ΜΗΝΥΜΑ

ΓΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ, ΕΟΡΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΤΙΚΕΤΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019

Η συμβολή των αγίων Αποστόλων στο έργο της Εκκλησίας 

Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Θεολόγος – Καθηγητής

Στις 30 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με ξεχωριστή λαμπρότητα τη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων. Βεβαίως υπάρχουν και οι προσωπικές μνήμες τους σε διάφορες ημερομηνίες του έτους, αλλά με αυτόν τον συλλογικό εορτασμό τιμάται σύμπασα η χορεία των μεγάλων αυτών ανδρών, οι οποίοι ως συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Κυρίου επί της γης, έστρεψαν τον ρου της ιστορίας και άλλαξαν κυριολεκτικά την μορφή του κόσμου! Εμείς ως συνειδητό εκκλησιαστικό σώμα γνωρίζουμε την ανεκτίμητη προσφορά τους στην εδραίωση και επέκταση της Εκκλησίας στον κόσμο και γι’ αυτό με την ευκαιρία της σεπτής τους εορτής τους εναποθέτουμε τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μας.
2019 ΙΟΥΝΙΟΥ 30 - ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ  (Ματθ. 9, 36 και 10, 1-8)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Διασκευή ομιλίας στο Θεσπρωτικό, στις 30/6/1996)

Αληθινά μεγάλοι

Σήμερα γιορτάζουμε την μνήμη των δώδεκα αγίων αποστόλων. Των πρώτων και μεγαλυτέρων κηρύκων της Βασιλείας του Χριστού. Εκείνων που ίδρυσαν την Εκκλησία του Χριστού στον κόσμο και έθεσαν νόμους της. Και γι’ αυτό η Εκκλησία ονομάζεται «αποστολική». Μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία.
Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 30 Ἰουνίου 2019, τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων (Ματθ. θ΄ 36, ι΄ 1-8)

1. Κορυφαῖοι Ἅγιοι

Σήμερα τελοῦμε τὴ Σύναξη τῶν Ἁγίων Δώδεκα Ἀποστόλων. Δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία συνάγεται γιὰ νὰ τιμήσει τοὺς Δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Κυρίου. Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι εἶναι οἱ μεγαλύτεροι Ἅγιοι τῆς Πίστεώς μας. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴ σημερινὴ ἑορτὴ καὶ τὴν ξεχωριστὴ τοῦ καθενὸς μέσα στὸ ἔτος, τιμῶνται καὶ τὴν Πέμπτη κάθε ἑβδομάδος!

Κλήθηκαν κατ᾿ εὐθείαν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο· τὰ ἄφησαν ὅλα καὶ Τὸν ἀκολούθησαν. Ὁ Κύριος τοὺς δίδασκε τὶς θεῖες ἀλήθειες συστηματικὰ καὶ ἰδιαιτέρως. Ὑπῆρξαν αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες τῆς δημόσιας δράσεώς Του καὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀπεστάλησαν ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο στὰ πέρατα τῆς γῆς. Πράγματι, ὑποβλήθηκαν σὲ πάρα πολλοὺς κόπους καὶ μὲ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ διέδωσαν τὴν ἀληθινὴ Πίστη στὸν ἑλληνορωμαϊκὸ κόσμο καὶ πέρα ἀπὸ αὐτόν. Μαρτύρησαν δὲ κατὰ τὴν ἱεραποστολική τους δράση ὅλοι, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο.
ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

(Α΄Κορ. δ΄, 9-16) (Ματθ. θ΄36 – ι΄ 8)

Εδραιωμένη επί θεμελίους δώδεκα

«ο Θεός ημάς τους αποστόλους εσχάτους απέδειξεν»

Η σημερινή Κυριακή συμπίπτει με τη μεγάλη εορτή της Σύναξης των 12 Αποστόλων. Γι’ αυτό και προσλαμβάνει ένα ξεχωριστό χαρακτήρα μνήμης και τιμής αυτών των κορυφαίων μορφών. Αφιερωμένο σ’ αυτή είναι και το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας. Βέβαια, γνωρίζουμε ότι εορτάζει και ο καθένας ξεχωριστά σε διαφορετικές ημερομηνίες. Η καθιέρωση της κοινής εορτής τους αποτελεί αναγνώριση του σημαντικού έργου που επιτέλεσαν στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Είναι η σύμπασα αυτή χορεία των μεγάλων ανδρών που άλλαξε τον ρου της ιστορίας αλλά και τη μορφή του κόσμου. Χάρη στη δική τους αποστολή η Εκκλησία απέκτησε οικουμενικό χαρακτήρα και εξαπλώθηκε στα πέρατα της οικουμένης.
“ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ”

  ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

(30 Ἰουνίου 2019)

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Σήμερα,ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει καί τιμᾶ τούς δώδεκα Ἀποστόλους, αὐτούς τούς ὁποίους ἐπέλεξε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὡς θεόκλητη ἐκλογάδα καί οἱ ὁποῖοι ὡς οἰκουμενικοί ἱεραπόστολοι συνέχισαν τό σωτηριῶδες ἐργο τοῦ ἰδίου. Στήν σημερινή Εὐαγγελική περικοπή παρουσιάζονται οἱ δώδεκα συγκεκριμένοι Ἀπόστολοι και ὁ τρόπος δράσης τους ἀπό τόν Χριστό.
ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος :Ρωμ. β' 10 - 16
Εὐαγγέλιον: Ματθαίου δ΄ 18 - 23
30 Ιουνίου 2019
Ακούσαμε, αγαπητοί μου αδελφοί, τον Κύριό μας, στη σημερινή περικοπή να προσκαλεί τα δυο αδέρφια, τον Σίμωνα Πέτρο και τον Ανδρέα. Δικαιολογημένα εντυπωσιαζόμαστε και θαυμάζουμε, όταν ακούμε τον ευαγγελιστή να σημειώνει «ἀφέντες ἃπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ». Άφησαν γονείς, ψαρόβαρκες και ψάρια, τα πάντα, και ακολούθησαν τον Χριστό! Πρόβαλε επιπλέον και ένας εξωπραγματικός στόχος, που φυσικά δεν κατάλαβαν τότε την έννοιά του.
«Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»!
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΥΝΑΞΙΣ ΙΒ΄ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ – 30 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019

(Μτθ. θ΄ 36, ι΄ 1-8)

Ἑορτάσαμε πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὴν προηγούμενη Κυριακὴ εἴδαμε τοὺς καρποὺς αὐτῆς τῆς ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι οἱ ἅγιοι Πάντες. Τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ στὴν ἱστορία γίνεται μόνο μὲ τὴν πνοὴ τοῦ Πνεύματος. Ὁ Παράκλητος εἶναι αὐτὸς ποὺ φέρνει σὲ κοινωνία τὶς δὺο διαφορετικότητες, τὸ θεῖο καὶ τὸ ἀνθρώπινο καὶ ἐγκαινιάζει μέσα στὴν ἱστορία τὸ ἀληθινὰ καινούργιο. Στὴ σημερινή μας σύναξη πρὸς τιμὴν τῶν Δώδεκα  Ἀποστόλων διακηρύσσουμε ὅτι ἡ πρωτοβουλία καὶ τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ στὴν ἱστορία εἶναι κάτι συμφυὲς μὲ αὐτὸ ποὺ λέμε ἀποστολικότητα καὶ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ χαρακτηριστικά τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Θεὸς Πατέρας ἀπέστειλε τὸ Χριστὸ στὸν κόσμο. Ὁ Χριστός, ὡς ὁ κατ΄ἐξοχὴν σταλμένος, ἀποστέλλει στὸν κόσμο τοὺς μαθητὲς καί του. Κι αὐτοὶ μὲ τὴ σειρὰ τοὺς μαθητὲς καὶ διαδόχους τους γιὰ νὰ διαδοθεῖ καὶ νὰ ἑδραιωθεῖ σ΄ὅλη τὴν κτίση καθ΄ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ»

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἀποτελοῦν τό μεγαλύτερο θαῦμα τῶν αἰώνων. Ἕνα θαῦμα χειροπιαστό. Μπορεῖ κανείς νά ἀμφισβητήσει τήν ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ σέ ὅλο τόν κόσμο; Κανείς. Ἀλλά πῶς συντελέσθηκε αὐτό τό γεγονός; Μέ τό θαῦμα τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων. Πῶς δώδεκα ἀγράμματοι ἄνθρωποι νίκησαν τούς σοφούς καί φιλοσόφους τοῦ ἀρχαίου κόσμου. Πῶς οἱ ἀγράμματοι ἔγιναν πάνσοφοι;Πῶς οἱ ἀδύνατοι ἔγιναν δυνατοί; Πῶς οἱ ἄσημοι ἔγιναν ἔνδοξοι; Πῶς οἱ μικροί νίκησαν τούς μεγάλους; Πῶς; Αὐτό εἶναι τό μεγάλο θαῦμα. Πῶς; Μέ τό Πνεῦμα το Ἅγιον.
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Ὁ μήνας Ἰούνιος, τόν ὁποῖο ἤδη διανύουμε, μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ ὡς ὁ μήνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ στίς 29 τή μνήμη τῶν Ἁγίων Πρωτοκορυφαίων Πέτρου καί Παύλου καί ἀφιερώνει τήν ἑπομένη στό σύλλογο τῶν Ἀποστόλων, μαθητῶν τοῦ Κυρίου μας.
Προηγεῖται πρός τιμή τους νηστεία, ἡ διάρκεια τῆς ὁποίας ἐξαρτᾶται ἀπό τόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα, ἀφοῦ ἀρχίζει τήν ἑπομένη τῆς Κυριακῆς των Ἁγίων Πάντων.
Ἀλλά καί στή διάρκεια τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους, ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ὁρίσει τήν Πέμπτη κάθε ἑβδομάδας, ὡς ἡμέρα μνήμης τους.

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2019

Κυριακή των Αγίων Πάντων (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

(Ματθ. ι΄32-33, 37-38, ιθ΄27-30)

Eπιλεγμένα αποσπάσματα από τον υπομνηματισμό του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής των Αγίων Πάντων (ομιλία ΛΔ΄ από το υπόμνημα του αγίου στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο)

Υπομνηματισμός των χωρίων Ματθ. ι΄32-33

[…] Αφού απάλλαξε τους μαθητές Του από τον φόβο και την αγωνία που συντάρασσαν την ψυχή τους, τους ενθαρρύνει και πάλι με τα ακόλουθα λόγια, εκβάλλοντας τον φόβο με τον φόβο, και όχι μόνο με τον φόβο, αλλά και με την ελπίδα για μεγάλα έπαθλα. Και τους απειλεί με πολλή εξουσία, προτρέποντάς τους από κάθε άποψη στο να κηρύττουν με θάρρος την αλήθεια και καταλήγει με τα ακόλουθα: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς (: Καθένας λοιπόν που με πίστη και θάρρος και χωρίς να φοβάται τους διωγμούς, θα με ομολογήσει σωτήρα του και Θεό του μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω και εγώ μπροστά στον ουράνιο πατέρα μου ως δικό μου.
ΣΥΝ ΠΑΣΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ

Ὁ Πρόλογος καί ὁ Ἐπίλογος εἰς τούς «Βίους τῶν Ἁγίων»

Ἁγ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ Πόποβιτς

Πρό τῆς ἐλεύσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ εἰς τόν ἐπίγειόν  κόσμον μας, ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι ἠξεύραμεν μόνον τόν θάνατον.καί ὁ θάνατος ἡμᾶς. Κάθε τί τό ἀνθρώπινον ἦτο διαπεποτισμένον μέ τόν θάνατον, αἰχμαλωτισμένον καί κατανικημένον ἀπ᾽ αὐτόν. Ὁ θάνατος μᾶς ἦτο πλησιέστερος καί ἀπό τόν ἑαυτόν μας καί περισσότερον πραγματικός ἀπό ἡμᾶς τούς ἰδίους. δυνατώτερος, ἀσυγκρίτως δυνατώτερος, ἀπό κάθε ἄνθρωπον χωριστά καί ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους μαζί. Ἡ γῆ ἦτο μία φρικαλέα φυλακή τοῦ θανάτου καί ἡμεῖς ἀνίσχυροι δέσμιοι καί δοῦλοι του (πρβλ. Ἑβρ. 2, 14-15). Μόνον μέ τήν ἔλευσιν τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ «ἡ ζωή ἐφανερώθη». ἐφανερώθη «ἡ ζωή ἡ αἰώνιος» εἰς τούς ἀπηλπισμένους θνητούς, τούς ἀθλίους δούλους τοῦ θανάτου, ἡμᾶς (πρβλ. 1 Ἰωάνν. 1, 2). Αὐτήν τήν «ζωήν αἰώνιον»
Ἐγκώμιο στούς Ἁγίους Πάντες, πού μαρτύρησαν σ᾽ ὅλο τόν κόσμο

ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ 

1. Δέν πέρασαν ἀκόμη ἑπτά μέρες, ἀπό τότε πού γιορτάσαμε τήν ἱερή πανήγυρη τῆς Πεντηκοστῆς, καί πάλι μᾶς πρόφθασε χορός μαρτύρων ἤ καλύτερα στρατιά μαρτύρων καί παράταξη, πού δέν εἶναι καθόλου κατώτερη ἀπό τή στρατιά τῶν ἀγγέλων, τήν ὁποία εἶδε ὁ πατριάρχης Ἰακώβ, ἀλλά εἶναι ἴδιας ἀξίας καί τάξης μέ αὐτή. Γιατί μάρτυρες καί ἄγγελοι διαφέρουν μόνο στά ὀνόματα, στά ἔργα τους ὅμως ταυτίζονται. Στόν οὐρανό κατοικοῦν οἱ ἄγγελοι, στόν οὐρανό καί οἱ μάρτυρες. Αἰώνιοι καί ἀθάνατοι εἶναι ἐκεῖνοι, τό ἴδιο θά γίνουν καί οἱ μάρτυρες. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνοι ἔλαβαν καί ἀσώματη φύση; Καί τί σημασία ἔχει αὐτό; Γιατί οἱ μάρτυρες, ἄν καί ἔχουν σῶμα, ὅμως εἶναι ἀθάνατο ἤ καλύτερα καί πρίν ἀπό τήν ἀθανασία ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ στολίζει τά σώματά τους περισσότερο ἀπό τήν ἀθανασία. Δέν εἶναι τόσο λαμπρός ὁ οὐρανός, πού στολίζεται μέ τό πλῆθος τῶν ἀστεριῶν, ὅσο εἶναι τά σώματα τῶν μαρτύρων, πού στολίζονται μέ τό λαμπρό αἷμα τῶν τραυμάτων. Ὥστε ἐπειδή πέθαναν γι᾽ αὐτό καί εἶναι ἀνώτεροι, καί βραβεύτηκαν πρίν ἀπό τήν ἀθανασία παίρνοντας τά στεφάνια ἀπό τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους.
Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων.
Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38· ιθ΄ 27-30

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Ὁμιλία κε΄ ἐκφωνηθῆσα τὴν Κυριακὴν τῶν Ἁγ. Πάντων

Θαυμαστὸς ὄντως ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ.
Εἶναι στ’ ἀλήθεια θαυμαστὸς ὁ Θεὸς στὰ ἔργα τῶν ἁγίων του. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ του τοὺς ὑπεράνθρωπους ἀγῶνες τῶν μαρτύρων, πῶς μὲ τὴν ἀσθενικὴ σάρκα τους ντρόπιασαν τὸν ἰσχυρὸ στὸ κακό, πῶς δὲν εἶχαν  συναίσθηση τῶν πόνων καὶ τῶν τραυμάτων καθὼς ἔρριχναν τὸ σῶμα τους σὲ ἀγῶνα μὲ τὴ φωτιά, μὲ τὸ ξίφος, μὲ τὰ διάφορα εἴδη θανατηφόρων βασανιστηρίων, ἀντιπαλεύοντας μὲ τὴν ὑπομονή. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ ὅτι κομμάτιαζαν τὶς σάρκες τους, κι ἔσπαζαν τὶς κλειδώσεις τους, καὶ τσάκιζαν τὰ κόκκαλά τους, αὐτοὶ ὅμως φύλαγαν ἀκέραια, κι ἀπείραχτη κι ἀσάλευτη τὴ πίστη τους.  Γι’ αὐτὸ καὶ πῆραν χάρισμα τὴν ἀδιαφιλονίκητη σοφία τοῦ Πνεύματος καὶ τὴ δύναμη γιὰ θαύματα.
Λόγος εις την ημεραν της εορτής των Αγίων Πάντων (Άγιος Λουκάς, Αρχιεπ. Συμφερουπόλεως της Κριμαίας)

Κάθε ημέρα του έτους η Αγία μας Εκκλησία την αφιερώνει στην μνήμη κάποιου Αγίου ή και μερικών αγίων μαζί. Σ’ αυτούς συγκαταλέγονται οι άγιοι που είναι γνωστοί και έκαναν θαύματα όταν ζούσαν ή από τα λείψανα των οποίων γίνονταν θαύματα. Ο αριθμός τους δεν είναι και τόσο μεγάλος, όμως είναι σίγουρο ότι υπάρχουν πολύ περισσότεροι άγιοι ενώπιον του Θεού, ο οποίος μόνος «γινώσκει τα κρύφια της καρδίας» (Ψαλ. 43, 22). Στήν μνήμη αυτών των αγίων που τους γνωρίζει μόνο ο Θεός αφιερώνει η Εκκλησία την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή.
Ἕνα κομμάτι παραδείσου!   (Κυριακή Α΄ Ματθαίου)

Κυριακή Ἁγίων Πάντων. (Ματθ.ι΄32-33, 37, 38 καὶ ιθ΄ 27-30)

«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος»

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ὡραία καὶ λαμπρὰ ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἀγαπητοί!   Ἡ στρατευομένη Ἐκκλησία ἀνοίγει τὰς θύρας τοῦ Οὐρανοῦ, διὰ νὰ θαυμάσωμεν τὴν ἱερὰν παράταξιν τῶν ἁγίων ὅλων τῶν αἰώνων, ποὺ τώρα ἀποτελοῦν τὴν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν. Ἀνασύρει τὸ πέπλον, διὰ νὰ ἀτενίσωμεν εἰς τὰ θεῖα ὕψη ὅλους τοὺς μαρτυρικοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Μεγάλου Μάρτυρος Χριστοῦ.
Ομιλία στο ευαγγέλιο της Κυριακής των Αγίων Πάντων,

Μητροπολίτου Νικοπόλεως π. Μελετίου Καλαμαρά

Η ΤΕΛΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ (Ματθ. 10, 32-33, 37-38 καί 19, 27-30)

Τά ἐκλεκτότερα δῶρα

            Σήμερα εἶναι ἡ ἑορτή τῶν ἁγίων Πάντων. Ἡ Ἐκκλησία τήν περιορίζει σάν ἑορτή τῶν ἁγίων μαρτύρων. Δηλαδή δέν γιορτάζομε ὅλους τούς ἁγίους σήμερα. Μόνο τούς ἁγίους μάρτυρες. Βέβαια δέν παραμερίζονται οἱ ὑπόλοιποι ἅγιοι!
            Ἀλλά γιά τούς ἁγίους μάρτυρες, ἐπισημαίνομε δύο πράγματα.
            Λέει τό κοντάκιο τῆς ἑορτῆς: «Ὡς ἀπαρχάς τῆς φύσεως τῷ φυτουργῷ τῆς κτίσεως, ἡ οἰκουμένη προσφέρει σοι Κύριε, τούς θεοφόρους μάρτυρας».
Μεγάλοι αὐτοί, μικρὸς ὁ Χριστός!… Κυριακὴ Ἁγίων Πάντων (Α΄ Ματθαίου). † ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Μεγάλοι αὐτοί, μικρὸς ὁ Χριστός!
Κυριακὴ Ἁγίων Πάντων (Α΄ Ματθαίου)
«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ
φι λῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,37)

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Ὅποιος, ἀγαπητοί μου, ἀκούσῃ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ εὐαγγελίου, μπορεῖ νὰ σκανδαλισθῇ, νὰ νομίσῃ ὅτι ἡ πίστι μας εἶνε ἐναντίον τοῦ γάμου, τῆς οἰκογενείας, τῶν γονέων, τῶν παιδιῶν. Ἀλλὰ τὸ νόημα τῶν λόγων αὐ τῶν τοῦ Κυρίου εἶνε πολὺ διαφορετικό. Θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω τὴν ὀρθὴ ἔννοιά τους σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

(Εβρ. ια΄ 33- ιβ΄2) (Ματθ. ι΄ 32-33)

Σύνταξη στην αγάπη του Χριστού

«Οι μαρτυρηθέντες διά της πίστεως Άγιοι»

Με την Πεντηκοστή που εορτάσαμε την περασμένη Κυριακή είδαμε ότι οι απόστολοι έγιναν μάρτυρες της αλήθειας του Χριστού για τη σωτηρία του ανθρώπου «έως εσχάτου της γης» (Πραξ. α΄8). Αυτή ήταν η ευλογημένη πορεία που ακολούθησαν και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας. Τη μνήμη όλων «των απ’ αιώνος ευαρεστησάντων αγίων» εορτάζουμε σήμερα, την Κυριακή των Αγίων Πάντων.
ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ – 23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019

(Μτθ. ι΄, 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30)

Ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων

Μὲ τὴν ἑορτὴ σήμερα τῶν Ἁγίων Πάντων, κλείνει, ἀγαπητοί μου, ὁ κύκλος τῶν κινητῶν ἑορτῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ποὺ περιλαμβάνονται στὸ Τριώδιο καὶ τὸ Πεντηκοστάριο. Ἡ πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ εἶναι ἀφιερωμένη σ΄ὅλους τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, τοὺς γνωστοὺς καὶ τοὺς ἀγνώστους, τοὺς πρὶν καὶ τοὺς μετὰ τὸ Χριστό.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
Απόστολος: Εβρ. ια΄ 33- ιβ΄2
Ευαγγέλιο: Ματθ. ι΄ 32-33,37-38, ιθ΄ 27-30
23 Ιουνίου 2019
Η Εκκλησία μας όρισε την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο να εορτάζουμε όλους τους αγίους της. Οι άγιοι είναι καρπός και βεβαίωση της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Όσο υπάρχει η Εκκλησία, δια των μυστηρίων της, όπου το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται στους πιστούς και τους αγιάζει, τόσο θα αναδεικνύονται και άγιοι. Το Άγιο Πνεύμα είναι αυτό που φωτίζει «πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Μας φωτίζει ώστε να ακολουθούμε όσα ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας δίδαξε ώστε να καταξιωθεί ο καθένας της αγιότητας, γιατί αυτός πρέπει να είναι ο προσανατολισμός του κάθε Χριστιανού κατά τον λόγο του Κυρίου «άγιοι γίνεσθαι ότι εγώ άγιός ειμι».
“ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ”

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

(23 Ἰουνίου 2019)

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Σαφέστατες εἶναι οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, τίς οποίες δίνει στούς Ἀποστόλους καί κατ' ἐπέκταση σε ὅλους τούς Χριστιανούς γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο γίνεται ἡ ὁμολογία γιά τό ὐπερύμνητο ὄνομα Του. Καί ὅσο σαφέστατες εἶναι οἱ ἐντολές Του γιά τήν ὁμολογία πίστεως πρός τό ὄνομα Του, ἄλλο τόσο πιό ξεκάθαρη εἶναι καί ἡ πληροφόρηση τοῦ Κυρίου μας γιά τό πῶς θά εὐεργετηθοῦν,ὅσοι διακονήσουν τήν ἱερά ἀποστολή τῆς κατηχήσεως καί τοῦ ἱεραποστολικοῦ Του ἔργου.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «ΑΞΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»

Ἡ ὁμολογία ἢ ἡ ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι δύο δυνατότητες ποὺ ἔχει ἕνας μαθητής Του. Οἱ συνέπειες δὲ αὐτῆς ἢ ἐκείνης τῆς ἐπιλογῆς προεκτείνονται στὴν αἰωνιότητα καί τήν προδιαγράφουν.

Δέν πρόκειται μόνο γιά τίς ἐπίσημες στιγμές ὁμολογίας ἤ ἀρνήσεως πού ἀντιμετώπιζαν οἱ Χριστιανοί σέ περιόδους διωγμῶν ἤ μεγάλων ἱστορικῶν κρίσεων. Εὐκαιρίες γιά νά ὁμολογήσει ἤ νά ἀρνηθεῖ κανείς τόν Χριστό παρουσιάζονται καθημερινά. Ὑπάρχουν βέβαια πολλοί πού θά προτιμοῦσαν νά ἀποφύγουν τέτοια διλήμματα σαφοῦς ὁμολογίας ἤ ἀρνήσεως τοῦ Χριστοῦ καί θά ἤθελαν νά ἀποσυρθοῦν σέ μιά οὐδετερότητα. Τέτοια ὅμως δυνατότητα, ἕνα τρίτο ἐνδεχόμενο δέν προσφέρεται.

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

«Γαληνόμορφον εκτελείν την καρδίαν» (Α’ ωδή κανόνα Πεντηκοστής)

Tου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ

Για να μιλήσει κανείς για την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, απαιτείται, κατά την έκφραση του Μεγάλου Βασιλείου, να διαθέτει καθαρότητα ψυχής και συγχρόνως να στολίζεται με την υψοποιό ταπείνωση. Και όπως το περιστέρι δεν κάθεται ποτέ σε τόπους που είναι ακάθαρτοι και αποπνέουν δυσοσμία, έτσι και το Πανάγιο Πνεύμα δεν βρίσκεται σε καρδιές που δεν διαθέτουν την καθαρότητα και την ταπείνωση. Και επειδή «ουδείς καθαρός από ρύπου», έστω κι αν η ζωή του είναι μία ημέρα, γι’ αυτό και καταφεύγουμε στα καθαρότατα δοχεία του Παναγίου Πνεύματος, που είναι οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας, προκειμένου να αντλήσουμε λόγο περί του Αγίου Πνεύματος.
Οσίου Πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου, ερμηνεία εις τους κανόνας της Πεντηκοστής.
Προλεγόμενα
Εν ταυτώ και Ερμηνεία
Εις την Ακροστιχίδα του Κανόνος της Πεντηκοστής[45]
Ακροστιχίς.

Πεντηκοστίν εορτάζομεν.

