ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΓΕΩΡΓΩΝ

Ἡ παροῦσα παραβολή ἀναφέρεται στό σχέδιο τῆς Οἰκονομίας, τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἑπομένως, πρόκειται περί μιᾶς διηγήσεως πού κάνει λόγο γιά τό μυστήριο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία βρίσκεται ἤδη «ἐντός ἡμῶν» (Λουκ. 17,21) καί θά ἀποκαλυφθεῖ πλήρως στό τέλος τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος, ὅταν ὁ Κύριος τῆς Ἐκκλησίας θά κρίνει «ζῶντας καί νεκρούς».

Ὁ Οἰκοδεσπότης τῆς διηγήσεως φύτευσε τόν ἀμπελώνα, τόν περιέβαλε μέ «φραγμόν» (φράκτη) γιά νά τόν προστατεύσει, ἔσκαψε «ληνόν» (πατητήρι) γιά τήν κατεργασία τῶν σταφυλιῶν καί οἰκοδόμησε «πύργον» γιά τήν ἐποπτεία τοῦ χώρου. Σέ αὐτόν τόν ἀμπελώνα ἔθεσε γεωργούς γιά νά ἐργασθοῦν μέχρι τήν περίοδο τοῦ θέρους, ὁπότε θά ἔρχονταν οἱ ἄνθρωποί του γιά τήν ἀπόδοση τοῦ λογαριασμοῦ.

Ἡ ἰδιοποίηση τῶν καρπῶν τοῦ ἀμπελώνα

Ὅμως, οἱ γεωργοί σκεπτόμενοι μέ πονηρία συνέλαβαν τούς πρώτους ἀπεσταλμένους τοῦ Οἰκοδεσπότη καί τούς κακοποίησαν, τούς «ἔδειραν», τούς «ἀπέκτειναν», τούς «ἐλιθοβόλησαν». Κακοί γεωργοί, βεβαίως, εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού δέν θέλουν νά ἀναγνωρίσουν ὅτι «ὁ ἀμπελώνας», ὁ κόσμος, ἡ ζωή, τό δῶρο τῆς ὑπάρξεως ἔχουν δοθεῖ ἀπό τόν Θεό γιά ἕναν σκοπό· γιά νά μετάσχει ὁ ἄνθρωπος στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, νά γνωρίσει, νά ἀναγνωρίσει τόν Ἐνανθρωπήσαντα Κύριο τῆς Δόξης ὡς Σωτήρα καί Λυτρωτή του, καί νά γεμίσει ὁλόκληρος ἀπό τήν ζωή, τήν χάρι, τήν ἁγιότητα, τήν δόξα καί ἀθανασία τοῦ Θεοῦ, στόν παρόντα αἰώνα καί τήν αἰωνιότητα. Ἀπεσταλμένοι τοῦ Κυρίου, στό πρῶτο στάδιο τῆς ἀποστολῆς, εἶναι οἱ Προφῆτες, οἱ Πατριάρχες, οἱ Δίκαιοι τοῦ παλαιοῦ Ἰσραήλ, τούς ὁποίους μέ πεῖσμα δέν ἀποδέχθηκε ὁ κόσμος ἀλλά τούς σκότωσε. Οἱ γεωργοί τῆς παραβολῆς ἤθελαν νά κατακρατήσουν, νά ἰδιοποιηθοῦν τούς καρπούς, δηλαδή νά ζήσουν ἀπό τίς δωρεές, τά χαρίσματα, τόν πλοῦτο τῆς καλοσύνης τοῦ Θεοῦ, χωρίς, ὅμως, νά ἀποδεχθοῦν Αὐτόν πού προσφέρει τά ἀγαθά. Ὁ Κύριος ὅμως, ὁ Ὁποῖος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. 2,4), δέν ἐγκαταλείπει τό πλάσμα Του. Συνεχῶς δεικνύει ὁδούς μετανοίας, σωτηρίας, ἐπιστροφῆς.

