Ερμηνευτική ανάλυση της αποστολικής περικοπής της Κυριακής της Σαμαρείτιδος.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς

Εν Πειραιεί τη 8η Μαΐου 2015.

Συνεχίζοντες τα ερμηνευτικά σχόλια στις Πράξεις, προχωρούμε στην ερμηνευτική ανάλυση της αποστολικής περικοπής της Κυριακής της Σαμαρείτιδος. Είναι μια περικοπή από το 11ο κεφάλαιο των Πράξεων, στίχοι 19-30. Στην περικοπή αυτή ο ευαγγελιστής Λουκάς μας περιγράφει, πως ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε προοδευτικά έξω από τα όρια της Παλαιστίνης και έφθασε μέχρι την Αντιόχεια και πως η μεγάλη αυτή πόλις της εποχής εκείνης συν τω χρόνω εξελίχθηκε σε ένα σπουδαίο ιεραποστολικό κέντρο, χάρις στην ιεραποστολική δράση του Βαρνάβα και του Παύλου.Στις γραμμές που ακολουθούν προχωρούμε σε σύντομη ερμηνευτική ανάλυση της περικοπής. 

 ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΜΑΪΟΥ 2015 – ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

(Ιω. δ΄ 5-42) (Πράξ. ια΄ 19-30)

Στις κορυφογραμμές της αλήθειας

«Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν»

Η ανακάλυψη του βαθύτερου νοήματος της ζωής περνά μέσα από την αλήθεια της Εκκλησίας, όπως μάς την αποκαλύπτει ο ίδιος ο Κύριος. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς βάζει ακριβώς μπροστά σ’ αυτή τη μεγάλη πρόκληση. Ν’ ανοίξουμε τον εαυτό μας, να τον καταστήσουμε διάφανο, για να δεχθεί τη μεγάλη αλήθεια της ζωής, η οποία είναι εκείνη που σώζει και ανεβάζει τον άνθρωπο στις πιο ψηλές πνευματικές κορυφογραμμές.

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

10 Μαΐου 2015

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

(Πράξ. ια΄ 19 – 30)

Πολλά εἶναι τά μηνύματα τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ποὺ ἀνήκουν στὸν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ. Ἄς δοῦμε ὁρισμένα, ἀδελφοί μου.

Πρῶτον, ὅτι ὁ Θεός εἶναι παντοδύναμος καί ἀπό τό πικρό βγάζει γλυκύ. Μετά τό λιθοβολισμό τοῦ Στεφάνου ἔγινε διωγμός ἐναντίον τῶν χριστιανῶν στά Ἱεροσόλυμα καί οἱ χριστιανοί σκορπίστηκαν στά γύρω μέρη. Μ’ αὐτόν τόν τρόπο διαδόθηκε ἡ χριστιανική πίστη στή Φοινίκη, τήν Κύπρο καί τήν Ἀντιόχεια. Αὐτό ποὺ φαινομενικά θά ἔβλαπτε τήν Ἐκκλησία, μέ τήν προστασία τοῦ Θεοῦ ἔγινε αἰτία γιά τήν ἐπέκταση καί τήν ἐνίσχυσή της.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

῾ώρα δε ην ωσεί έκτη᾽ (Ιωάν. 4,6)

 α. Το εκτενές ευαγγελικό ανάγνωσμα έχει ως περιεχόμενο τη συνάντηση του Κυρίου Ιησού Χριστού με μία γυναίκα Σαμαρείτισσα, αμφιβόλου ηθικής ποιότητας όπως αποδεικνύεται, (είχε στο ενεργητικό της ήδη πέντε άνδρες και συζούσε με έναν έκτο),  την οποία όμως όχι μόνον δεν αποστρέφεται, όπως θα περίμενε κανείς από έναν ῾έντιμο᾽ Ιουδαίο, αλλά την προκαλεί σε συζήτηση, της αποκαλύπτει την προσωπική της ζωή, φτάνει μάλιστα στο σημείο να της αποκαλύψει και βαθύτατες θεολογικές αλήθειες για τον Θεό και το πώς λατρεύεται Αυτός,

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ)