Ερμηνεία.
            Η Ακροστιχίς αυτή δεν είναι στίχος δωδεκασύλλαβος Ιαμβικός, ούτε έμμετρος, καθώς ήτον αι άλλαι ακροστιχίδες των λοιπών Κανόνων του Ιερού Κοσμά, αλλά είναι εννεασύλλαβος μόνο και άμετρος και κολοβός.  Διά ποίαν δε αιτίαν τούτο εποίησεν ο Μελωδός;  Αποκρίνομαι ότι την αληθινήν τούτου αιτίαν αυτός μόνος ηξεύρει ο Ασματογράφος, και το Πνεύμα το εν αυτώ. ημείς δε στοχαστικώς λέγομεν ότι ίσως τούτο εποίησεν από τον υπερβολικόν έρωτα όπου είχεν εις τα λόγια Γρηγορίου του Θεολόγου. υπό τούτου γαρ καταφλεγόμενος, δεν ήθελε να παραλλάξη τους εκείνου λόγους, αλλ’ αυτούς εκείνους γυμνούς και ξηρούς και με αυτάς τας λέξεις ηγάπα να προφέρη, όχι μόνον εις τα άλλα του συγγράμματα, αλλά και εις αυτάς ακόμη τας Ακροστιχίδας.
Εἰς τήν Πεντηκοστήν Αγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Α´. Μεταβολήν τοῦ νοῦ.
Β´. Μεταβολήν τῆς καρδίας.
Γ´. Μεταβολήν τῆς γλώσσης.

Συλλογίσου ἀγαπητέ, πῶς τό Πανάγιον Πνεῦμα ὅταν κατέβη εἰς τό ὑπερῷον ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, ὡσάν ἕνας σφοδρότατοςἄνεμος καί βροντή, ἐγέμισεν ὅλον τόν οἶκον, εἰς τόν ὁποῖον ἦσαν καθήμενοι οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι καί ἐπροσηύχοντο· «καί ἐπλήρωσε τόν οἶκον, οὗἦσαν καθήμενοι» (Πραξ. β´. 2)· καί τόν ἔκαμενὡσάν μίαν κολυμβήθραν, ὡς λέγει ὁΘεσσαλονίκης Γρηγόριος, διά νά βαπτίσῃ τούς Ἀποστόλους μέ τήν θείαν χάριν του, περί τοῦ ὁποίου τούτου βαπτίσματος προεῖπεν εἰς αὐτούς ὁ Κύριος· «ὑμεῖς δέ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι ἁγίῳ οὐ μετά πολλάς ταύτας ἡμέρας (Πράξ. α´ 5)...
 Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς διαρκής Πεντηκοστή Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς


Ποιὸς εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός; Ποιὸς εἶναι σὲ Αὐτὸν ὁ Θεὸς καὶ ποιὸς ὁ ἄνθρωπος; Πῶς γνωρίζεται ὁ Θεὸς στὸν Θεάνθρωπο καὶ πῶς ὁ ἄνθρωπος; Τί ἐδώρησε σέ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Θεὸς ἐν τῷ Θεανθρώπῳ; Ὅλα αὐτὰ τὰ φανερώνει σέ μᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ «Πνεῦμα τῆς ἀληθείας». Μᾶς ἀποκαλύπτει δηλαδὴ ὅλη τὴν ἀλήθεια γιὰ Αὐτόν, γιὰ τὸν Θεὸ ἐν Αὐτῷ καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ γιὰ τὸ τί χάρισε σ’ ἐμᾶς μ’ ὅλα αὐτά. Αὐτὸ ἐπίσης ἀπείρως ξεπερνᾷ κάθε τί ποὺ οἱ ἀνθρώπινοι ὀφθαλμοὶ εἶδαν καὶ τοῖς ὠσίν αὐτῶν ἠκούσθη καὶ ἡ καρδία αὐτῶν κάποτε αἰσθάνθηκε.
Οἱ  Ἅγιοι Πατέρες διά τήν Κυριακήν της Πεντηκοστῆς

Ὁ ἅγιος Φιλάρετος Μόσχας σὲ ὁμιλία του στὴν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς λέει: «Μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, καί, μὴ ὄντας ὁ ἄνθρωπος σὲ θέση νὰ ἀντέξει τὸ ἄκτιστο φῶς, “ἐκρύβη ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ” καὶ ὁ Θεὸς ἀποτραβήχτηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ φόβο μήπως ἐκμηδενίσει τὸν παραβάτη μὲ τὴν ἁγία παρουσία Του.
Τότε ἦταν ποὺ Ἐκεῖνος ὄντας Ἕνας σὲ Τρία Πρόσωπα, ἀπὸ ἀνείπωτο ἔλεος πρὸς τὸ ἀποξενωμένο ἄνθρωπο τὸν πλησίασε μὲ διαδοχικὲς ἀποκαλύψεις, ὥστε “ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”, νὰ μπορέσει νὰ αὐξηθεῖ καὶ γιὰ ἀκόμη μία φορὰ νὰ ἀνυψώσει τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο…
Γιατί το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινης γλώσσας;
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Όταν ο Κύριος βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε εν είδει περιστεράς. Εμφανίσθηκε όχι για να προσθέσει κάτι στον Χριστό, αλλά συμβολικά, έτσι ώστε να δείξει αυτό που υπάρχει μέσα στον Χριστό: την ακακία, τηνκαθαρότητα και την ταπεινότητα. Αυτό συμβολίζει το περιστέρι. Όταν οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν την πεντηκοστή ημέρα από την ημέρα της Ανάστασης, το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινων γλωσσών. Εμφανίσθηκε ως πύρινη γλώσσα για να τους αφαιρέσει κάτι και να τους προσθέσει κάτι. Δηλαδή, να αφαιρέσει από αυτούς κάθε αμαρτία, κάθε αδυναμία, φόβο και ακαθαρσία της ψυχής και να τους δωρίσει τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. Οι πύρινες γλώσσες επισημαίνουν συμβολικά αυτά τα τρία: τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. 
Λόγος εις την Πεντηκοστήν

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

Όταν συμπληρωνόταν η πεντηκοστή ημέρα μετά την Ανάσταση, της οποίας έφθασε τώρα η μνήμη, ενώ όλοι οι μαθητές ήσαν συγκεντρωμένοι μαζί και ευρίσκονταν ομόψυχοι στο υπερώο (οίκος) εκείνου του ιερού, αλλά και στο προσωπικό του υπερώο, στο νου του, συναγμένος ο καθένας τους (διότι ήσαν σε ησυχία και αφιερωμένοι στη δέηση και στους ύμνους προς το Θεό), ξαφνικά, λέγει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «ακούσθηκε ήχος από τον ουρανό, σαν από ορμή βιαίου ανέμου και εγέμισε τον οίκο όπου κάθονταν».(Πραξ.2, 1-11).
Ερμηνεία εις τον κανόνα
ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Ποίημα όντα του Αγίου Κοσμά
Ώδή α’. Ήχος Βαρύς. Ο Ειρμός.
Πόντω εκάλυψε Φαραώ συν άρμασιν, ο συντρίβων πολέμους εν υψηλώ βραχίονι. άσωμεν αυτώ, ότι δεδόξασται.
Ερμηνεία.
            Σημειούμεν εδώ, ότι ο Ιεράρχης Κοσμάς ο κόσμος των Ιερών Μελωδών δεν προσαρμόζει τους Ειρμούς του παρόντος Κανόνος εις την υπόθεσιν της εορτής, καθώς προσήρμοζε τους περισσοτέρους δε μελουργεί, ψιλά περιέχοντας των Ωδών τα λόγια, καθώς και τον παρόντα. ούτος γαρ ο Ειρμός αναφέρει μόνην την εν τη Ερυθρά θαλάσση γενομένην θαυματουργίαν, και αυτά εκείνα τα της πρώτης Ωδής του Μωϋσέως μεταχειρίζεται λόγια. και βλέπε, αγαπητέ, ότι ο λόγος μου είναι αληθινός. ευρίσκεται εν τη πρώτη Ωδή «Πόντω εκάλυψεν αυτούς»; τούτο ευρίσκεται και εδώ. ευρίσκεται εκεί «Κύριος συντρίβων πολέμους»; τούτο ευρίσκεται και εδώ. γράφεται εκεί «Μεγέθει βραχίονός Σου»; τούτο γράφεται και εδώ, με κάποιαν όμως παραλλαγήν. αντί γάρ του «Μεγέθει βραχίονος», γράφεται εδώ «Εν υψηλώ βραχίονι» . όπερ ο Ησαΐας καθαρώτερα λέγει. «Κύριε, υψηλός Σου ο Βραχίων» (Ησ. κστ’ 11) . γράφεται εκεί «Τω Κυρίω άσωμεν. ενδόξως γαρ δεδόξασται»; τούτο γράφεται και εδώ.
 Λόγος εἰς τήν Πεντηκοστήν -Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος


Ε. Τὴν Πεντηκοστὴ ἑορτάζουμε καὶ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴν πραγματοποίηση τῆς ὑποσχέσεως καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῆς ἐλπίδας. Τὸ μυστήριο, πόσο καὶ μεγάλο εἶναι καὶ σεβαστό! Τελειώνουν λοιπὸν ὅσα ἔχουν σχέση μὲ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἤ μᾶλλον μὲ τὴ σωματικὴ παρουσία Του(1). Διότι διστάζω νὰ πῶ τὰ σωματικά, ἐφ' ὅσον κανένας λόγος δὲν μπορεῖ νὰ μὲ πείσει ὅτι θὰ ἦταν καλύτερα νὰ εἶχε ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα [ὁ Χριστός](2). Ἀρχίζουν δὲ ὅσα ἔχουν σχέση μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα(3).
Ἡ Χάρις τοῦ Πνεύματος Πῦρ καὶ Ὕδωρ

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΟΜΙΛΙΑ ΛΒ´ ΣΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ (Ιω, δ´ 13-20)

Τοῦ (ἁγίου) Πνεύματος τὴν χάρη ἡ Γραφὴ ἄλλοτε πῦρ καὶ ἄλλοτε νερὸ τὴν ὀνομάζει, γιὰ νὰ (μᾶς) δείξει ὅτι αὐτὰ τὰ ὀνόματα δὲν ἀποτελοῦν παράδειγμα τῆς (θείας) οὐσίας, ἀλλὰ τῆς (θείας) ἐνέργειας. Διότι τὸ (ἅγιο) Πνεῦμα δὲν συνίσταται ἀπὸ διαφορετικὲς οὐσίες, ἐπειδὴ εἶναι ἀόρατο καὶ μονοειδὲς (ἁπλό). Τὸ πρῶτο λοιπὸν (ὄνομα) ὁ Ἰωάννης (ὁ Βαπτιστής) τὸ δηλώνει λέγοντας: «Αὐτὸς (ὁ Χριστός) θὰ σὰς βαπτίσει ἐν Πνεύματι Ἁγίω καὶ πυρί», καὶ τὸ δεύτερο (ὄνομα τὸ δηλώνει) ὁ Χριστὸς (λέγοντας): «Ποτάμια ἀπὸ ζωντανὸ νερὸ θὰ ρεύσουν ἀπὸ τὴν κοιλιά του. Αὐτὸ τὸ εἶπε περὶ τοῦ (ἁγίου) Πνεύματος» λέει (ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης) «ποὺ ἐπρόκειτο νὰ λάβουν». Ἔτσι καὶ ὅταν ὁμιλοῦσε μὲ τὴν (Σαμαρείτιδα) γυναῖκα, νερὸ ὀνομάζει τὸ (ἅγιο) Πνεῦμα: «ὅποιος πιεῖ ἀπὸ τὸ νερό, τὸ ὁποῖο ἐγὼ θὰ δώσω σὲ αὐτόν, δὲν θὰ διψάσει ποτέ».
Στην Αγία Πεντηκοστή
Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
1.Εἶναι μεγάλα, ἀγαπητοί, καί ξεπερνοῦν κάθε ἀνθρώπινη λογική τά χαρίσματα πού μᾶς δώρησε σήμερα ὁ φιλάνθρωπος Θεός. Γι᾿ αὐτό λοιπόν ἄς χαιρόμαστε ὅλοι μαζί καί χορεύοντας ἀπό χαρά ἄς ὑμνήσομε τόν Κύριό μας. Γιατί ἡ σημερινή ἡμέρα εἶναι γιά μᾶς ἑορτή καί πανήγυρη.
Ὅπως δηλαδή ἡ μία ἐποχή διαδέχεται τήν ἄλλη καί τό ἕνα ἡλιοστάσιο τό ἄλλο, ἔτσι ἀκριβῶς καί στήν Ἐκκλησία ἡ μία ἑορτή διαδέχεται τήν ἄλλη καί μᾶς πηγαίνουν ἀπό τή μία στήν ἄλλη.
Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες λοιπόν ἑορτάσαμε τό σταυρό, τό πάθος, τήν ἀνάσταση, ὕστερα ἀπό αὐτά τήν ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν οὐρανό.
Λόγος μα΄ εις την Πεντηκοστή
Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος

Από: Στυλ. Γ. Παπαδόπουλος (επιμ.), Μιλάει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, μτφρ. Διονύσιος Κακαλέτρης, εκδ. Αποστολική Διακονία, Αθήνα 1991.