Ὁ Κύριος κατεργάζεται τήν σωτηρία τοῦ κόσμου

Ὁ Οἰκοδεσπότης, παρότι λυπήθηκε καί ἐξοργίσθηκε ἀπό τήν ἄδικη συμπεριφορά τῶν ἀμπελουργῶν, ἀποστέλλει νέα, σημαντικότερα πρόσωπα, πού δραστηριοποιοῦνται στήν ἐποχή τῆς Καινῆς Διαθήκης· τούς Μαθητές καί Ἀποστόλους, τούς Ἁγίους καί τούς Πατέρες, στούς ὁποίους ἔκαναν τά ἴδια· τούς δίωξαν, τούς λιθοβόλησαν, τούς θανάτωσαν. 

Τέλος, ὁ Κύριος τοῦ ἀμπελώνα ἀποφασίζει νά στείλει τόν ἴδιο τόν Υἱό Του, μήπως οἱ γεωργοί ντραποῦν τήν ἀξία Του καί τόν σεβασθοῦν.

Ὅμως, ἡ συμπεριφορά τους εἶναι ἀκόμη σκληρότερη· τόν ὁδηγοῦν ἔξω ἀπό τόν ἀμπελώνα καί τόν σταυρώνουν. Καί ἐδῶ βρίσκεται τό μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὁ Υἱός Του σταυρούμενος θυσιάζεται γιά τήν ζωή καί τήν σωτηρία τοῦ κόσμου. Στό μῖσος, τήν ἀδικία, τήν κακότητα ἀνταποδίδει ἀγάπη, συγχώρηση, στοργή. Δέν παύει νά ἀποστέλλει διαρκῶς τήν χάρι, τό φῶς, τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, τούς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, τούς καλούς γεωργούς γιά τήν μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου· γιά τήν ἐπικράτηση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τήν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου, τήν νίκη τοῦ κακοῦ, τῆς ἁμαρτίας, τοῦ διαβόλου.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀκρογωνιαῖος λίθος

Ἡ διήγηση ὁλοκληρώνεται μέ τήν ἀναφορά στό γεγονός ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι ὁ «ἀκρογωνιαῖος λίθος», δηλαδή ἡ κεφαλή τῆς οἰκοδομῆς, πού μπορεῖ νά ἀπέρριψαν σάν ἀκατάλληλο οἱ οἰκοδόμοι, ὅμως, ἐπάνω σέ Αὐτόν στηρίζεται ὅλο τό οἰκοδόμημα τῆς ζωῆς, καθότι ὁ Χριστός ἑνώνει τούς λαούς σέ μία Ἐκκλησία καί μεταβάλλει τόν κόσμο σέ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι εἶναι «ἡ ἄμπελος», τό κλῆμα, καί ἐμεῖς οἱ πιστοί «τά κλήματα», οἱ κληματόβεργες. Ἐκεῖνος πού μένει ἑνωμένος μαζί Του θά δώσει ἄφθονο καρπό, γιατί χωρίς τόν Χριστό κανείς δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε (Ἰωάν. 15,5). Ὁ Θεός γνωρίζει πῶς θά ἀντιμετωπίσει τούς ἀγνώμονες γεωργούς καί πῶς θά διαχειρισθεῖ τήν κακία τους, ἡ ὁποία σέ κάθε ἐποχή ἀντιστέκεται στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί δέν ἀποδίδει σέ Αὐτόν τίς ὀφειλές ἀπό τήν καλλιέργεια τοῦ ἀμπελώνα· τήν μετάνοια, τήν πίστη, τήν ἐλπίδα, τήν ἀγάπη. Ἄς εὐχηθοῦμε, νά παραμένουμε πάντοτε ἑνωμένοι μέ τόν Χριστό καί νά τοῦ προσφέρουμε τούς καρπούς μέ πνεῦμα εὐγνωμοσύνης καί εὐχαριστίας, τῶν πνευματικῶν μας ἀγώνων.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