Κυριακή  προ  της  Χριστού  Γεννήσεως

«Αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών»

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

α. Ένα παράδοξο ευαγγελικό ανάγνωσμα, στο μεγαλύτερο τμήμα του, είναι το σημερινό της Κυριακής προ της Χριστού Γεννήσεως. Μία πληθύς ονομάτων, ένα γενεαλογικό δένδρο, από τον Αβραάμ μέχρι και τον Ιωσήφ, τον μνήστορα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Γιατί αυτό; Γιατί η Εκκλησία μας δεν χρησιμοποίησε μόνο τα σχετικά με τη Γέννηση του Κυρίου, ή, ακόμη πιο πίσω, γιατί ο Ευαγγελιστής θεώρησε αναγκαία την προ του Ιησού Χριστού καταγραφή της γενεαλογίας Του; Κι η απάντηση βεβαίως είναι ότι αφενός διά της καταγραφής αυτής τονίζεται με σαφήνεια ότι ο Κύριος Ιησούς  Χριστός δεν ήλθε ως «από μηχανής Θεός», αλλά ως Εκείνος που είναι κανονικότατος άνθρωπος, «τέλειος άνθρωπος» εκτός από Θεός βεβαίως, άρα έχει συγκεκριμένη ανθρώπινη καταγωγή, και μάλιστα ιουδαϊκή, αφετέρου μαρτυρείται η προετοιμασία που ο Τριαδικός Θεός έκανε μέχρι να έρθει ο Υιός και Λόγος του Θεού ως άνθρωπος στον κόσμο. Απαρχής δηλαδή ο Θεός προφήτεψε τον ερχομό Του στον κόσμο, ήδη μετά την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία διά του λεγομένου Πρωτευαγγελίου, κάτι που διαρκώς ανανέωνε με την αποστολή των προφητών και την επιλογή ανά γενεές εκείνων που θα κρατούσαν αυτήν την υπόσχεση. Και ο ερχομός Του αυτός θα σήμαινε την απαλλαγή των ανθρώπων από την αιτία της απομάκρυνσής τους από Εκείνον, την ίδια την αμαρτία: ό,τι ο άγγελος Κυρίου αναφέρει με τον λόγο του: «Αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών».

β. 1. Η αναφορά στην αμαρτία, από την οποία θα απάλλασσε τον λαό Του ο Ιησούς, δεν είναι ως έννοια κάτι το απλό. Υπάρχουν άνθρωποι, και χριστιανοί ακόμη, που ως αμαρτία εννοούν απλώς μία παράβαση ενός νόμου, μία απόκλιση από κάτι που θεωρείται ως απλός κανόνας, αλλά που δεν συνιστά κάτι σοβαρό και δεν αλλοιώνει αυτό που είναι ο άνθρωπος. Υπάρχουν άλλοι, οι οποίοι προεκτείνουν την παραπάνω θεώρηση, ισχυριζόμενοι ότι με την απόκλιση αυτή ο άνθρωπος αποδεικνύει την ελευθερία και την «βέβαιη» περπατησιά του στον κόσμο, διότι ακριβώς αυτός καθορίζει την πορεία του, έχοντας και την ευθύνη της πορείας του σ’  αυτόν, λοιπόν μπορεί και να υπερηφανευτεί για το πόσος ανεξάρτητος είναι. Και βεβαίως υπάρχουν και εκείνοι, οι οποίοι διακωμωδούν την έννοια της αμαρτίας, διότι πιστεύουν αφενός ότι αυτή είναι κατασκεύασμα των παπάδων, αφετέρου ότι οι ίδιοι είναι εκείνοι που θα κρίνουν το σωστό ή το λάθος, θεωρώντας ασφαλώς ως σωστό αυτό που θα ικανοποιεί τις επιθυμίες και τις ορέξεις τους. Σ’ αυτήν την περίπτωση το «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν» είναι το σύνθημα της ζωής τους.

2. Δεν πρόκειται να κρίνουμε τις αντιλήψεις αυτές, διότι ενώ υφίστανται, φανερώνουν ότι αυτοί που τις αποδέχονται δεν έχουν καμία ουσιαστική σχέση με την πίστη του Χριστού και της Εκκλησίας. Πρόκειται για αντιλήψεις που κυμαίνονται μεταξύ της ιουδαϊκής θεώρησης των πραγμάτων μέχρι και της ίδιας της αθεΐας. Για τους χριστιανούς όμως, που έχουν στοιχειώδη επίγνωση της πίστεώς τους, η έννοια της αμαρτίας έχει ένα τεράστιο βάθος, ανάλογο με την εικόνα που έχει κανείς και για τον Θεό, κάτι που σημαίνει ότι και η κατανόησή της δεν εκλαμβάνεται κατά τρόπο στατικό, αλλά βαίνει αυξομειούμενη: μικρή επίγνωση του Θεού και σχέση μαζί Του, μικρή αίσθηση και της αμαρτίας∙ μεγαλύτερη επίγνωση του Θεού, μεγαλύτερη και η αίσθηση αυτής. Αυτό συμβαίνει διότι Θεός και αμαρτία βρίσκονται σε αντιθετική κατάσταση – «ουδείς δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν» - συνεπώς η στροφή προς τον Θεό δημιουργεί και την αποστροφή από την αμαρτία, όπως και η στροφή προς την αμαρτία και το φρόνημα του κόσμου δημιουργεί και την αποστροφή από τον Θεό και το άγιο θέλημά Του. Από την άποψη αυτή είναι ευνόητο γιατί πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν τον Θεό στη ζωή τους: διότι έχουν «αγκαλιάσει» καρδιακά την αμαρτία, δηλαδή τα πάθη τους, οπότε σπεύδουν να διαγράψουν τον Θεό, για να μην υπάρχει κανείς έλεγχος στις πονηρές πράξεις τους. Ώστε η αθεΐα έχει στην πραγματικότητα πρακτικό χαρακτήρα: η ίδια η ζωή φανερώνει ή όχι την ύπαρξή της. Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος είναι παραπάνω από σαφής στη διευκρίνιση της αλήθειας αυτής. «Εις τα ίδια ήλθεν (ο Λόγος του Θεού) και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον. Ήν γαρ πονηρά αυτών τα έργα».

3. Η αμαρτία έτσι, ως ουσιαστική διαγραφή του Θεού, λειτουργεί ως διαστροφή του ανθρώπου, ψυχικά και σωματικά. Αν ο Θεός είναι η ζωή του ανθρώπου, όπως πράγματι είναι -  «Εγώ ειμι ο Ων», λέει η Αποκάλυψη του Θεού – απομάκρυνση από Αυτόν σημαίνει μετάβαση προς τον θάνατο. Και όντως: ο λόγος της Γραφής με αυτόν τον τρόπο κατανοεί αυτό που συνέβη στον άνθρωπο με την επανάστασή του κατά του Δημιουργού του: ο άνθρωπος διαστράφηκε και αλλοιώθηκε, γέμισε σκοτάδι η εικόνα του Θεού μέσα του και έχασε την προοπτική του: το καθ’ ομοίωσιν, να γίνει και αυτός ένας μικρός Θεός. Διότι μην ξεχνάμε ότι ο Θεός τον άνθρωπο τον δημιούργησε "κατ’ εικόνα και καθ’  ομοίωσιν» Αυτού. Δηλαδή να έχει χαρίσματα δικά Του, ώστε καλλιεργώντας αυτά εν υπακοή προς Εκείνον, να αναπτυσσόταν προς το καθ’  ομοίωσιν. Δεν το έκανε ο άνθρωπος, αλλοιώθηκε έτσι η εικόνα του Θεού σ’ αυτόν, έχασε την προοπτική και τον προορισμό του. Η αμαρτία συνεπώς δεν είναι μία απλή παράβαση ούτε και «παιχνίδι» για να γελά ο άφρων και μωρός άνθρωπος. Όπως μπορούμε να γελάμε με εκείνον που ενώ ήταν πολύ όμορφος στα χαρακτηριστικά του προσώπου του, η ομορφιά του χάθηκε εντελώς  από μία πυρκαγιά ή ένα μεγάλο τραυματισμό, άλλο τόσο και περισσότερο μπορούμε να «γελάμε» με την όποια αμαρτία μας.

4. Σ’ αυτήν την αλλοιωμένη από πλευράς πνευματικής κατάσταση της αμαρτίας, με τα γνωρίσματα της φθοράς και του θανάτου, όπως και της βαθειάς θλίψης και μελαγχολίας που την συνοδεύουν – δεν είναι τυχαίο ότι η έρευνα των αρχαιοελληνικών κειμένων έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτά διαπνέονται στο βάθος τους από μία πράγματι μελαγχολία και θλίψη, αφού κυριαρχούνται από την εξουσία του θανάτου – έρχεται ο Χριστός. Το μήνυμα του αγγέλου ότι «Αυτός θα σώσει τον λαό Του από τις αμαρτίες τους» είναι ό,τι πιο παρήγορο είχε και έχει ακουστεί  ποτέ στην ανθρωπότητα. Ο Χριστός είναι ο Ιησούς, ο Σωτήρας των ανθρώπων, Αυτός που  είχε προαναγγελθεί από τους προφήτες, ακριβώς για να αποκαταστήσει τον άνθρωπο από την πτώση του, με όλα τα αρνητικά αποτελέσματά της, τη φθορά, όπως είπαμε, και τον θάνατο. Κι Αυτός ο Χριστός δεν ήταν ένας κοινός άνθρωπος, αλλά ο Ίδιος ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο ένας της Τριάδος, που με την κοινή ενέργεια Αυτής, σαρκώνεται, ενανθρωπίζεται, γίνεται ένας από εμάς. «Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος…Και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». Με τον ερχομό Του προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση, γενόμενος ο «Εμμανουήλ, ο εστιν μεθερμηνευόμενον μεθ’ ημών ο Θεός», την κανονική και αναμάρτητη όμως, την μη αλλοιωμένη από την αμαρτία – «τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος χωρίς αμαρτίας», κατά τη διατύπωση της Οικουμενικής Συνόδου – ώστε καθένας που θα εντασσόταν σε Αυτόν διά της πίστεως να επανερχόταν στα φυσιολογικά του πλαίσια, δηλαδή να καθαριζόταν από την αμαρτία, να εύρισκε τον φωτισμό της εικόνας του Θεού μέσα του και να ανοιγόταν γι’ αυτόν και πάλι η χαμένη προοπτική: το καθ’  ομοίωσιν. Και αυτό ξεκίνησε με τη Γέννηση του Υιού και Λόγου του Θεού και  αποκορυφώθηκε με τη Σταύρωση και την Ανάστασή Του. Πάνω στον Σταυρό ιδίως ο Χριστός «κατήργησε το σώμα της αμαρτίας, του μηκέτι δουλεύειν ημάς εις την αμαρτίαν». Κι η Ανάστασή Του το διατράνωσε, ως νίκη πια απέναντι στον θάνατο.

Από την άποψη αυτή η Γέννηση του Χριστού έχει άμεση αναφορά στο Πάθος και την Ανάστασή Του, γι’ αυτό και η Γέννα Του συνιστά την απαρχή του Πάθους, κάτι που φαίνεται εποπτικά και στη βυζαντινή εικόνα της Γεννήσεως, όπου ο Κύριος ως βρέφος είναι τοποθετημένος πάνω σε λάρνακα αντί φάτνης, όπως και στην εικόνα της Παναγιάς του Χάρου, κατά την οποία η Παναγία κρατά αντί του μικρού Χριστού έναν μικρό Εσταυρωμένο.

5. Διατυπώνοντας τα παραπάνω και πάλι: αφενός ο Θεός έγινε άνθρωπος για να κάνει τον άνθρωπο Θεό: «άνθρωπος γίνεται Θεός, ίνα Θεόν τον άνθρωπον απεργάσηται» - ό,τι, όπως είπαμε, ήταν η απαρχής προοπτική του – αφετέρου καταργηθείσης της αμαρτίας καταργήθηκε και το αποτέλεσμά της, ο θάνατος, πνευματικός και σωματικός, όπως και εκείνος που συνέτεινε στην απομάκρυνση από τον Θεό, ο διάβολος. Η σωτηρία με άλλα λόγια που έφερε ο Χριστός ήταν και είναι σωτηρία ναι μεν από την αμαρτία, αλλά και από τον θάνατο και τον διάβολο. Και μπορεί βεβαίως να συνεχίζουμε να αμαρτάνουμε, μπορεί να πεθαίνουμε σωματικά, μπορεί να δρα και να μας επηρεάζει ο διάβολος, όμως στην ουσία όλα αυτά έχουν ξεπεραστεί και ηττηθεί: και η αμαρτία δεν λειτουργεί αναγκαστικά, όπως πριν – αμαρτάνουμε πια, γιατί εμείς, οι βαπτισμένοι και ενωμένοι εννοείται με τον Χριστό, θέλουμε να αμαρτάνουμε – και ο θάνατος υφίσταται ακόμη, αλλά προσωρινά – η ανά πάσα στιγμή έλευση του Χριστού θα σημάνει την ανάσταση των σωμάτων – και ο διάβολος ενεργεί, γιατί εμείς χαλαρώνοντας πνευματικά του δίνουμε δίοδο επιρροής επάνω μας.