Ε. Την Πεντηκοστή εορτάζουμε καί την παρουσία του Αγίου Πνεύματος καιί την πραγματοποίηση της υποσχέσεως καιί την εκπλήρωση της ελπίδας. Το μυστήριο, πόσο και μεγάλο είναι και σεβαστό! Τελειώνουν λοιπόν όσα έχουν σχέση με το σώμα του Χριστού, ή μάλλον με τη σωματική παρουσία Του(1).
Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς. Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς (Ἰωάν. ζ΄ 37-52, η΄12)
Ὁμιλία εἰς τὴν κατὰ τὴν Πεντηκοστὴν τελεσθείσαν φανέρωσιν καὶ διανομὴν τοῦ Θείου Πνεύματος                   
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς 

Εἴδαμε πρὶν ἀπὸ λίγο μὲ τὰ μεγάλα μάτια τῆς πίστης τὸ Χριστὸ νὰ ἐχη ἀναληφθὴ, ὄχι κατώτερα κι ἀπὸ κείνους ποὺ ἀξώθηκαν νὰ δοῦν μὲ τὰ ἴδια τους τὰ μάτια καὶ καθόλου δὲν καριότητα γιὰ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα·  «Μακάριοι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶδαν κι ὅμως πίστεψαν» εἶπε ὁ Κύριος. Αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἐπληροὑστερήσαμε ἀπὸ κείνους στὴν μαφορήθηκαν μὲ τὴν ἀκοὴ καὶ βλέπουν μὲ τὰ μάτια τῆς πίστης. Εἴδαμε πρῶτα τὸ Χριστὸ νὰ ὑψώνεται ἀπὸ τὴ γῆ μὲ τὸ σῶμα καὶ τώρα βλέπομε μὲ τὴν δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἔστειλε στοὺς μαθητάς του, ὡς ποιὸ σημεῖο ὁ Χριστὸς ἔφτασε μὲ τὴν ἀνάληψή του καὶ σὲ ποιὰ ἀξια ἀνέβασε τὴν ἀνθρωπίνη φύση μας ποὺ ἔλαβε ὁ ἴδιος: ὁπωσδήποτε ἀνέβηκε,   ἐκεῖ ἀπ’ ὅπου τὸ Πνεῦμα κατέβηκε σταλμένο ἀπὸ τὸν ἴδιο. Ἀπὸ ποῦ κατέβηκε τὸ Πνεῦμα δείχνει ἐκεῖνος ποὺ λέει μὲ τὸ στόμα τοῦ προφήτη Ἰωὴλ·
Ἡ πηγή
«Ἐὰν τις διψᾷ....»
Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς. (Ἰωαν. ζ΄37-52, καὶ η΄12)
(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ἡμέρα γενεθλίων ἡ σημερινή. Ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποῖαν θεμελιώνεται ἡ Κιβωτός τῆς «Καινῆς Διαθήκης». Ἡ Ἐκκλησία. Ἅν ἔλειπεν ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν κόσμον θὰ ἔχανε τὸ νόημά του.
 Ὅπως κατὰ τὸν κατακλυσμόν, ἡ κιβωτὸς τοῦ Νῶε ἔσωσε τοὺς ἀνθρώπους καὶ κάθε ἄλλη ζωντανὴν ὕπαρξιν ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔτσι καὶ ἡ Ἐκκλησία ἔγινε καὶ θὰ συνεχίζῃ νὰ εἶναι τὸ μέσον, τὸ  μ ό ν ο ν  μέσον, σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου ἐν μέσῳ τοῦ πνευματικοῦ κατακλυσμοῦ, ποὺ περιβάλλει τὴν κοινωνίαν.
Κυριακή της Πεντηκοστής: Ομιλία περί παθών δεσποτείας (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
(Ιωάν. ζ’ 37-52, η’ 12)

Οι Φαρισαίοι μελετούσαν τις θείες γραφές και γνώριζαν τις προφητείες των προφητών για την έλευση του Μεσσία. Πώς λοιπόν ακούοντες τον Ιησούν Χριστόν κηρύττοντα, ότι αυτός είναι ο αποσταλμένος υπό του Θεού και βλέποντες την μεν ζωήν αυτού υπεραγία, τα δε θαύματα αυτού μεγάλα και πολλά, δεν επίστευσαν ότι αυτός είναι ο προσδοκώμενος;
Πόση δύναμη μπορούν να ασκούν τα πάθη επάνω στον άνθρωπο;
Τα πάθη προσβάλουν τους αμαθείς ανθρώπους ή και τους σοφούς;
Ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που συντελούν στο να είναι δύσκολη η αποχή από τα πάθη και η διόρθωση;
Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής της Πεντηκοστής: Ομιλία περί πίστεως (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
(Πράξ. 2, 1-11)

– Η πίστις ούτε το νου αναγκάζει, ούτε την θέληση βιάζει. Ενώ η απόδειξη αναγκάζει το νου για να πεισθεί και επομένως αρπάζει την εξουσία της θελήσεως.

– Τα πιστευόμενα ως υπερφυή και υπερούσια δεν επιδέχονται υλικές αποδείξεις γι’ αυτό όποιος πιστεύει γίνεται μακάριος.

– Εάν η απόδειξη μας έπειθε να πιστέψουμε θα πιστεύαμε αναγκαστικώς και όχι προαιρετικώς.

– Το ότι υπάρχουν πράγματα που δεν κατανοούμε δεν σημαίνει ότι αυτά δεν υπάρχουν.

– Παραλληλισμός του λόγου και της τριαδικότητος του Θεού.
Ερμηνεία εις τας πράξεις των αποστόλων, τας αναγινωσκομένας την Κυριακή της Πεντηκοστής (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
(Πράξ. 2, 1-11)

– Γιατί οι απόστολοι μαζεύτηκαν όλοι μαζί την πεντηκοστή ημέρα από την Ανάσταση του Κυρίου;

– Γιατί ο ήχος που ακούστηκε ερχόταν από τον ουρανό;

– Η πολυγλωττία ως ποινή εχώρισε τους ανθρώπους σε πολλά έθνη. Τώρα ως δώρο ενώνει πάντα τα έθνη εις ένα έθνος, το χριστιανικό, και εις μία εκκλησία την του Χριστού.

– Γιατί το άγιο πνεύμα είχε την μορφή πύρινων γλωσσών;
2019 ΙΟΥΝΙΟΥ 16 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (Ιω. 7, 37-52 και 8, 12)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Διασκευή ομιλίας στο Νεοχώρι Άρτας, στις 15/6/1997)

Σας συμφέρει να φύγω

Πόσο μεγάλη σημασία έχει η εορτή της Πεντηκοστής και η παρουσία του Αγίου Πνεύματος για να μας φωτίζει, να μας αγιάζει και να μας σώζει, ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός το έλεγε στους μαθητές Του: «Σας συμφέρει, να φύγω εγώ. Γιατί άμα δεν φύγω, δεν θα ρθει το Άγιο Πνεύμα. Καλύτερα να λείπω εγώ, για σας, παρά η χάρη Αγίου Πνεύματος». Φαντασθείτε αδελφοί, πόσο μεγάλο πράγμα είναι για μας το Πνεύμα το Άγιο και η χάρη Του, που μας φωτίζει, που μας καθαρίζει από κάθε κηλίδα, που μας αγιάζει.
Πεντηκοστή

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 16 Ἰουνίου 2019, τῆς Πεντηκοστῆς (Ἰωάν. ζ΄ 37-52, η΄ 12)

1. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἀνακαινίζει τὸν ἄνθρωπο

Πεντηκοστή! Ἡ τελευταία δεσποτικὴ ἑορτή. Γιορτάζουμε σήμερα τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν ἔκχυση τῆς ἁγιαστικῆς θείας Χάριτος στὸ ἀνθρώπινο γένος. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι ὁ ὕψιστος καρπὸς τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Κυρίου, ἡ ἔσχατη καὶ κορυφαία ἐπαγγελία (ὑπόσχεση) τῆς ἐποχῆς τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Στὴν πρὸ Χριστοῦ ἐποχὴ οἱ ἄνθρωποι λόγῳ τῆς δουλείας τους στὴν ἁμαρτία ἦταν χωρισμένοι ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς μὲ τὴ Σταύρωσή Του ἐξασφάλισε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τους, τὴν καταλλαγή (συμφιλίωση) μὲ τὸν ἐπουράνιο Πατέρα. Ἀπόδειξη τῆς καταλλαγῆς εἶναι ἡ ἀποστολὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸν κόσμο.
«Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν»

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 16 Ἰουνίου 2019, τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξ. β΄ 1-11)

1. Η ΒΙΑΙΗ ΠΝΟΗ

Ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Γιὰ τοὺς Ἰουδαίους ἑορτὴ τοῦ θερισμοῦ καὶ τῆς παραδόσεως τοῦ νόμου στὸν προφήτη Μωϋσῆ στὸ ὄρος Σινᾶ. Γιὰ τοὺς Χρι-στιανοὺς ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἡμέρα τῆς καθόδου καὶ ἐκχύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ μαθητάς. Ἑκατὸν εἴκοσι μαθηταὶ τοῦ Κυρίου ποὺ ἦσαν ἤδη στὸ ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλὴμ κι ὅσοι ἐπίσης τὴν ἡμέρα αὐτὴ προσῆλθαν συγκεντρωμένοι ὅλοι μαζὶ μὲ μία καρδιά, μὲ μία ἀγάπη, ὁμόψυχοι καὶ ὁμόγνωμοι, συμπροσεύχονταν καὶ περίμεναν μὲ ἱερὸ πόθο τὸν Παράκλητο, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ποὺ τοὺς εἶχε ὑποσχεθῆ ὁ Κύριος. Κάποια στιγμὴ λοιπὸν ξαφνικὰ ἦλθε βοὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σὰν πνοὴ σφοδροῦ ἀνέμου. Καὶ γέμισε ὅλο τὸ σπίτι ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταί. Ἦταν μιὰ πνοὴ ποὺ ἔμοιαζε μὲ βίαιο ὁρμητικὸ ἄνεμο καὶ ἦλθε ὡς φωνὴ βροντῆς. Γιατί ἆραγε; Διότι συμβόλιζε τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔμοιαζε μὲ βίαιη πνοή, ἀλλὰ δὲν ἦταν ἄνεμος, δὲν ἦταν φυσικὸ φαινόμενο. Ἦταν ἕνα ὑπερφυσικὸ γεγονός, ἦταν ἡ ἔνδειξις τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς μαθητὰς τοῦ ὑπερώου τῆς Ἱερουσαλήμ.
«ΕΚΧΕΩ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΜΟΥ ΕΠΙ ΠΑΣΑΝ ΣΑΡΚΑ»
(Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Πεντηκοστής)
  ΛΑΜΠΡΟΥ  ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

        Η αγία εορτή της Πεντηκοστής είναι ένας ξεχωριστός σταθμός στον εορτολογικό κύκλο του ενιαυτού για την Εκκλησία μας. Αυτή μαζί με το Πάσχα αποτελούν τις αρχαιότερες εορτές, οι οποίες ανάγονται ως τους αποστολικούς χρόνους. 

Η μεγάλη αυτή εορτή προβάλλει ως ανακεφαλαίωση του λυτρωτικού επί γης έργου του Σωτήρος μας Χριστού και ως νέα δυναμική αφετηρία της υλοποιήσεως και ολοκληρώσεως του θείου σχεδίου για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους και ολοκλήρου της δημιουργίας.
       Η εορτή της Πεντηκοστής συστήθηκε από την Εκκλησία μας, μαζί με πολλές άλλες εορτές, υπό την επίδραση αντίστοιχης εορτής του Ιουδαϊσμού, φυσικά με εντελώς άλλο νόημα και περιεχόμενο, όπως τονίζει ο άγιος Αυγουστίνος (Epist.55). Οι Εβραίοι πράγματι εόρταζαν τη δική τους Πεντηκοστή, η οποία απείχε πενήντα ημέρες από την εορτή του νομικού Πάσχα. Ονομάζονταν «Εορτή των Εβδομάδων» (Εξ.34,22 και Δευτ.16,10) και ποιούνταν κατ’ αυτήν η μνεία της χορηγήσεως του Νόμου στον Μωυσή, πενήντα ημέρες από τον εορτασμό του πρώτου Πάσχα στην έρημο του Σινά (Εξ.19,1). Διαρκούσε μία ημέρα και προσφέρονταν οι απαρχές της νέας συγκομιδής των καρπών της γης, τα  «πρωτογεννήματα» στο ναό της Ιερουσαλήμ, ως ευχαριστία στο χορηγό των αγαθών Θεό.
Γενέθλιος της Εκκλησίας ημέρα
ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ
του Κωνστανίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ: Οι Ιουδαίοι κατά την περίοδο της Π. Διαθήκης γιόρταζαν την Πεντηκοστή, ή εορτή των εβδομάδων (7 επί 7), που ονομαζόταν ακόμη “εορτή θερισμού των πρωτογεννημάτων” (Εξ. κγ΄16). Κατά τη γιορτή προσφέρονταν στο Θεό θυσίες πρωτογεννημάτων (καρπών σιτηρών, οικιακών ζώων). Επίσης, κατά παράδοση, ο Δεκάλογος δόθηκε στο Μωυσή την 50η μέρα μετά το ιουδαϊκό Πάσχα. Κατ' αντιστοιχία, όπως κατά την εβραϊκή Πεντηκοστή, εκφράζονταν ευχαριστίες για τα πρωτογεννήματα, έτσι για την χριστιανική Πεντηκοστή εκφράζονται ευχαριστίες για “τας απαρχάς του Πνεύματος”.
Η Πεντηκοστή ως ολοκλήρωση της πνευματικής μας θεραπείας
Αρχιμ. Αυγουστίνος Μύρου, Δρ. Θεολογίας, Φιλόλογος

Η εκκλησιαστική εορτή της Πεντηκοστής είναι εξαιρετικά μεγάλη και σημαντική, διότι το γεγονός που βιώνουμε λατρευτικά αυτή την ημέρα ανήκει στη σειρά των σωστικών και ανεπανάληπτων ενεργειών του Θεού, οι οποίες καταγράφηκαν στην ανθρώπινη ιστορία, όπως η ενανθρώπηση, η βάπτιση, το πάθος, η ανάσταση, η ανάληψη του Χριστού.
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ 2019

ΠΑΥΛΟΣ 
ΕΛΕΩ   ΘΕΟΥ   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ    ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ    ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ 
ΣΕΡΒΙΩΝ   ΚΑΙ   ΚΟΖΑΝΗΣ

Πρός τόν εὐσεβῆ κλῆρον, τούς ἐντιμοτάτους ἄρχοντας
τούς ἐνδοξοτάτους καί γενναιοτάτους ἀξιωματικούς
τῶν ἐνόπλων δυνάμεων καί τῶν σωμάτων ἀσφαλείας,
τούς δικαιοτάτους δικαστικούς λειτουργούς,
τούς ἐλλογιμοτάτους λειτουργούς πασῶν τῶν βαθμίδων τῆς ἐκπαιδεύσεως
καί τόν εὐλαβῆ καί φιλάγιον λαόν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

«Πεντηκοστήν ἑορτάζομεν καί Πνεύματος ἐπιδημίαν
καί προθεσμίαν ἐπαγγελίας καί ἐλπίδος συμπλήρωσιν·
καί τό μυστήριον ὅσον; ῾Ως μέγα τε καί σεβάσμιον.
Διό βοῶμέν σοι· Δημιουργέ τοῦ παντός,Κύριε, δόξα σοι.»