῾Οὐκέτι διά τήν σήν λαλιάν πιστεύομεν…(᾽Ιωάν. 4, 42)

α. Ὁ Κύριος στό σημερινό Εὐαγγέλιο συναντᾶται μέ μιά γυναίκα Σαμαρείτιδα, ῾παρά τό φρέαρ τοῦ ᾽Ιακώβ᾽, καί παρ’ ὅλο πού πρόκειται ὄχι καί τόσο γιά μιά ῾ἠθική᾽ περίπτωση – μέ πέντε ἄνδρες στό παρελθόν της καί μ᾽ ἕναν πού συζεῖ χωρίς νά εἶναι ὁ κανονικός της ἄνδρας – τῆς ἀποκαλύπτει βασικές ἀλήθειες περί τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ καί τοῦ τρόπου πού πρέπει κανείς νά Τόν λατρεύει καί νά Τόν προσκυνᾶ. Προφανῶς ἐκτιμώντας ὄχι βεβαίως τήν ἠθική της κατάσταση - ἐμμέσως ἀσκεῖ ἔλεγχο γι᾽ αὐτήν - ἀλλά τήν ἀναζήτησή της, ὅπως φανερώνεται ἀπό τά ἐρωτήματα πού τήν ἀπασχολοῦν καί πού τά θέτει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, μόλις ἀντιλαμβάνεται ὅτι τῆς μιλᾶ ὡς προφήτης.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ)

῾χρηματίσαι πρῶτον ἐν ᾽Αντιοχείᾳ τούς μαθητάς Χριστιανούς᾽ (Πρ. ᾽Απ. 11, 26)

α. Τό γεγονός ὅτι γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ ὀνομάστηκαν Χριστιανοί - στήν ᾽Αντιόχεια ὅπου οἱ πλεῖστοι ἦταν ἑλληνιστές λεγόμενοι ᾽Ιουδαῖοι: ᾽Ιουδαῖοι δηλαδή πού ζοῦσαν ἐκτός ῾Ιεροσολύμων καί μιλοῦσαν τήν ἑλληνική ὡς μητρική τους γλώσσα – εἶναι ἐξόχως σημαντικό, δεδομένου ὅτι ἔκτοτε ἡ πίστη στόν Χριστό ἔγινε τό καθοριστικό στοιχεῖο ταυτότητας ἐκείνων πού τήν ἀποδέχονταν, σέ βαθμό μάλιστα πού σέ περιόδους διωγμῶν κατά τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἡ δήλωση αὐτή νά ἀντικαθιστᾶ καί τό ἴδιο τό ὄνομα τῶν ὑποψηφίων μαρτύρων.

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Κυριακή 10η Μαΐου 2015

«Ἐξῆλθε δὲ εἰς Ταρσὸν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον…» (Πραξ. ια΄, 25)

Καθώς συνεχίζουμε και αυτή την Κυριακή, αδελφοί μου, με το αποστολικό ανάγνωσμα από το βιβλίο των Πράξεων, βλέπουμε πως διαδόθηκε ιστορικά το Ευαγγέλιο στον κόσμο, αλλά νιώθουμε πως είναι ταυτόχρονα και ένα Θεόπνευστο κείμενο γεμάτο από τη Θεία Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

(Ἰω. 4, 5-42)

Μᾶς λέγει τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ὅτι κάποτε ὁ Κύριος, κουρασμένος καὶ διψασμένος ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία, στάθμευσε παρὰ τὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Ἐκεῖ συνάντησε μία γυναῖκα ἀπὸ τὴ Σαμάρεια καὶ τῆς προσέφερε τὴ σωτηρία. Ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἐπέλεξε νὰ πάει καὶ νὰ ἀντλήσει νερὸ τὴν ὥρα τοῦ μεγάλου καύματος, ὅταν δηλαδὴ ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν βρισκόταν κανεὶς ἄλλος ἐκεῖ. Ἴσως ἔτσι ἤθελε νὰ ἀποφύγει τὰ σκωπτικὰ καὶ προσβλητικὰ σχόλια εἰς βάρος της γιὰ τὴν ἄστατη προσωπική της ζωή. Στὸ φρέαρ συνάντησε τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο δὲν τὴν κατέκρινε, ἀλλὰ τὴν ἕλκυσε στὴν ἀγάπη του καὶ τὴ μετάνοια.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ :10-05-2015 :«Ο ΙΑΤΡΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΞΑΝΘΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΕΩΡΙΟΥ                                        

«Ο ΙΑΤΡΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ»

Ὁ Κύριος στήν συνομιλία του μέ τήν Σαμαρείτιδα στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ σταματᾶ πρὸς στιγμὴν τὴν ὑψηλὴ διδασκαλία Του περὶ τοῦ «ζῶντος ὕδατος» γιὰ νὰ ἔρθει σὲ ἕνα ζήτημα ἄμεσα προσωπικό. «Ὕπαγε φώνησον τόν ἄνδρα σου». Τὸ κάνει γιὰ νὰ ξυπνήσει μιὰ συνείδηση ποὺ μένει ναρκωμένη. Γιὰ νὰ μπορέσει ἡ γυναίκα νὰ δεῖ τὶς μεγάλες ἀλήθειες, ποὺ σὲ λίγο θὰ τῆς ἀποκαλύψει.

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος  10.05.2015

(Πράξεων ια΄ 19-30)

«Μία ἀποτελεσματική Συνεργασία»

     Ἕνας ἀναγνωρισμένος Ἀπόστολος, ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας σέ μία ἀπό τίς πιό κρίσιμες στιγμές γιά τόν Χριστιανισμό, σπεύδει καί ζητάει τήν βοήθεια τοῦ Παύλου, ἀκόμα μαθητευόμενου στήν νέα πίστη καί οἱ δύο μαζί τρέχουν στήν Ἀντιόχεια γιά νά βοηθήσουν «Ἐξῆλθεν δέ εἰς Ταρσόν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον» (Πράξεων ια΄ 25). Ἡ κίνηση αὐτή τοῦ Βαρνάβα μᾶς διδάσκει καί μᾶς ἀκόμα καί σήμερα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ – 10 ΜΑΪΟΥ 2015

Ιερά Μητόπολις Σερβίων και Κοζάνης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

(Ἰω. 4, 5-42) 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Σέ κάθε πίστη ἡ λατρεία προσδιορίζει τίς σχέσεις ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί τόν Θεό. Ὁ ἄνθρωπος πού πιστεύει αἰσθάνεται πηγαῖα τήν ἀνάγκη νά λατρεύει τόν Θεό καί νά προσεύχεται σ’ Αὐτόν. Ὅσο μάλιστα πιό δυνατή εἶναι ἡ πίστη, τόσο πιό μεγάλη εἶναι καί ἡ ἀνάγκη γιά προσευχή. Ἐξάλλου ἡ πίστη ἑνός ἀνθρώπου ὑποστηρίζεται καί ἐνισχύεται ἀπό τήν πίστη τῶν ἄλλων. Σ’ αὐτό ἔγκειται ἡ σημασία τῆς λειτουργίας καί τῆς κοινῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ. Τῆς λατρείας πού, σύμφωνα μέ τή βιβλική ἀντίληψη, ἔχει ἔντονο κοινοτικό χαρακτήρα. Ἀποτελεῖ τή στάση καί τήν προσφορά τοῦ πιστεύοντος λαοῦ πρός τόν ζῶντα καί ἀληθινό Θεό πού ἀποκαλύπτεται μέσα στό χρόνο καί τήν ἱστορία.

Κυ­ρια­κὴ Ε΄ τῆς Σα­μα­ρεί­τι­δος
18 Μα­ΐ­ου 2014
Ἰ­ω­άν­νου δ΄, 5-42

Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη!