γ. Τα Χριστούγεννα ουσιαστικά έφτασαν. Η παρηγοριά που δίνει η Γέννηση του Χριστού, με τον τρόπο που είπαμε, είναι πραγματική και προσιτή στον καθένα. Το μόνο που απαιτείται για να νιώσει κανείς την προσφορά αυτή του Θεού είναι η εν πίστει μετάνοιά του. Το απλωμένο χέρι του Θεού ζητεί και τη δική μας ανταπόκριση. Και μετάνοια σημαίνει να πιστέψουμε ότι η αγάπη Του είναι μεγαλύτερη από τις αμαρτίες μας, να δεχτούμε ότι η ζωή μαζί Του είναι απείρως καλύτερη από αυτήν που ζούμε χωρίς Αυτόν. Η κατάθεση των αμαρτιών μας, η εξομολόγησή μας στο μυστήριο της μετανοίας, εκεί που προσφέρεται η βαριά και βρώμικη καρδιά μας σ’ Εκείνον, ώστε να την πάρει και να την ξεπλύνει, κάτι που κατεξοχήν ολοκληρώνεται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, θα είναι το ωραιότερο δώρο που μπορούμε  να Του προσφέρουμε για ό,τι Εκείνος έκανε και κάνει για εμάς. Θα έχουμε το κουράγιο να Του προσφέρουμε τις αμαρτίες μας; Θα γιορτάσουμε δηλαδή αληθινά Χριστούγεννα;

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως

 

«Τέξεται δε υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν∙ αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών».

 

 Έχει ήδη ετοιμασθεί η Βηθλεέμ για να δεχτεί «εν σπηλαίω και εν φάτνη» το θείο βρέφος. Η αποκαλυπτική αναγγελία του Αγγέλου στον δίκαιο Ιωσήφ, έχει ήδη φανερώσει την θεία προέλευση του Ιησού. Προαναγγέλλει την θαυματουργική και μυστηριώδη γέννηση του θεανθρώπου και τον σκοπό της ενανθρώπισής Του, που δεν είναι άλλος από την σωτηρία του λαού Του από τις αμαρτίες. Με την γέννησή Του, εκπληρώνεται η υπόσχεση του Θεού στους αμαρτήσαντες πρωτόπλαστους και μέσω αυτών σε όλους εμάς. «Έρχει χαρίσασθαι την ελευθερίαν, την ζωήν και λύτρωσιν αγνώμοσιν οικέταις» σημειώνει ο υμνωδός. Έρχεται για να χαρίσει στους αγνώμονες ανθρώπους την ελευθερία, την ζωή και την λύτρωση από τις αμαρτίες. Με την παράβαση των εντολών του Θεού, έχασαν την δυνατότητα να μείνουν αθάνατοι. Έχασαν και τον παράδεισον «της τρυφής». Θείο δώρο για την ανθρωπότητα είναι η έλευση του Σωτήρος Ιησού. Στο πρόσωπό Του, εκπληρώνεται ένα πλήθος προφητειών των θεόπνευστων Προφητών. Ύστερα λοιπόν από λίγες ημέρες θα επαναφέρουμε στη σκέψη μας και θα εορτάσουμε την θεία ενανθρώπιση με την αρμόζουσα λαμπρότητα στους ιερούς μας ναούς. Η ενανθρώπιση του Ιησού, αγαπητοί μου αδελφοί, έρχεται να επιβεβαιώσει την αγάπη του Θεού, που μας παραχωρεί μια ακόμη ευκαιρία για να αποδεχτούμε την προσφερόμενη σωτηρία από το βάρος των αμαρτιών μας. Συνεπώς η ετήσια επανάληψη αυτού του λαμπρού εορτασμού, σταθμού στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν είναι ένας απλός χρονολογικός διαχωρισμός, της προ Χριστού και μετά Χριστόν εποχής μόνον, που οπωσδήποτε σημάδεψε την ιστορία μας. Αποκτά μια σπουδαία και ιδιαίτερη σημασία και προφανώς μοναδική για μας τους χριστιανούς, εφόσον μας υπενθυμίζει τον σκοπό της ενανθρώπισης, την απαλλαγή μας από την αμαρτία, την προσοικείωση της απολυτρώσεως.

Μακρά είναι η αναφορά στη σειρά των προπατόρων του Ιησού από τον ευαγγελιστή Ματθαίο. Σημαντικοί σταθμοί από τον Αβραάμ, τον βασιλέα Δαβίδ, την Βαβυλώνια αιχμαλωσία και την περίοδο μετά από αυτή, μέχρι και την γέννησή Του, τονίζουν την προέλευση του Ιωσήφ, πριν αρχίσει την εξιστόρηση της γέννησης του Ιησού, ο ευαγγελιστής. Χαρακτηριστικά περιγράφει με λιτότητα την προσωπικότητα του Ιωσήφ που ενώ είναι ιδιαίτερα αξιοπρεπής παράλληλα είναι και δίκαιος και δεν θέλει να εκθέσει την Παναγία. Γι αυτό έχει δεχθεί και την υπέρτατη ευλογία του Θεού. Αλλά και η εμφάνιση και παρουσία του Αγγέλου ανταποκρίνεται στην τιμή της επιλογής του Θεού. Άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό του Ιωσήφ είναι η πίστη και η απόλυτη και χωρίς αντιρρήσεις υποταγή του στο θείο θέλημα, στην ολοκλήρωση του προαιωνίου σχεδίου του Θεού για την ενανθρώπιση του Υιού Του. Και δεν μπορούμε, φυσικά, θα παραβλέψουμε και την καταγωγή του, παρά το γεγονός ότι δεν έχει άμεση και ουσιαστική σχέση με τον χαρακτήρα του.    

Την πίστη και την υποταγή στο θέλημα του Θεού σημαντικών προσωπικοτήτων της Παλαιάς Διαθήκης, αναφέρει στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα ο απόστολος Παύλος. Όλοι αυτοί πιστοί στην πρόσκλησή Του, υπάκουσαν στις εντολές του Θεού, έγιναν μέρος του σχεδίου της σωτηρίας. Πέτυχαν να γνωρίσουν στον κόσμο το προαιώνιο σχέδιο απολύτρωσης του ανθρώπου από των αμαρτιών του. Πέτυχαν να προετοιμάσουν την πραγματοποίηση των επαγγελιών του Θεού για τη σωτηρία του γένους των ανθρώπων. Και ενώ με την θεόπνευστη πίστη τους πέτυχαν τόσο πολλά δεν είχαν την ευτυχία τη δική μας. Έφυγαν από τον κόσμο αυτό, πριν απολαύσουν την παρουσία του Θεανθρώπου. Έφυγαν χωρίς να ακούσουν τη θεία διδασκαλία του Ιησού, χωρίς να αντικρίσουν τα υπερφυή θαύματά Του. Αυτή την ευκαιρία, αυτή την ευλογία, την έχουμε εμείς, αγαπητοί μου αδελφοί, χωρίς να έχουμε πράξει κάτι ιδιαίτερο, ώστε να μας ανήκει και να την δικαιούμαστε. Ζούμε στην περίοδο της χάριτος του Κυρίου. Ήρθε ο ίδιος, έζησε ανάμεσά μας, δίδαξε και θαυματούργησε για να πείσει και τους πλέον επιφυλακτικούς για τη σημασία της τήρησης των εντολών Του, για την ανάγκη αλλαγής τρόπου ζωής. Ο Ιησούς μας προσέφερε και τα μέσα της σωτηρίας, και τον τρόπο απαλλαγής από τις αμαρτίες, και την δυνατότητα να ζούμε μαζί Του αιώνια. Γιατί Αυτός θα σώσει τον λαόν Του από τις αμαρτίες του.

Ύστερα από λίγες ημέρες, αγαπητοί μου, θα γιορτάσουμε και πάλι τα Χριστούγεννα. Θα ετοιμάσουμε οικογενειακές γιορτές και φαγοπότια. Ίσως θα αγοράσουμε καινούργια ρούχα, θα ανταλλάξουμε δώρα. Είμαστε άνθρωποι και αναζητούμε τις υλικές απολαύσεις και ικανοποιήσεις. Αλλά έχουμε και ψυχή, είμαστε και πνευματικά όντα. Μήπως λοιπόν, λησμονήσαμε την προετοιμασία της ψυχής μας. Τί κάναμε για να απαλλαγούμε από τα λάθη, τις κακιές μας επιθυμίες και συνήθειες, τις αμαρτίες μας; Πόσο εκμεταλλευτήκαμε την ευκαιρία της σωτηρίας που παρέχει ο Ιησούς; Φωνάζει ο υμνωδός «ετοιμάζου Βηθλεέμ..... ευτρεπίζου... ήνοικται πάσιν η Εδέμ». Έχει ανοιχτεί για όλους ο παράδεισος. Ετοιμάσαμε χώρο στην ψυχή μας για να γεννηθεί ο Χριστός; Θα προσφέρουμε όπως οι εξ ανατολής μάγοι κι εμείς τα δικά μας δώρα, την καθαρότητα της ψυχής μας; Αυτά και άλλα πολλά, είναι ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουμε πριν την 25η Δεκεμβρίου, για να κατοικήσει η ειρήνη του Θεού μέσα μας. Να γιορτάσουμε πραγματικά. Η γιορτή των Χριστουγέννων μάς δείχνει το δρόμο της απολύτρωσης και σωτηρίας. Τον δρόμο της θέωσης. Ας κυριαρχήσει αυτό το νόημα στους επικείμενους γιορτασμούς. Γένοιτο.