Ἀγαπητοί πατέρες καί Λαέ τοῦ Θεοῦ εὐλογημένε,

Μεγάλη ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Ἀποτελεῖ μετά τό Πάσχα τήν πιό μεγάλη ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας μας. Εἶναι ἡ πανήγυρις τῶν πανηγύρεων διότι εἶναι ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας.

Θλίβονται οἱ μαθητές τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας, ὅταν τούς προαναγγέλλει ὅτι θά φύγῃ ἀπό κοντά τους, ὅτι θά ἀνέλθῃ εἰς τούς οὐρανούς καί θά καθίσῃ στόν ἐνδοξασμένον θρόνον Του «ὅπου ἦν τό πρότερον», δηλαδή πρίν σαρκωθεῖ, πρίν γίνει υἱός τοῦ ἀνθρώπου διά τήν σωτηρίαν μας. Ἐκείνοι τόν παρακαλοῦν «μή μᾶς ἀφήσεις ὀρφανούς». Ὅμως ὁ Κύριος ὡς Πνευματικός Πατέρας, ὡς φίλος καί ἀδελφός τούς διαβεβαιώνει μέ τό «οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς» (Ἰω. 14,18), δηλαδή δέν θά σᾶς ἀφήσω ὀρφανούς.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Απόστολος: Πράξ. β΄ 1-11
Ευαγγέλιο: Ιω. ζ΄37-52, η΄12
16 Ιουνίου 2019
Πεντηκοστή σήμερα, πλήρωμα και επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους αγίους Αποστόλους αλλά και σε ολόκληρη την Εκκλησία, εκπλήρωση της υποσχέσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ότι δεν θα εγκαταλείψει με την Ανάληψή Του τον κόσμο, αλλά θα στείλει τον Παράκλητο, για να κατευθύνει όλους μας και να συγκροτεί, με την ενοποιητική Του δύναμη, ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας. Η περικοπή που διαβάζουμε κατά τη σημερινή Θεία Λειτουργία είναι χαρακτηριστική και μας μεταφέρει τόσο τα λόγια του Χριστού, όσο και τις αντιδράσεις των φαρισαίων, προσφέροντας σε όλους εμάς σήμερα το έναυσμα για να κάνουμε κάποιες σημαντικές σκέψεις. Μέσα στο πλήθος που είχε μαζευτεί για τη γιορτή της σκηνοπηγίας, στάθηκε ο Ιησούς και με δυνατή φωνή είπε: “Όποιος διψά, ας έλθει σε εμένα να πιει, γιατί όπως λέει η Γραφή, εκείνος που πιστεύει σε εμένα θα αναβλύουν μέσα του ποταμοί ύδατος ζώντος”.
ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (Πράξ. β΄, 1– 11)

16 Ἰουνίου 2019

«…ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός….» (Πράξ. β΄,2)

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἦλθε. Ἢ παρουσία του ζωντανὴ καὶ συγκλονιστική. Γιὰ νὰ δώσει τὸ μεγάλο «παρὼν» στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας χρησιμοποίησε τὰ δύο ἰσχυρότερα στοιχεῖα τῆς φύσεως: τὴ φωτιὰ καὶ τὴ θύελλα.

Ἦχος καὶ φῶς. Ἦχος καταπληκτικός. «Ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας» (Πράξ. 2,2). Καὶ φῶς ἐκτυφλωτικό. «Καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ’ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν» (Πράξ. 2,3). Ζωντανὴ ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιατί ζωντανὸς εἶναι ὁ Θεός. Ζωντανὴ καὶ ἡ Ἐκκλησία του.
“ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ”

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

(16 Ἰουνίου 2019)

Πεντηκοστή ἑορτάζουμε,ἀδελφοί, καί Πνεύματος ἐπιδημία. Μεγάλη, ἐπίσημη, χαρμόσυνη, κοσμοϊστορική ἡ σημερινή ἡμέρα, κατά τήν ὁποία ἐκπληρώνεται ἡ ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητές του. Κατῆλθε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον καί ἐφώτισε αὐτούς καί διά μέσου αὐτῶν ἵδρυσε τήν Μία, Ἁγία, Ἀποστολική καί Καθολική Ἐκκλησία μας.Τό στάδιο τῆς μαθητείας τελείωσε· μέ τήν φώτιση τοῦ Παναγίου Πνεύματος ξεκίνησε ἕνα νέο στάδιο γιά τούς μαθητές. Τό στάδιο τῆς ἀποστολῆς, τῆς διαδόσεως τοῦ λυτρωτικοῦ καί σωτηρίου μηνύματος τοῦ Χριστοῦ πρός ὁλόκληρη τήν Οἰκουμένη.Ἔπαψαν νά εἶναι μαθητές, ἔγιναν Ἀπόστολοι καί Oἰκουμενικοί Διδάσκαλοι.
ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019

ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

(Ιωάν. ζ΄37-52, η΄12) (Πράξ β΄ 1 – 11)

Πνεύματος επιδημία

«και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου»

Η σημερινή Κυριακή της Πεντηκοστής είναι η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας. Το Άγιο Πνεύμα «όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας». Ειδικότερα στο αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας περιγράφονται τα αισθητά σημεία της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος: «φερομένης βιαίας πνοής», «γλωσσαι ωσεί πυρός» (δείχνουν τις άκτιστες ενέργειες στην παρουσία του Αγίου Πνεύματος). Η επενέργεια του Αγίου Πνεύματος στους αποστόλους καταδεικνύεται με το χάρισμα της «γλωσσολαλίας», συμβολικό μάλιστα προμήνυμα για τη διάδοση του Ευαγγελίου από αυτούς στα πέρατα της οικουμένης.

«Προ πάντων των αιώνων»
Ἡ Πεντηκοστή

«καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρός μου ἐφ' ὑμᾶς· ὑμεῖς δὲ καθίσατε ἐν τῇ πόλει Ἱερουσαλήμ ἕως οὗ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους.» (Λουκ., 24, 49).
Ὑπήκοοι στὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου οἱ μαθητές παρέμεναν, μετά την Ανάληψή Του, συγκεντρωμένοι στὴν Ἱερουσαλήμ, μὲ ἀγαστὴ σύμπνοια, προσευχόμενοι και προσκαρτεροῦντες τὴν πραγματοποίηση τῆς ὑπόσχεσης τοῦ Κυρίου, νὰ ἐνδυθούν, δηλαδή, Δύναμη ἐξ ὕψους. Καὶ τὴν Πεντηκοστὴ ἡμέρα, μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἦχος δυνατός, μεγάλη βουὴ ἀνέμου ἱσχυροῦ, ξεκίνησε ἀπὸ τὸν οὐρανό καὶ κατέληξε καὶ πλημμύρισε τὸ σπίτι ὄπου ἦσαν συνηγμένοι οἱ μαθητές καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, διαμεριζόμενο, ὡς πύρινες γλῶσσες, ἐπικάθισε στὸ κεφάλι τοῦ κάθε ἑνὸς μαθητὴ και αὐτοὶ πεπληρωμένοι ἀπὸ τὴ δύναμή Του ξεκίνησαν νὰ κηρύττουν σὲ διάφορες γλῶσσες, καθὼς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἔδωσε στὸν κάθε ἕναν ἀπὸ αὐτούς.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «ΔΙΨΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ»

Ἡ γιορτὴ τῆς Σκηνοπηγίας, ποὺ διαρκοῦσε ἑπτὰ ἡμέρες καὶ θύμιζε στοὺς Ἰουδαίους τὴ σαραντάχρονη περιπλάνησή τους στὴν ἔρημο, πλησιάζει στὸ τέλος της. Σέ ἕνα σημεῖο τοῦ τυπικοῦ τῆς γιορτῆς λευκοντυμένοι ἱερεῖς μεταφέρουν ἐν πομπῇ στὸ ναὸ μιὰ χρυσὴ στάμνα γεμάτη νερὸ ἀπὸ τὴν πηγὴ τοῦ Σιλωάμ. Αὐτὴ ἡ τελετὴ θύμιζε τὴν θαυμαστὴ διάσωση τοῦ Ἰσραὴλ στὴν ἔρημο, ὅταν κρυστάλλινες πηγὲς νεροῦ ἀνέβλυσαν ἀπὸ τὸ βράχο καὶ ὁ λαὸς ξεδίψασε. Ὕστερα ἀπὸ λίγο οἱ προσκυνητὲς θὰ ξαναγυρίσουν στὶς καθημερινές τους ἀσχολίες.

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

Κυριακή αγίων 318 Πατέρων Α’ Οικουμενικής Συνόδου (Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)

Την Κυριακή πριν από τη μεγάλη ημέρα της Πεντη­κοστής, η Αγία Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη των αγίων Πατέρων της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.

Πρέπει να γνωρίζουμε τι είναι η Οικουμενική Σύνο­δος και ποια σημασία είχε η πρώτη Οικουμενική Σύνο­δος.

Οι άγιοι απόστολοι είπαν στους επισκόπους να διε­ξαγάγουν Εκκλησιαστική Σύνοδο, δηλαδή συνέδριο επισκόπων, οι οποίοι από κοινού έπρεπε να αποφασί­σουν για τις υποθέσεις της Εκκλησίας. Ορίστηκε να συγκαλούνται συχνά τέτοιες Σύνοδοι, δύο φορές το χρόνο. Έτσι γινόταν, και τέτοιες τοπικές Σύνοδοι συγκαλούνταν για τη λύση των όχι πολύ σημαντικών ζητη­μάτων.
Κυριακή των Αγίων 318 Πατέρων (Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος)

Κατήχηση ΙΕ’

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΟΓΜΑΤΙΣΑΝ ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΡΘΟ ΒΙΟ Αδελφοί και Πατέρες,

Σήμερα είναι μια εορτή μεταξύ δύο φωτεινών και σωτηρίων εορτών (της Αναλήψεως και της Πεντηκοστής). Σήμερα, μεταξύ δύο μεγάλων μέχρι τον ουρανό πανηγύρεων παρουσιάζονται οι πολύφωτοι αστέρες. Σήμερα, μεταξύ των δύο αρμάτων που έχουν δρόμο τον ουρανό, εμφανίζονται τριακόσιοι δεκαοκτώ αρματηλάτες, όχι βέβαια για να διευθύνουν την ορμή αυτών των δύο κατευθυνομένων αρμάτων, αλλά για να διευθύνουν αυτούς που απιστούν για Εκείνους που έχουν ανεβεί επάνω στα άρματα, και να τους οδηγήσουν στην πίστη, για το ότι το μεν ένα άρμα ανέβασε από τη γη προς τις ουράνιες αψίδες και τους κόλπους του Πατέρα από τη γη τον σαρκοφόρο Θεό Λόγο, το δε άλλο άρμα, ότι τον «άλλο Παράκλητο» (Ιω. ιδ’ 16) (το Άγιο Πνεύμα),
Κυριακὴ τῶν Πατέρων Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Αὐτά εἶπεν ὁ Ἰησοῦς καί ἐσήκωσε τούς ὀφθαλμούς του εἰς τόν οὐρανόν καί εἶπε.Πάτερ, ἦλθεν ἡ ὥρα, δόξασε τόν Υἱόν σου, διά νά σέ δοξάσῃ καί ὁ Υἱός σου».

