2026 ΜΑΙΟΥ 3 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΔΑ (Ιω. 5, 1-15)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Ράχη, στις 5/5/1996)

Δεν θεράπευε η κολυμβήθρα

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, μας μίλησε για την θεραπεία ενός παραλύτου, που τον θεράπευσε ο Χριστός στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά.

Σ’ αυτή κατέβαινε κατά διαστήματα άγγελος Κυρίου και τάρασσε το νερό. Όποιος έμπαινε πρώτος θεραπευόταν. Τι μας διδάσκει αυτό;

Δεν θεραπευόταν ο καθένας που θα έμπαινε σ’ αυτή την κολυμβήθρα, γιατί τότε οι άνθρωποι θα έβγαζαν το λανθασμένο συμπέρασμα ότι το νερό έχει θεραπευτική ιδιότητα. Επίσης δεν ταραζόταν το νερό κάποια σταθερή ώρα που την περίμεναν όλοι, για να μη νομίσουν ότι η κίνησή του ήταν από φυσικό αίτιο.

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀναγινώσκεται στήν σημερινή θεία Λειτουργία περιγράφει τήν ἴαση ἑνός παραλυτικοῦ στήν δεξαμενή Βηθεσδά, πλησίον τῆς προβατικῆς πύλης ἀπό τήν ὁποία διέρχονταν τά πρόβατα πού προορίζονταν γιά θυσίες στόν Ναό τῶν Ἱεροσολύμων. Ἡ λέξη Βηθεσδά στήν ἑλληνική μας γλῶσσα θά μποροῦσε νά ἀποδοθεῖ ὡς οἶκος ἐλέους, εὐσπλαγχνίας. Ἦταν, δηλαδή, ἕνας ἱερός τόπος, ἕνα ἁγίασμα, καθώς λέμε στήν ὀρθόδοξη παράδοσή μας, ὅπου μέ θαυματουργικό τρόπο θεραπεύονταν ἀσθενεῖς.

 Κυριακή τοῦ Παραλύτου

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Μαΐου 2026, Κυριακή τοῦ Παραλύτου (Πράξ. θ΄ 32-42)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ὄχι ἐγώ, ἀλλὰ ὁ Χριστός!

Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, ἀπὸ τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, μᾶς μεταφέρει στὴν πόλη Λύδδα τῆς Παλαιστίνης. Ἐκεῖ εἶχε μεταβεῖ ὁ ἀπόστολος Πέτρος γιὰ νὰ στηρίξει τοὺς Χριστιανοὺς τῆς πόλεως. Ἐκεῖ συνάντησε καὶ κάποιον ἄνθρωπο, τὸν Αἰνέα, ποὺ ἦταν ὀκτὼ χρόνια παράλυτος σὲ κρεβάτι. Στράφηκε σ᾿ αὐτὸν ὁ Ἀπόστολος καὶ τοῦ εἶπε: «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός». Αἰνέα, σὲ θεραπεύει ὁ Ἰησοῦς, ποὺ εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός. Σήκω ἐπάνω καὶ στρῶσε μόνος σου τὸ κρεβάτι σου. Καὶ ὁ Αἰνέας σηκώθηκε ἀμέσως ὑγιής.

 ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026

ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Ιωά. ε΄ 1-15) (Πραξ. θ΄ 32-42)

O αληθινός ιατρός

«Άνθρωπον ουκ έχω»

Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου υπόκειτο σε μεγάλη ταλαιπωρία. Περνούσε τη δική του δοκιμασία. Ανέβαινε το Γολγοθά του. Ίσως διάνυσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από τη Στοά της θαυματουργικής κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Μάταια όμως περίμενε ένα άνθρωπο που θα τον συμπονούσε και να τον βοηθήσει να μπει στην κολυμβήθρα μόλις θα ταρασσόταν το ύδωρ.

