ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Απόστολος: Πραξ. στ΄ 1-7

Ευαγγέλιον: Μκ. ιε΄43-ιστ΄8

26 Απριλίου 2026

Ούτε οι ίδιοι οι μαθητές υου Κυρίου δεν τόλμησαν να ζητήσουν το σώμα Του από τον Πιλάτο. Ο φόβος είχε κυριεύσει τις καρδιές τους και τους είχε καθηλώσει. Τι τραγικό! Να εγκαταλείπουμε τον ίδιο τον Θεό, δια τον φόβο των ανθρώπων.

Ο Πέτρος, ο μαθητής του Χριστού, λίγες ημέρες πριν διαβεβαίωνε ότι «κἂν δέῃ με σύν σοί ἀποθανεῖν, οὐ μή σε ἀπαρνήσομαι», δηλαδή, ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν θα σε αρνηθώ. Το ίδιο όμως έλεγαν και άλλοι μαθητές του Χριστού. Παρόλα αυτά, την κρίσιμη εκείνη στιγμή, όλοι σκορπίστηκαν, εκτός από τον Ιωάννη. Δείλιασαν τόσο πολύ, που όχι μόνον δεν κράτησαν τις υποσχέσεις τους, αλλά ούτε και το σώμα του Χριστού δεν πήγαν να ζητήσουν.

Εύλογα θα μπορούσε να διερωτηθεί κανείς, πώς είναι δυνατόν, από την μία να υποσχόμαστε κάτι, ενώ από την άλλη να πράττουμε άλλα; Λίγο όμως να το αναλογιστούμε και εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, την ημέρα της βαπτίσεως μας συνταχθήκαμε τον Χριστό και υποσχεθήκαμε να ακολουθούμε το θέλημά Του. Παρόλα αυτά, εξετάζοντας την ζωή μας, γρήγορα θα διαπιστώσουμε ότι πολλές φορές όχι μόνον δεν εφαρμόσαμε το θέλημα του Θεού, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί και να τον αρνηθήκαμε. Ο άνθρωπος δηλαδή από την μία λέει ότι συντάσσεται με τον Χριστό, ενώ στην συνέχεια λησμονεί όλες αυτές τις υποσχέσεις.

Πράγματι, την ημέρα της βαπτίσεως μας, έχουμε αποταχθεί τον σατανά και ενδυθήκαμε τον Χριστό. Η υλοποίηση όμως μίας τέτοιας υποσχέσεως, δεν γίνεται μία φορά «άπαξ», αλλά συνέχεια και καθημερινά για το υπόλοιπο της ζωής μας. Ο πονηρός ωστόσο, σιγά σιγά, και πολύ μεθοδευμένα μας παρακινεί να στρέψουμε το βλέμμα μας από τον Χριστό στον κόσμο. Θέλει με κάθε τρόπο να μας πείσει ότι η ευτυχία μας βρίσκεται εδώ, στα γήινα. Τότε όμως δημιουργούνται και οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να μας πειράξει. Όταν η πρώτη αγάπη του ανθρώπου, δεν είναι πλέον ο Θεός, αλλά οτιδήποτε γήινο, τότε ο άνθρωπος είναι ικανός να κάνει έκπτωση στο θέλημα του Θεού. Το Ευαγγέλιο του Χριστού, δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα στη ζωή του. Αυτό που προέχει, είναι να διατηρεί στη ζωή του αυτά που θεωρεί ότι συνδέονται με την ευτυχία του. Ο άνθρωπος τότε, δια τον φόβο μήπως και χάσει ή στερηθεί κάτι από αυτά, φτάνει στο σημείο να προτιμάει να ευαρεστεί τους ανθρώπους, έστω και αν δυσαρεστεί τον Θεό. Η ζωή του δηλαδή από Χριστοκεντρική, γίνεται κοσμοκεντρική και εγωκεντρική.

Ωστόσο, πάντοτε θα πρέπει να έχομε κατά νου τα λόγια των Αγίων Γραφών που μας λένε «μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ». Ο άνθρωπος δηλαδή, αυτό που πρέπει να φοβάται δεν είναι τους ανθρώπους, που το περισσότερο που μπορεί να του κάνουν είναι να του θανατώσουν το σώμα. Αυτό που πραγματικά πρέπει να φοβάται είναι τον Θεό, που έχει εξουσία, όχι μόνον το σώμα του να θανατώσει αλλά και να μας καταδικάσει στην αιώνια κόλαση.