Ἡ ἀ­να­κά­λυ­ψη τοῦ βα­θύ­τε­ρου νο­ή­μα­τος τῆς ζω­ῆς, ἀ­γα­πη­τοὶ μου ἀ­δελ­φοί, περ­νᾶ μέ­σα ἀ­πὸ τὴν ἀ­λή­θεια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­πως μᾶς τὴν ἀ­πο­κα­λύ­πτει ὁ ἴ­διος ὁ Κύ­ριος. Ἡ ση­με­ρι­νὴ εὐ­αγ­γε­λι­κὴ πε­ρι­κο­πὴ μᾶς βά­ζει ἀ­κρι­βῶς μπρο­στὰ ἀ­πὸ αὐ­τὴ τὴ με­γά­λη πρό­κλη­ση. Νὰ ἀ­νοί­ξου­με τὸν ἑ­αυ­τό μας, νὰ τὸν κα­τα­στή­σου­με δι­ά­φα­νο, γιὰ νὰ δε­χθεῖ τὴ με­γά­λη ἀ­λή­θεια τῆς ζω­ῆς, ἡ ὁ­ποί­α εἶ­ναι ἐ­κεί­νη ποὺ σώ­ζει καὶ ἀ­νε­βά­ζει τὸν ἄν­θρω­πο στὶς πιὸ ψη­λὲς πνευ­μα­τι­κὲς κο­ρυ­φο­γραμ­μές.

Χριστός Ανέστη! Αγαπητοί. Πέμπτη Κυριακή  από το Πάσχα, Κυριακή της Σαμαρείτιδος, και το άγιο Ευαγγέλιο περιέχει τον μοναδικό και ανεπανάληπτο διάλογο του Ιησού Χριστού με τη Σαμαρείτιδα γυναίκα. Πήγαινε για τη Γαλιλαία ο Κύριος και πέρασε από τη Σαμάρεια για να βρει τη μεγάλη αυτή ψυχή, που ζούσε στο σκοτάδι αλλά έψαχνε με την ίδια και μεγαλύτερη ορμή και το φως. Μυστήριο ο άνθρωπος. Άβυσσος ο άνθρωπος.

 Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (Σαμαρείτιδος) Ευαγγέλιο : Ιω. 4, 5-42

Ο ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΝΕΡΟ

Εν ολίγοις

Όταν ο άνθρωπος ανακαλύψει την ύπαρξη του Θεού, η ζωή του προσανατολίζεται διαφορετικά και διακατέχεται από ένα αισιόδοξο νόημα. Είναι τόση η πνευματική ευφορία που τον διακρίνει, ώστε να επιθυμεί να τη γνωρίσουν και οι άλλοι για να μετέχουν κι αυτοί στον πλούτο της χάριτος του Θεού.

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

(Ἰω. 4, 5-42)

Φτά­νον­τας ὁ Κύ­ρι­ος, κου­ρα­σμέ­νος καὶ δι­ψα­σμέ­νος, στὴν πό­λη Συ­χέμ, ἔ­κα­τσε κον­τὰ στὸ πη­γά­δι τοῦ Ἰ­α­κώβ, ὥ­στε νὰ ξε­κου­ρα­στεῖ ἀ­πὸ τὴν ὁ­δοι­πο­ρί­α καὶ τὸ με­ση­με­ρια­νὸ καῦ­μα. Στὴν πη­γὴ τοῦ νε­ροῦ κα­τέ­φτα­σε καὶ μί­α γυ­ναί­κα ἀ­πὸ τὴ Σα­μά­ρει­α, ἡ ὁ­ποί­α ἐ­πέ­λε­ξε νὰ πά­ει καὶ νὰ ἀν­τλή­σει νε­ρὸ τὴν ὥ­ρα τοῦ με­γά­λου καύ­μα­τος, ὅ­ταν δη­λα­δὴ ἐκ τῶν πραγ­μά­των δὲν βρι­σκό­ταν κα­νεὶς ἄλ­λος ἐ­κεῖ. Ἴ­σως ἔ­τσι ἤ­θε­λε νὰ ἀ­πο­φύ­γει τὰ σκω­πτι­κὰ καὶ προ­σβλη­τι­κὰ σχό­λι­α εἰς βά­ρος της γιὰ τὴν ἄ­στα­τη καὶ ἁ­μαρ­τω­λὴ ζω­ή της. Στὸν χῶ­ρο τῆς πη­γῆς ἡ γυ­ναί­κα συ­ναν­τᾶ τὸν Χρι­στό, ὁ ὁ­ποῖ­ος ὄ­χι μό­νο δὲν τὴν κα­τα­κρί­νει, ἀλ­λὰ τὴν ἑλ­κύ­ει στὴν ἀ­γά­πη του, στὴ με­τά­νοι­α καὶ τὴ σω­τη­ρί­α.