Δ.Γ.Σ –Μητρόπολη Πάφου

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως

«και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν, αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών».Αγαπητοί μου αδελφοί
Η σημερινή Κυριακή μας προετοιμάζει για την μεγάλη εορτή των εορτών και την πανήγυρη των πανηγύρεων, τα θεία Χριστούγεννα. Έτσι, η σημερινή ευαγγελική περικοπή καταγράφει λεπτομερώς και εξιστορεί τα γενόμενα κατά την υπερφυή γέννηση του Σωτήρος Χριστού.
Η γέννηση του Θεανθρώπου Ιησού στην άσημη πόλη της Βηθλεέμ είναι το σημαντικότερο γεγονός της παγκοσμίου ιστορίας. Είναι το κέντρο στο οποίο τελείωνε ο αρχαίος κόσμος και από το οποίο αρχίζει ο νέος κόσμος· «εν Χριστώ καινή κτίσις τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα».Η εκ Παρθένου γέννηση, αληθινά, του Κυρίου Ιησού, που είναι το ύψιστο των μυστηρίων, είναι το κλειδί των ιστορικών γεγονότων και άνευ αυτού του μεγάλου γεγονότος ο πνευματικός και ο ηθικός κόσμος ολοκλήρου της ανθρωπότητας θα ήταν ανεξήγητος.Ο Υιός του Θεού και Θεός μας γίνεται όμοιος με εμάς. Παίρνει σάρκα από την αγία σάρκα της Παρθένου Μαρίας για να αγιάσει και την δική μας σάρκα. Γίνεται όμοιος με εμάς, εκτός της αμαρτίας, και γεννάται στην φάτνη των αλόγων υπό της αειπαρθένου Μαρίας και σπαργανούται υπ’ αυτής, «ο δρακί έχων την πάσαν κτίσιν».Το μέγα τούτο μυστήριο της θείας ενανθρώπησης που η άπειρος του Θεού αγάπη προς το ανθρώπινο γένος επεφύλαξε, έγινε η αιτία της σωτηρίας του παραπεσόντος ανθρώπου, γεγονός που υπερβαίνει την αντίληψη Αγγέλων και ανθρώπων.Δια το μέγα και σωτήριο τούτο γεγονός ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή λέγει: «Ω! βάθους πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού, ως ανεξερεύνητα τα κρίματα αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού».Γεγονός είναι ότι μόνο δια της πίστης γίνεται δεκτό το μέγα της ευσεβείας μυστήριο και τούτο γιατί ο άναρχος άρχεται, ο άσαρκος σαρκούται, ο άπειρος Θεός λαμβάνει «μορφήν δούλου» και γίνεται άνθρωπος.Αλλά ποίος είναι ο σκοπός της θείας Ενανθρώπησης του Θεού και της παρουσίας στην γή, του Κυρίου Ιησού; Ποίος είναι ο σκοπός που σήμερα γεννάται εκ Παρθένου Μαρίας ο προαιώνιος Υιός και Λόγος του Θεού; Ποίος είναι ο σκοπός δια τον οποίο ο Υιός του Θεού έκλινε ουρανούς και κατέβηκε στην γη και πτώχευσε;Ο Άγγελος Κυρίου φανείς στον ύπνο του Δικαίου Ιωσήφ φανέρωσε τον σκοπό της Γεννήσεως του Υιού του Θεού: «ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν, αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών».Ο σκοπός της θείας Ενανθρώπησης δεν ήταν άλλος από την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, το οποίο γένος με την παρακοή του αμαύρωσε, αλλοίωσε, σκότωσε και εξαχρείωσε «το κατ΄ εικόνα Θεού και ομοίωση».Ο άνθρωπος σκοτίστηκε, έχασε τον εαυτό του και έγινε δούλος της αμαρτίας, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από το Θεό Πατέρα με την προτροπή του αρχεκάκου δαίμονα, με αποτέλεσμα να πέσει στο σκοτάδι της πολυθεΐας, της ειδωλομανίας και όλων εκείνων των κακών επιθυμιών.Ο αρχαίος αυτός κόσμος βρίσκεται σε αξιοθρήνητο κατάσταση, πνευματικά σκοτίζεται από το ψεύδος, την παρανομία, την αδικία, τον εγωισμό και γίνεται έρμαιο του αισχρού και του κακού.Επομένως, το έργο της σωτηρίας δεν ήταν έργο ανθρώπινο αλλά θείο. Δεν ήταν έργο του ξηρού Μασωϊκού νόμου και της αγόνου φιλοσοφίας των διαφόρων φιλοσοφικών συστημάτων και θρησκειών, αλλά ήταν έργο του Σωτήρος Χριστού, του Οποίου την εν τω κόσμω παρουσία προεφήτευσε ο Προφήτης Ησαΐας προ οκτακοσίων ετών.Και επομένως, το θείο έργο της του κόσμου σωτηρίας ήταν έργο μιας νέας διδασκαλίας, μιας νέας ζωής και μιας νέας δύναμης, η οποία επρόκειτο να προέλθει από αυτόν τον Δημιουργό του παντός, από τον Θεό Πατέρα.Έτσι, «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου», ο Υιός του Θεού γίνεται και υιός του ανθρώπου και γεννάται από την Παρθένο Μαρία, δια να σώσει τους ανθρώπους από την αμαρτία και τον αιώνιο θάνατο. «Αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών».Αγαπητοί μου αδελφοί,Ο Υιός του Θεού γεννήθηκε εκ της Παρθένου Μαρίας μέσα στο υγρό και παγωμένο σπήλαιο της Βηθλεέμ, πτωχός, άσημος για να υψώσει εμάς και να ζήσουμε εμείς την μακαρία ζωή και την θεία έλαμψη.Πτώχευσε «ο απαθής την θεότητα», δια να πλουτίσει εμάς από την άπειρο αγάπη Του. Έγινε άσημος «ο άναρχος κατά τον Πατέρα», δια να υψώσει εμάς στην αρχαία μακαριότητα.Δεύτε, λοιπόν, φιλέορτοι ας προετοιμάσουμε και εμείς τους εαυτούς μας δια να μεταβούμε νοερώς στην Βηθλεέμ εκεί που γεννάται αυτές τις ημέρες ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού και εν μετανοία και εξομολογήσει ας κλίνουμε γόνυ σεβασμού και ευλαβείας πολλής προ του Θείου Βρέφους προσφέροντες στον Δεσπότη Χριστό, στον Θείο Λυτρωτή «θυσίαν αινέσεως» τους εαυτούς μας και ας αποβάλλουμε τον εγωισμό μας και ας ταπεινωθούμε και εμείς, όπως δια την του κόσμου σωτηρία ταπεινώθηκε και έγινε άνθρωπος ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο Οποίος «ήλθεν να σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών». ΑΜΗΝ. 

Ο Λ.Κ.Α.Π.

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ - ΜΤΘ.Α.1-25

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ - ΜΤΘ.Α.1-25

του π. Νικ. Φαναριώτη - Εφημ. Ι.Ν. Οσίου Λουκά Πατρών

για την   Κυριακή  18-12-11 

Ο Πατήρ ηυδόκησεν, ο Λόγος σάρξ  εγένετο και η Παρθένος έτεκεν Θεόν ενανθρωπήσαντα.

Τριαδική  υπόστασις και Χριστούγεννα.

Λίγες μέρες  μας χωρίζουν από  την Μεγάλη γιορτή πού κατά τον Χρυσόστομο είναι η μητρόπολις των εορτών. Γι αυτό αντί των προφητειών (της  Κυριακής ), θα μπούμε  κατευθείαν στο νόημα και στη χαρά τής ημέρας. Γιατί βέβαια η χαρά των Χριστουγέννων δεν είναι θέμα γαλοπούλας- (Μεξικό), ρεβεγιόν (Δύση), η δένδρου (Βαυαροί),ούτε πολυφαγίας η πολυποσίας,(πού και αυτά χρειάζονται),αλλά στο πλαίσιο,(χωρίς αμαρτίας) της εορτής.  Για την χαρά των Χριστουγέννων χρειάζεται πίστις.

Τα Χριστούγεννα (όπως και τα Θεοφάνεια) φανερώνεται η τριαδική υπόστασις του Θεού:  Η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις  .  Η μόνη προσιτή από ανθρώπους και αγγέλους πλευρά της Θεότητος. Και όσον αφελής κι΄ αν είναι η ερώτησις των αθέων  ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ; είναι κατά βάθος σωστή.  Το ίδιο ρωτάει και η Εκκλησία. Και ο Χριστός απαντά :

Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε  ο μονογενής υιός ,ο ων εις τον κόλπον του Πατρός εκείνος εξηγήσατο . Ιω.α.18

Ο άγιος Ανδρέας Ιεροσολύμων στο 2^ο τροπάριο των αίνων είναι αποκαλυπτικός

Ο Πατήρ ηυδόκησεν, ο Λόγος  σάρξ εγένετο και η Παρθένος έτεκεν Θεόν ενανθρωπήσαντα. Αστήρ μηνύει Μάγοι προσκυνούσι Ποιμένες θαυμάζουσι Και η κτίσις αγάλλεται.  Ανδρέου Ιεροσολύμων.

 

1ον    Η ευδοκία του Πατρός

ο Πατήρ ηυδόκησεν

Ποια είναι η ευδοκία του Πατρός;  Είναι το προηγούμενον θέλημα του Θεού,

η απόφαση ,το  σχέδιο  της ενσαρκώσεως του Θεού και της θεώσεως του ανθρώπου.  Γιατί η ενσάρκωσις δεν έγινε περιπτωσιακά. Δηλαδή σαν συνέπεια της πτώσεως σαν σωσίβια επιχείρισις.  Θα γινόταν οπωσδήποτε από διαφορετικό δρόμο : τον δρόμο της τρυφής  και  της  δόξας, και  όχι από  τον δρόμο του Γολγοθά και των  δακρύων. Σαν παρακαμπτήριος  της Θ. οικονομίας )

2ον   Η  σάρκωσις

((ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν)) Ιω.Α14

Την απόφαση του Πατρός συγκατατέθηκε να εκτελέσει ο Υιός και Λόγος του Θεού. Προσέξτε ότι λέγει σάρκα και όχι σώμα και δεν θα το τολμούσε ο Ανδρέας Ιεροσολύμων εάν δεν ειχε προηγηθεί ο θεολόγος Ιωάννης και πριν από αυτόν, ο ίδιος ο Χριστός : ((ο τρώγων μου την σάρκα…)) Ιω.ΣΤ55.

3ον   Η Γέννησις  (τοκετός)

((και η παρθένος έτεκε Θεόν ενανθρωπίσαντα)).

Την εισαγωγή του Πρωτοτόκου στην ιστορία ανέλαβε το Πνεύμα το Άγιον που είναι ο εγγυητής  της ιστορίας Η συνεκτική αιτία της .

Μη φοβείσθε γι΄ αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα μας  χρονιάρες  Μέρες .

Από τότε έχουν περάσει για όλους τους ανθρώπους του πλανήτη   χρόνια.

Πόσο άδικο έχουν όσοι μιλάνε για το παραμύθι των Χριστουγέννων.      Αλλά…Με τα παραμύθια δεν σφραγίζεται η Ιστορία.  Με το να γράφουμε 2011 και να ευχόμαστε για το 2012, μαρτυρούμε ότι είμαστε σφραγισμένοι δούλοι  Ιησού Χριστού  και μάλιστα ανεξίτηλα. Πολλοί φοβούνται το σφράγισμα των ταυτοτήτων με το 666. Θάταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό. (για τους φοβισμένους).  πριν βάλουν το 666 έχουν βάλει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΜΑΣ ΕΓΓΡΑΦΑ την ημερομηνία Δηλ. την σφραγίδα του Χριστού 2009… (Και έτσι έρχονται δεύτεροι) .το ίδιο και στο σώμα :(σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου) (άγιον Χρίσμα).

Δεν έχει κανείς, παρά να επισκεφθεί μιαν βάπτιση με πνεύμα διακριτικόν, και θα ανακαλύψει ότι όλα είναι καλά τακτοποιημένα έτσι ώστε κανένας αντίχριστος , να μην μπορεί να τα προλάβει ,και να σφραγίσει οτιδήποτε, διότι η σφραγίς  δωρεάς του αγίου Πνεύματος είναι ανεξίτηλη εις τον Αιώνα τον άπαντα.  Ετσι επάνω στην σφραγίδα αυτήν, κάθε άλλο σφράγισμα θα είναι άκυρο και συνεπώς ΑΔΥΝΑΜΟ.

Αλλά ας μην μελαγχολήσουμε. Εκείνο που έγινε εκείνη την παγερή νύχτα του σωτηρίου έτους 1,και αυτό  γιορτάζουμε μεθαύριο, είναι μια εισβολή ξένου σώματος  μέσα στο διαβολικό κατεστημένο της Γης .Έτσι εξηγείται και η λυσσασμένη διαβολική αντίδραση για να το αποβάλλει : Ο αποκλεισμός  της αγίας οικογένειας στο σπήλαιο, διότι ουκ ην αυτοις τόπος εν τώ  καταλυματι.  Οι σφαγές του Ηρώδη, η εξορία στην Αίγυπτο, η σταύρωσης , οι τρομεροί διωγμοί των Ρωμαίων, και τόσα άλλα μέχρι σήμερα, αυτό το στόχο έχουν, να διώξουν τη Χριστουγεννιάτικη χαρά από τις καρδιές αλλά εις μάτην. Πύλαι Άδου ου κατ΄ ισχύσουσιν αυτής. Το εγγυάται το Πνεύμα το Αγιον. 

ΔΙΟΤΙ

Δι΄ ημάς γαρ εγεννήθη παιδίον νέον  ο  προ αιώνων Θεός

ΑΜΗΝ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

 Γράφει  ὁ Ἀρχ. Ἰωήλ Κωνστάνταρος Ἱεροκήρυκας - Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης

(Ματθαίου Ἃ΄ 1-25)

Ὅσο πλησιάζει ἡ εὐλογημένη ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, τόσο καὶ περισσότερο ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, μᾶς προετοιμάζει γιὰ τὸ μεγάλο καὶ κοσμοσωτήριο αὐτὸ γεγονός. Ἀκριβῶς στὴν προετοιμασία αὐτὴ ἐντάσσεται καὶ ἡ Εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ θὰ ἀναγνωστεῖ στοὺς Ἱερούς μας Ναοὺς τὴν Κυριακή.

Ἔχει πολὺ σημαντικὸ μήνυμα νὰ μᾶς δώσει ὁ γενεαλογικὸς κατάλογος τῶν προγόνων τοῦ Ἰησοῦ κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ποὺ μᾶς παραθέτει ὁ Ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος. Θέλει νὰ μᾶς κατὰ δείξει ὅτι ὁ ἐκ τῆς Παρθένου ἐρχόμενος Κύριος, εἶναι κατ’ εὐθείαν ἀπόγονός του Προφήτη καὶ βασιλιὰ Δαυίδ, καὶ τοῦ μεγάλου Πατριάρχη Ἀβραάμ.

Σὲ τί ὅμως ὠφελεῖ ἡ γνῶσις καὶ πραγματικότητα ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἀπόγονός του Δαυὶδ καὶ τοῦ Ἀβραάμ; Διότι ὁ Θεὸς καὶ στὶς δύο αὐτὲς μεγάλες προσωπικότητες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, στὶς ὁποῖες οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν μεγάλη ὑπόληψη, εἶχε σαφῶς καὶ ἐπανειλημμένως ὑποσχεθεῖ ὅτι ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του θὰ γεννηθεῖ ἄρχοντας καὶ βασιλέας αἰώνιος, τοῦ ὁποίου τὸ κράτος θὰ εἶναι θαυμαστὸ καὶ ἡ βασιλεία ... ἀκατάλυτη, καὶ θὰ βασιλεύσει στοὺς αἰῶνες. Ἑπομένως ὁ Χριστός, τοῦ ὁποίου τὴν γέννηση περιγράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς εἶναι ὁ Μεσσίας, τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ὑποσχέθηκε στοὺς ἐκλεκτοὺς ἄνδρες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καὶ τὴν ὑπόσχεσή του αὐτὴ ἐκπληρώνει τώρα μὲ τὴν γέννησή Του.

