ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

ΩΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Κατά τήν σημερινή Κυριακή ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νά ἑορτάσουμε τούς κηδευτές τοῦ Χριστοῦ, Ἰωσήφ καί Νικόδημο, καί τίς ἅγιες Μυροφόρες Γυναῖκες πού πῆγαν πρῶτες στό Μνημεῖο γιά νά ἀλείψουν μέ μῦρα τό Σῶμα τοῦ Κυρίου, ἀξιώθηκαν νά ἀκούσουν τό Εὐαγγέλιο τῆς Ἀναστάσεως ἀπό Ἄγγελο Θεοῦ καί εἶδαν τόν Ἀναστάντα Χριστό. Οἱ ἡμέρες ἐκεῖνες ἦταν τραγικές. Οἱ πάντες εἶχαν ἐγκαταλείψει τόν Ἐσταυρωμένο· κρύπτονταν ἀπό τόν φόβο τῶν Ἰουδαίων, τῶν ἀρχόντων καί τῆς Ρωμαϊκῆς ἐξουσίας. Καί ὅμως, ἡ προαναφερθεῖσα μικρή ὁμάδα ἀνθρώπων ὑπερέβη τόν φόβο, τούς κινδύνους, τήν λογική καί προσέφερε τίς ἐντάφιες τιμές στόν «καθῃμαγμένον (στόν καταματωμένο) τοῖς μώλωψι καί πανσθενουργόν» Κύριο τῆς Δόξης, τόν «ἐν φωτί ἀϊδίῳ ὑπάρχοντα».

Ὁ φόβος, θά λέγαμε, εἶναι ἕνα φυσικό συναίσθημα ἀχώριστο ἀπό τόν ἄνθρωπο. Φόβος γιά τό ἄγνωστο, γιά τούς κινδύνους, τίς ἐνδεχόμενες συμφορές, γιά τήν ζωή, τήν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων πού ἀγαποῦμε, φόβος γιά τήν δική μας τήν ζωή καί τόν θάνατο. Ὅμως, οἱ Μυροφόρες Γυναῖκες ὑπερβαίνουν τό φυσικό συναίσθημα τοῦ φόβου μέ τήν δύναμη τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο σέ πράξεις πού ξεπερνοῦν τήν λογική. Μάλιστα σέ ἕνα τροπάριο τῆς σημερινῆς ἀκολουθίας τοῦ Ὄρθρου ἐπισημαίνεται ἰδιαιτέρως ἡ ἀνωτέρω ἀλήθεια:

«Ὅτι γνώμη συμπαθής τῷ Θεῷ εὐηρέστησε». Δηλαδή ἡ ἐπιθυμία, ἡ ἔφεση τῆς καρδιᾶς τους πού ἀγαποῦσε τόν Χριστό, ἔγινε δεκτή μέ εὐαρέσκεια ἀπό τόν Θεό. Ἑπομένως, ὅσο περισσότερο ἀγαπᾶ κάποιος τόν Θεό, ὅσο ἡ ἔφεση καί ὁ πόθος του προσανατολίζονται πρός Αὐτόν, τόσο περισσότερο ξεπερνᾶ τόν φόβο, ὁ ὁποῖος, ὅμως, δέν παύει νά ὑπάρχει ὅσο ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται σέ αὐτή τήν ζωή.

Ὁ φόβος τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν

Οἱ ἅγιες Μυροφόρες φθάνουν στό Μνημεῖο, βλέπουν τόν ἀποκυλισθέντα λίθο καί τότε καταλαμβάνονται ἀπό φόβο· «καί οὐδενί οὐδέν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ» ἀκούσαμε στό Εὐαγγέλιο. Μέσα στήν κορύφωση τῆς ἀναστάσιμης νίκης εἶναι παρών καί ὁ φόβος μαζί μέ τήν σιωπή.