1. «Αὐτός πού ἐφαρμόζει τάς ἐντολάς σου καί τάς διδάσκει», λέγει, «αὐτός θά ὀνομασθῇ μέγας εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5,19). Καί πολύ εὔλογα· διότι τό νά φιλοσοφῇ κανείς μέ λόγια εἶναι εὔκολον, ἐνῷ τό νά παρουσιάζῃ μέ ἔργα αὐτά πού λέγει, εἶναι γνώρισμα ἀνθρώπου γενναίου καί μεγάλου. Διά τοῦτο καί ὁ Χριστός, ὁμιλῶν περί ἀνεξικακίας, ἀναφέρει τόν ἑαυτόν του, προτρέπων ἀπό αὐτόν νά λαμβάνωμεν τά παραδείγματα.
Κυριακή των Αγίων πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου: Λόγος εις τους οσίους 318 θεοφόρους Πατέρες και εις τον Κωνσταντίνον τον ευσεβέστατον Βασιλέα (πρεσβύτερος Γρηγόριος Καισαρείας)

Επειδή ο Απόστολος μας συμβουλεύει να υπακούωμε στους προεστώτας, φίλε του Θεού, ξεχνώντας κι εγώ την αδυναμία μου και παραβλέποντας το ακαλλές του λόγου μου, υπήκουσα στον τίμιο Πατέρα, ο οποίος μου ανέθεσε να συγγράψω με συντομία περί της Συνόδου των Αγίων τριακοσίων δέκα και οκτώ Πατέρων που έγινε στη Νίκαια, και να την παραδώσω στην υπ’ αυτόν αγιοτάτην Εκκλησία της Νικαίας, ώστε να έχη στην διάθεσή της γραπτή την διήγηση της πνευματικής αγωνίας εκείνων των οποίων είχε απολαύσει και την σωματική παρουσία. Και όσα μεν κατά την δύναμή μου θα αναφέρω εγώ, συγκρινόμενα με το μεγαλείο της εναρέτου πολιτείας των Πατέρων, ομοιάζουν θα έλεγα με σταγόνα στον ωκεανό. Της ιδικής τους δε τελειότητος έργο είναι το να μη δίδουν τόση σημασία στον τρόπο της εκφράσεως, αλλά να μας τιμήσουν με την συμπάθειά τους αναλόγως με την προθυμία της υπακοής.
Κυριακή των Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου: Περί της προσευχής του Ιησού προς τον Πατέρα υπέρ των δεδομένων εαυτώ μαθητών (Θεοφύλακτος, Αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας)

(Ἰωάν. ιζ΄, 1-13)

Αὐτὰ εἶπε ὁ Ἰησοῦς, σήκωσε τά μάτια του στὸν οὐρανὸ καὶ προσευχήθηκε· Πατέρα, ἡ ὥρα ἔχει ἔρθει, δόξασε τὸ Γιὸ σου, γιὰ νὰ σὲ δοξάση κι ἐκεῖνος, ὅπως τοῦ ἔδωσες νὰ ἐξουσιάζη κάθε ἄνθρωπο. Γιὰ νὰ δώση ζωὴ αἰώνια σὲ ὅλα ὅσα τοῦ ἔδωσες. Κι ἡ αἰώνια ζωὴ εἶναι νὰ γνωρίζουν ἐσένα τὸ μόνο ἀληθηνὸ Θεὸ καὶ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ποὺ ἔστειλες. Ἀφοῦ εἶπε στοὺς μαθητάς του «ὅτι θὰ δοκιμάσετε θλίψεις», καὶ τοὺς σύστησε νὰ ἔχουν θάρρος, τοὺς σηκώνει πάλι μὲ τὴν προσευχή, διδάσκοντάς μας κατὰ τοὺς πειρασμούς, ἀφοῦ τ’ ἀφήνομε ὅλα, νὰ καταφεύγωμε στὸ Θεό. Ἄλλωστε δὲν πρόκειται γιὰ προσευχὴ ἀλλὰ γιὰ συνομιλία μὲ τὸν Πατέρα. Ἄν σ’ ἄλλη περίπτωση προσεύχεται καὶ πέφτη στὰ γόνατα μὴ θαυμάσης. Γιατὶ ὁ Χριστὸς ἦρθε ὄχι γιὰ νὰ φανερώση μόνο τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς διδάξη καὶ κάθε ἀρετή.
Τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Αρχ. Ἀχρίδος

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴ μνήμη μίας πολὺ μικρῆς ὁμάδας μαθητῶν καὶ ὀπαδῶν Του. Σήμερα παρουσιάζει μπροστά σου μόνο τριακόσιους δεκαοκτὼ γλυκεῖς, εὐώδεις καὶ ἀμάραντους καρπούς. Μιὰ μικρὴ ἀλλά ἐκλεκτὴ ὁμάδα. Αὐτοὶ εἶναι οἱ τριακόσιοι δεκαοκτὼ ἅγιοι πατέρες τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ συνῆλθε στὴ Νίκαια τὸ 325 μ. Χ., τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, γιὰ τὴν ὑπεράσπιση, ἀποσαφήνιση καὶ βεβαίωση τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης.
Κυριακή πρὶν τὴν Πεντηκοστή Anthony Bloom

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἔχουμε ἀκούσει στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων πώς, καθὼς ἡ Ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς πλησίαζε, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶχε ἀρχίσει τὸ ταξίδι του πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα για νὰ βρεθεῖ μὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἐκείνη ἀκριβῶς τὴν ἡμέρα εἶχαν λάβει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀπό ὅλους αὐτούς, ἦταν ὁ μόνος ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν παρών στὸ ὑπερῶο ὅπου συνέβη τὸ γεγονός. Κι ὅμως, ὁ Θεὸς τοῦ εἶχε δώσει μιὰ τέλεια, μιὰ πραγματικὴ μεταστροφὴ στὴν καρδιά, στὸ νοῦ, στὴ ζωὴ καὶ τοῦ εἶχε δωρίσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σὲ ἀπάντηση τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφοσοίωσής του σ’ Ἐκεῖνον ποὺ λάτρεψε ἄν καὶ δὲν Τὸν εἶχε γνωρίσει.
 Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (Ἰω. 17,1-13). Περί Ενότητας +Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος
«Ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς» (Ἰωάν. 17,11)
 Η σημερινὴ ἡμέρα, ἀγαπητοί μου, ὀνομάζεται «ἑβδόμη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα».
Τί σημαίνει Κυριακή; Ὅπως δηλώνει τὸ ὄνομα, ἀνήκει στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ποὺ δημιούργησε καὶ συντηρεῖ καὶ προνοεῖ γιὰ ὅλα. Γι᾿ αὐτὸ πρέπει νὰ τιμοῦμε τὴν ἡμέρα αὐτή· νὰ ἐκκλησιαζώμεθα, νὰ δοξολογοῦμε, νὰ εὐχαριστοῦμε, καὶ νὰ
παρακαλοῦμε τὸν Κύριο. Εἶνε ἀπαραίτητος ὁ ἐκκλησιασμός.
Ἡ προσευχὴ. Κυρ. Πατέρων Α΄ Οἰκ. Συνόδου
 «Ταῦτα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε» (Ἰω. 17,1)

(†) ἐπίσκοποςΑὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
Τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ διαβάστηκε σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε μιὰ προσευχή. Ποιός ἔκανε τὴν προσευχὴ αὐτή; Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Πότε τὴν ἔκανε; Τὴν τελευταία νύκτα τῆς ἐπιγείου ζωῆς του, τὴ Μεγάλη Πέμπτη. Ὅταν τελείωσε ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος κ᾿ ἔφυγε ὁ Ἰούδας, εἶχε πιὰ νυχτώσει καὶ ἔλαμπαν τὰ ἄστρα. Τότε ὁ Κύριός μας ὕψωσε τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ καὶ προσευχήθηκε. Τί εἶπε;
Ὁ Χριστὸς δοξάζει τὸ Θεὸ καὶ λέει· «Πατέρα μου, σὲ ἐδόξασα ἐπάνω στὴ γῆ. Τὸ ὄνομά σου τὸ φανέρωσα στοὺς ἀνθρώπους»· «ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις» (Ἰω. 17,6).
2019 ΙΟΥΝΙΟΥ 9 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (Ιω. 17, 1-13)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Διασκευή ομιλίας στο Βαθύ Πρέβεζας, στις 21/5/1996)

Προσοχή στα ανεπίτρεπτα λάθη

Το θέμα της αιώνιας ζωής είναι το πιο σημαντικό και το πιο βαθύ. Όλοι το καταλαβαίνουμε, ότι η ζωή που τώρα ζούμε είναι πρόσκαιρη, ψεύτικη, γεμάτη πίκρες και δύσκολα θα την ονόμαζε κανείς «αληθινή ζωή». Αυτή είναι η δική μας αντίληψη για την επίγεια ζωή. Αλλά έχουμε και τον λόγο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος ονόμασε ζωή αληθινή, ατελεύτητη, γεμάτη ειρήνη και χαρά την αιώνια ζωή. Όχι την παρούσα.
Ἡ Ἀρχιερατικὴ Προσευχὴ

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Ἰουνίου 2019, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Ἰωάν. ιζ΄ 1-13)

1. Τί εἶναι ἡ αἰώνια ζωὴ

Σήμερα τιμοῦμε τὴ μνήμη τῶν Ἁγίων 318 Πατέρων τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καταδίκασαν τὴ φοβερὴ αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ καὶ συνέταξαν τὰ 7 πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, διακηρύσσοντας τὴν θεότητα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Τὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα, ποὺ ἀναγινώσκεται πρὸς τιμὴν τῶν ἁγίων Πατέρων, περιλαμβάνει τὸ πρῶτο τμῆμα τῆς λεγόμενης Ἀρχιερατικῆς Προσευχῆς τοῦ Κυρίου· δηλαδὴ τῆς προσευχῆς ποὺ ἀνέπεμψε ὁ Κύριος στὸν ἐπουράνιο Πατέρα, πρὶν μεταβεῖ στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ τὴ νύχτα τοῦ Πάθους Του.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Κυριακὴ Ἁγίων Πατέρων
ΙΟΥΝΙΟΣ 7, 2019
Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Ἰουνίου 2019, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Κυρ. ζ΄ Πράξεων: Πράξ. κ΄ 16-18, 28-36)

Σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾷ τοὺς τριακοσίους δέκα καὶ ὀκτὼ θεοφόρους Πατέρας τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τοὺς προμάχους τῆς Ὀρθοδοξίας μας, οἱ ὁποῖοι ἐξεδίωξαν ἀπὸ τὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν σφενδόνη τοῦ Πνεύματος τοὺς «βαρεῖς καὶ λοιμώδεις λύκους», τοὺς αἱρετικοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Ἀρείου· καὶ ὡμολόγησαν τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν «Θεὸν ἀληθινόν, ὁμοούσιον τῷ Πατρί». Τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας ἔχει ἐπιλεγῆ ἀκριβῶς γι’ αὐτὴ τὴν μεγάλη ἑορτή.

1. ΟΙ ΠΡΟΒΑΤΟΣΧΗΜΟΙ ΛΥΚΟΙ
ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 09 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (Πράξ. κ΄, 16– 18, 28 - 36 )

9 Ἰουνίου 2019

«…Εἰσελεύσονται... λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου» (Πράξ. κ΄, 29)

Τιμᾶ σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τοὺς 318 ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι συνῆλθαν στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 325 μ.Χ. μὲ σκοπὸ νὰ καταδικάσουν τὴ φοβερὴ αἵρεση τοῦ θεομάχου Ἀρείου καὶ νὰ ἀσφαλίσουν τὸ Ὀρθόδοξο ποίμνιο στὴν ὁδὸ τῆς ἀληθείας.

Τὰ ἱερὰ Ἀναγνώσματα καὶ οἱ ὕμνοι τῆς ἡμέρας πρὸς τιμήν τους ἔχουν καθιερωθεῖ. Εἶναι δὲ πολὺ ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀπὸ τὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα: «Προσέχετε», λέει ὁ ἀκούραστος Ἀπόστολος ἀπευθυνόμενος γιὰ τελευταία φορὰ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου‧
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ – 9 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019

(Ἰω. ιζ΄, 1-13)

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

Σήμερα, ποὺ τιμοῦμε τὴ μνήμη τῶν ἁγίων 318 Πατέρων τῆς Α΄ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325 μ.Χ.) ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή μᾶς μεταφέρει στὸ κλίμα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καὶ στὴν «ἀρχιερατικὴ προσευχὴ» τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ Σώματός Του. Ἔτσι δικαιώνει καὶ τὸ ἔργο τῶν Πατέρων τῆς Νικαίας, γιατί ὁ ἀγώνας τους ἐναντίον τῆς ἀρειανικῆς κακοδοξίας ἦταν ἀγώνας γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ διατήρηση τῆς ταυτότητάς της, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει στὸν κόσμο σὰν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ σώζει τὸν κόσμο. Περισσότερο βοηθάει ἐμᾶς ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ γιὰ νὰ προσδιορίσουμε τὶς προϋποθέσεις ἐκεῖνες ποὺ θὰ μᾶς ἐξασφαλίσουν τὴν ἑνότητά μας στὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα καὶ συγχρόνως τὴν ἑνότητα τοῦ ἴδιου του Σώματος, τῆς Ἐκκλησίας.
“ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ”

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(9 Ἰουνίου 2019)

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Σήμερα,ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει καί τιμᾶ τούς μεγάλους καί φωταυγεῖς ἀστέρες της, τίς λυχνίες τίς ἄσβεστες, τούς ἀκραιφνεῖς ὁδοδεῖκτες τῆς ἀμωμήτου πίστεως μας, τούς Ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι μέσα ἀπό τήν ἐνάρετη ζωή τους, τήν θεολογική κατάρτισή τους, τήν συστηματική διδασκαλία τους καί γενικότερα τήν ὀρθή ποιμαντική τους, καθόρισαν τό δόγμα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως. Κατατρόπωσαν καί ἀναθεμάτισαν τήν κακοδοξία τοῦ Ἀρείου καί διατράνωσαν τό ὁμοούσιον τοῦ Υἱοῦ μετά τοῦ Πατρός.
ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΟΡΩΝ 318 ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(Πρ. κ΄ 16-18. 28-36) (Ιω. ιζ΄ 1-13)

