύμα το Άγιο του έδωσε την θεία πληροφορία ότι δεν θα έφευγε από τον παρόντα κόσμο «πριν ή ίδη τον Χριστόν Κυρίου».

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Ἀριθμός 5

Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

02 Φεβρουαρίου 2025

«καί ἔδειξέ μοι Κύριος Ἰησοῦν, τόν ἱερέα τόν μέγαν». (Ζαχαρ. γ΄,1)

Ὁ Προφήτης Ζαχαρίας, ἀγαπητοί ἀδελφοί, διαλαλεῖ: «Κύριος ὁ Θεός μοῦ ἔδειξε τόν Ἰησοῦν τόν ἀρχιερέα...καί ὁ διάβολος ἵστατο ἐκ δεξιῶν Του, γιά νά ἀντιτίθεται πρός αὐτόν». Στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ θεσμός τοῦ ἱερατείου καθιερώνεται στά χρόνια τοῦ Μωϋσῆ, ὁ ὁποῖος ὁρίζει τή φυλή τοῦ Λευί ὡς ὑπεύθυνη γιά τήν τήρηση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων τοῦ λαοῦ. Ὁ Θεός ἐπιλέγει τόν Ἀαρών ἀπό τήν ἴδια φυλή καί λέγει στόν Μωϋσῆ: «θά τόν χρίσης μέ αὐτό τό λάδι καί τούς υἱούς του καί θά τούς καθαγιάσεις, ὥστε νά ἱερατεύουν εἰς ἐμέ»(Ἔξ. 30,30). Στό Λευϊτικό διαβάζουμε: «Ὁ ἱερέας θά ἐξιλεώσει τόν πιστό γιά τήν ἁμαρτία πού διέπραξε καί αὐτή θά τοῦ συγχωρεθεῖ» (5,13). Ὁ σοφός Σειράχ θά πεῖ: Νά σέβεσαι τούς ἱερεῖς.

Μή ἐγκαταλείπεις τούς λειτουργούς τοῦ Θεοῦ» (7,29-30).

 ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Απόστολος: Εβρ. ζ΄ 7-17

Ευαγγέλιον: Λουκ. β΄ 22-40

2 Φεβρουαρίου 2025

Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ»

Σήμερα δεν εορτάζει άγιος, σήμερα εορτάζει ο βασιλεύς των αγίων, ο αρχηγός της πίστεως μας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Σήμερα είναι δεσποτική εορτή, η εορτή της Υπαπαντής ή αλλιώς της συναντήσεως του Χριστού με τον προφήτη Συμεών, στο ναό του Σολομώντα, σαράντα μέρες μετά την γέννηση Του. 

Η είσοδος του Χριστού στον Ναό του Σολομώντα ως βρέφος φανερώνει το ότι το «παιδίον» αποτελεί την σωτηρία και το φως όλων των εθνών, κατά την προφητεία του Προφήτου Συμεών και τις προρρήσεις της προφήτιδος Άννας.

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (02-02-2025)

 ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

Σαράντα ἡμέρες μετά τή γέννηση τοῦ Κυρίου μας, χριστιανοί μου, λαμβάνει χώρα τό γεγονός τῆς Ὑπαπαντῆς Του στό ναό τοῦ Σολομῶντα ἀπό τό γέροντα καί σοφό ἱερέα Συμεών.

Ὁ Ἰωσήφ καί ἡ Μαρία, συνεπεῖς στόν ἰουδαϊκό νόμο, ὁδηγοῦν τό βρέφος Ἰησοῦ στό ναό μαζί μέ τίς δωρεές τους γιά νά ἐκπληρώσουν τά διατεταγμένα τοῦ νόμου, διότι «κάθε πρωτότοκο ἀρσενικό παιδί πρέπει νά θεωρεῖται ἀφιερωμένο στό Θεό», λέει ὁ νόμος.Εἶναι ἡ εὐλογία πού δίνει ὁ Θεός στή γυναῖκα νά φέρει μιά ἄλλη ζωή στόν κόσμο καί ἡ γυναῖκα ἀντιπροσφέρει κατά τό ἀνθρώπινο, εὐχαριστεῖ καί ζητᾶ ἀνανέωση τῆς εὐλογίας γι' αὐτήν καί τό παιδί της.

 ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2025 – Η ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ὅλα τά γεγονότα στήν ζωή τοῦ Κυρίου μας ἔχουν ἕναν χαρακτῆρα ἀνακαίνισης. Εἶναι μία ἀνατροπή τῶν συμβάσεων, τίς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι ἔχουν συνηθίσει. Ὁ Χριστός γεννιέται μέ φυσικό τρόπο, ἀλλά ἡ σύλληψίς του δέν γίνεται κατά τόν φυσικό τρόπο. Ἡ μητέρα Του γεννᾶ χωρίς τούς πόνους κάθε γυναίκας. Καταδέχεται περιτομή, τό ὄνομά Του ὅμως «Ἰησοῦς» δέν εἶναι δοσμένο ἀπό τούς ἀνθρώπους ἀλλά ἀπό τόν Θεό, ὅπως τῆς τό εἶπε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, κατά τόν Εὐαγγελισμό. Βαπτίζεται στόν Ἰορδάνη ποταμό καί βγαίνει ἀμέσως ἀπό τό νερό, καθώς δέν ἔχει κάποια ἁμαρτία νά ἐξομολογηθεῖ.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 02-02-2025  «Χριστός, σημεῖον ἀντιλεγόμενον»

«Χριστός, σημεῖον ἀντιλεγόμενον»

Σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν κατὰ σάρκα γέννηση τοῦ Χριστοῦ, μὲ συγκίνηση πολλὴ ὁ δίκαιος Συμεὼν κρατᾶ στὴν ἀγκαλιά του τὸ θεῖο βρέφος  καὶ μὲ τὴν καρδιά του πλημμυρισμένη ἀπὸ ἀγαλλίαση, μὲ στραμμένο τὸ βλέμμα πρὸς τὸν οὐρανὸ προφέρει θερμὴ εὐχή: «νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, Δέσποτα ...».

Ὁ τρισευτυχισμένος ἐκεῖνος πρεσβύτης στρέφεται κατόπιν πρὸς τὴν Παναγία, γιὰ νὰ τῆς ἀπευθύνει βαρυσήμαντους λόγους: «ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον».

 Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2025

(Της Υπαπαντής)

 Αγαπητοί εν χριστώ αδελφοί,

 Μία πολύ σπουδαία ημέρα η σημερινή για την αγία μας Εκκλησία, καθότι συνδυάζεται η αναστάσιμη ημέρα της Κυριακής με μία Θεομητορική και ταυτόχρονα Δεσποτική εορτή, αυτή της Υπαπαντής του Κυρίου. Αρχικά η λέξη Υπαπαντή σημαίνει συνάντηση, προϋπάντηση και αυτό διότι ο νεαρός στην ηλικία Χριστός εισέρχεται στον ιουδαϊκό ναό της Ιερουσαλήμ και συναντά τον Άγιο και δίκαιο Συμεών, αλλά και την προφήτιδα Άννα.

Στην Υπαπαντή του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού 

Άγιος Ησύχιος Ιεροσολύμων

Ἡ γιορτὴ λέγεται γιορτὴ τοῦ καθαρισμοῦ, ἀλλά δὲν θὰ κάνει λάθος κανείς, ἂν τὴν ὀνομάσει ἑορτή τῶν ἑορτῶν, Σάββατο τῶν Σαββάτων, ἅγια τῶν ἁγίων. Γιατί περιλαμβάνει ὅλο τὸ μυστήριο τῆς σάρκωσης τοῦ Χριστοῦ, περιγράφει ὅλο τὸ μυστήριο τοῦ Μονογενοῦς Κυρίου. Στὴ γιορτὴ αὐτὴ ὁ Χριστὸς κρατήθηκε ὡς βρέφος καὶ ὁμολογήθηκε ὅτι εἶναι Θεός, καὶ προσφέρθηκε στὴν ἀγκαλιά, καθισμένος σὰν σὲ θρόνο, ὁ Δημιουργός τῆς δικῆς μας φύσεως, καὶ πρόσφερε ἕνα ζευγάρι τρυγόνια λογικὰ στὸν Συμεὼν καὶ τὴν Ἄννα. Ἀλλά, ἂν συμφωνεῖτε, ἂς παρεμβάλουμε τὰ ἴδια τὰ εὐαγγελικὰ λόγια, γιατί ἐκεῖ θὰ δοῦμε τὴν παρεμβολὴ τοῦ Θεοῦ.

