ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 Κυριακή 30ή Αὐγούστου 2026

Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου.

(Μτθ. 21, 33 – 42).

«ἤγγισεν ὁ καιρός τῶν καρπῶν» (Μτθ. 21, 34).

Τήν παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν ἀκούσαμε σήμερα στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς. Ὁ Ἰησοῦς μᾶς ὁμιλεῖ γιά ἕναν οἰκοδεσπότη, πού φυτεύει ἕναν ὡραῖο ἀμπελῶνα. Ὁριοθετεῖ τήν περιουσία του μέ σύνορα, σκάβει πατητήρι γιά τά σταφύλια, χτίζει πύργο γιά τούς ἐργάτες καί τόν παραδίδει σε κάποιους γεωργούς, γιά νά τόν καλλιεργήσουν καί στόν κατάλληλο καιρό νά ἀποδώσουν τήν πρέπουσα καρποφορία. Ἐκεῖνοι, ὅμως, θέλησαν νά κρατήσουν τόν ὡραῖο ἀμπελῶνα παράνομα καί νά τόν κάνουν δικό τους, καταχρώμενοι τήν καρποφορία, ἀλλά καί τήν ἐμπιστοσύνη πού τούς ἔδειξε ὁ οἰκοδεσπότης. Ἐνῶ εἰσῆλθαν ὡς ἐργάτες, διαχειρίζονται τήν ξένη περιουσία ὡς ἰδιοκτῆτες. Ἐνῶ ἀνέλαβαν νά δουλέψουν, γιά νά ἀποδώσουν, δουλεύουν γιά νά κατακρατήσουν αὐτά πού δέν τούς ἀνήκουν.

Ἐκτός ἀπό καταχραστές γίνονται καί φονιάδες, ἀφοῦ σκοτώνουν ὅλους τούς ἀπεσταλμένους τοῦ οἰκοδεσπότη, πού τούς στέλνει γιά νά ἀποδώσουν τά ὀφειλόμενα. Στήν κορύφωση τῆς κακότητας καί τῆς παρανομίας σκοτώνουν ἀκόμη καί τόν γιό τοῦ οἰκοδεσπότη, μέ σκοπό ὄχι μόνο νά καταχραστοῦν τούς ξένους καρπούς ἀλλά καί νά ὑφαρπάξουν τόν ἀμπελώνα, γιά νά τόν κάνουν δικό τους.

Ὁ Κύριος μᾶς λέγει αὐτή τήν παραβολική ἱστορία, γιά νά μᾶς βάλει μπροστά στις εὐθύνες πού ἔχουμε ὡς ἐργάτες τοῦ ἀμπελώνα Του. Ὁ ἀμπελώνας, γιά τόν ὁποῖο γίνεται λόγος, εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεία ἀποκάλυψη εἶναι ἕνα εὔφορο χωράφι, τό ὁποῖο παραδίδεται στούς πιστούς, γιά νά τό καλλιεργήσουν, νά καρποφορήσει καί νά δρέψουν τους καρπούς πού θά ἀποδώσουν στον Θεό. Ἡ θεϊκή ἀποκάλυψη παρομοιάζεται μέ ἀμπελώνα, διότι δέν εἶναι ἕνα περιστασιακό γεγονός. Εἶναι ἕνα γεγονός πού συνεχῶς ἐπιτελεῖται. Συνεχῶς καί ἀκατάπαυστα ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός. Γι᾽ αὐτό ἡ ἀποκάλυψή Του μοιάζει μ᾽ ἕνα τεράστιο καί καρποφόρο ἀμπέλι. Σ᾽ αὐτό τό ἀμπέλι μέ τούς γλυκούς καρπούς χωρούν ἀμέτρητοι ἐργάτες. Γιά ὅλους φτάνει ἡ καρποφορία. Ὅλοι μπορούν νά ἀπολαύσουν τούς καρπούς τῆς θείας ἀποκάλυψης.

Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ὡς γόνιμο χωράφι καρποφορεῖ πάντοτε. Δέν ὑπάρχουν ἄγονες περίοδοι στήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Ὁ πιστός πού ζεῖ μέσα στά σύνορα αὐτῆς τῆς ἀποκάλυψης, δηλαδή πού ζεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία, δρέπει τους καρπούς τῆς θεϊκῆς ἀγάπης συνεχῶς, ὅλες τῆς ἡμέρες τῆς ζωῆς του.