Βρήκε τον Κύριο

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

03-05-2026

Η ΛΑΒΙΔΑ. Αὐτή, ἀδελφοί μου, εἶναι κοχλιάριο (μικρό ἐπίμηκες κουταλάκι) πού χρησιμοποιεῖται γιά τή μετάδοση τῆς θείας κοινωνίας στούς πιστούς. Καί αὐτό εἶναι κατασκευασμένο ἀπό εὐγενῆ μέταλλα. Στά πρῶτα χριστιανικά χρόνια οἱ χριστιανοί κοινωνοῦσαν πρῶτα τό Σῶμα τοῦ Κυρίου. Ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγει: «Σταυροειδῶς τάς παλάμας τυπώσαντες, τοῦ ἐσταυρωμένου τό Σῶμα ὑποδεξώμεθα» (Migne 94. 1149). Ὁ π. Κων/νος Καλλίνικος ἐπισημαίνει ὅτι ἡ χρήση τῆς λαβίδας ἐπισῆλθε στή θεία λατρεία τόν 10ο αἰῶνα. Ὁ Γερμανός Κων/λεως ἀναφερόμενος στό ὅραμα τοῦ Προφήτη Ἠσαΐα, ὅπου ἄγγελος Σεραφείμ, ἔλαβε διά τῆς λαβίδος ἄνθρακα ἀπό τό θυσιαστήριο (Ἠσ. 6,6) καί προσῆλθε στόν Προφήτη, λέγει πῶς «σημαίνει τόν ἱερέα τόν κατέχοντα τόν νοερόν ἄνθρακα, Χριστόν, τῇ λαβίδι τῆς χειρός αὐτοῦ ἐν τῷ ἁγίῳ θυσιαστηρίῳ, καί ἁγιάζοντα καί καθαίροντα τούς προσερχομένους καί μεταλαμβάνοντας». Ὁ Σωφρόνιος λέγει πῶς «ἡ λαβίς» σημαίνει καί τήν Παρθένον, βαστάζουσα αὐτόν τόν οὐράνιον Ἄρτον».

Κυριακή τοῦ Παραλύτου

Λόγος εἰς τόν Ἀπόστολον

Τό θαῦμα τό ἐνεργεῖ ὁ Χριστός

 «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός» (Πράξ. θ΄34)

Τά σημερινά ἁγιογραφικά ἀναγνώσματα, τό­σο τό Εὐαγγελικό ὅσο καί τό Ἀποστολικό  μᾶς πε­ριέγραψαν τρία καταπληκτικά θαύματα. Τό πρῶτο εἶναι τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ πού ἐπετέλεσεν ὁ Κύριος  δίπλα στήν «κολυμβή­θρα», στή μικρή στέρνα τῆς Βηθεσδᾶ. Τά δύο ἄλ­λα τά ἐπετέλεσεν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Ἀνέστησε πρῶτα τήν Ταβιθά, τήν εὐλογημένη ἐκείνη ψυχή τῆς ἀνιδιοτελοῦς θυσιαστικῆς ἀγάπης καί στή συν­έχεια θεράπευσε τόν παράλυτο  Αἰνέα. Τό ἐρώ­τημα εἶναι: πράγματι τόν θεράπευσε ὁ Πέ­τρος; Μάλιστα, ἐκεῖνος τόν θεράπευσε. Ὡστόσο ὀ ἴδιος εἶχε ἄλλη αἰσθηση γιά τό θαῦμα. Ἀναγνώριζε ὅτι ὁ Χριστός θαυματουργεῖ, γι᾽αὐτό καί εἶπε στόν Αἰνέα: «ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός». Πρόσεξε Αἰνέ­α δέν σέ θεραπεύω ἐγώ, ἀλλά ὁ Ἰησοῦς Χριστός σέ ἀπαλλάσσει ἀπό τήν ἀρρώ­στεια σου. Ὁ Χριστός εἶναι ἐκεῖνος πού σοῦ χαρίζει τήν ὑγεία σου. Ἄς δοῦμε λοιπόν ποιές ἀρετές δείχνει ὁ λόγος αὐτός τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου.

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (03-05-2026) 

ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

Θεϊκός λόγος — ἀνθρώπινη μικροψυχία — ἄγονη τυπολατρεία

Εἶναι, Χριστιανοί μου, ἀξιοθαύμαστη ἡ θεραπεία τοῦ Παραλύτου τῆς σημερινῆς Κυριακῆς. Καί εἶναι ἀξιοθαύμαστη γιά τόν τρόπο τῆς ἰάσεως: Ἔφτασε ὁ λόγος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὥστε ὁ κατάκοιτος νά βρεῖ ἀμέσως δυνάμεις, σέ σημεῖο ὄχι μόνο νά σηκωθεῖ, ἀλλά καί νά περπατήσει σηκώνοντας τό κρεβάτι του! Καί αὐτή ἡ δύναμη τοῦ λόγου Του μᾶς ὑπογραμμίζει τήν παντοδυναμία Του, ἐνῶ ταυτόχρονα μᾶς θυμίζει τόν τρόπο πού ὁ Πατέρας-Δημιουργός ἔκτισε τόν κόσμο. Ὅπως ὁ Μωυσῆς περιγράφει στήν «Γένεση», ἡ κτίση ὅλη ἔλαβε ὑπόσταση μέ ἕνα μόνο ρῆμα Του: «Γενηθήτω»! Καί τό ἀχανές τίποτε, εἶδε φῶς καί ἄρχισε νά δομεῖται, νά ἐξελίσσεται, νά ἀκολουθεῖ τήν Θεία Βουλή.

 Κυριακή 3η Μαΐου 2026

Κυριακή τοῦ Παραλύτου.

(Ἰω. 5, 1 – 15).

«ἔγειρε» (Ἰω. 5, 8).

Μέσα στήν ἀναστάσιμη περίοδο πού διανύουμε, φτάνουμε σήμερα στήν κολυμβήθρα τῆς Βηθεσδά. Φτάνουμε μαζί μέ τόν Ἰησοῦ σ’ αὐτόν τόν τόπο τῆς ἀδυναμίας καί τῆς ἐλπίδας. Συναντοῦμε τόν ἐπί τριάντα ὀκτώ ἔτη κατάκοιτο ἄρρωστο, πού παλεύει μόνος του μέ τήν ἀπελπισία καί τά παράπονά του. Ἐκεῖ συναντιέται ἡ θεϊκή φιλανθρωπία μέ τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία. Ἐκεῖ τό ἀδιέξοδο τοῦ πόνου ξεπερνιέται καί τά ἀναπάντητα «γιατί» λαμβάνουν ἐξηγήσεις. Σ’ αὐτόν τόν τόπο τῆς ἀγωνίας καί τῆς ἐλπίδας ξεδιπλώνεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 03-05-2026 «Η ΥΠΑΚΟΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ»

 «Η ΥΠΑΚΟΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ»

Ὁ παραλυτικὸς τῆς Εὐαγγελικῆς Περικοπῆς κοίταξε τὸν ξένο ξαφνιασμένος. Τί ἐρώτηση ἦταν αὐτή ποὺ τοῦ ἀπηύθυνε; Ἂν ἤθελε, λέει, νὰ γίνη ὑγιής; Μὰ ζητοῦσε καὶ τίποτε ἄλλο; Τριάντα ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια ζοῦσε μ' αὐτὴ τὴ λαχτάρα. Ἡ ἐλπίδα τῆς θεραπείας τὸν ἔκανε νὰ παραμένει τόσον καιρὸ σ’ αὐτὸ τὸν θαυματουργικὸ τόπο τῆς Βηθεσδᾶ -προσμένοντας τὸ Θαῦμα. Ὅμως ἦταν μόνος, ὁλομόναχος. Οὔτε ἕναν ἄνθρωπο δὲν εἶχε νὰ τὸν «βάλει στὴ δεξαμενή, ὅταν τὸ νερὸ ταραχθῆ». Τὰ μάτια του ἔλαμψαν ἀπὸ μιὰ ἀναπάντεχη ἐλπίδα.

 Κυριακή 26η Ἀπριλίου 2026

Κυριακή τῶν Μυροφόρων.

(Μρ. 15, 43 – 16, 8).

«κατέθηκεν αὐτόν ἐν μνημείῳ» (Μρ. 15, 46).

Μέσα στήν ἀναφαίρετα χαρούμενη ἀτμόσφαιρα τῆς Ἀνάστασης ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἔβαλε σήμερα ν’ ἀκούσουμε μία περικοπή γεμάτη ἀπό ἀπίστευτες συναισθηματικές διακυμάνσεις. Μᾶς παρουσιάζει τήν ταφή τοῦ Χριστοῦ, πού γίνεται μέ συγκίνηση καί πόνο, ἀλλά μᾶς παρουσιάζει καί τήν Ἀνάστασή Του, πού καταμαρτυρεῖται ἀπό τόν λευκοφορεμένο Ἄγγελο στίς μυροφόρες. Ἔτσι ἀπό τή θλίψη περνᾶμε στήν ἀπορία. Ἀπό τήν ἀπορία περνᾶμε στήν ἔκπληξη. Ἀπό τήν ἔκπληξη βιώνουμε τή χαρά. Εἶναι πολύ συγκινητικό, ὅμως, τό γεγονός ὅτι ὁ κρυφός μαθητής τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Ἰωσήφ ἀπό τήν Ἀριμαθαία, ζητάει τόν νεκρό Ἐσταυρωμένο ἀπό τόν Πιλάτο καί, ἀφοῦ Τόν φροντίζει σύμφωνα μέ τά νεκρικά ἔθιμα, «κατέθηκεν αὐτόν ἐν μνημείῳ».

