ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

Κυριακή των Μυροφόρων

26 Απριλίου 2026

Αγαπητοί αδελφοί, Χριστός Ανεστη!

Σήμερα, η Εκκλησία μας εορτάζει την Κυριακή των Αγίων Μυροφόρων Γυναικών, αλλά και τη μνήμη δύο κρυφών μαθητών του Κυρίου, του Ιωσήφ από την Αριμαθαία και του Νικοδήμου ο οποίος ήταν νυκτερινός μαθητής του Κυρίου μας. Σε μια εποχή που η πίστη συχνά δοκιμάζεται από την ολιγοψυχία και τον συμβιβασμό στα κοσμικά πρότυπα και τις σύγχρονες αντιλήψεις, τα πρόσωπα αυτά προβάλλουν σήμερα μπροστά μας ως αιώνια πρότυπα τόλμης, αφοσιώσεως και ανιδιοτελούς αγάπης.

Οι Μυροφόρες γυναίκες δεν ήταν θεολόγοι, ούτε κατείχαν  κοινωνικά αξιώματα. Ήταν όμως ψυχές φλεγόμενες από αγάπη για τον Χριστό. Την ίδια στιγμή που οι Μαθητές Του ήταν κρυμμένοι και απομονωμένοι «διά τον φόβον των Ιουδαίων», φοβούμενοι μήπως έχουν την ίδια τύχη με τον Διδάσκαλό τους, εκείνες ξεκινούν τον δρόμο προς τον φρουρούμενο απόμ τους Ρωμαίους Τάφο του Ιησού «όρθρου βαθέος». Η τόλμη τους είναι συγκλονιστική. Δεν τις σταματά ούτε το σκοτάδι, ούτε η στρατιωτική κουστωδία που φύλασσε τον Τάφο, ούτε η τεράστια πέτρα που γνώριζαν ότι έφραζε την είσοδο του Μνημείου. Η ερώτησή τους, «τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον;», δείχνει πως η αγάπη προηγείται της λογικής και την υπερβαίνει. Η λογική λέει: «είναι αδύνατον». Η αγάπη λέει: «θα πάω και θα δω». Αυτή η επιμονή τους τις καθιστά τις πρώτες Ευαγγελίστριες της Αναστάσεως. Έγιναν οι «απόστολοι των Αποστόλων», γιατί δεν φοβήθηκαν να αγγίξουν τον θάνατο για χάρη της Ζωής. Αυτό που από την αρχήν υπήρξε ο συνδετικός κρίκος με τον πρόσωπο του Χριστού δεν ήταν ούτε ο φόβος της κολάσεως, ούτε του προσωπικό συμφέρον αλλά η ανιδιοτελής αγάπη. Αγάπησαν τον Κύριο και τώρα, στην δύσκολη αυτή στιγμή, η αγάπη τις οπλίζει με θάρρος και χωρίς δεύτερη σκέψη ξεκινούν να συναντήσουν την Ανάσταση!

Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ήταν ένας «ευσχήμων Βουλευτής», ένας άνθρωπος με υψηλή κοινωνική θέση και κύρος. Για ένα τέτοιο άνθρωπο, η δημόσια ταύτιση με έναν «κατάδικο» που σταυρώθηκε ως κακούργος σήμαινε κοινωνική και πολιτική αυτοκτονία. Όμως, ο Ιωσήφ «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον». Η λέξη «τολμήσας» στο Ευαγγέλιο έχει τεράστιο βάρος. Ζητά το Σώμα του Ιησού για να Του αποδώσει τις πρέπουσες τιμές. Η αφοσίωσή του εκδηλώνεται την ώρα που όλα φαίνονταν χαμένα. Όταν ο Χριστός ήταν στον θρίαμβο των Βαΐων, πολλοί Τον ακολουθούσαν. Όταν όμως ήταν νεκρός πάνω στο Σταυρό, μόνο η αληθινή αγάπη έμεινε όρθια. Ο Ιωσήφ, χωρίς καμία αμφιβολία ή αμφισβήτηση προς το πρόσωπο του Ιησού, δεν μπορεί να διανοηθεί πως το άχραντο Σώμα του Κυρίου μας θα έμενε αφρόντιστο και άταφο και σπεύδει να το διεκδικήσει με όποιο κόστος. Αυτή η πράξη του Ιωσήφ μας διδάσκει ότι η πίστη απαιτεί θυσία του εγώ μας και του «τι θα πει ο κόσμος». Είναι μια αληθινή, ζώσα και αξιομίμητη μαρτυρία πίστεως και ειλικρινούς αφοσιώσεως προς τον Χριστό.

Ο Νικόδημος, Βουλευτής και αυτός και «νυκτερινός μαθητής», που κάποτε πήγαινε κρυφά στον Χριστό για να μη δώσει στόχο, τώρα τολμά και αυτός και εμφανίζεται στο φως της ημέρας. Φέρνει «μίγμα σμύρνης και αλόης ωσεί λίτρας εκατόν». Ένα πανάκριβο αρωματικό υλικό, μια βασιλική ποσότητα για έναν βασιλικό ενταφιασμό. Η μεταστροφή του Νικοδήμου και η απόφασή του να βγει από το σκοτάδι της νύκτας στο φως της ημέρας είναι το πρότυπο της πνευματικής ωρίμανσης. Ξεκίνησε με ερωτήσεις και δισταγμούς, αλλά κατέληξε στην απόλυτη ομολογία μέσω της φροντίδας του νεκρού Σώματος του Κυρίου. Η παρουσία του δίπλα στον Ιωσήφ δείχνει ότι η αγάπη προς τον Χριστό ενώνει τους ανθρώπους σε μια κοινή αποστολή διακονίας και σε μια κοινή ομολογία πίστεως.

Αδελφοί μου, τα πρόσωπα αυτά μας καλούν σε μια αναθεώρηση της δικής μας χριστιανικής ταυτότητας. Πού είναι η δική μας τόλμη; Μήπως κρυβόμαστε πίσω από την ανωνυμία του πλήθους όταν η πίστη μας χλευάζεται; Πού είναι η δική μας αφοσίωση; Μήπως αναζητούμε τον Χριστό μόνο όταν χρειαζόμαστε θαύματα και Τον εγκαταλείπουμε όταν έρχεται η ώρα της δικής μας «σταύρωσης» ή της διακονίας του πλησίον; Οι Μυροφόρες και οι δύο Βουλευτές δεν πρόσφεραν στον Χριστό λόγια, αλλά πράξεις. Πρόσφεραν μύρα, σινδόνα, τάφο και, κυρίως, την ίδια τους την ύπαρξη. Μας διδάσκουν ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι απλώς μια ιδεολογία και η πίστη δεν είναι απλώς θεωρία αλλά μια ζωντανή σχέση αγάπης που νικά τον φόβο του θανάτου.

Ο Τάφος είναι κενός. Ο Χριστός Ανέστη! Αλλά για να φτάσουμε στην εμπειρία της Αναστάσεως, πρέπει πρώτα να έχουμε την τόλμη των Μυροφόρων να βαδίσουμε μέσα στο σκοτάδι, την ευγένεια του Ιωσήφ να αγκαλιάσουμε τον Εσταυρωμένο και την αφοσίωση του Νικοδήμου να βγούμε από το σκοτάδι του φόβου στο φως της πίστεως. Ας γίνει η ζωή μας ένα διαρκές «μύρο» αγάπης προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο, ώστε να αξιωθούμε και εμείς να ακούσουμε το «Χαίρετε» του Αναστάντος Κυρίου. Αμήν.

π. Ν.Α.

ΠΗΓΗ