Ένα τέτοιο λαμπρό παράδειγμα αποτελούν ο Νικόδημος ο νυκτερινός μαθητής του Χριστού και ο δίκαιος Ιωσήφ από Αριμαθαίας. Αυτοί ήταν επίσημα πρόσωπα, και κατείχαν εξέχουσες θέσεις μέσα στην Ιουδαική κοινωνία. Παρόλα αυτά, η αγάπη τους προς τον διδάσκαλο και Θεόν τους, ήταν πάνω από τα επίγεια αξιώματα και θέσεις που κατείχαν. Έτσι με αυτήν την αγάπη, αψήφησαν τους ανθρώπινους κινδύνους, και με τόλμη ζήτησαν το σώμα του Χριστού για να το ενταφιάσουν. Ο κίνδυνος ήταν μεγάλος, όχι μόνον για τους ιδίους αλλά και για τις οικογένειές τους. Το μανιασμένο πλήθος, που λίγο πριν κραύγαζε «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν», θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να στραφεί και εναντίον τους, με κάθε δυσάρεστη συνέπεια για την ζωή τους.

Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, όχι μόνον έλαβαν το σώμα Του Χριστού, αλλά έπραξαν και ό,τι καλύτερο περνούσε από το χέρι τους για να τον ενταφιασμό Του. Τον έβαλαν σε καινούργιο μνημείο, το οποίο είχε αγοράσει ο Ιωσήφ για τον εαυτό του. Άρα αυτό που προοριζόταν για εκείνον, το έδωσε στον Χριστό. Εμείς σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, έχουμε μια τέτοια δυνατότητα, να προσφέρουμε δηλαδή κάτι στον Κύριο. Μελετώντας όμως τις Αγίες γραφές, γρήγορα θα δούμε ότι ο Κύριος μάς λέει ότι «ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.». Δηλαδή, όταν προσφέρουμε κάτι στους αδελφούς μας, είναι σαν να το δίνουμε στον ίδιο τον Χριστό.

Έμπρακτη αγάπη προς τον Κύριον, έδειξαν όμως και οι Μυροφόρες. Οι γυναίκες δηλαδή που τον διακονούσαν κατά την διάρκεια της δημόσιας δράσης του. Οι Μυροφόρες ανέμεναν με μεγάλη ανυπομονησία, να πάνε στο μνημείο του Κυρίου, προκειμένου να τον αλείψουν με αρώματα. Δεν ήταν κάτι απλό, αφού το μνημείο φρουρείτο από στρατιώτες και μια μεγάλη πέτρα έφρασσε την είσοδο του. Παρόλες όμως τις δυσκολίες, δεν ματαίωσαν αυτό που τους υποδείκνυε η καρδία τους, αψηφώντας κάθε κίνδυνο.

Ο κάθε άνθρωπος, την στιγμή που θα προσπαθήσει να εφαρμόσει το θέλημα του Θεού στην ζωή του, θα συναντήσει τον πονηρό απέναντί του. Ο πονηρός, θα μεταχειριστεί κάθε δυνατό μέσο προκειμένου να μας μεταπείσει στην εφαρμογή του Ευαγγελίου. Σκοπός του είναι να μας πείσει ότι μάταια προσπαθούμε. Η τόλμη και αγάπη όμως του Ιωσήφ και του Νικόδημου, τους αξίωσαν να κρατήσουν στα χέρια τους το Άχραντο σώμα Του Κυρίου μας, ενώ οι Μυροφόρες γυναίκες αξιώθηκαν να λάβουν πρώτες το χαρμόσυνο μήνυμα της αναστάσεως του Κυρίου μας. Έτσι και εμείς, όταν πραγματικά στρέψουμε με τόλμη την πρώτη αγάπη μας προς τον Θεό, δεν θα αποβάλουμε μόνον τον φόβο από τις καρδιές μας. Αλλά θα αξιωθούμε ότι ανώτερο μπορεί να λάβει ο άνθρωπος σε αυτό τον κόσμο, που δεν είναι άλλο από την πρόγευση της Βασιλείας των Ουρανών.

Αμήν

Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Λαζάρου

ΠΗΓΗ