Ερμηνευτικά σχόλια στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Παραλύτου.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς

Εν Πειραιεί τη 2α Μαΐου 2015.

(1ον)

Η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Παραλύτου είναι μια περικοπή από το 5ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην ευαγγελίου, στίχοι 1-15. Αναφέρεται στην θεραπεία ενός παραλύτου, τον οποίον ο Κύριος εθεράπευσε καθ’ όν χρόνον βρισκόταν στην πόλη της Ιερουσαλήμ, την οποία επισκέφθηκε με την ευκαιρία κάποιας εορτής των Ιουδαίων.Στις γραμμές που ακολουθούν προχωρούμε σε σύντομη ερμηνευτική ανάλυση της περικοπής. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ 3-5-2015

Σήμερα ἡ περικοπὴ ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων μᾶς εἶπε: Περνώντας ὁ Πέτρος ἀπ’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐκκλησίες, κατέβηκε καὶ στοὺς χριστιανοὺς ποὺ κατοικοῦσαν στὴν Λύδδα. Ἐκεῖ βρῆκε κάποιον ἄνθρωπο ποὺ λεγόταν Αἰνέας. Αὐτὸς ἦταν ὀκτὼ χρόνια κατάκοιτος, ἐπειδὴ ἦταν παράλυτος. Ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε: «Αἰνέα, σὲ γιατρεύει ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Σήκω καὶ στρῶσε τὸ κρεββάτι σου». Καὶ αὐτὸς ἀμέσως σηκώθηκε. Ὅλοι ὅσοι κατοικοῦσαν στὴν Λύδδα καὶ στὸν Σάρωνα τὸν εἶδαν καὶ δέχτηκαν τὸν Ἰησοῦ γιὰ Κύριό τους.

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

3 Μαΐου 2015

Κυριακή τοῦ Παραλύτου

(Πράξ. θ΄ 32 – 42)

«Αἰνέα, ἰᾶταί σε ᾿Ιησοῦς ὁ Χριστός. Ταβιθά, ἀνάστηθι»

Ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὁ λαγός ποὺ ἔγινε λιοντάρι, πηγαίνει παντοῦ καί κηρύττει σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως νά πιστεύουν στό Χριστό καί νά μετανοοῦν. Ἔρχεται στή Λύδδα, μία παραλιακή πόλη τῆς Παλαιστίνης. Ἐκεῖ ἕνας δυστυχισμένος ἄνθρωπος, ὁ Αἰνέας, εἶναι κατάκοιτος ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια. Παράλυτος θά πέθαινε ἄν δέν περνοῦσε ἀπό τήν πόλη του ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος μέ μόνο τό λόγο του τόν ἔκανε καλά. Ὁ Αἰνέας σηκώθηκε ἀμέσως, στάθηκε στά πόδια του καί ὑπακούοντας στόν ἀπόστολο σηκώνει τό κρεββάτι στόν ὦμο καί βαδίζει.

Κυριακή Παραλύτου  03.05.2015

(Πράξεων θ΄ 32-42)

Θά ἤθελα στό κήρυγμά μου αὐτό νά σᾶς μεταφέρω νοερῶς στό ὑπερῶο ἐκεῖνο τῆς Ἰόππης καί νά σταθοῦμε μέ προσοχή γιά νά ἀκούσουμε τόν θρῆνον πού οἱ φτωχοί καί κατατρεγμένοι κάνουν πάνω ἀπό τό λείψανο τῆς Ταβιθᾶ, μιᾶς ἀληθινῆς μαθήτριας τοῦ Χριστοῦ, πού ἦταν “πλήρης ἀγαθῶς ἔργων καί ἐλεημοσυνῶν” (Πράξεων θ΄ 36). Ἡ σκηνή θά μᾶς συγκλονίσει καί θά μᾶς διδάξει.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