Στὴν συνέχεια τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀπὸ τὸν στίχο 18 μέχρι καὶ τὸν 25ο, ὁ ἱερὸς Ματθαῖος μᾶς περιγράφει τὰ γεγονότα ποὺ προηγήθηκαν τῆς ὑπερφυσικῆς γέννησης τοῦ Χριστοῦ. Φαίνεται καθαρὰ ἡ δυσχερὴς θέση τοῦ Ἰωσὴφ ὅταν διαπιστώνει τὴν ἐγκυμοσύνη τῆς Παναγίας. Ἀκολούθως περιγράφεται ἡ ἐπέμβαση τοῦ οὐρανοῦ, μέσω τοῦ ἀγγέλου, ὁ ὁποῖος ἄγγελος τοῦ λύνει τὴν ἀπορία καὶ τοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι «τὸ γὰρ ἐν αὐτὴ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματος ἐστὶν Ἁγίου».

Ἀκόμα τὸ ἱερὸ κείμενο μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν βιβλικὴ σχέση καὶ σύνδεση ποὺ διέπουν τὶς προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μὲ τὰ γεγονότα ποὺ πραγματοποιοῦνται καὶ ἑρμηνεύουν τὶς ἀναμενόμενες «ρήσεις τῶν Προφητῶν» στὸ Θεανδρικὸ Πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Πόσο χαρακτηριστικὰ εἶναι τὰ θεόπνευστα λόγια του Ματθαίου : «Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἴνα πληρωθεῖ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος. Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρι ἔξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὁ ἐστὶ μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἠμῶν ὁ Θεὸς» (Μάτθ. Ἃ΄ 22-23).

Φυσικὰ ὁ ὄντως «δίκαιος» Ἰωσήφ, ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁγίας του Θεοῦ ὑπακοῆς, παρέλαβε τὴν μητέρα τοῦ Παιδίου καὶ «οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὐ ἔτεκεν τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν» (Μάτθ. Ἃ΄ 24-25).

Στὸν τελευταῖο (25ο) στίχο τῆς περικοπῆς, διακηρύσσεται καθαρὰ ὅτι ἡ Παρθένος ἔμεινε Παρθένος ἰσοβίως. Ὅτι ὁ Ἰωσήφ, κατανόησε τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, καὶ μὲ σεβασμὸ μοναδικὸ στάθηκε ἀπέναντί της Παναγίας καὶ Θεοτόκου, καὶ οὐδεὶς ἄλλος δεσμὸς τὸν συνέδεσε μαζί της πλὴν τῆς παραδειγματικῆς προστασίας τὴν ὁποία τῆς ἐξασφάλισε.

Ἀδελφοί μου. Τὸ σχέδιον τῆς σωτηρίας μᾶς πραγματοποιήθηκε. Ἡ σωτηρία μᾶς εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἂς προσέξουμε πολύ. Μὴ ἀπατηθοῦμε ὅτι ἀλλοῦ καὶ ὄχι στὸν Σωτήρα Χριστὸ θὰ βροῦμε τὴν σωτηρία μας, ὅπως φαντάζονται οἱ ἄνθρωποι τῆς ἁμαρτίας, τῆς πλάνης, καὶ τοῦ ὑπερφίαλου ἐγωϊσμοῦ.

Προσοχὴ μὴ ἀπατηθεῖ κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀρνητὲς τῆς πίστεως οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὸν Κύριο Ἰησοῦ καὶ λατρεύουν, ὡς θεούς, ἱδρυτὲς ἀνθρωπίνων συστημάτων.

Προσοχή, μὴ πλανηθεῖ κανεὶς στὸ σκοτάδι τῆς ἀνθρώπινης ἀβεβαιότητας.

Ἂς ἔχουμε πάντοτε ὑπ’ ὄψιν μας ὅτι «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλω οὐδενὶ ἡ σωτηρία, οὐδὲ γὰρ ὄνομα ἐστὶν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ὢ δεῖ σωθεῖναι ὑμᾶς» (Πράξ. Ἀποστόλων Δ΄ 12), δηλαδή, δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ τίποτε ἄλλο νὰ ἐπιτύχουμε τὴν σωτηρία, ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Διότι δὲν ὑπάρχει κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ πλὴν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ, κανένα ἄλλο ὄνομα, τὸ ὁποῖο νὰ ἔχει δοθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ὁρίστηκε νὰ σωθοῦμε ὅλοι ἐμεῖς. Συνεπῶς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, Αὐτὸν καὶ μόνο ὀφείλουμε νὰ δεχθοῦμε καὶ νὰ πιστέψουμε ὡς Σωτήρα μας. Ἀμήν.

ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

Η ευλογημένη γενεά. “Πάσαι αι γενεαί από Αβραάμ έως ... Χριστού”.

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή γίνεται λόγος για δύο γενεές, εκείνη που προσδοκά και που μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε ως ευλογημένη και την “πονηρά και άπιστο” όπως ονόμασε ο Κύριος εκείνους που ακολουθούσαν μεν τον Αληθινό Θεό αλλά τον πίστευαν και τον λάτρευαν όχι με τον σωστό τρόπο και σύμφωνα με το θέλημά Του.

Η ευγενής προσδοκία.

Μπορούμε να θυμηθούμε πρώτα το Πρωτευαγγέλιο με το οποίο οι πρωτόπλαστοι άκουσαν το πρώτο ευχάριστο μήνυμα για τη σωτηρία του ανθρώπου από τη φθορά και το θάνατο, μετά από την πτώση τους. Προανήγγειλε δηλαδή την έλευση του Σωτήρα και Λυτρωτή μας Χριστού από την εποχή εκείνη. Αυτό το μήνυμα λοιπόν δεν ήταν δυνατό να μείνει κρυφό αλλά εξαπλώθηκε στα πέρατα της οικουμένης. Είναι αυτό το μήνυμα που μετάγγισε στις καρδιές των ανθρώπων την πιο ελπιδοφόρα προσδοκία. Όλοι οι άνθρωποι και όλοι οι λαοί ανέμεναν από τότε την έλευση του Σωτήρα και Λυτρωτή τους. Η προσδοκία αυτή έγινε ακόμα πιο φλογερή όταν αργότερα οι Προφήτες είχαν θείαν πληροφόρηση και προσδιόριζαν τον Μεσσίαν ως απόγονο των Ιουδαίων και των Πατριαρχών. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλοι οι Προφήτες αλλά κυρίως ο Ησαϊας περιέγραψαν με τόση λεπτομέρεια το πρόσωπο και το έργο του Χριστού που βλέποντας κανείς αυτές τις πληροφορίες αποκομίζει την εντύπωση ότι έζησαν μετά τον Χριστό. Έτσι λοιπόν με την τροφοδοσία αυτή δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε η γενεά των ανθρώπων εκείνων που προσδοκούσε τον ερχομό του Λυτρωτή και Σωτήρα Χριστού.

Η άλλη γενεά.

Όπως ο ίδιος ο Κύριος απεκάλυψε, υπήρξε και η γενεά που χαρακτηρίστηκε “πονηρά και άπιστη”. Αυτή ακριβώς η γενιά αφορούσε τους ανθρώπους εκείνους που τους διέκρινε ο εγωϊσμός και σε καμια περίπτωση δεν άφηναν ανοικτή την καρδιά τους για να δεχθεί το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα για τη σωτηρία τους. Είχαν συγκεκριμένα “αμετανόητον καρδίαν”. Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν σε κάθε εποχή. Είναι γι  αυτούς που ο Χριστός έκανε λόγο για “γενεά πονηρά, άπιστη, μοιχαλίδα και διεστραμμένη”. Τόσο αποπροσανατολισμένοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι από την αγάπη του Χριστού ώστε “ελάτρευαν την κτίση αντί τον Κτίσαντα”.

Η αναζήτηση του Κυρίου μας

Ευλογημένη πραγματικά είναι όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι αγωνίζονται στην αγάπη του Κυρίου μας και επιζητούν να ευαρεστούν τον Θεό τηρώντας το θέλημά Του. “Γενεά ζητούντων τον Κύριο” ονόμασε αυτούς ο ιερός ψαλμωδός. Είναι εκείνοι οι οποίοι φροντίζουν να έχουν καθαρή την καρδιά τους για να κατοικεί πάντοτε σ΄ αυτήν ο Κύριος. Σ΄ αυτή την ευλογημένη προοπτική βλέπουν όλους τους συνανθρώπους τους σαν αδελφούς τους επειδή στο πρόσωπό τους αναγνωρίζουν την εικόνα του Θεού. Σε καμια περίπτωση δεν αφήνουν να δηλητηριάζει τον εσωτερικό τους κόσμο η δολιότητα, η υπερηφάνεια και η υποκρισία. Αφήνουν τον εαυτό τους διάφανο στην αγάπη του Κυρίου κατά τρόπο που να προσελκύουν το έλεος και την ευλογία Του.   Πραγματικά, αγαπητοί αδελφοί, θα πρέπει να φροντίζουμε με μεγάλη επιμέλεια να αφήνουμε τον εαυτό μας στην ευλογημένη αυτή γενιά που ζητά τον Κύριο κατά τρόπο που το μεγάλο γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Κυρίου μας που θα γιορτάσουμε σε λίγες μέρες να αποτελεί αφορμή για αναγέννηση και ανακαίνιση μας. Σε καμια περίπτωση και πρέπει να το προσέξουμε αυτό δεν θα πρέπει να αφήσουμε τον εαυτό μας να ανήκει στη γενεά εκείνη που χαρακτηρίζεται ως άπιστη. Γιατί τότε η ζωή μας θα παραμένει χωρίς νόημα και περιεχόμενο. Ας φροντίσουμε λοιπόν να δώσουμε κατάλυμα και στη δική μας καρδιά για να ενοικήσει σ΄ αυτήν το Θείο Βρέφος της Βηθλεέμ. Μόνο τότε μπορούμε να νοιώσουμε το Χριστό μέσα μας να καθοδηγεί τα βήματά μας και τον εαυτό μας να αναπαύεται  στη δική του Αγάπη.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως. Υποδοχή του θείου βρέφους.

 

“Αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών”.

Λίγες μόνο μέρες μας χωρίζουν από την κοσμοχαρμόσυνη ημέρα της Γεννήσεως του Θεανθρώπου. Οι χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες των ναών θ’  αντιλαλούν στα πέρατα της οικουμένης και θ’  ακούμε και πάλιν τους αγγέλους να δοξολογούν το μεγάλο και παράδοξο μυστήριο της σάρκωσης του άναρχου Θεού.

Για τον συνειδητό χριστιανό, που γνωρίζει τι πιστεύει και γιατί ζεί, το μυστήριο της σαρκώσεως είναι συγκλονιστικό όχι μόνο γιατί φανερώνει την άφατη κένωση του Θεού για το δικό μας πλουτισμό, αλλά κυρίως γιατί σαν διαρκές μέσα στην Εκκλησία γεγονός, δίνει την δυνατότητα στους ανθρώπους όλων των εποχών να το βιώσουν στην εποχή τους.  “Σήμερον ο Χριστός εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου.  Σήμερον ο άναρχος άρχεται και ο Λόγος σαρκούται”.

Αυτό το “σήμερον” δεν είναι λογοτεχνική έκφραση.  Είναι μια πραγματικότητα.  Σήμερα, μέσα στην Εκκλησία γεννάται ο Χριστός.  Σήμερα μέσα σ΄ ένα κόσμο που μαστίζεται από τη βία και την τρομοκρατία, “ο ειρήνης πρύτανης προέρχεται Χριστός, ειρηνεύσαι τα σύμπανατα”.

Γιατί ενανθρώπησε

Γιατί ενανθρώπησε ο Θεός; Ο θεοφώτιστος ερμηνευτής των Γραφών ιερός Δαμασκηνός και όλοι οι πατέρες που εγκωμίασαν με ιερές συγγραφές το γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού καταλήγουν στην ακόλουθη απάντηση: “Ο Υιός του Θεού ενανθρώπησε για να χαρίσει ξανά στον άνθρωπο εκείνο για το οποιο δημιουργώντας τον, τον προώρισε.  Τον δημιούργησε σύμφωνα με τη δική του εικόνα, λογικό και ελεύθερο, προορισμένο να είναι όπως και ο δημιουργός του, τέλεια ενάρετος, πράγμα κατορθωτό για την ανθρώπινη φύση. Ο Θεός, λοιπόν, δημιούργησε τον άνθρωπο σε πλήρη κοινωνία μαζί του για να μείνει άφθαρτος, τον ανέβασε στην αθανασία.  Εμείς όμως αυτά τα γνωρίσματα της θείας φύσεως τα αλλοιώσαμε με την παράβαση της εντολής και περάσαμε στην παράταξη της κακίας με αποτέλεσμα να χάσουμε την κοινωνία με το Θεό.

