ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 Κυριακή ΙΓ΄ Ἐπιστολῶν

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 30 Αὐγούστου 2026, Κυριακή ΙΓ΄ Ἐπιστολῶν (Α΄ Κορ. ις΄ 13-24)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ἄγρυπνοι

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς σημερινῆς Κυριακῆς ἀναγινώσκεται ἀπὸ τὸ τελευταῖο τμῆμα τῆς Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος ἀπευθύνει στοὺς πιστοὺς τὶς τελευταῖες προτροπές του. «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε», τοὺς γράφει. Δηλαδή, προσέχετε σὰν ἄγρυπνοι φρουροί. Μένετε στερεοὶ καὶ ὄρθιοι στὴν πίστη. Νὰ ἀγωνίζεσθε μὲ γενναιότητα. Πάρτε δύναμη καὶ θάρρος. Μοιάζει σὰν νὰ ὁμιλεῖ σὲ ἐμπόλεμο στράτευμα καὶ προσπαθεῖ νὰ τονώσει τὸ ἠθικὸ τῶν στρατιωτῶν, νὰ τοὺς ἀφυπνίσει ἀπὸ τὸν πνευματικὸ λήθαργο, νὰ τοὺς στερεώσει στὴν πίστη. Τὸ εἶχαν ἀνάγκη οἱ Κορίνθιοι, διότι εἶχαν ἀνακύψει σοβαρὰ προβλήματα στὴν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου.

«Γρηγορεῖτε, στήκετε, ἀνδρίζεσθε, κρα­ταιοῦσθε»· τέσσερις λέξεις, τέσσερις προσ­ταγὲς τοῦ Ἀποστόλου, οἱ ὁποῖες καὶ σ᾿ ἐμᾶς ἔχουν νὰ ποῦν πολλά. Βρισκόμαστε κι ἐμεῖς σὲ πνευματικὸ πόλεμο μὲ ἀθέατους ἀντιπάλους. Στὴν ἐποχή μας «ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία» (Ρωμ. ε΄ 20) καὶ εὔκολα μπορεῖ νὰ ἐπηρεασθοῦμε ἀπὸ τὴ γενικότερη χαλάρωση τῶν ἠθῶν, νὰ κάνουμε ὑποχωρήσεις στὶς ἀρχές μας, νὰ καμφθεῖ τὸ φρόνημά μας, νὰ μειωθεῖ ὁ ζῆλος μας. Χωρὶς νὰ τὸ κατανοοῦμε, ψυχραίνεται ἡ ἀγάπη μας πρὸς τὸν Χριστό.

Δὲν ἀρκεῖ ἕνας παροδικὸς ἐνθουσιασμός, ποὺ σύντομα σβήνει. Χρειάζεται διαρκὴς ἐπαγρύπνηση, σταθερότητα στὴν πίστη, ἀνδρεία ψυχῆς καὶ θάρρος, προκειμένου νὰ ἀντιστεκόμαστε στὰ θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας καὶ στοὺς πειρασμοὺς τοῦ διαβόλου. Ἡ ἐπαγρύπνηση δὲ αὐτὴ τροφοδοτεῖται ἀπὸ τὴν προσευχή. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος σὲ ἀντίστοιχη προτροπὴ πρὸς τοὺς μαθητές του εἶχε πεῖ: «Γρηγορεῖτε καὶ προσ­εύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. κς΄ 41). Νὰ ἀγρυπνεῖτε καὶ νὰ προσ­εύχεσθε, γιὰ νὰ μὴν πέσετε σὲ πειρασμό. Προσοχὴ καὶ προσευχὴ λοιπόν!

2. Κοινωνία ἀγάπης

Στὴ συνέχεια δίνει μία ἀκόμη συμβουλὴ ὁ Ἀπόστολος, ποὺ ἀφορᾶ στὴ μεταξὺ τῶν πιστῶν κοινωνία. «Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω», τοὺς γράφει. Ὅλα ὅσα κάνετε, ἂς γίνονται μὲ ἀγάπη. Ἔχει σημασία ἡ λέξη «πάντα». Κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς σας νὰ συμπεριφέρεσθε μὲ κίνητρο τὴν ἀγάπη. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σχολιάζει πολὺ εὔστοχα: «Εἴτε ἐπιτιμᾷ τις, εἴτε ἄρχει, εἴτε ἄρχεται, εἴτε μανθάνει, εἴτε διδάσκει, πάντα μετὰ ἀγάπης» (ΕΠΕ 18Α, 744). Εἴτε ἐπιπλήττει κανείς, εἴτε ἀσκεῖ ἐξουσία, εἴτε ἐξουσιάζεται ἀπὸ ἄλλους, εἴτε διδάσκεται, εἴτε ὁ ἴδιος διδάσκει, ὅλα ἂς τὰ κάνει μὲ ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη ἂς εἶναι τὸ ἐλατήριο κάθε πράξεως, κάθε λόγου. Αὐτὴ ἂς καθορίζει τὴν ὅλη συμπεριφορά μας.