Υπαπαντή του Χριστού
Λόγος εις τον προφήτη Συμεών και εις το «νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα»

Τιμοθέου, πρεσβυτέρου Ιεροσολύμων

Ποιος είναι ό τελευταίος δίκαιος; Το όνομα Συμεών βρίσκεται στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. Αυτός θεωρείται πρώτος και τελευταίος, δηλαδή τελευταίος του ιουδαϊκού νόμου και πρώτος του νόμου της θείας χάρης. Ήταν Ιουδαίος όσον άφορα τη θρησκεία, Χριστιανός όσον άφορα την ευχαριστία του προς τον Θεό. Νομικός όσον άφορα την ανάγνωση του νόμου, άγγελος όμως όσον άφορα την κατανόηση του νόμου. Ο Συμεών, που πριν από λίγο αναφέραμε, αυτός που από τη φαρισαϊκή βλασφημία ξεπετάχθηκε σαν ρόδο μέσα από αγκάθια είναι ο πρώτος που γνωρίζουμε ότι απέκτησε την εύνοια της χάρης του Θεού.

Λόγος εις την Υπαπαντήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και εις την Θεοτόκον και εις τον Συμεών

TOY EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Δεν φορεί μόνο σάρκα ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, αλλά και περιτέμνεται σύμφωνα με τον Μωσαϊκό νόμο, για να μην έχη πρόφασι η απιστία των Ιουδαίων. Γιατί έρχεται προς τον νόμο για χάρι του ίδιου του νόμου, για να ελευθερώση τους μαθητές του μέσω της πίστεως που βασιζόταν στον νόμο. Και παίρνει σάρκα και περιτέμνεται κι αυτός μαζί με τους Ιουδαίους. Πήρε το ίδιο με αυτούς σώμα, πήρε και την ίδια περιτομή. Έκανε α­ναντίρρητη την συγγένειά Του με αυτούς, ώστε να μη τον αρνη­θούν, Αυτόν, ο οποίος ήταν ο Χριστός που έρχεται από την γενιά του Δαυίδ, και που αυτοί προσδοκούσαν. Έδειξε το γνώρισμα της συγγενείας Του με αυτούς. Γιατί, αν ακόμη και μετά την περιτομή Του έλεγαν «δεν ξέρουμε από πού είναι»[1], εάν δεν είχε περιτμηθή κατά σάρκα, η άρνησίς τους θα είχε κάποια εύλογη πρόφασι.

Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας - Λόγος εις την Υπαπαντή

«Είδαμε πριν από λίγο εν συντομία τον Εμμανουήλ να γίνεται βρέφος οτή φάτνη και άφ' ενός μεν να σπαργανώνεται σαν άνθρωπος, άφ' έτέρου δε να υμνείται με θεϊκό τρόπο από το στράτευμα των άγίων αγγέλων. Οι τελευταίοι έφερναν το χαρούμενο μήνυμα της Γέννησής Του στους βοσκούς. Διότι ό Θεός και Πατέρας χάρισε το πρώτο κήρυγμα για Αυτόν, ως βραβείο για τους αγγέλους, οι όποιοι κατοικούν στον ουρανό. Και είδαμε Αυτόν και σήμερα να υπακούει στους νόμους του Μωϋσή ή καλύτερα είδαμε τον νομοθέτη Θεό να ύποτάσσεται ως άνθρωπος σέ όσα Εκείνος θέσπισε. Το για ποια αιτία έγινε αυτό διδάσκει ό σοφώστατος Παύλος, όταν λέει: «"Οταν ήμασταν νήπιοι, ήμασταν υποδουλωμένοι στα στοιχεία του κόσμου...

Στήν Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

Ἐκείνη τὴν προγονικὴ κατάρα καὶ καταδίκη πρὸ Χριστοῦ τὴν εἴχαμε ὅλοι κοινὴ καὶ ἴδια, ἐκχυμένη σὲ ὅλους ἀπὸ ἕναν προπάτορα, σὰν νὰ ἀναπτυσσόταν ἀπὸ τὴ ρίζα τοῦ γένους καὶ νὰ ἦταν συνημμένη μὲ τὴ φύσι. Ὁ καθένας ἐπέσυρε ἢ τὴν μομφὴ ἢ τὸν ἔπαινο ἀπὸ τὸν Θεό, μὲ ὅσα ἔπραττε προσωπικῶς, ἐνῶ δὲν μποροῦσε νὰ κάμη τίποτε ἀπέναντι σ’ ἐκείνη τὴν κοινὴ κατάρα καὶ καταδίκη καὶ ἀπέναντι στὸν πονηρὸ κλῆρο πού κατεβαίνει ἀπὸ ἐπάνω σ’ αὐτὸν καὶ διʼ αὐτοῦ στοὺς ἀπογόνους του. Ἀλλ’ ἦλθε ὁ Χριστὸς ἐλευθερωτὴς τῆς φύσεως, πού μετέβαλε τὴν κοινὴ κατάρα σὲ κοινὴ εὐλογία· ἀφοῦ ἀνέλαβε τὴν ἔνοχη φύσι μας ἀπὸ τὴν ἀκήρατη Παρθένο καὶ τὴν ἥνωσε στὴν ὑπόστασί του νέαν, χωρὶς νὰ ἔχη μετάσχει σὲ παλαιὸ σπέρμα, τὴν κατέστησε ἀθῶα καὶ δικαιωμένη, ὥστε καὶ οἱ γεννώμενοι ἀπὸ αὐτόν ἔπειτα κατὰ πνεῦμα νὰ μένουν ὅλοι ἔξω ἀπὸ τὴν προγονικὴ ἐκείνη κατάρα καὶ καταδίκη.