Επειδή, λοιπόν, ο Θεός μας πρόσφερε το ύψιστο και δεν το διαφυλάξαμε, χρειάσθηκε να κατέβει αυτός στο χείριστο, δηλαδή να προσλάβει τη δική μας φύση, ώστε να μας ξαναδώσει τον αρχαίο προορισμό.  Κι ακόμα να μας διδάξει το ενάρετο ήθος της βιωτής, αυτό το ήθος που ο ίδιος με την επίγεια ζωή του κατέστησε συγκεκριμένο.  Κι ακόμα να μας ελευθερώσει από τη φθορά, φέρνοντάς μας πάλι σε κοινωνία με τη ζωή του, με τη δική του ανάσταση.  Ποιός λοιπόν να μη θαυμάσει του Κυρίου την συγκατάβαση;  Θαύμα πάσαν έννοιαν εκπλήττον και συνέχον είναι το μεγάλο αυτό γεγονός.  Ο δημιουργός της κτίσεως πλάθεται μέσα στα σπλάχνα της αγίας κόρης.  “Ο άναρχος άρχεται και ο Λόγος σαρκούται”.

Αγαπητοί, εδώ και αρκετές μέρες η Εκκλησία συνεχώς μας προτρέπει να υψωθούμε από τα γήινα στα ουράνια, να εγκαταλείψουμε τα μάταια και να ποθήσουμε τα αιώνια.  “Χριστός γεννάται, δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε, Χριστός επί γης, υψώθητε...”.  Ας μη μείνουμε, λοιπόν, μόνο στην εξωτερική προετοιμασία.  Ας ευπρεπίσουμε την καρδιά μας με την αγάπη και τη μετάνοια.  Ας ετοιμασθούμε κατάλληλα για να κοινωνήσουμε.  Μακριά από την Εκκλησία, χωρίς θεία Λειτουργία και Θεία Κοινωνία, τα Χριστούγεννα είναι χωρίς Χριστό.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

(Λκ. ιγ΄ 10-17) 

Δέν ὑπολείπονται παρά δύο μόνον ἡμέρες, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ἀπό τήν μεγάλη ἡμέρα τῆς θείας Γεννήσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ κοσμοχαρμόσυνη ἑορτή γιά τήν ὁποῖα προετοιμαζόμαστε ἐπί σαράντα ἡμέρες, τόσο μέ τήν νηστεία ὅσο καί μέ τή θεία λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ τούς προεόρτιους ἐπικαίρους ὕμνους της καί τά ἀναγνώσματα τῆς Θείας Γραφῆς.

Σήμερα, εἰδικά, Κυριακή πρό Χριστοῦ Γεννήσεως, ἡ Μητέρα Ἐκκλησία καθώρισε νά διαβάζεται στή Θεία Λειτουργία ἡ Εὐαγγελική περικοπή ἐκ τοῦ Ματθαῖον Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ἡ ὁποῖα μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν γενεαλογία, ὡς ἀνθρώπου, τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριός μας, ἀδελφοί μου, ὡς ἄνθρωπος εἶναι ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ καί τοῦ Δαβίδ. Ὁ Θεός τούς δύο αὐτούς Ἁγίους καί μεγάλους ἄνδρας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶχε ὑποσχεθεῖ πώς ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου θά εἶναι ἀπόγονός τους. Στόν Ἀβραάμ ὑποσχέθηκε ὅτι ἀπό τό δικό του γένος θά ἀναδείξει ἀπόγονο, ὁ ὁποῖος θά εἶναι ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ γιά ὅλα τά ἔθνη. Καί στό Δαβίδ εἶπε ὅτι, ἀπό τόν καρπό τῆς κοιλίας του θά καθήσει στό θρόνο του βασιλεύς μέγας, ἰσχυρός καί αἰώνιος. Πολλές γενεές ἔζησαν ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἀβραάμ μέχρις ὅτου πραγματοποιήθηκε ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ. Δεκατέσσερεις γενεές ἔζησαν ἀπό τοῦ Ἀβραάμ ἕως τόν Δαβίδ καί δεκατέσσερεις ἀπό τόν Δαβίδ μέχρι τῆς ἐποχῆς πού οἱ Ἰουδαῖοι ὡδηγήθηκαν αἰχμάλωτοι στή Βαβυλῶνα καί ἄλλες δεκατέσσερεις γενεές ἀπό τήν μετοικεσία Βαβυλῶνος ἕως ὅτου ἔλθει ὁ καιρός, πού εἶχε κανονίσει ὁ Θεός, γιά νά γεννηθεῖ ὁ Λυτρωτής τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός. Καί νά, τώρα δύο χιλιάδες χρόνια ἀπό τοῦ Ἀβραάμ καί χίλια ἀπό τῆς ἐποχῆς τοῦ Δαβίδ, γεννᾶται στή Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας, ἀπό τή φυλή τοῦ Δαβίδ καί ἀπό τό γένος τοῦ Ἀβραάμ, ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου.

Αὐτό, ἀκριβῶς, ἀδελφοί μου, ἀποδεικνύει ὁ γενεαλογικός πίνακας, πού παραθέτει ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος στό σημερινό Εὐαγγέλιο, ὅτι αὐτός πού γεννήθηκε ἀπό τήν Παναγία Παρθένο, ὁ Σωτῆρας μας καί ὁ Λυτρωτής μας, εἶναι πράγματι ὁ ἀπόγονος τοῦ Δαβίδ καί τοῦ Ἀβραάμ: «Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαβίδ, υἱοῦ Ἀβραάμ».

Ἄς ἔλθουμε τώρα, ἀγαπητοί μου, νά δοῦμε πῶς ἔγινε αὐτή ἡ ἐκπλήρωση τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ, ὅπως μᾶς τήν διηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστής στό δεύτερο μέρος τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου.

Τό μήνυμα τό ἐλπιδοφόρο καί χαρούμενο τῆς ἐλεύσεως καί τῆς συλλήψεως τοῦ Θεανθρώπου τό ἀνήγγειλε ὁ Ἀρχάγγελος στήν Ἀειπάρθενο Κόρη τῆς Ναζαρέτ. Ἐκείνη ἔγινε ἡ πραγματική Μητέρα τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ Ἰωσήφ, πού καταγόταν ἀπό τό γένος τοῦ Δαβίδ, δέν ἐγνώριζε τό ὑψηλό καί πέρα ἀπό κάθε νοῦ μυστήριο τῆς Θείας Σαρκώσεως. Ἦταν ὁ Ἰωσήφ ἁπλῶς ἀρραβωνιασμένος μέ τήν Παρθένο Μαρία καί ἔμεινε ἔκπληκτος ὅταν ἀντελήφθη, ὅτι ἐπρόκειτο ἡ Παναγία μας νά γεννήσει. Μάλιστα σκέφθηκε νά τήν διώξει κρυφά, χωρίς νά τό μάθει κανείς.

Ἦταν οἰκονομία Θεοῦ νά μνηστευθεῖ ἡ Παρθένος Μαρία τόν Ἰωσήφ, γιά νά προστατευθεῖ ἀπό τίς ὑπόνοιες τῶν ἀνθρώπων, γιά νά γίνει ὁ φύλακας ἄγγελος, ὁ προστάτης καί βοηθός της κατά τήν γέννα της, καί ἀργότερα κατά τῶν κινδύνων, τῶν κακουχιῶν, τῶν διωγμῶν καί τῶν θλίψεων. Τόν χρησίμευσε ὁ Πάνσοφος Θεός σάν ὑπηρέτη τῶν βουλῶν Του καί πιστό ὄργανο Του γιά τήν κατά σάρκα γέννηση τοῦ Υἱοῦ Του. Τόν Ἰωσήφ διάλεξε γιατί εἶναι ἀπόγονος τοῦ Δαβίδ καί τοῦ γένους τοῦ Ἰοῦδα, γιατί εἶναι ἐνάρετος καί σώφρων καί δίκαιος. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς ἐφάνει στόν ὕπνο του ἄγγελος Κυρίου καί τοῦ φανέρωσε τό Μυστήριο τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, λέγοντάς του: «Ἰωσήφ, ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ, μή φοβηθεῖς νά παραλάβεις τήν Μαριάμ τήν μνηστή σου, γιατί τό παιδί πού κρατάει μέσα της προέρχεται ἀπό τήν ὑπερφυσική καί θαυματουργική ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ Παρθένος Μαρία θά γεννήση υἱόν καί σύ, ὁ ὁποῖος θεωρεῖσαι καί ἀναγνωρίζεσαι στά μάτια τῶν ἀνθρώπων σάν πατέρας καί προστάτης, θά τόν ὀνομάσης Ἰησοῦν, πού σημαίνει Σωτῆρας. Θά πάρη τό ὄνομα αὐτό, γιατί εἶναι ἐκεῖνος, πού θά σώση ἀπό τίς ἁμαρτίες τόν λαόν Του, πού θά τόν πιστεύσουν καί θά τόν ὑποδεχθοῦν καί θά τόν λατρεύσουν ὡς Θεόν.» Καί νά, λάμπει πάλι ἡ ἀρετή τοῦ Ἰωσήφ καί ἀκτινοβολεῖ ἡ ἁγιότητά του, ἡ πίστη καί ἡ ὑπακοή του: «……ἐποίησεν ὡς προσέταξεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος Κυρίου…..». Παραλαμβάνει τήν Μαριάμ. Καί ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου καί ἐγέννησε τό Θεῖο Βρέφος, τοῦ ἔδωσε τό ὄνομα Ἰησοῦς.

Τό ὄνομα Ἰησοῦς φανερώνει τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, πού εἶναι ἡ σωτηρία καί ἡ λύτρωσή μας ἀπό τήν ἁμαρτία καί τόν αἰώνιο θάνατο. Ἦρθε στή γῆ μας, ἔγινε ὅμοιος μέ ἐμᾶς, χωρίς ἁμαρτία, νά μᾶς χαρίσει τήν υἱοθεσία καί νά μᾶς ὁδηγήσει πάλι στόν Πατέρα, στήν αἰώνια βασιλεία Του.

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁμιλῶντας γιά τό γεγονός τῆς Θείας Σαρκώσεως, λέγει: «Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο, ἵνα τόν ἄνθρωπον δεκτικόν θεότητος ποιήση, ἐπτώχευσεν, ἵνα ἡμεῖς τῇ Ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσωμεν. Δούλου μορφήν ἔλαβεν, ἵνα ἡμεῖς τήν ἐλευθερίαν ἀπολάβωμεν. Κατῆλθεν, ἵνα ἡμεῖς ὑψωθῶμεν.»

Ἀδελφοί μου, σέ λίγο θά γιορτάσουμε πάλι τήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ μας. Ἄς γιορτάσουμε τόν ἐρχομό του Θεοῦ στή γῆ μας θεάρεστα, χριστιανικά. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μᾶς συμβουλεύει λέγοντας: «Ἄς ἑορτάζωμεν κατά τρόπον θεϊκόν, ὄχι κατά τρόπον κοσμικόν, ἀλλά κατά τρόπον ὑπερκόσμιον.»

Ἐφέτος ἄς παύσουμε νά εἴμαστε χριστιανοί στούς τύπους μόνον. Ἄς γίνει ὁ καθένας μάνα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως λέγει ὁ Ἄγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, πού κυοφορεῖ καί γεννᾶ νοερῶς τό Θεῖο Βρέφος. Αὐτή ἡ γιορτή ἔνωσε τόν οὐρανό μέ τή γῆ, ἔφερε τό Θεό ἀνάμεσά μας. Ἔδιωξε τήν κατάρα καί ἔφερε τήν εὐλογία ἡ Παρθένος Μαρία. Ὅλοι μας αὐτά τά Χριστούγεννα πού ἔρχονται, ἄς ποῦμε στόν Σωτήρα μας: «Ἐρχόμαστε κοντά Σου, Κύριε, γιατί Ἐσύ ἦλθες κοντά μας, σαρκώθηκες, εἶσαι ὁ Ἐμμανουήλ». Ἀμήν.

Κυριακή προ Χριστού Γεννήσεως

Κυριακή προ Χριστού Γεννήσεως

Η εκπλήρωση των επαγγελιών του Θεού

Η αρχή του κατά Ματθαίον ευαγγελίου που διαβάζεται στη Θ . Λειτουργία περιλαμβάνει τον κατάλογο των προγόνων του Ιησού Χριστού, ένα πλήθος από εβραϊκά ονόματα.

Τι νόημα έχει αυτός ο μακρύς κατάλογος των ονομάτων;

Δείχνει την πορεία της φροντίδας του Θεού για το ανθρώπινο γένος . Είναι οι πρόγονοι του Χριστού που περίμεναν από γενιά σε γενιά την στιγμή που οι υποσχέσεις του Θεού για τον Μεσσία θα ήταν πραγματικότητα .