Ὅταν λέγει ὁ Χριστός: «ἤγγισεν ὁ καιρός τῶν καρπῶν», σημαίνει ὅτι ὅλοι ἐμεῖς ὀφείλουμε νά βρισκόμαστε σε πνευματική ἐγρήγορση, προκειμένου νά συλλέξουμε τούς καρπούς πού ἀποδίδει ἡ φανέρωση τοῦ Θεοῦ στον κόσμο. Αὐτή ἡ φανέρωση φέρνει ἀμέτρητους καρπούς. Φέρνει τήν ἐσωτερική εἰρήνη. Φέρνει τήν τριπλή ἁρμονία μέ τόν ἑαυτό μας, μέ τούς διπλανούς μας καί μέ τή φύση. Φέρνει τήν ὁλοκλήρωση τοῦ ἀνθρώπου, πού στη φανέρωση τοῦ Θεοῦ βρίσκει τόν σκοπό τῆς ζωῆς του. Φέρνει τήν ἀληθινή θεογνωσία, πού ἐλευθερώνει ἀπό κάθε ψέμα καί δοξάζει τόν ἄνθρωπο. Φέρνει τήν οὐσιαστική πληρότητα, καθώς γεμίζει ὅλα τά κενά πού βασανίζουν τήν ψυχή. Φέρνει τήν ἀπόλυτη ὀμορφιά σ' ἕναν κόσμο πού ἔχασε τά μέτρα καί τά σταθμά τοῦ ὡραίου. Φέρνει τήν ἀληθινή χαρά, ἀφού χαρά δέν ὑπάρχει χωρίς τή φανέρωση τοῦ Θεοῦ. Φέρνει τήν ἀδιάψευστη ἐλπίδα, διότι ὁ Χριστός εἶναι ἡ μοναδική ἐλπίδα τοῦ κόσμου. Φέρνει τήν ἁγιότητα, ἀφοῦ μόνο μέσα στήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ καθετί νά καθαρίζεται καί νά ἑξαγιάζεται.

Ὄταν λέγει ὁ Χριστός: «ἤγγισεν ὁ καιρός τῶν καρπῶν», σημαίνει ὅτι ἐμεῖς, πού θά συλλέξουμε αὐτούς τους καρπούς, δέν ἔχουμε δικαίωμα νά τους οἰκειοποιηθοῦμε. Οἱ καρποί ἀπό τή φανέρωση τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο δέν μᾶς ἀνήκουν. Μᾶς τους παραθέτει ὁ Κύριος, γιά νά τους συλλέξουμε καί νά τους δοκιμάσουμε, ὄχι ὅμως γιά νά τους κρατήσουμε ὡς δικούς μας. Δέν ἔχουμε δικαίωμα νά οἰκειοποιηθοῦμε ὅλ᾽ αὐτά πού χαρίζει ὁ Θεός στον κόσμο μέ τήν ἀποκάλυψή Του. Καταχρώμαστε τους καρπούς τοῦ Θεοῦ, ὅταν μετατρέπουμε τήν ἀποκάλυψή Του σε θρησκεία. Μεταστρέφουμε τή φανέρωση τοῦ Θεοῦ σε θρησκεία, ὅταν τήν ἑρμηνεύουμε μέ τή λογική καί μέ τά πάθη μας. Οἱ ἀρχηγοί ὅλων τῶν θρησκειῶν εἶναι οἱ κακοί γεωργοί, πού παρερμήνευσαν τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ καί δρέπουν τους καρπούς γιά τά δικά τους συμφέροντα καί τόν δαιμονιώδη ἐγωισμό τους.

Σέ κακό γεωργό μεταστρέφεται καί κάθε πιστός πού διαστρεβλώνει τήν ἀλήθεια τῆς θεϊκῆς φανέρωσης καί προσπαθεῖ νά παρουσιάσει ἕναν θεό δικῆς του ἔμπνευσης. Ὅλοι ὅσοι μέσα στήν Ἐκκλησία ἀναζητοῦν καταξίωση, βόλεμα, συμφέροντα καί ἀνήθικες ἱκανοποιήσεις γίνονται οἱ κακοί γεωργοί, πού προσπαθοῦν νά κάνουν δικούς τους τούς θησαυρούς τῆς πίστης, ἐνῶ τούς ἔχασαν μέ τόν ἐγωισμό, τήν ἀλαζονεία καί τήν ὑποκρισία τους.