Λόγος Μεγ. Αθανασίου εις την Υπαπαντή του Κυρίου

Με το να είπή δέ ή Παναγία Παρθένος• «Ιδού ή δούλη Κυρίου, ας γίνη εις έμέ όπως είπες», έφανέ-ρωσε τούτο. Είμαι πίναξ, λέγει, επάνω εις τον όποιον γράφεται ό,τι θέλει ό Κύριος του παντός. Άφού δε ό άγγελος ελαβε την διαβεβαίωσιν της πίστεως της Παρθένου άνεχώρησεν άπ' αυτής.

«Δοξάζει ή ψυχή μου τον Κύριον».,.

«Διότι είδε με εύμένειαν την ταπεινην δούλην του.Διότι από τώρα θα με μακαρίζουν όλαι αι γενεαί», 'Αλλά πόσο μεγάλο κατόρθωμα είναι ή παρθενία; Όταν κανείς θέλη να άσκηση τάς αλλάς άρετάς καθοδηγείται από τον νόμον, ή παρθενία όμως, επειδή είναι ανωτέρα του νόμου και έχει ως ύψηλότερον σκοπόν την διαμόρφωσιν της προσωπικής ζωής,είναι άφ' ενός μεν γνώρισμα του μέλλοντος αιώνος, άφ' έτερου δε είκών της καθαρότητας των αγγέλων.

Η Υπαπαντή του Χριστού († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

«Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτή ριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ» (Λκ. 2. 29 32)

Tὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Συμεών σημειώνουν τὸ τέλος μιᾶς μακρᾶς περιόδου, χιλιάδων χρόνων κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ὁποίων οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν χωρὶς τὸ Θεό· εἶχαν περάσει χιλιάδες χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Ἀδὰμ εἶχε χύσει τὸ πρῶτο του δάκρυ, ἀπὸ τότε ποὺ εἶχε θρηνήσει γιὰ πρώτη φορὰ πάνω στὴ γῆ ἐκείνη στὴν ὁποία δὲν εὕρισκες πιὰ τὸ Θεὸ ἀνάμεσα στὰ πλάσματά Του.

Εις την Υπαπαντήν του Κυρίου 

(† Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

Ομιλία του γέροντα στην τράπεζα της Μονής το 1991.

Ο μωσαϊκός νόμος, ο οποίος επρόσταζε να προσφέρεται κάθε πρωτότοκο αρσενικό βρέφος στον Ναό του Σολομώντος την τεσσαρακοστή ημέρα από της γεννήσεώς του, απέβλεπε στο να προετοιμάση τον Ισραηλιτικό λαό, όπως και άλλες διατάξεις του Νόμου, για την έλευσι του Μεσσίου. Για εκείνον τον μοναδικό πρωτότοκο Υιό τής Παρθένου, ο οποίος θα ήτο ολοκληρωτικά αφιερωμένος εις τον Θεόν, δηλαδή τον Μεσσίαν. Είχε λοιπόν μεσσιανικό χαρακτήρα αυτή η εντολή. Και με παρόμοιες εντολές διατηρήθηκε στον Ισραηλιτικό λαό η συνείδησις της ανεπαρκείας του Νόμου για την σωτηρία των ανθρώπων και της προσδοκίας του ερχομένου Μεσσίου, ο οποίος θα επλήρωνε τον Νόμο και θα έφερε το πλήρωμα της σωτηρίας και της αιωνίου ζωής στους ανθρώπους.