Ανάμεσα από όλους αυτούς ο ευαγγελιστής ξεχωρίζει τα ονόματα του Αβραάμ, πρώτου πατριάρχου του Ισραήλ , και του Δαβίδ ,πρώτου ένδοξου βασιλιά.

Τι νόημα έχει αυτό;

Ο Αβραάμ είναι ο γενάρχης του εκλεκτού λαού του Θεού .

Σε αυτόν δόθηκε , όπως και στους απογόνους του η υπόσχεση ότι θα κυριαρχήσουν πάνω στη γη . Όμως όλοι πέθαναν και δεν φάνηκε να εκπληρώνεται αυτή η υπόσχεση. Μετά ήρθε η αιχμαλωσία της Αιγύπτου και η έξοδος υπό τον Μωϋσή και πάλι δεν φάνηκε να εκπληρώνεται εκείνη η ελπίδα που κρατούσε το λαό ζωντανό.

Κι ήρθε ο Δαβίδ ο πιο ένδοξος βασιλιάς του Ισραήλ . Στην εποχή του, λόγω του σπουδαίου έργου που επιτέλεσε, οι Ισραηλίτες πίστεψαν ότι έφτασε η πολυπόθητη ώρα. Γρήγορα όμως απογοητεύθηκαν γιατί αυτό το ισχυρό κράτος διαιρέθηκε και υποτάχθηκε στις μεγάλες δυνάμεις της περιοχής .

Ακολουθούν πολλοί κατακτητές . Τελευταίοι είναι οι Ρωμαίοι που καταπίεζαν ενώ ο Ηρώδης τυραννούσε τον λαό . Και πάλι ο λαός απογοητεύεται από τα πράγματα .

Τότε ακριβώς που βρίσκεται μπροστά στα αδιέξοδα γεννιέται ο Χριστός «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου». Λίγοι πιστοί Ιουδαίοι είχαν απομείνει που θυμόνταν τις επαγγελίες του Θεού , ενώ οι περισσότεροι έβλεπαν το όραμα του Μεσσία να χάνεται. Στον ειδωλολατρικό κόσμο τα πράγματα ήταν χειρότερα : κυριαρχούσε η αμάθεια , ο σκοταδισμός , η μαγεία , η εκμετάλλευση , τα τεράστια κοινωνικά προβλήματα που φανέρωναν μια ηθική καταβαράθρωση .

Συνεπώς ο Θεός δεν εκπληρώνει τις υποσχέσεις του με ανθρώπινα κριτήρια , ιδίως σαν αμοιβή για την ηθικότητα του ανθρώπου.

Τα θεϊκά κριτήρια ήταν διαφορετικά . Διότι την ώρα που υπήρχε σκοτάδι παντού και η απομάκρυνση από τον Θεό είχε γενικευθεί , τότε ακριβώς διάλεξε ο Θεός την ώρα για να εκπληρώσει τις υποσχέσεις του .

Ο Θεός δεν περίμενε την υπακοή στο θέλημά Του ή την ηθικότητα του ανθρώπου για να τον ανταμείψει , αλλά επεμβαίνει στον κόσμο την ώρα της μεγάλης κατάπτωσης και της εξαχρείωσης του ανθρώπου για να μην θεωρηθεί ότι η σωτηρία είναι υπόθεση της ικανότητας του ανθρώπου .

Ποιά είναι λοιπόν τα κριτήρια του Θεού :

Α) Η απέραντη αγάπη Του για τον κάθε άνθρωπο. Η παγκοσμιότητα της αγάπης του Θεού είναι κάτι που δεν μπόρεσαν να καταλάβουν οι ευσεβείς της εποχής και γι αυτό αργότερα αντέδρασαν στην εξάπλωση του ευαγγελίου σ όλο τον κόσμο.

Β) Μετά είναι το έλεος και η συγνώμη που παραχωρεί στον αμαρτωλό άνθρωπο . Ο Χριστός ως καλός ποιμένας δεν ησυχάζει όσο δεν βρίσκεται το χαμένο πρόβατο και να το ξαναφέρει πίσω .

Γ)Η αγάπη και το έλεος του Θεού δείχνουν την φιλανθρωπία Του . Δεν συγχωρεί μόνο τον άνθρωπο αλλά τους χαρίζει και δώρα που δεν τα περίμενε. Τον κάνει παιδί Του και του δίνει προίκα τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος .

Κι όλα αυτά από αγάπη η οποία είναι και το μεγάλο και το αιώνιο μήνυμα του χριστιανικού ευαγγελίου .

Αυτό το μήνυμα της αγάπης του Θεού μας θυμίζει ιδιαίτερα η περίοδος πριν τα Χριστούγεννα .

- για να μην μείνει μόνο η γιορτή ένα σκέτο φαγοπότι και ανταλλαγή δώρων

- για να μην κλεισθεί ο καθένας στον εαυτό του αδιαφορώντας για τους άλλους

- και πάνω από όλα να θυμηθούμε στην καθημερινή μας ζωή τα λόγια του Χριστού : «γίνεσθε ουν οικτίρμονες», στις σχέσεις μας εις τους άλλους , δίότι «και ο πατήρ μου οικτίρμων εστί» .

Αυτή λοιπόν η καθημερινή αγάπη που δεν έχει περιορισμούς , που ξέρει να συγχωρεί , να αγκαλιάζει όλο τον κόσμο , είναι η καλύτερη μαρτυρία του ευαγγελίου στον σύγχρονο κόσμο μας .

Καλά Χριστούγεννα

Ομιλία εις την Κυριακή προ των Χριστουγέννων

Του Αρχιμ. Κοσμά Λαμπρινού«Τέξεται δε υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν» Σε λίγες μέρες έρχονται τα Χριστούγεννα, εορτή η οποία είναι μία εκ των μεγαλυτέρων εορτών της Χριστιανοσύνης. Η μητρόπολη των εορτών, όπως την ονομάζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Θα εορτάσουμε τα Χριστούγεννα και θα θυμηθούμε το πώς γεννήθηκε στη φάτνη της Βηθλεέμ ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Ιησούς! Το ομορφότερο και γλυκύτερο όνομα που ακούστηκε στο πλανήτη της γης. Αλλά ταυτόχρονα και το πιο παρεξηγημένο όνομα που έγινε αιτία διαχωρισμού του κόσμου μας στα δύο. Στους πιστούς και τους απίστους. Στους ανθρώπους που αγωνίζονται να εφαρμόσουν στη ζωή τους τα διδάγματα του Χριστού και στους ανθρώπους που είναι ενάντιοι του Χριστού. Από την ώρα που στη Βηθλεέμ γεννιόταν ο Χριστός, ο Ιδρυτής της Εκκλησίας μας, ο κόσμος μας χωρίστηκε στην προ Χριστού και στην μετά Χριστόν εποχή. Ιησούς! Είναι το γλυκύτερο όνομα. Γιατί; Επειδή το ύμνησαν πρώτα όχι άνθρωποι αλλά οι άγγελοι. Και τούτο συνέβη όταν οι άγγελοι στη Βηθλεέμ έψαλλαν ενώπιον των ποιμένων το «δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Ιησούς! Είναι ακόμα το αγιότερο πρόσωπο της ιστορίας. Είναι η πιο μεγάλη και ιερή μορφή όλων των αιώνων. Η παρουσία του πάνω στο πρόσωπο της γης στάθηκε βάλσαμο παρηγοριάς για κάθε πονεμένο άνθρωπο. Στους θλιβομένους είναι η παραμυθία. Ο Χριστός είναι τέλος, το κυριότερο, ο Σωτήρας μας από την αμαρτία. Είναι ο λυτρωτής του γένους των ανθρώπων. Λίγες μέρες μας απέμειναν για να εορτάσουμε το χαρμόσυνο τούτο μήνυμα της Γεννήσεως του Θεανθρώπου. Και η Εκκλησία, όλος ο Χριστιανικός κόσμος, χαίρεται και αγάλλεται. Ο δε Ευαγγελιστής Ματθαίος, θέλοντας να τονίσει ότι ο Ιησούς εκτός από Τέλειος Θεός είναι και Τέλειος άνθρωπος, αναφέρει το γεννεαλογικό Του δένδρο. Αναφέρει τους προγόνους του Χριστού γιατί κατά το νόμο του Μωϋσή ο Χριστός είχε προγόνους. Ακόμα και ο Ιωσήφ, που ήταν προστάτης της Παναγίας και του Χριστού, φαίνεται στο νόμο ως πατέρας Του. Όλοι μας όμως γνωρίζουμε ότι ο Πατέρας του Χριστού δεν βρίσκεται στη γη αλλά στους ουρανούς. Έτσι άγγελος Κυρίου εμφανίζεται στον μνήστωρα Ιωσήφ, όπως βλέπουμε στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα, και του μηνύει ότι η γυναίκα που φυλάγει και προστατεύει, η Υπεραγία Θεοτόκος, θα φέρει στο κόσμο παιδί. Το παιδί αυτό όμως δεν θα είναι σαν τα άλλα παιδιά. Θα γεννηθεί εκ Πνεύματος αγίου και Μαρίας της Παρθένου. Και τέλος, αναγγέλλει ο άγγελος στον Ιωσήφ και το όνομα του παιδίου. Τι του λέει; Το όνομα του παιδιού θα είναι Ιησούς γιατί, όπως λέει πάλι ο άγγελος, δικαιολογώντας το όνομα αυτό, «ούτος γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών». Ιησούς λοιπόν το όνομα του Θείου Βρέφους. Με το όνομα αυτό περνά στην ιστορία. Είναι όνομα Θεοδώρητο. Δεν το’ δωσαν, αδελφοί μου, άνθρωποι αλλά ο ίδιος ο Θεός μέσω του αγγέλου. Ο Θεός, λέει ο απ. Παύλος, «εχαρίσατο ημίν όνομα, το υπερ παν όνομα», στο οποίο, όπως λέει πάλι στους Φιλιππησίους ο Παύλος, «παν γόνυ κάμψη, επουρανίων, και επιγείων και καταχθονίων». Όλοι πρέπει να προσκυνούμε το Χριστό γιατί σ’ Αυτόν αρμόζει κάθε δόξα. Το όνομα του Ιησού έγινε το στήριγμα των αδυνάτων και αδικημένων. Έγινε το φως όλων εκείνων που πορεύονται στα μονοπάτια αυτής της ζωής. Το όνομα του Ιησού έγινε η ειρήνη πάνω στο πρόσωπο της γης. Θα μου πείτε, όμως. Υπάρχει σήμερα ειρήνη; Δεν υπάρχει, πράγματι, διότι λείπει η πίστη στο όνομα του Ιησού. Αν είχαμε ακράδαντη πίστη στον Ιησού θα είχαμε και ειρήνη πάνω στο πλανήτη της γης. Τι να σημαίνει, όμως, αυτό το όνομα Ιησούς; Είναι εβραϊκή λέξη και σημαίνει σωτήρ. Και ο Χριστός είναι ο μεγαλύτερος Σωτήρας γιατί μας έσωσε από τις αμαρτίες μας. Μας έσωσε από τον ανθρωποκτόνο διάβολο. Γιατί πριν έρθει ο Χριστός στο κόσμο ο διάβολος είχε εξουσία πάνω στους ανθρώπους. Όμως από την ώρα που το άστρο της Βηθλεέμ έδειξε το τόπο που γεννήθηκε ο Χριστός, αυτόματα γεννήθηκε και η ελπίδα στις ψυχές των ανθρώπων. Γεννήθηκε η ελπίδα για τη νίκη του ανθρώπου εναντίον του διαβόλου. Ο Ιησούς είναι ο Σωτήρας μας. Ο Λυτρωτής του κόσμου. Υπήρξε η προσδοκία των Εθνών, η γλυκειά απαντοχή όλων των αιώνων, η ελπίδα του περιουσίου λαού του Θεού, το όραμα των Πατριαρχών, το κήρυγμα των προφητών, ο αναμμενόμενος Μεσσίας. Και ήρθε για να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ ουρανού και γής. Πριν την έλευση του Χριστού στη γη ο άνθρωπος ήταν εχθρός του Θεού εξαιτίας της αμαρτίας. Όμως ο Χριστός γεννώμενος άνθρωπος ένωσε τα διεστώτα, Θεό και άνθρωπο, και μας έδωσε τη δυνατότητα να σωθούμε δι’ Αυτού. «Ουκ έστι εν άλλω ουδενί η σωτηρία ειμή δια του Ιησού Χριστού» λέει στο Ιουδαϊκό συνέδριο ο απ. Πέτρος. Ο Χριστός ήρθε στο κόσμο από απέραντη αγάπη για τον άνθρωπο. Ο Ιησούς μας έδωσε αιώνια παράκληση και ελευθερία και τη χαρά της αιωνίου ζωής. Ετοιμαζόμαστε για τα Χριστούγεννα. Πως θα εορτάσουμε τούτη την εορτή; Άς ξεχάσουμε, αδελφοί, την κοσμοχαλασιά που γίνεται γύρω μας. Άς λησμονήσουμε για λίγο το εορταστικό περίγυρο, τους φωταγωγημένους δρόμους, τις στολισμένες βιτρίνες, το θόρυβο της αγοράς, τη κίνηση των ανθρώπων και την ανταλλαγή δώρων και ευχών, και άς αναρωτηθούμε: Ποια θέση έχει μέσα μας ο Χριστός; Πολύ φοβούμαι ότι η απάντηση που θα λάβω είναι εντελώς αρνητική. Ακόμα και για μας τους χριστιανούς ο Χριστός είναι ο μεγάλος απών της ζωής μας. Είναι ο βαθειά λησμονημένος, ο άγνωστος. Οι πολλοί, δυστυχώς, γιορτάζουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Χωρίς τα χείλη μας να τον αναφέρουν, χωρίς η καρδιά μας να τον πιστεύει και να τον αγαπά. Χωρίς ο νους μας να τον σκέπτεται. Χωρίς η ύπαρξή μας να αισθάνεται τη χαρά της λυτρώσεως. Χωρίς η ζωή μας να τον έχει οδηγό και κυβερνήτη της. Χριστούγεννα όμως χωρίς Χριστό είναι ουτοπία, είναι ένα μεγάλο ψέμα. Είναι μόνο ένα κοινωνικό γεγονός, ένας τύπος, που η αξία του έγκειται μονάχα σε κάποια εναλλαγή που προσφέρει στον σημερινό άνθρωπο, ο οποίος βασανίζεται από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και το άγχος των βιωτικών φροντίδων. Αλλοίμονο, όμως, αν ο Χριστός ήρθε στο κόσμο για κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό, αν θέλουμε να εορτάσουμε αληθινά Χριστούγεννα, άς προσέξουμε αδελφοί και να κατανοήσουμε τη σημασία του μεγάλου αυτού γεγονότος. Να νοιώσουμε το μήνυμα της εορτής. Οφείλουμε να αναζητήσουμε μαζί με τους μάγους τον Ιησού. Ο Κύριος και η Εκκλησία Του να γίνει το κέντρο και ο άξονας του εορτασμού. Το γλυκύτατο όνομα του Ιησού να είναι στα χείλη μας. Το όνομα, το υπέρ παν όνομα, να είναι στα χείλη όλων των χριστιανών. Να τον δοξάζουμε και να τον υμνούμε με τόλμη και θάρρος. Με πίστη και λαχτάρα. Γράφει ο απ. Παύλος προς τους χριστιανούς της Ρώμης: «εάν ομολογήσης εν τω στόματί σου Κύριον Ιησούν και πιστέψης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός Αυτόν ήγειρεν εκ νεκρών, σωθήση». Και ο άγ. Νικόδημος ο αγιορείτης αναρωτιέται: «Τι ούν μακαριώτερον; Τι ευδαιμονέστερον; Ή τι γλυκύτερον είναι ή το να μελετά τις το ένδοξον, το τερπνόν και πολυπόθητον όνομα του Ιησού Χριστού; Ποία δε έννοια και ενθύμησις είναι χαριεστέρα και Θειοτέρα από της εννοίας και ενθυμήσεως του σωτηρίου και Θεοπρεπούς, φοβερού ονόματος του Ιησού;» Σ’ όλους δε ημάς που ετοιμαζόμαστε για τα Χριστούγεννα ο προφήτης Ησαίας παραγγέλει: «βοάτε το όνομα Αυτού, αναγγείλατε εν τοις έθνεσι τα ένδοξα Αυτού, μιμνήσκεσθε ότι υψώθη το όνομα Αυτού». Ο Χριστός ακόμα να είναι μέσα στη καρδιά μας. Ο μεγάλος ένοικος της καρδιάς μας να είναι ο Ιησούς. Ο Υψηλός Επισκέπτης, η πρώτη μας αγάπη, ο κορυφαίος μας πόθος, ο αληθινός έρωτάς μας. Το να κατοικεί μέσα μας ο Χριστός είναι το ιερώτερο και μεγαλύτερο δείγμα της αγάπης του ανθρώπου προς τον Θεό. Ο Παύλος, μια καρδιά που αξιώθηκε να αγαπά βαθειά τον Ιησού, έγραφε: «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις ή διωγμός, ή στενοχωρία ή μάχαιρα;» Τίποτα απ’ όλα αυτά. Τέλος, ο Χριστός να βρίσκεται μέσα στην ζωή μας. Στην οικογένειά μας, στην εργασία μας, ακόμα και στη ψυχαγωγία μας. Οδηγός της ζωής μας να είναι ο Χριστός. Ο Ιησούς είναι ο ελευθερωτής. Άς τον παρακαλέσουμε να μας λυτρώσει από τα δεσμά της αμαρτίας και των παθών μας. Είναι το φώς. Άς τον ικετεύσουμε να έρθει και να φωτίσει τα σκοτάδια της ζωής μας. Είναι η αλήθεια. Άς τον γνωρίσουμε. Είναι η χαρά. Άς τον παρακαλέσουμε να διώξει το πόνο και τις θλίψεις της ζωής μας.. Να τον παρακαλέσουμε ακόμη να διώξει και την αδικία φέρνοντας τη δική του δικαιοσύνη στη γη μας. Να φωτίσει τους άρχοντές μας ούτως ώστε να κυβερνούν τον κόσμο μας με αγάπη και ειρήνη. Αδελφοί μου! Οι μάγοι πήγαν στη Βηθλεέμ και έδωσαν τα δώρα τους. Έδωσαν τα δώρα της αγάπης τους. Χρυσό, λιβάνι και σμύρνα. Εμείς να δώσουμε στο Χριστό την αγάπη μας, την πίστη μα και την ευλάβειά μας με ταπείνωση. Και να τον προσκυνήσουμε νοερά μαζί με τους ποιμένες της Βηθλεέμ και τους μάγους της Ανατολής. Να τον προσκυνούμε δε με αγάπη και πίστη προς Αυτόν ψάλλοντας μαζί με τους αγγέλους του Θεού το «δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