῾μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρόν σοί τι γένηται᾽

(Ιωάν. 5, 14)

α. Ο παράλυτος του σημερινού αναγνώσματος τριάντα οκτώ έτη ανέμενε την ίασή του με τον θαυματουργικό τρόπο δι᾽ αγγέλου που πρόσφερε η προβατική κολυμβήθρα. Και τελικώς γι᾽ αυτόν η ίαση έρχεται από εκεί που δεν το περιμένει:  από τον Ιησού Χριστό. Το παράπονο που τον κατέτρωγε:  ῾ἄνθρωπον ουκ έχω᾽, υπερβαίνεται, καθώς δέχεται την επίσκεψη του ενανθρωπήσαντος Θεού, του τελείου Θεού και τελείου ανθρώπου, ο Οποίος θα τον θεραπεύσει όχι μόνον από τη σωματική του παραλυσία, αλλά και από το αίτιο αυτής, την αμαρτία, που συνιστά την πνευματική παραλυσία του ανθρώπου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ)

῾῎Ανθρωπον οὐκ ἔχω᾽

῞Ενα θαῦμα ὑπομονῆς καί ἐλπίδας εἶναι ὁ παράλυτος τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος τῆς σημερινῆς Κυριακῆς, πρίν νά δεχθεῖ τό θαῦμα τῆς θεραπείας του ἀπό τόν Κύριο ᾽Ιησοῦ Χριστό. Τριάντα ὀχτώ χρόνια ὑπέμενε καί ἤλπιζε γιά τή θεραπεία του, προσδοκώντας ὅτι κάτι θά συνέβαινε ὥστε καί αὐτός νά δεχθεῖ τήν ἰαματική ἀναταραχή τῶν ὑδάτων καί νά γίνει ὑγιής. Κι ἡ θαυμαστή αὐτή ὑπομονή καί προσμονή του ἐπιβραβεύεται ἀπό τόν Θεό μέ μοναδικό τρόπο: ὄχι κάποιος ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ ὁ ἴδιος ὁ ἐν σαρκί Θεός, ὁ τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος᾽ ᾽Ιησοῦς Χριστός, ἔρχεται πρός θεραπεία του. Τό παράπονό του ῾ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν᾽, εἰσπράττει ὡς ἀπάντηση τήν παρουσία τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ)

῾Αἰνέα, ἰᾶταί σε ᾽Ιησοῦς ὁ Χριστός᾽ (Πρ. ᾽Απ. 9, 34)

α. Τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ἀπό τίς Πράξεις τῶν ᾽Αποστόλων στοιχεῖ στό εὐαγγελικό τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου: ὅπως ὁ Κύριος θεράπευσε τόν ἐπί τριάντα ὀκτώ ἔτη εὑρισκόμενο παράλυτο τῆς προβατικῆς λεγόμενης κολυμβήθρας τῆς Βηθεσδά, τό ἴδιο καί ὁ ἀπόστολος Πέτρος θεραπεύει κατά τήν πορεία του πρός τήν Λύδδα καί τόν ἐπί ὀκτώ ἔτη κείμενο παράλυτο Αἰνέα. ῾Ο τρόπος μάλιστα πού ἀπευθύνεται ὁ ἀπόστολος στόν ἄνθρωπο αὐτό - ῾Αἰνέα, ἰᾶταί σε ᾽Ιησοῦς ὁ Χριστός᾽: Αἰνέα, σοῦ δίνει τήν ἴαση ὁ ᾽Ιησοῦς πού εἶναι ὁ Χριστός – θεωρεῖται ἰδιαιτέρως σημαντικός, ἀφοῦ συνιστᾶ θά λέγαμε μία μικρή ὁμολογία πίστεως περί τοῦ Κυρίου.

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής του Παραλύτου: Η προσφορά της Ορθοδόξου Ελληνίδος

Αρχιμ. Ιωήλ  Κωνστάνταρος

(Πραξ. θ' 32-42) 

Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η γυναίκα μπορεί να αναδειχθεί σε όλα τα έργα και επαγγέλματα. Υπάρχουν όμως  και κάποια τα οποία είναι κατάλληλα μόνο γι' αυτήν.