Αὐτὸ λοιπὸν εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ Χριστιανοῦ, ἡ ἀγάπη. «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις» (Ἰω. ιγ΄ 35), εἶχε πεῖ ὁ Κύριος. Ἀπὸ αὐτὸ θὰ ἀντιλαμβάνεται ὁ κόσμος ὅτι εἶσθε μαθητές μου, ἀπὸ τὴ μεταξύ σας ἀγάπη. Αὐτὴ εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ πιστοῦ, ἡ ἀγάπη· μάλιστα ἡ ἀγάπη ἀκόμη καὶ πρὸς τοὺς ἐχθρούς· ἡ μακρόθυμη ἀγάπη, παρὰ τὶς ἀδικίες, τὶς συκοφαντίες, τὶς ἐπιβουλὲς τῶν ἄλλων· ἡ ἀνεξίκακη ἀγάπη, ποὺ ἐκφράζεται ὡς ἐπιείκεια, πραότητα, καλοσύνη.

Ἂς ἀγωνιζόμαστε νὰ φερόμαστε πάν­τοτε καὶ σὲ ὅλα μὲ κίνητρο τὴν ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη νὰ βασιλεύει στὴν καρδιά μας καὶ νὰ ἀκτινοβολεῖ στὴ ζωή μας. Αὐτὴ διασφαλίζει τὴν ἑνότητά μας μὲ τοὺς ἄλλους. Αὐτὴ συγκροτεῖ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

3. Πνευματικὴ καρποφορία

Κλείνοντας τὴν ἐπιστολή του ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει ὀνομαστικὰ τοὺς συν­εργάτες του. Μεταξὺ αὐτῶν κάνει ἰδιαίτερη μνεία στὸν Στεφανὰ καὶ τὴν οἰκογένειά του. «Οἴδατε τὴν οἰκίαν Στεφανᾶ, ὅτι ἐστὶν ἀπαρχὴ τῆς Ἀχαΐας», σημειώνει. Δηλαδή, εἶναι ἡ οἰκογένεια ποὺ πρώτη στὴν Ἀχαΐα πίστεψε στὸν Χριστό. Στὴ φράση αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου ἔχει σημασία ἡ λέξη «ἀπαρχή». Δηλώνει τὸν πρῶτο καὶ καλύτερο καρπό, ποὺ προμηνύει τὴ συγκομιδὴ καὶ τῶν ὑπόλοιπων. Σχολιάζει σχετικὰ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Οὐκ εἶπεν, ὅτι πρῶτοι ἐπίστευσαν, ἀλλὰ ἀπαρχὴ ἐγένον­το, δεικνὺς ὅτι μετὰ τῆς πίστεως καὶ βίον ἄριστον ἐπεδείξαντο, ὥσπερ ἐπὶ καρπῶν, πάντοθεν ἑαυτοὺς ἀξίους παρέχοντες» (ΕΠΕ 18Α, 746). Δὲν εἶπε ὅτι ἁπλῶς πίστεψαν πρῶτοι, ἀλλὰ ὅτι ἔγιναν ἀπαρχή. Γιὰ νὰ δείξει ὅτι μαζὶ μὲ τὴν πίστη ἔδειξαν καὶ ἄριστη ζωή· ὅπως συμβαίνει μὲ τοὺς καρπούς. Σὲ κάθε περίσταση φαινόταν ἡ ἀξία τους.

Αὐτὸ εἶναι ποὺ ἀναδεικνύει τὴν πρα­γματικὴ ἀξία μας· ἡ ζωή μας, ὁ βίος μας, ἡ διαγωγή μας. Ὄχι τὸ πότε προσήλθαμε στὴν πίστη, ἂν εἴμαστε ἀπὸ μικροὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἢ ἂν σὲ μεγαλύτερη ἡλικία μᾶς κάλεσε ὁ Κύριος. Σημασία ἔχει τὸ πῶς ζοῦμε· τί πνευματικοὺς καρποὺς φέρουμε· ἂν στὴ ζωή μας ἐφαρμόζουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· ἂν στὴν καθημερινότητά μας ἀποτυπώνεται τὸ Εὐαγγέλιο. Διότι, ὅπως ὁ καρπὸς δηλώνει τὴν ἀξία τοῦ δένδρου, ἔτσι καὶ ὁ ἐνάρετος βίος δείχνει τελικὰ τὴν πνευματικὴ ἀξία τοῦ πιστοῦ.

ΠΗΓΗ