Η χάρις του Θεοὐ μας αξιὠνει και φἐτος αδελφοἰ μου, να προσεγγἰσουμε το γεγονὀς της Ενανθρωπἠσεως του Κυρἰου Ιησοὐ Χριστοὐ το οποἰο επαναλαμβἀνεται και σήμερα μἐσα στην Εκκλησἰα, κἀνοντας μας μετὀχους της ἰδιας χαρἀς και ευδαιμονἰας, σαν κι εκεἰνη που βἰωσαν οι απλοἰ βοσκοἰ της Βηθλεἐμ, οι σοφοἰ Μἀγοι εξ Ανατολὠν, σαν κι εκεἰνη που διαλἀλησαν οι Αγγελικἐς Δυνἀμεις ψἀλλοντας το ΔΟΞΑ εω Υψἰστοις Θεὠ και επἰ γης ειρἠνη εν ανθρὠποις ευδοκἰα.

Πρὀκειται για την ἰδια χαρἀ που βιὠνουν μικροἰ και μεγἀλοι, πλοὐσιοι και πτωχοἰ, ημεδαποἰ και αλλοδαποἰ, συμμετεχοντἀς, με διαφορετικἐς, πολλἐς φορἐς, προυποθἐσεις, στο γεγονὀς της αναγἐννησης της χαμἐνης ελπἰδας και αισιοδοξἰας, που προσωποποιεἰται στο πρὀσωπο Εκείνου που φὀρεσε το ανθρὠπινο σαρκἰο και ενδὐθυκε τον δερμἀτινο χιτὠνα για την αγἀπη του κὀσμου. Αυτὀ το βἰωμα εἰναι που μας κἀνει να αφἠνουμε για λἰγο στην ἀκρη τα προβλἠματα, να παραβλἐψουμε τις ελλεἰψεις, να διασκορπἰζουμε τις θλἰψεις και να ονειρευὀμαστε ξανἀ, μετἐχοντας, με προσωπικὀ τρὀπο, στο Μἐγα Μυστἠριο.

Η αλἠθεια ὀμως εἰναι ὀτι το πνεὐμα του κὀσμου στις μἐρες μας, οι ρυθμοἰ της επιβαλλὀμενης επικαιρὀτητας, επιχειροὐν να πλἠξουν και να νοθεὐσουν τη συμμετοχἠ στη χαρἀ του Μυστηριοὐ. Προσπαθοὐν να δημιουργἠσουν γὐρω μας μια ατμὀσφαιρα σἠψης και αποφορἀς, ἐνα περιβἀλλον γενικἠς ανἐχειας και δυσπραγἰας, να μας πεἰσουν ὀτι η μιζἐρια και η απογοἠτευση εἰναι αυτἐς που μας αξἰζουν. Θέλουν να μας πείσουν ὀτι η ευτυχἰα μας εξαρτἀται απὀ την ευημερἰα των χρηματοοικονομικὠν δεικτὠν και ὀχι απὀ τη δικἠ μας δὐναμη και τον προσωπικὀ μας αγὠνα.

Θἐλουν να μας πεἰσουν ὀτι η χαρἀ μας μπορεἰ να γἰνει περιφερὀμενο αντικεἰμενο, θυσἰα στον βωμὀ ανομολὀγητων συμφερὀντων και ιδιοτελὠν σκοπιμοτἠτων. Λες και δεν εἰμαστε εμεἰς που μποροὐμε να θἐσουμε τους κανὀνες και να καθορἰσουμε τους ὀρους του παιχνιδιοὐ. Κι ὀμως κατἀφεραν να μας πεἰσουν ὀτι δεν εἰμαστε. Και αυτὀ εἰναι το μεγαλὐτερο λάθος μας.

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

π.Επιφάνιος Οικονόμου

 

Κυριακή τῆς πρό Χριστοῦ Γεννήσεως (Πρός Ἑβραίους ια΄ 9-10, 32 -40)

 

«Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΗΣ ΕΙΣ ΘΕΟΝ ΠΙΣΤΕΩΣ»
«Μέ τήν δύναμη τῆς πίστεως …» !!

Ἕνας ὁλόκληρος λαός καί μαζί του ἅπασα ἡ οἰκουμένη ἔζησε μέ τό ὄραμα τῆς σωτηρίας. Ἕνα θαυμαστό πλῆθος ἀνθρώπων ἔζησε στά χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μέ μία ἐλπίδα μέ μία προσδοκία. Νά ἰδοῦν τόν ἐκλεκτό τοῦ Θεοῦ, τόν ἀπεσταλμένο τοῦ ἐπουρανίου Πατρός, τόν Μεσσία Ἰησοῦ Χριστό του, ἐπί γῆς Σωτήρα καί Λυτρωτή του.

Ὅλους αὐτούς τούς ἀνθρώπους ἐπικαλεῖται καί παρουσιάζει σήμερα τήν πρό τῆς μεγάλης Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων Κυριακή ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Τούς μνημονεύει ὅλους μαζί καί τόν καθένα ξεχωριστά. Στέκεται μπροστά στά λαμπρά κατορθώματά τους, προβάλλει τήν ἡρωϊκή πίστη τους. Κι ὁ λόγος εἶναι προφανής γιά νά μᾶς στερεώσει στήν πίστη μας καί νά ἰσχυροποιήσει τήν ὑπομονή μας, καί ἐμᾶς πού ζοῦμε μέ ἀνάλογη πίστη. Ἐκεῖνοι στά χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀνέμεναν τήν πρώτην παρουσία τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς. Καί ἐμεῖς μαζί τους ἀναμένουμε τήν δεύτερη παορυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἴδια πίστη ἐμψύχωνε ἐκείνους, ἡ ἴδια πίστη ἐμψυχώνει καί ἐμᾶς τώρα. Ἡ δύναμή της εἶναι μεγάλη :

α-Ἡ πίστη στόν Θεό εἶναι ἀκαταμάχητη δύναμη.

Ὅλοι ὅσοι μνημονεύονται στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μᾶς βεβαιώνουν γιά ἕνα θέμα, ὅτι ἡ πίστη στόν Θεό εἶναι ὅπλο ἀκαταμάχητο γιά τόν ἄνθρωπο. Ὅλα τά κατορθώματα τῶν μνημονευομένων ἁγίων δέν ὀφείλονται σέ κατορθώματα ἀνθρωπίνης δυνάμεως ἀλλά στή νικηφόρα δύναμη τοῦ Θεοῦ. Ἐχθροί ἰσχυροί καί φοβεροί ἔπεσαν ἐναντίον τους κι αὐτοί ἀνεδείχθησαν ἀνώτεροι. Τούς ἀπείλεισαν ἀνθρώπινες δυνάμεις ἰσχυρότατες καί τίς ἀντιμετώπισαν μέ μόνη τήν πίστη. Ἐγνώριζαν ὅτι ἡ πίστη στό Θεό δέν θά τούς ἐγκαταλείψει, δέν θά τούς προδώσει, δέν θά τούς ἀπογοητεύσει. Καί ἐπιβεβαιώθηκαν γι αὐτή τους τήν ἐμπιστοσύνη στό Θεό. Μέ τήν πίστη του πολέμησαν τήν ποικιλώνυμη καί ποικιλότροπη ἁμαρτία. Κι ὁ Θεός τούς ἀξίωσε νά συγκαταλεχθοῦν στήν ποίμνη τῶν ἐκλεκτῶν του.