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

ΩΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Κατά τήν σημερινή Κυριακή ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νά ἑορτάσουμε τούς κηδευτές τοῦ Χριστοῦ, Ἰωσήφ καί Νικόδημο, καί τίς ἅγιες Μυροφόρες Γυναῖκες πού πῆγαν πρῶτες στό Μνημεῖο γιά νά ἀλείψουν μέ μῦρα τό Σῶμα τοῦ Κυρίου, ἀξιώθηκαν νά ἀκούσουν τό Εὐαγγέλιο τῆς Ἀναστάσεως ἀπό Ἄγγελο Θεοῦ καί εἶδαν τόν Ἀναστάντα Χριστό. Οἱ ἡμέρες ἐκεῖνες ἦταν τραγικές. Οἱ πάντες εἶχαν ἐγκαταλείψει τόν Ἐσταυρωμένο· κρύπτονταν ἀπό τόν φόβο τῶν Ἰουδαίων, τῶν ἀρχόντων καί τῆς Ρωμαϊκῆς ἐξουσίας. Καί ὅμως, ἡ προαναφερθεῖσα μικρή ὁμάδα ἀνθρώπων ὑπερέβη τόν φόβο, τούς κινδύνους, τήν λογική καί προσέφερε τίς ἐντάφιες τιμές στόν «καθῃμαγμένον (στόν καταματωμένο) τοῖς μώλωψι καί πανσθενουργόν» Κύριο τῆς Δόξης, τόν «ἐν φωτί ἀϊδίῳ ὑπάρχοντα».

 Κυριακή τῶν Μυροφόρων

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἀπριλίου 2026, Κυριακή τῶν Μυροφόρων (Πράξ. ς΄ 1-7)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Νοσοκομεῖο τῶν πνευματικὰ ἀσθενῶν

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων μᾶς παρουσιάζει τὴν ὀργάνωση τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή. Μᾶς παρουσιάζει τὸ πρῶτο πρόβλημα ποὺ ἀνέκυψε στοὺς κόλπους της. Τὴν ἀφορμὴ ἔδωσαν οἱ Ἑλληνιστές, δηλαδὴ οἱ Ἰουδαῖοι ποὺ κατάγονταν ἀπὸ χῶρες ἐκτὸς τῆς Παλαιστίνης καὶ εἶχαν μητρικὴ γλώσσα τὴν ἑλληνική. Αὐτοὶ δυσφόρησαν, ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Παλαιστίνης τοὺς ἀδικοῦσαν στὴ διανομὴ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Πιθανότατα νὰ ἦταν δικαιολογημένα τὰ παράπονά τους. Μὲ τὸν γογγυσμό τους ὅμως προκάλεσαν τὸ πρῶτο τραῦμα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

Κυριακή των Μυροφόρων

26 Απριλίου 2026

Αγαπητοί αδελφοί, Χριστός Ανεστη!

Σήμερα, η Εκκλησία μας εορτάζει την Κυριακή των Αγίων Μυροφόρων Γυναικών, αλλά και τη μνήμη δύο κρυφών μαθητών του Κυρίου, του Ιωσήφ από την Αριμαθαία και του Νικοδήμου ο οποίος ήταν νυκτερινός μαθητής του Κυρίου μας. Σε μια εποχή που η πίστη συχνά δοκιμάζεται από την ολιγοψυχία και τον συμβιβασμό στα κοσμικά πρότυπα και τις σύγχρονες αντιλήψεις, τα πρόσωπα αυτά προβάλλουν σήμερα μπροστά μας ως αιώνια πρότυπα τόλμης, αφοσιώσεως και ανιδιοτελούς αγάπης.

 ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026

ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

(Μαρκ. ιε΄ 43- ιστ΄ 8) (Πράξ. στ΄ 1-7)

Η ευλογημένη τόλμη

«τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο τω σώμα του Ιησού»

Χριστός Ανέστη αγαπητοί αδελφοί.

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή παρελαύνουν τα πρόσωπα που καταθέτουν προσωπική μαρτυρία για τα μεγάλα γεγονότα του Πάθους και της Ανάστασης του Κυρίου. Πρόκειται για τον ευσχήμονα βουλευτή Ιωσήφ, τον από Αριμαθαίας, και τον κρυφό μαθητή του Κυρίου, Νικόδημο. Ειδική μνεία γίνεται επίσης και για τις τρεις μυροφόρες γυναίκες, την Μαρία την Μαγδαληνή, την Μαρία, την μητέρα του Ιακώβου, και την Σαλώμη, την μητέρα των υιών Ζεβεδαίου, δηλαδή του Ιωάννη και του Ιακώβου.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26-04-2026 «ΤΟ ΙΕΡΟ ΧΡΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΥΕΡΓΕΤΗΝ ΚΥΡΙΟΝ»

«ΤΟ ΙΕΡΟ ΧΡΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΥΕΡΓΕΤΗΝ ΚΥΡΙΟΝ»

Δὲν ἦταν καὶ τόσο ἁπλό  τὸ διάβημα τοῦ Ἰωσήφ. Ἀντίθετα, ἦταν ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνο νὰ παρουσιασθῆ σὲ μιὰ τόσο τραγικὴ στιγμὴ  ἀνοικτὰ φίλος ἑνὸς καταδίκου, ποὺ συγκὲντρωσε τὸ μίσος τῶν ἀρχόντων. Μποροῦσε νὰ τοῦ στοίχιση τὴν περιουσία καὶ τὴν ὑπόληψή του, πιθανῶς καί τήν ἴδια του τήν ζωή.  Ὁ Ἰωσὴφ ὅμως, παραμερίζει τοὺς φόβους καὶ μὲ τόλμη προχωρεῖ ἐκεῖ ποὺ ἡ συνείδηση τὸν καλεῖ. Ἀργότερα βλέπουμε νά ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμά του καὶ μερικὲς γυναῖκες, οἱ Μυροφόρες. Νύχτα ξεκινοῦν κι ἀψηφοῦν τοὺς κινδύνους, ποὺ διατρέχουν πλησιάζοντας τὸ μνῆμα ποὺ φρουροῦν Ρωμαίοι στρατιῶτες.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Απόστολος: Πραξ. στ΄ 1-7

Ευαγγέλιον: Μκ. ιε΄43-ιστ΄8

26 Απριλίου 2026

Ούτε οι ίδιοι οι μαθητές υου Κυρίου δεν τόλμησαν να ζητήσουν το σώμα Του από τον Πιλάτο. Ο φόβος είχε κυριεύσει τις καρδιές τους και τους είχε καθηλώσει. Τι τραγικό! Να εγκαταλείπουμε τον ίδιο τον Θεό, δια τον φόβο των ανθρώπων.

Ο Πέτρος, ο μαθητής του Χριστού, λίγες ημέρες πριν διαβεβαίωνε ότι «κἂν δέῃ με σύν σοί ἀποθανεῖν, οὐ μή σε ἀπαρνήσομαι», δηλαδή, ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν θα σε αρνηθώ. Το ίδιο όμως έλεγαν και άλλοι μαθητές του Χριστού. Παρόλα αυτά, την κρίσιμη εκείνη στιγμή, όλοι σκορπίστηκαν, εκτός από τον Ιωάννη. Δείλιασαν τόσο πολύ, που όχι μόνον δεν κράτησαν τις υποσχέσεις τους, αλλά ούτε και το σώμα του Χριστού δεν πήγαν να ζητήσουν.

 2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 19 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ (Ιωάν. 20, 19-31)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Λυγιά, στις 18/4/2004)

Ο χειρότερος ιός

Την σημερινή Κυριακή την ονομάζουμε «Κυριακή του Θωμά». Και πολλές φορές την λέμε «η ανάσταση του Θωμά». Γιατί για ένα χρονικό διάστημα, ο απόστολος Θωμάς είχε πεθάνει. Όχι σωματικά. Είχε πεθάνει πνευματικά, ψυχικά. Πώς πέθανε ο απόστολος Θωμάς;

Λέει το Ευαγγέλιο: «Όποιος πιστεύει στον Χριστό, έχει ζωή αιώνιο. Όποιος δεν πιστεύει στον Χριστό, έχει θάνατο μέσα του, στην ψυχή του». Και ο θάνατος αυτός σιγά-σιγά προχωρεί όλο και περισσότερο και διαλύει τον άνθρωπο πρώτα ψυχικά, μετά πνευματικά και μετά και σωματικά. Ή και ανάποδα καμιά φορά.