Ἐναλλαγή συναισθημάτων καί καταστάσεων· τόλμη, ἀποφασιστικότητα, ὑπέρβαση φόβου καί ἀδυναμίας ἀπό τήν μία πλευρά. Τρόμος, δειλία, ἀγωνία, σιωπή ἀπό τήν ἄλλη. Ὅμως, ὅσο φυσικό καί θεμιτό εἶναι κάποτε νά ἐμφανίζεται ὁ φόβος μέ τίς διάφορες μορφές του, τόσο ἀδικαιολόγητο εἶναι νά παραμένει βαθιά ριζωμένος στίς καρδιές ὅσων πιστεύουν στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί ἀποδέχονται τόν Κύριο Ἰησοῦ ὡς τόν μόνο ἀληθινό Θεό, Λυτρωτή καί Σωτήρα.

Πόσο μεγάλη παρηγορία, παραμυθία, χαρά, ἐλπίδα, θάρρος φέρνει ἡ πίστη στόν Χριστό καί τήν Ἀνάστασή Του! Εἶναι ἄνοιγμα στήν ἴδια τήν ζωή· εἶναι θεμέλιο ἀφοβίας· εἶναι ἡ προσδοκία τῆς ἀπόλυτης νίκης τοῦ ἐσφαγμένου Ἀρνίου (Ἀποκ. 5,6). Γι’ αὐτό ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὑπερεκχειλίζει ἀπό εὐγνωμοσύνη. Εὐχαριστεῖ, ὑμνεῖ καί εὐλογεῖ τόν Ἀναστάντα γιά ὅ,τι συμβαίνει στό διάβα τῆς ζωῆς του. Γιά τά εὐχάριστα καί τά δυσάρεστα, γιά τήν τόλμη καί τόν φόβο, γιά τίς δυσκολίες, τά ἀπρόσιτα, τά ἀνεπίτευκτα, γιά τήν ζωή καί τόν θάνατο, μά πάνω ἀπό ὅλα γιά τό ὅτι Αὐτός ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν, πού εἶναι τό πᾶν καί πέρα ἀπό τό πᾶν, ἔρχεται καί μᾶς μεταγγίζει τήν ἀναστημένη θεανθρώπινη ζωή Του.

Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τονίζει ἐπιγραμματικά ὅτι ἕνα πρᾶγμα πρέπει νά μᾶς φοβίζει· «Ἕν φοβηθῶμεν μόνον, τό φοβηθῆναί τι Θεοῦ πλέον, καί καθυβρίσαι τήν εἰκόνα διά κακίας». Δηλαδή, τό νά φοβηθοῦμε κάτι ἄλλο περισσότερο ἀπό ὅσο φοβόμαστε (σεβόμαστε καί ἀγαποῦμε) τόν Θεό, καί τό νά προσβάλλουμε μέ τήν κακία μας τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τόν Κύριο Ἰησοῦ, πού φέρουμε μέσα μας, καί κατ’ εἰκόνα τοῦ Ὁποίου δημιουργηθήκαμε. Ὁ φόβος αὐτός δέν συνδέεται μέ τό φυσικό αἴσθημα τοῦ φόβου, ἀλλά μέ τήν ἀγάπη. Γι’ αὐτό καί ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε γήινο φόβο καί διδάσκει τόν σεβασμό, τήν ἐμπιστοσύνη, τήν εὐγνωμοσύνη, τήν ἀφοσίωση στόν Θεό.

Μέ τήν σημερινή ἑορτή δοξολογεῖται ὁ Νικητής τοῦ θανάτου. Ὁ νεκρός –τό βεβαιώνουν ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος, πού ἔγινε ζῶν– τό βεβαιώνουν οἱ ἅγιες Μυροφόρες. Ἐμεῖς ἄς ψελλίσουμε προσευχητικά ὅτι ὁ Σωτήρ ἀληθῶς ἐξανέστη τοῦ Μνήματος καί ἐπλήρωσε τά σύμπαντα εὐωδίας καί χαρᾶς καί φωτός.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