Ἀλλά τί χρειάζεται νά τρέξουμε τόσο πίσω καί μακριά μας. Στίς μέρες μας βλέπουμε καί ζοῦμε τό θρίαμβο αὐτῆ τῆς ἀκαταμάχητης δυνάμεως. Λαοί ἔζησαν στό πιό ἀπάνθρωπα καί ἄθεα καθεστῶτα καί δέν ἐπρόδωσαν τήν πίστη τους. Ἄνθρωποι πού ἐδιώχθηκαν, πού φυλακίσθηκαν ἐπειδή ἐπίστευαν στό Θεό σήμερα τιμῶνται καί ἐξυψώνονται. Ἐκεῖ πού ἡ πίστη πολεμήθηκε ἀπηνῶς καί ἀνηλεῶς ἐκεῖ ἐγιγαντώθηκε καί ἔγινε φλόγα πού κατέκαψε τούς διῶκτες, ἔγινε ποτάμι πού παρέσυρε τούς τυράννους. Ἐκεῖ πού ἐκκλησίες καί μοναστήρια ἐλεηλατήθηκαν καί βεβηλώθηκαν σήμερα εἶναι τόποι λατρείας, τόποι μετανοίας, τόποι σωτηρίας, τόποι ἐλπίδος καί προσδοκίας. Σήμερα ἐπαληθεύεται καί ἐπιβεβαιώνεται τό θεομητορικό λόγιο ὅτι ὁ Παντοδύναμος Θεός «καθεῖλεν δυνάστας ἀπό θρόνων καί ὕψωσε ταπεινούς». Ναί ἀδελφοί μου, ὁ Θεός κατέβασε, ἐγκρέμισε ἀπό τούς θρόνους τους τούς τυράννους τοῦ λαοῦ του καί ἐξύψωσε τούς ταπεινούς καί πονεμένους Χριστιανούς.

β- Ἡ πίστη στό Θεό εἶναι πηγή ἐλπίδος καί ὑπομονῆς.

Ἀπ’ αὐτήν τήν πίστη οἱ δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τῆς Καινῆς Διαθήκης ἄντλησαν καί ἀντλοῦν ἐλπίδα, ὑπομονή, θάρρος καί ἀνδρεία. Αὐτή τούς ἐμψύχωσε. Αὐτή ἡ πίστη μπορεῖ νά ἐμψυχώσει καί ἐμᾶς σήμερα. Μ’ αὐτή τήν πίστη θά ζήσουμε, θά παλέψουμε, θά ἀγωνισθοῦμε, ἀν χρειασθεῖ θά μαρτυρήσουμε. Ἐλπίζουμε στό Θεό καί ὁ Θεός εἶναι ἀξιόπιστος. Δέν πρέπει νά δειλιάζουμε, νά ντρεπόμαστε, μαζί μέ τόν Κύριο θά νικήσουμε.

Ἀδελφοί μου,

Σέ λίγες μέρες θά ἑορτάσουμε Χριστούγεννα. Ὁ Χριστός ἦταν ἡ προσδοκία ὅλων τῶν ἐθνῶν. Ὁ Χριστός εἶναι καί πάλι ἡ προσδοκία ὅλης τῆς Οἰκουμένης. Σ’ αὐτήν ἀποβλέπουμε. Σ’ αὐτήν στηριζόμαστε. Ἦλθε γιά νά φυτεύσει στίς καρδιές ὅλων τῶν ἀνθρώπων αὐτήν τήν ἀκαταμάχητη καί ἐλπιδοφόρα δύναμη ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΘΕΟ.

Ναί ἀγαπητοί μου. Ἐμπιστευθεῖτε καί ἐλπίσατε ἐπί Κύριον. Ἐμπιστευθεῖτε τήν ζωή σας στό Θεό. Ἐμπιστευθεῖτε τήν οἰκογένειά σας, τά ἀγαθά σας. Ζῆστε μέ ἐλπίδα στό Θεό καί δέν θά ἀπελπιστεῖτε. Χαρεῖται τήν ἀσφάλεια τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Καλλιεργεῖστε τήν μοναδική ἀνίκητη δύναμη. Πιστέψτε ὅτι

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΤΗΡΑΣ ΜΑΣ. 
Ο ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΤΕ ΤΟΥ ΤΟ ΝΟΥ,
ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΑΣ.
Αὐτό ἀναμένει ἀπό ὅλους μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ  ΤΗΣ  ΧΡΙΣΤΟΥ  ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

Ματθ. α΄, 1-25

 Μία ἑβδομάδα πρίν ἀπό τά Χριστούγεννα σήμερα, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἀκούσαμε τήν ἀρχή τοῦ κατά Ματθαῖον Εὐαγγελίου. Εἶναι ὁ γνωστός κατάλογος τῶν προγόνων τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλα ἀπό τά ὀνόματα πού ἀκούσαμε μᾶς εἶναι γνωστά –ὅπως τά ὀνόματα τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Ἰακώβ, τοῦ Δαυίδ- τά πιό πολλά ὅμως μᾶς εἶναι ἄγνωστα. Αὐτός ὁ κατάλογος μᾶς δείχνει τήν πορεία τῆς φροντίδας τοῦ Θεοῦ γιά τό ἀνθρώπινο γένος. Τά ὀνόματα αὐτά εἶναι ἀντιπροσωπευτικά τῶν ἀνθρώπων, πού γενιές ὁλόκληρες περίμεναν τή μεγάλη ὥρα, τόν ἐρχομό τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Εἶναι οἱ πρόγονοι τοῦ Χριστοῦ οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι πού ἀπό γενιά σέ γενιά πρόσμεναν τή στιγμή κατά τήν ὁποία οἱ ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ, οἱ ὑποσχέσεις του, θά γίνονταν πραγματικότητα.

Θά περίμενε κανείς ὁ κατάλογος αὐτός τῶν προγόνων τοῦ Χριστοῦ νά εἶναι ἕνα ἁγιολόγιο. Ὅμως ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος δέ διστάζει νά χρησιμοποιήσει ξένες, προσήλυτες ἤ μέ πρότερο μεμπτό βίο γυναῖκες γιά τήν ἀνάδειξη τῶν προγόνων τοῦ Μεσσία. Οὔτε φοβᾶται νά ἀναφερθεῖ σέ ἀνθρώπους σκληρούς καί βίαιους, ὅπως ἦταν μερικοί ἀπό τούς βασιλιάδες τοῦ Ἰούδα. Καί τό κάνει αὐτό γιατί θέλει νά τονίσει πώς ὁ Θεός δέ βλέπει πρόσωπα, καταγωγή, ἠθικότητα σύμφωνα μέ τά ἀνθρώπινα κριτήρια ἤ καί θρησκευτικότητα κατά τήν ἐπέμβασή του στήν ἀνθρώπινη ἱστορία γιά νά πραγματοποιήσει τό σχέδιο τῆς Οἰκονομίας του. Τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἄλλωστε, δέ διακρίνεται γιά τίς πνευματικές ἀναζητήσεις του ἤ γιά τήν ἠθική προκοπή του. Ἀντίθετα προχωρεῖ ὅλο καί πιό κάτω στοῦ κακοῦ τή σκάλα, ὅπως λέει ὁ ποιητής…

Μέ βάση τά ἀνθρώπινα κριτήρια, λοιπόν, ὁ Θεός δέν ἐκπλήρωσε τίς ἐπαγγελίες του σάν ἀμοιβή γιά τήν ἀνθρώπινη ἀνταπόκριση στίς ἐντολές του. Ἀφοῦ, ὅπως εἴδαμε, ἀκόμη καί ἀνάμεσα στούς προγόνους τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχουν ἀρκετοί πού μέ τά ἀνθρώπινα κριτήρια τῆς θρησκευτικῆς καί ἠθικῆς τελειότητας βρίσκονται πολύ μακριά ἀπό τήν κορυφή.

Φαίνεται ἔτσι πώς τά κριτήρια τοῦ Θεοῦ ἦταν διαφορετικά. Γιατί ἀκριβῶς τήν ὥρα πού τό σκοτάδι εἶχε ἁπλωθεῖ πάνω σέ ἔθνη καί λαούς καί πού ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ εἶχε γενικευθεῖ, τότε ἀκριβῶς διάλεξε τήν ὥρα ὁ Θεός γιά νά ἐκπληρώσει τίς ἐπαγγελίες του. Δέ στηρίζεται ἡ ἐνέργειά του στήν ἠθικότητα τῶν ἀνθρώπων οὔτε στή θρησκευτική τους πρόοδο. Δέν περιμένει νά δείξουν ὑπακοή στό νόμο του, γιά νά τούς ἀνταποδώσει τήν τήρηση τῆς διαθήκης μέ τό βραβεῖο τῆς σωτηρίας. Ἐπεμβαίνει στόν κόσμο γιά νά ἐκπληρώσει τίς ὑποσχέσεις του τήν ὥρα τῆς κατάπτωσης τόσο τοῦ λαοῦ του ὅσο καί τῶν ἄλλων ἀνθρώπων.

Εἶναι ὁπωσδήποτε διαφορετικά ἀπό τά δικά μας τά κριτήρια τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοί ἀδελφοί, τήν ὥρα τῆς Ἐνσάρκωσης τοῦ Λόγου του. Ποιά εἶναι αὐτά; Εἶναι ἡ ἀπέραντη ἀγάπη του γιά τόν ἄνθρωπο, τόν κάθε ἄνθρωπο. Καί εἶναι καί τό ἔλεός του, ἡ συγνώμη πού χορηγεῖ στόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, χωρίς κάν νά περιμένει νά τοῦ τή ζητήσει ἐκεῖνος. Αὐτά τά δύο, ἡ ἀγάπη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, δείχνουν ἀκόμη τή φιλανθρωπία του, τήν πατρική του ἀγάπη γιά τόν ἄνθρωπο. Δέ συγχωρεῖ ἁπλῶς καί μόνο τόν ἄνθρωπο ὁ Θεός, ἀλλά καί τοῦ χαρίζει δῶρα ἀπρόσμενα: τόν κάνει παιδί του καί τόν προικίζει μέ τίς δωρεές τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

Κι ὅλα αὐτά μόνο ἀπό ἀγάπη γιά τό πλάσμα του! Στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ βρίσκεται τό μοναδικό κριτήριο γιά τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί αὐτή ἡ ἀγάπη εἶναι τό μεγάλο καί αἰώνιο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. Εἶναι ἡ τήρηση τῶν ὑποσχέσεων, εἶναι ὁ λόγος τῆς ἐκπλήρωσής τους, ὅταν ἔφτασε ἡ ὥρα πού ἀποφάσισε ὁ Θεός. Ὥρα ἐξάπλωσης τῆς ἁμαρτίας, γιά νά μή συνδεθεῖ ἡ ἐκπλήρωση μέ ἀνθρώπινα κατορθώματα. Ὥρα ἀπάμβλυνσης τῆς θρησκευτικότητας, γιά νά μήν καυχηθεῖ κανείς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὥρα ἔνδειας πνευματικῆς, γιά νά καταλάβουμε ὅλοι τόν πλοῦτο τῆς θεϊκῆς δωρεᾶς.

Αὐτό τό μήνυμα γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θυμίζει ἰδιαίτερα αὐτή ἡ περίοδος πρίν ἀπό τά Χριστούγεννα. Γιά νά μή μείνει ἡ γιορτή ἕνα φαγοπότι μόνο καί ἀνταλλαγή δώρων. Γιά νά μή κλειστεῖ καθένας μας στόν ἑαυτό του ἀδιαφορώντας γιά τούς ἄλλους. Γιά νά μήν ἀποκτήσει κανένας τήν ψευδαίσθηση τῆς κάποιας ὑπεροχῆς του. Καί πάνω ἀπ’ ὅλα γιά νά θυμόμαστε στήν καθημερινή ζωή μας τούς τόσο συνοπτικούς λόγους τοῦ Χριστοῦ, τῆς ἔνσαρκης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες» στίς σχέσεις σας μέ τούς συνανθρώπους, «καθώς καί ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος οἰκτίρμων ἐστί». Αὐτή ἡ καθημερινή ἀγάπη, πού δέν ἔχει περιορισμούς, πού ξέρει νά συγχωρεῖ, πού ἀγκαλιάζει ὅλο τόν κόσμο, εἶναι ἡ καλύτερη μαρτυρία γιά τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στό σύγχρονο κόσμο. Ἀμήν.