Η ανατροφή των τέκνων, αλλά και τα έργα που έχουν να κάνουν με τον πόνο τού ανθρώπου και γενικώς τα έργα τής κοινωνικής πρόνοιας, απαιτούν τα ψυχικά χαρίσματα που ο Θεός της έχει χαρίσει.

Κυριακή του Παραλύτου – Θεραπεία σώματος και ψυχής

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Πράξ. θ´ 32 - 42

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Ἰωάν. ε΄ 1-15

Ἦχος. γ΄– Ἑωθινόν: Ε΄

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗΣ

1. Ὁ Κύριος βλέπει τὸν ἀγώνα μας

   Ἰδιαίτερα παρήγορο καὶ ἐλ­πιδοφόρο εἶναι τὸ θαῦμα ποὺ μᾶς παρουσιάζει ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή.

   Ἡ σκηνὴ ἐκτυλίσσεται στὰ Ἱε­­­ροσόλυμα, σὲ κάποια μικρὴ λίμνη μὲ τὸ ὄνομα ­«Βηθεσδά», ἡ ὁποία ­βρισκόταν κοντὰ στὴν πύλη τοῦ ­τείχους ἀπ’ ὅπου περνοῦσαν τὰ ­πρό­βατα. Γύ­ρω ἀπὸ τὴ λίμνη αὐτὴ ἦ­­­­ταν πέντε θολωτὰ ὑπόστε­γα, ὅ­­­που ἔβλεπε κανεὶς ἕνα ­θέαμα τραγικό: πλῆθος ἀσθενῶν, τυφλῶν, χω­λῶν καὶ ἄλλων ­ἀν­­­­­θρώπων ποὺ ἔπασχαν ἀ­­­πὸ κάποια παραλυσία. Ἦ­­­ταν σωριασμένοι κάτω ἀπὸ τὰ ὑπόστεγα καὶ περίμεναν. Τί περί­μεναν;... Τὸ θαῦμα! ­Διότι κα­τὰ καιροὺς συ­νέβαινε κάτι ­ἐκ­πληκτικό: ἄγγελος ­κατέβαινε ἀπὸ τὸν οὐ­ρανὸ καὶ «ἐτάρασσε τὸ ὕ­­­­δωρ». Καὶ τότε ὅ­­­ποιος ­προλάβαινε πρῶτος νὰ μπεῖ στὴ λίμνη, ὅποια ἀρ­ρώστια κι ἂν εἶχε, γινόταν ­ἀμέσως ὑγιής! 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Απόστολος: Πραξ. θ΄ 32-42

Ευαγγέλιο: Ιωάν. ε΄ 1-15

3 Μαΐου 2015

«Θέλεις υγιής γενέσθαι; Απεκρίθη αυτώ ο ασθενών. Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω» (Ιώαν. Ε΄ 6-7)

Ο άνθρωπος, σαν αποτέλεσμα της παρακοής και της πτώσης, οδηγήθηκε σταδιακά τόσο σε ψυχοπνευματική φθορά, όσο και σε σωματική φθορά. Αυτή η διπλή φθορά κατέστησε οδυνηρή τη ζωή του ανθρώπου σε προσωπικό επίπεδο και παράλληλα τον αποστασιοποίησε από τους άλλους ανθρώπους. Σαν αποτέλεσμα αυτής της αποστασιοποίησης ο άνθρωπος όχι μόνο αδιαφορεί για τους άλλους, αλλά παράλληλα προβάλλει σαν ύψιστη αρχή την αποκλειστική εξυπηρέτηση του εαυτού του. Αυτή η νοοτροπία, επειδή με την πάροδο του χρόνου απέκτησε γενικό χαρακτήρα, οδήγησε σε μια παραμόρφωση την ανθρώπινη κοινωνία αλλά παράλληλα κατέστησε τη ζωή των ανθρώπων σε προσωπικό επίπεδο «βίον αβίωτον».