Πνευματικές εντρυφήσεις

«Μακάριον εστι μάλλον διδόναι ή λαμβάνειν»

Η τελευταία Κυριακή, πριν από τη μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, είναι αφιερωμένη στους 318 Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συγκλήθηκε στη Νίκαια της Κωνσταντινουπόλεως και καταδίκασε τις πλάνες του Αρείου. Διακήρυξαν στη Σύνοδο αυτοί οι άγιοι πατέρες «Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού, τέλειον Θεόν και τέλειον άνθρωπον, ομοούσιον και ομότιμον τω Θεώ Πατρί».
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Α΄ΟΙΚ. ΣΥΝ).
Απόστολος: Πράξ. κ΄16-18,28-36
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ιζ΄ι-13
9 Ιουνίου 2019
«Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου ω δεδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς» (Ιωάν. ιζ΄11).
Το σημερινό ευαγγέλιο αποτελεί μέρος της γνωστής ως «Αρχιερατικής Προσευχής» του Χριστού και την οποίαν απηύθυνε προς τον Θεό Πατέρα αμέσως μετά τον Μυστικό Δείπνο και λιγο πριν από το Πάθος και την Σταυρική Του Θυσία. Μέσα από αυτήν καταγράφεται από τη μια η επιτυχής ολοκλήρωση του έργου Του, που είχε σαν χαρακτηριστικό στόχο τη δόξα του Θεού. Ένα στόχο που επιβεβαιώνετο από τον κόσμο μετά από ένα θαύμα όπου «και εδόξαζον τον Θεόν» (Λουκ. ζ΄16, ιγ΄13, ιζ΄15, ιη΄43). Έναν στόχο που ομολογείται σήμερα και από τον ίδιο τον Χριστό. «Εγώ σε εδόξασα επι της γής, το έργον ετελείωσα ο δέδωκάς μοι ίνα ποιήσω».
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Η ΑΙΩΝΙΟΣ ΖΩΗ»

Συνήθως ὅταν ἀκοῦμε νά γίνεται λόγος γιά τήν «αἰώνιον ζωήν», πολλοί σκεπτόμαστε ὅτι αὐτή ἀρχίζει μετά θάνατον. Στήν πραγματικότητα ὅμως ἡ «αἰώνιος ζωή» ἀρχίζει ἤδη ἀπ’ αὐτή τή ζωή. Ἀρχίζει ἀπό τό θάνατο τοῦ Χριστοῦ καί  ἀπό τήν ἀνάστασή Του. Καί σ’ αὐτή μετέχουμε, ὅταν συσταυρούμεθα καί συνανιστάμεθα μαζί Του. Ἡ συμμετοχή μας στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι μετοχή στήν «αἰώνιο ζωή».Πολλές φορές, μέσα στήν ἔνταση τῆς καθημερινῆς βιοπάλης, αὐτές οἱ μεγάλες ἀλήθειες ἀδυνατίζουν καθώς δέ σκεπτόμαστε πόσο ἔντονα τό κακό μας μαγνητίζει πρός τά κάτω, διερωτώμεθα: Μπορεῖ νά βρισκόμαστε ἤδη ἀπό τό βάπτισμά μας στήν «αἰώνιον ζωήν»; Ἔχει ἀρχίσει καί γιά μᾶς αὐτή ἡ ζωή;
Κυριακή 9 Ἰουνίου 2019 (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α’ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ) (Πράξ. κ΄16-18, 28-36)

Σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τούς τριακοσίους δέκα καί ὀκτώ θεοφόρους Πατέρες τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Τούς προμάχους τῆς Ὀρθοδοξίας μας, οἱ ὁποῖοι ἐξεδίωξαν ἀπό τό ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν σφενδόνη τοῦ Πνεύματος τούς «βαρεῖς καί λοιμώδεις λύκους», τούς αἱρετικούς ὀπαδούς τοῦ Ἀρείου, καί ὁμολόγησαν τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό «Θεόν ἀληθινόν, ὁμοούσιον τῷ Πατρί». Τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας ἔχει ἐπιλεγεῖ ἀκριβῶς γι’ αὐτήν τή μεγάλη ἑορτή.

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2019

Διδαχή την Κυριακή του Τυφλού για την έπαρση και την ταπεινοφροσύνη (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

«Eις κρίμα εγώ εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται» (Ιω. 9:39)

ΑΓΑΠΗΤΟΙ αδελφοί! Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μετά τη θεραπεία του εκ γενετής τυ­φλού, για την οποία ακούσαμε σήμερα στο ιερό Ευαγγέλιο, είπε: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί» (Ιω. 9:39). Τέτοια λόγια δεν μπορούσαν ν’ αφήσουν αδιάφορους τους υπερήφανους «σοφούς» και «δικαίους» του κόσμου τούτου, όπως ήταν οι Φαρι­σαίοι. Εξαιτίας της φιλαυτίας τους και της μεγάλης ιδέ­ας που είχαν για τον εαυτό τους, αισθάνθηκαν θιγμένοι από την παρατήρηση του Κυρίου. Αντέδρασαν, λοιπόν, με μιαν ερώτηση, που εκφράζει την αγανάκτηση και την έπαρσή τους, αλλά συνάμα και τη χλευαστική τους διά­θεση και τον φθόνο τους και την περιφρόνησή τους προς τον Χριστό: «Μήπως είμαστε κι εμείς τυφλοί;» (Ιω. 9:40).
Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ
 Ἰωάν. θ΄, 1-38 
Θεοφυλάκτου Ἀρχιεπισκόπου Βουλγαρίας
ἑρμηνεία εἰς τὸ κατὰ Ἰωαν. Εὐαγγέλιον Κεφ. θ΄.
Καὶ προχωρῶντας εἶδε κάποιον τυφλὸ ἐκ γενετῆς· τὸν ρώτησαν οἱ μαθηταὶ του καὶ τοῦ εἶπαν·  «Δάσκαλε, ποιὸς ἁμάρτησε αὐτὸς ἤ οἱ γονεῖς του γιὰ νὰ γεννηθῆ τυφλός;» Βγαίνοντας ἀπὸ τὸ ἱερὸ ὁ Κύριος μηχανεύεται τρόπο νὰ διασκεδάση τὸν θυμὸ τῶν Ἰουδαίων καὶ βαδίζει γιὰ νὰ θεραπεύση τὸν τυφλό.  Μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο   θέλει νὰ μαλακώση τὴν σκληρότητα καὶ τὴν ἀπείθειά τους, ἄν καὶ δὲν ἐδόχοντα αὐτοὶ καμμιὰ ἐπίδραση.  Συνάμα τοὺς ἔδειχνε ὅτι δὲν εἶπε μάταια καὶ κομπαστικά «Πρὶν γίνη ὁ Ἀβραάμ, ἐγὼ ὑπῆρχα».
Κυριακή τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ: Ὁμιλία εἰς τόν τυφλόν (Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος)

(Ἰω. 9, 1-5)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
«Καί διερχόμενος ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς. Καί ἠρώτησαν αὐτόν οἱ μαθηταί του, λέγοντες· Διδάσκαλε, ποῖος ἥμαρτεν, αὐτός ἤ οἱ γονεῖς του, ὥστε νά γεννηθῇ τυφλός;»
1. «Καί διερχόμενος ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς». Ἐπειδή εἶναι πάρα πολύ φιλάνθρωπος καί φροντίζει διά τήν σωτηρίαν μας καί θέλων νά κλείσῃ τά στόματα τῶν ἀχαρίστων, δέν παραλείπει νά κάνῃ ἀπό ἐκεῖνα πού ἔπρεπε νά κάνῃ καί ἄν ἀκόμη κανείς δέν τόν ἐπρόσεχεν. Αὐτό λοιπόν γνωρίζων καλά καί ὁ προφήτης ἔλεγεν· «Διά νά δικαιωθῇς μέ τούς λόγους σου καί νά νικήσῃς μέ τήν κρίσιν σου» (Ψαλμ. 50, 6).
Ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού βρίσκεται μπροστά σας χωρίς νά τόν βλέπετε;

Ομιλία  στον εκ γενετής τυφλό Αστερίου Επισκόπου Αμασείας

Μόλις ακούσαμε τον υιό της βροντής, τον Ιωάννη, ή μάλλον το Άγιον Πνεύμα που από ψαρά και χειροτέχνη τον έκαμε συγγραφέα και κήρυκα πραγματικά θείων και υψηλών υποθέσεων, να μας εκθέτει το θαύμα της σωματικής και πνευματικής αναβλέψεως του εκ γενετής τυφλού. Στο προηγούμενο κεφάλαιο ανέλυσε την πολλή και εκτεταμένη διάλεξη του Κυρίου, με την οποία καθοδηγούσε τον απειθή και δύστροπο εβραϊκό λαό στην θεογνωσία του Πατρός και του Υιού, απομακρύνοντας το νου τους από την έννοια του μονοθεϊσμού· τους άνοιγε την πόρτα για να περάσουν από την νομική παράδοση στη χάρη, οδηγώντας τους ομαλά από την Παλαιά στην Καινή Διαθήκη, όπως κάποτε από τήν έρημο προς την πλούσια και εύφορη γη.
Τά κλειστὰ μάτια

«Ἕν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὥν ἄρτι βλέπω». 
 Κυριακή τοῦ τυφλοῦ (Ἰωάν. θ΄ 1-38)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Μίαν δραματικὴν σκηνὴν μᾶς παρουσιάζει τὸ σημερινὸν Εὐαγγέλιον, ἀγαπητοί μου. Ἀφορμὴ ἡ θεραπεία ἑνὸς τυφλοῦ. Ἔχει ὁ δυστυχὴς γεννηθῆ μέσ’ τὸ σκοτάδι. Ἀκούει χωρὶς νὰ βλέπῃ.  Δὲν γνωρίζει πότε νυχτῶνει καὶ πότε ξημερώνει. Ἄλλοι τοῦ δίδουν φαγητόν. Ἄλλοι τὸν ὁδηγοῦν.

Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ θλιβερὸ τραγούδι, μὲ τὴν ψυχὴν γεμάτην πόνον, κάθεται ὁ τυφλὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ στὴ συνηθισμένη του γωνία καὶ μαζεύει καρτερικὰ τὸ νῆμα τῆς θλιμμένης ζωῆς του.
Του Τυφλού ΣΤ΄Κυριακή του Πάσχα 

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Χριστός Ανέστη!  Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!
Έξι μήνες πριν από την σταυρική του Θυσία, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, στην γιορτή της Σκηνοπηγίας, πήγε στα Ιεροσόλυμα, μολονότι γνώριζε, ότι οι άρχοντες των Ιουδαίων ζητούσαν να τον θανατώσουν, και κήρυττε μέσα στο περίβολο του Ναού.  Βγαίνοντας, είδε ένα τυφλό να κάθετε σε μιά γωνιά και να ζητά ελεημοσύνη.  Οι Μαθητές ρώτησαν τον Διδάσκαλό τους, «Κύριε, ποιός αμάρτησε, αυτός ή οι γονείς του, ώστε να γεννηθεί τυφλός»;  Και Εκείνος, που γνωρίζει τις καρδιές  των ανθρώπων απάντησε με φιλάνθρωπα αισθήματα αγάπης και ευσπλαχνίας.  «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του.  Γεννήθηκε τυφλός για να φανερωθούν τα έργα του Θεού».
ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΑΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ (ΚΥΡΙΑΚΉ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΎ) I.KAΡΑΒΙΔΟΠΟΥΛΟΣ

Μοναδική στην Κ. Διαθήκη θεραπεία τυφλού από γεννησιμιού του είναι αυτή που μας αφηγείται ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην περικοπή 9, 1 – 38· Αρκετές άλλες περιπτώσεις θεραπείας τυφλών μας διασώζουν και οι υπόλοιποί ευαγγελιστές όχι τόσο γιατί η τυφλότητα ήταν ασθένεια ευρύτατα διαδεδομένη στην Παλαιστίνη και στην αρχαία Ανατολή γενικότερα ή γιατί η συμπάθεια του Ιησού προς το είδος αυτό των ασθενών ήταν μεγάλη, αλλά γιατί τα θαύματα αυτά αποδεικνύουν την μεσσιανικότητά του και συγχρόνως αποτελούν σημεία μιας νέας πραγματικότητας που φέρνει στον κόσμο ο Χριστός. Οι προφήτες της Π. Διαθήκης, περιγράφοντας το έργο του αναμενόμενου Μεσσία, αναφέρουν ανάμεσα στις διάφορες πτυχές του και την ανάβλεψη τυφλών. Αυτός λοιπόν που έχει την εξουσία να ξαναδίνει το φως στους τυφλούς δεν είναι άλλος από τον Μεσσία.
Κυριακή του Τυφλού: Ομιλία περί προσκαίρου των αμαρτωλών τιμωρίας (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

– Μπορούν οι άνθρωποι να γνωρίζουν με ποιον τρόπο και για ποιο σκοπό ο Θεός παιδεύει αμαρτωλούς και δικαίους;

– Γιατί υπάρχουν αμαρτωλοί που ευτυχούν και δίκαιοι που παιδεύονται;