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή εἶναι μία εἰκόνα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ἀναστάς Κύριος, Αὐτός πού κατέλυσε τό κράτος τοῦ θανάτου, εἰσῆλθε «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων» ἐκεῖ πού ἦσαν συνηγμένοι οἱ μαθητές «διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων», στάθηκε στό μέσον καί τούς μετέδωσε τήν εἰρήνη καί τό Ἅγιο Πνεῦμα Του γιά νά συγχωροῦν τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Αὐτό εἶναι τό κυριότερο ἔργο τῆς Ἐκκλησίας· νά εἰρηνεύει τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό, τόν ἑαυτό του καί τόν συνάνθρωπο· νά τόν ἀπαλλάσσει ἀπό τίς ἁμαρτίες, νά τόν ἀξιώνει τῆς θέας καί τῆς κοινωνίας τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ καί νά τόν καθιστᾶ μέτοχο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

 Κυριακή τοῦ Θωμᾶ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026, Κυριακή τοῦ Θωμᾶ (Πράξ. ε΄ 12-20)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Τὰ θαύματα βεβαιώνουν τὴν Ἀνάσταση

Στὴν ἐποχὴ τῆς πρώτης Ἐκκλησίας μᾶς μεταφέρει ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Μᾶς περιγράφει τὴν ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή. Μεταξὺ τῶν ἄλλων μᾶς πληροφορεῖ ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ἐπιτελοῦσαν «σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά»· πολλὰ καὶ ἐντυπωσιακὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα συγκλόνιζαν τὸν λαό. Μάλιστα ὁ ἱερὸς συγγραφέας τῶν Πράξεων προσθέτει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔβγαζαν τοὺς ἀσθενεῖς στὶς πλατεῖες, ἐπάνω σὲ φορεῖα, ὥστε, ὅταν θὰ περνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, νὰ πέσει ἔστω καὶ ἡ σκιά του ἐπάνω σὲ κάποιον ἀσθενή. Ἀρκοῦσε καὶ μόνο αὐτὸ γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει. Μαζεύονταν ἐπιπλέον ἀπὸ τὶς γύρω πόλεις ἄνθρωποι καὶ ἔφερναν ἀσθενεῖς κάθε εἴδους καὶ ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν ἐπήρεια δαιμονική. Ὅλους δὲ τοὺς θεράπευαν οἱ Ἀπόστολοι.

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

Κυριακή του Θωμά

19 Απριλίου 2026

Αγαπητοί αδελφοί, Χριστός Ανέστη!

Σήμερα, μια Κυριακή αμέσως μετά από την Ανάσταση του Κυρίου μας, η Αγία μας Εκκλησία, Θέλοντας να ενισχύσει και να στερεώσει την πίστη μας στην Ανάσταση του Χριστού μας παρουσίασε, μέσα από το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, την πρώτη συνάντηση του Αναστάντος Κυρίου μας με τους μαθητές του. Παράλληλα, μέσα από αυτό το γεγονός, προβάλλει ένα πρόσωπο αναμφίβολα παρεξηγημένο. Είναι το πρόσωπο του Αποστόλου Θωμά. Στη λαϊκή συνείδηση, το όνομά του έγινε συνώνυμο της δυσπιστίας. Όμως, αν εμβαθύνουμε στο Ευαγγέλιο και στη θεολογία της ημέρας, θα ανακαλύψουμε ότι ο Απόστολος Θωμάς δεν είναι ο «άπιστος» της ομάδας των μαθητών του Χριστού, αλλά ο άνθρωπος που αναζητά την αλήθεια με όλο του το είναι. Είναι ο εκπρόσωπος κάθε ανθρώπου που παλεύει ανάμεσα στο λογικό και το υπέρλογο, ανάμεσα στην ανάγκη για αποδείξεις και στην πρόσκληση για μια βαθιά, ουσιαστική και προσωπική σχέση με τον Θεό.