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2015 ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Ιω. ε΄ 1-15) (Πράξ. θ΄ 32-42)

 Ο ιατρός ψυχών και σωμάτων

«Άνθρωπον ουκ έχω»

Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου δεχόταν ένα από τα πιο απαίσια κτυπήματα της ζωής και περνούσε την δική του δοκιμασία. Ίσως διάνυσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από τη στοά της θαυματουργικής κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Μάταια όμως περίμενε ένα άνθρωπο που θα τον συμπονούσε και θα του έδινε χείρα βοηθείας για να εισέλθει στην κολυμβήθρα μόλις θα ταρασσόταν το ύδωρ.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

Κυριακή του Παραλύτου – Ιωάν. 5, 1 – 15 (3/5/2015)

Η αξία της υπομονής

Μεγάλο πλήθος ασθενών, αγαπητοί μου αδελφοί, ανέμενε, επί σειρά ετών, την Θεϊκή επέμβαση και θεραπεία, στην δεξαμενή της Βηθεσδά, πλησίον της Προβατικής Πύλης των Ιεροσολύμων, όπως μας πληροφορεί το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα. Ένας απ’ αυτούς, κάθε φορά, υφίστατο την ευεργετική αγγελική παρουσία και έβρισκε την υγεία του, έχοντας δοκιμαστεί, όμως, σκληρά στο καμίνι της υπομονής και της καρτερίας. Στην περίπτωσή μας, ένας παραλυτικός δέχεται τη σωτηρία στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, στον Οποίο διεκτραγωδεί την κατάστασή του, την απόλυτη μοναξιά του, την αδιαφορία των ανθρώπων, αλλά και το μέγεθος της υπομονής του, η οποία προσελκύει, τελικά, το έλεος του Θεού και επιφέρει την θεραπεία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Ἰω. 5, 1-15)

Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς λέγει πὼς κάτω ἀπὸ τὶς πέντε στοὲς τῆς κολυμβήθρας Βηθεσδὰ κατέκειτο πλῆθος ἀσθενῶν, τυφλῶν, χωλῶν καὶ ἀνήμπορων ἀνθρώπων. Ἐκεῖ ἀκούγονταν στεναγμοὶ ἀπελπισίας καὶ κραυγὲς πόνου, παράπονα καὶ μεμψιμοιρίες. Ταυτόχρονα ἀκούγονταν ἱκεσίες καὶ παρακλήσεις, ὥστε οἱ ἄρρωστοι νὰ βροῦν βοήθεια καὶ παρηγοριὰ στὶς ταλαιπωρίες τους. Αὐτὴ εἶναι ὄντως μία συγκλονιστικὴ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπίνης δυστυχίας, ἡ ὁποία μὲ πολὺ παραστατικὸ τρόπο ἀποτυπώνει τὴ θλίψη, τὴν ὀδύνη καὶ τὸν πόνο τῶν ἀνθρώπων.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ 3 ΜΑΪΟΥ 2015

Ιερά Μητόπολις Σερβίων και Κοζάνης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Ἰω. ε΄ 1-15)

«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω»

Ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἀνάμεσα στά ἀναρίθμητα θαύματα τοῦ Κυρίου τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Βηθεσδᾶ φέρνει ἕνα ἰδιαίτερο μήνυμα στούς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας. Δέν ἀποκαλύπτει μόνο τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο, ἀλλά καί τό κρυφό δρᾶμα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἠλεκτρονικῆς ἐποχῆς, τό δρᾶμα τῆς μοναξιᾶς, πού ἐπιδημιακά ἁπλώνεται στίς προηγμένες κοινωνίες καί ἀπειλεῖ τήν ἰσορροπία τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας. Ἡ μοναξιά, αὐτή ἡ κατάρα τῆς ἐποχῆς μας,

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ TOY ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Κυριακή 3η Μαΐου 2015

«…ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει…» (Πραξ. θ΄, 36)

Όλα τα αποστολικά αναγνώσματα μέχρι την Πεντηκοστή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι παρμένα από τις Πράξεις των Αποστόλων. Σε αυτό το βιβλίο, γραμμένο από τον Ευαγγελιστή Λουκά, περιγράφεται με πολύ συγκίνηση και παραστατικότητα η ζωή των Αποστόλων και η επί γης ιστορία της στρατευμένης Εκκλησίας μας.