– Ποιους από τους αμαρτωλούς ο Θεός παιδεύει;

– Γιατί ο Θεός δεν παιδεύει τον αμαρτωλό αμέσως μετά την διάπραξη της αμαρτίας;

– Υπάρχουν παιδαγωγίες του Θεού που οι άνθρωποι περιφρονούν;
Ερμηνεία εις το κατά Ιωάννην ευαγγέλιον της Κυριακής του Τυφλού (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

(Ἰω. 9, 1-38)

Ο θεάνθρωπος εφώτισε τον τυφλόν, ο φθόνος ετύφλωσε τους βλέποντας.
Τι είδους τύφλωση είχε αυτός ο τυφλός; Γιατί ο ευαγγελιστής δεν δίδει σχετικές λεπτομέρειες;
Απορία προκαλεί η ερώτηση των μαθητών για το αν αμάρτησε ο τυφλός ή οι γονείς του. Γιατί αφού ο τυφλός εγεννήθη τυφλός, πώς θα μπορούσε να είχε κάνει κάποια αμαρτία για την οποία τιμωρήθηκε; Από την άλλη πως θα μπορούσε να τιμωρείται για αμαρτία άλλων, δηλαδή των γονιών του;
“ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ”. Γιατί ο Θεός επίτρεψε τόση βλάβη στον τυφλό, για να φανερωθεί η παντοδυναμία του;
Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής του Τυφλού: Ομιλία περί των αναγόντων εις τα κριτήρια (δικαστήρια) και περί των κριτών (δικαστών) (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

(Πράξ. 16, 16-34)
– Θα πρέπει οι χριστιανοί όταν αδικούνται να σιωπούν και να μην ζητούν το δίκαιό τους στο δικαστήριο;

– Τί θα πρέπει να ελέγχει ο χριστιανός πριν φτάσει στην απόφαση να οδηγήσει τον αδελφό του στα δικαστήρια;

– Πώς πρέπει να σταθεί ο χριστιανός στο δικαστήριο εάν για το δίκαιό του φτάσει εκεί;
Ερμηνεία εις τας Πράξεις των Αποστόλων, τας αναγινωσκομένας την Κυριακή του Τυφλού (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

(Πραξ. 16, 16-34)

– Τί είναι το πνεύμα του Πύθωνος που αναφέρεται στην αποστολική περικοπή;

– Πώς ο διάβολος – ο πατήρ του ψεύδους – έλεγε την αλήθεια (ότι οι απόστολοι ήσαν δούλοι του Θεού) και πώς δεν φοβόταν μήπως όσοι τον ακούσουν πιστέψουν στο Αποστολικό κήρυγμα;

– Ο διάβολος μπορεί να κηρύξει την αλήθεια μόνο για να βλάψει τους ακροατές του.

– Γιατί ο απ. Παύλος δεν εκδίωξε από την πρώτη ημέρα το δαιμόνιο;
2019 ΙΟΥΝΙΟΥ 2 - ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (Πραξ. 16, 16-34)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Διασκευή ομιλίας στον Άγιο Νικόλαο Πρέβεζας, στις 31/5/1981)

Ο φυλακισμένος ελευθερωτής

Ακούσαμε στο αποστολικό ανάγνωσμα ότι οι απόστολοι Παύλος και Σίλας, συνελήφθησαν στην πόλη των Φιλίππων, εδάρησαν και ρίχτηκαν στη φυλακή. Όμως όντας φυλακισμένοι είχαν απέραντη γαλήνη. Ούτε έκλαιγαν, ούτε παρακαλούσαν να τους βγάλουν αλλά υμνούσαν το Θεό. Δηλαδή σαν κληρικοί έκαναν μία τακτή ακολουθία σα να μην συνέβαινε τίποτα. Και οι φυλακισμένοι άκουγαν την προσευχή τους.
Ὁ τυφλὸς βλέπει

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Ἰουνίου 2019, τοῦ Τυφλοῦ (Ἰωάν. θ΄ 1-38)

1. Η ΔΕΙΛΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ

Κάποιο Σάββατο ὁ Κύριος στὴν Ἱερουσαλὴμ συνάντησε ἕναν ἄνθρωπο ποὺ εἶχε γεννηθεῖ τυφλός. Καὶ ἀφοῦ ἔφτιαξε πηλὸ μὲ τὸ σάλιο του, ἔχρισε μὲ τὸν πηλὸ τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ. Δοκιμάζοντας ὅμως τὴν πίστη του, δὲν τὸν θεράπευσε ἀμέσως, ἀλλὰ τοῦ εἶπε: «Πήγαινε, νίψου στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ». Κι ὁ τυφλὸς ὑπάκουσε ἀμέσως. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε! Ὅσοι ὅμως τὸν ἔβλεπαν κατόπιν ὑγιή, ἀποροῦσαν: «Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ τυφλὸς ποὺ ζητιάνευε;» Ἄλλοι ἔλεγαν «αὐτὸς εἶναι», ἄλλοι ὅμως ἔλεγαν «εἶναι κάποιος ποὺ τοῦ μοιάζει». Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς διαβεβαίωνε ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος. Κι αὐτοὶ ἔκπληκτοι ἀποροῦσαν: «Πῶς θεραπεύθηκαν τὰ μάτια σου;» Κι ἐκεῖνος μὲ θάρρος ἐξηγοῦσε πῶς ἔγινε τὸ θαῦμα.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Στοὺς Φιλίππους

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Ἰουνίου 2019, ς΄ Πράξεων (Πράξ. ις΄ 16-34)

1. ΠΝΕΥΜΑ ΠΥΘΩΝΟΣ

Στοὺς Φιλίππους καθὼς οἱ ἀπόστολοι Παῦλος καὶ Σίλας πορεύονται στὸν τόπο τῆς προσευχῆς, μιὰ νεαρὴ δούλη ποὺ εἶχε μαντικὸ δαιμονικὸ πνεῦμα καὶ ἀποτελοῦσε πηγὴ μεγάλου οἰκονομικοῦ κέρδους γιὰ τὰ ἀφεντικά της, τοὺς ἀκολουθεῖ φωνάζοντας: Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, οἱ ὁποῖοι μᾶς γνωρίζουν τὸν δρόμο τῆς σωτηρίας. Κι αὐτὸ τὸ ἔκανε συχνὰ γιὰ πολλὲς ἡμέρες. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀγανακτισμένος στράφηκε πρὸς τὴν δούλη καὶ εἶπε στὸ πονηρὸ πνεῦμα: Σὲ διατάσσω στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ ἐξέλθῃς ἀπ’ αὐτήν. Καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ ἐξῆλθε τὸ δαιμόνιο.
ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 02 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (Πράξ. ιστ΄, 16– 34)

2 Ἰουνίου 2019

«…παραγγέλλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῆς…» (Πράξ. ιστ΄,18)

Τὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ἀγαπητοί μου, μᾶς μεταφέρει στὴν Μακεδονία, ἐκεῖ ἀπὸ ὅπου ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ξεκίνησε τὴν 2η Ἱεραποστολική του περιοδεία, φέροντας τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, γιὰ πρώτη φορά, στὸ Εὐρωπαϊκὸ ἔδαφος. Οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων διηγοῦνται τὶς περιπέτειες ποὺ ἔζησε ὁ Παῦλος στοὺς Φιλίππους, τὴν σημερινὴ Καβάλα, ὅπου δημιούργησε τὴν πρώτη Ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα στὴν Ἑλλάδα. Μᾶς μιλοῦν γιά μία δαιμονισμένη γυναίκας, ἡ ὁποία κατήγγειλε τὸν Παῦλο στοὺς ἄρχοντες τῆς περιοχῆς, ὅτι εἰσάγει συνήθειες ποὺ δὲν ἐπιτρέπονται σὲ Ρωμαίους πολίτες! Ὁ Παύλος θεράπευσε τὴν γυναίκα ἀπὸ τὸ δαιμόνιο, ἀλλὰ οἱ διῶκτες του τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ἔκλεισαν στὴν φυλακή, μαζὶ μὲ τὸν μαθητὴ τοῦ Σίλα. Μία ἀκόμη θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τοῦ Χριστοῦ συνέβη τὴν νύκτα καὶ οἱ Ἀπόστολοί Του ἀπελευθερώθηκαν, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ σοκαρισμένος δεσμοφύλακας νὰ πιστέψει στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά του νὰ δεχθεῖ τὸ Βάπτισμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019

ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

(Πρ. ιστ΄ 16-34) (Ιω. θ΄ 1-38)

Ελευθερίας σαλπίσματα

«Πίστευσον επί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν και σωθήση»

Διανύουμε αυτή την περίοδο μια ευλογημένη πορεία προς το μεγάλο γεγονός της Πεντηκοστής. Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος που σηματοδοτείται από την εορτή αυτή φωτίζει τον άνθρωπο και τον καθιστά νέα ύπαρξη. Γίνεται κοινωνός της εν Χριστώ σωτηρίας και καταξιώνεται σε αναβάσεις αυθεντικών εμπειριών, ως απαύγασμα της μετοχής του στον χώρο της θείας παρουσίας. Τα αναστάσιμα βιώματα αναδεικνύουν ένα ξεχωριστό τρόπο ύπαρξης και ζωής. Η Βασιλεία του Θεού γίνεται πλέον πραγματικότητα ζωής, μέσα από ένα νέο ύφος και ήθος που προσανατολίζει και νοηματοδοτεί ανάλογα και την καθημερινότητα.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ – 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019

 (Ἰω. θ΄ 1-38)

Η ΝΕΑ ΠΛΑΣΗ

«Ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ. Καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. Ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθε βλέπων». (Ἰωάνν. 9,7-8).

Ὅλα τὰ θαύματα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι μεγάλα, ὅλα φανερώνουν τὴν θεότητα τοῦ Κυρίου· οἱ θεραπεῖες τῶν ἀσθενῶν μὲ τὴν ἐπίθεση τῶν χειρῶν του, οἱ ἰάσεις τῶν παραλύτων μὲ ἕνα μόνο λόγο του· σήκω ἐπάνω καὶ περπάτα, οἱ ἀναστάσεις τῶν νεκρῶν. Κάθε θαῦμα τοῦ Κυρίου ἔχει καὶ ἕνα ξεχωριστὸ σημεῖο, ποὺ τὸ διακρίνει ἀπὸ τὰ ἄλλα. Τὸ σημερινὸ θαῦμα τοῦ Κυρίου, ἡ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, διαφέρει ἀπὸ τὰ ἄλλα θαύματα σὲ τοῦτο· βλέπουμε τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ παίρνει ἀπὸ τὴ γῆ χῶμα καὶ μὲ τὸ θεϊκό του πτύσμα νὰ φτιάχνει μάτια στὸν ἀόματο τυφλό. Ὁ τυφλὸς αὐτὸς ὄχι δὲν ἔβλεπε, ἀλλὰ εἶχε γεννηθεῖ χωρὶς μάτια, καὶ ἀκριβῶς αὐτὸ εἶναι τὸ θαυμαστὸ ἐδῶ τοῦ Κυρίου ὅτι φτιάχνει μάτια ἀπὸ τὸ χῶμα τῆς γῆς·
“ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ”

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

(2 Ἰουνίου 2019)

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἕνα συγκλονιστικό θαῦμα, μοναδικό στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, μᾶς παρουσιάζει ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπή. Τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ. Ἕνα θαῦμα τό ὁποῖο μιλᾶ ἀπό μόνο του, ἕνα θαῦμα τό ὁποῖο διαλαλεῖ ὁ ἴδιος ὁ πρώην τυφλός, ἕνα θαῦμα πού ἐμμέσως πλήν σαφῶς τό ἀναγνωρίζουν καί οἱ γονεῖς τοῦ πρώην τυφλοῦ.

Τό ἴδιο θαῦμα ὅμως τό ἀμφισβητοῦν καί δέν τό ἀποδέχονται οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι κάνουν τά ἀδύνατα δυνατά, γιά νά ἐξασφαλίσουν ἔστω καί μία μαρτυρία ἱκανή νά ἀμφισβητήσει αὐτό τό ἀνεπανάληπτο γεγονός.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ
Απόστολος: Πράξ. ιστ΄ 16-34
Ευαγγέλιο: Ιω. θ΄ 1-38
2 Ιουνίου 2019
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου για τη διεξαγωγή εράνου υπέρ των τυφλών

Ο τυφλός του σημερινού ευαγγελίου δεν αντίκρισε ποτέ τον κόσμο. Μόνο τον άκουγε και άγγιζε κάτι απ' αυτόν. Τα πάντα, γι’ αυτόν, καλύπτονταν από βαθύ και αδιαπέραστο σκοτάδι. Μα και σκοτάδι, δεν ήξερε τι θα πει. Γιατί, για να καταλάβει το σκοτάδι, θα έπρεπε προηγουμένως να έχει δει το φως. Βίωνε μια διαρκή κατάσταση θανάτου, αφού ζούσε στερούμενος και μάλιστα από τη γέννησή του, το πιο αυτονόητο και ουσιώδες αγαθό της ζωής, το φως. 
Το μαρτύριό του ήταν δυσβάσταχτο. Δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τις άμεσες συνέπειες της τυφλότητάς του, δηλαδή τις καθημερινές δυσκολίες για αυτοεξυπηρέτηση και αυτοσυντήρηση, αλλά, συγχρόνως, εισέπραττε τη θρησκευτική περιφρόνηση και την κοινωνική απομόνωση από τους ομοεθνείς του.