Ὅταν λέγει ὁ Χριστός: «ἤγγισεν ὁ καιρός τῶν καρπῶν», σημαίνει ὅτι δέν μᾶς ἀπομένει πολύς χρόνος, προκειμένου νά χαροῦμε τήν καρποφορία τῆς θείας ἀποκάλυψης. Ὁ ἀμπελώνας, στόν ὁποῖο ἐνταχτήκαμε μέ τή βάπτισή μας, εἶναι ἀπέραντος, ὁ χρόνος, ὅμως, πού διαθέτουμε, εἶναι ἐξαιρετικά περιορισμένος. Νά θυμόμαστε ὅτι «ἤγγισεν ὁ καιρός τῶν καρπῶν», διότι αὐτός ὁ καιρός εἶναι πολύ σύντομος γιά τόν κάθε ἄνθρωπο.

Ἡ μικρή παρουσία μας πάνω στή γῆ εἶναι ὁ καιρός πού θά γευτοῦμε τους καρπούς τῆς φανέρωσης τοῦ Θεοῦ. Ὅσο προλαβαίνουμε, μήν ἀμελοῦμε, μήν ἀναβάλλουμε τή συγκομιδή τῆς πνευματικῆς καρποφορίας. Κάθε ἡμέρα τῆς σύντομης ζωῆς εἶναι μιά εὐκαιρία νά ἀπολαμβάνουμε τήν εἰρήνη, τή χαρά, τήν ἐλπίδα, τήν ἁγιότητα, τήν ἀλήθεια, τήν ἀγάπη, τήν πληρότητα, τήν ἀγαθοσύνη, τήν πραότητα, τή γλυκύτητα, τήν ὀμορφιά, τήν ἐγκράτεια, τή δικαιοσύνη, τήν ὑγεία καί τούς ἀμέτρητους ἀκόμη καρπούς τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ στήν ὕπαρξή μας. Μήν ἀφήνουμε αὐτούς τούς καρπούς νά χαθοῦν στή λάσπη τῆς ἁμαρτίας. Μήν ξοδεύουμε τόν χρόνο σέ μάταιες μέριμνες καί χάνουμε αὐτούς τούς ὡραίους καρπούς. Μήν προσπαθοῦμε νά νοστιμίσουμε τή ζωή μέ ἀνούσια πράγματα καί χάνουμε τήν πραγματική γεύση τῆς αἰωνιότητας, πού ξεκινάει ἀπό τώρα. Ἐάν τώρα δοκιμάσουμε ἀπό τήν καρποφορία τῆς θείας φανέρωσης, σίγουρα αὐτούς τους καρπούς θά μᾶς τούς χαρίσει ὁ Κύριος καί στήν αἰωνιότητα, ἐκεῖ πού ἀδιάσπαστα θά κοινωνάει μαζί μας.

«Ἤγγισεν ὁ καιρός τῶν καρπῶν» σημαίνει ὅτι ἦλθε ἡ ὥρα τῆς καρποφορίας. Νά καταλάβουμε ὅτι τό ἀμπέλι τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ φανέρωσή Του. Νά ξέρουμε ὅτι πάντοτε εἶναι καιρός καρποφορίας. Νά μή κλέψουμε ποτέ κάτι πού δέν μᾶς ἀνήκει. Νά μή ἀμελήσουμε νά συλλέξουμε τούς καρπούς πού τώρα θά δοκιμάσουμε, ἀλλά στό μέλλον θά μᾶς χαριστοῦν. Νά χαροῦμε μέ τά σταφύλια τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι τά «σταφύλια τῆς ὀργῆς». Εἶναι ἡ εὐλογημένη καρπογονία, ἡ ἀειφόρος εὐκαρπία, πού κάνει τούς ἐργάτες πρίγκιπες καί τούς γεωργούς κληρονόμους. Ἄς πνίξουμε τόν ἐγωισμό μας, γιά νά ἀξιωθοῦμε αὐτῆς τῆς αἰώνιας δωρεᾶς ἀπό τόν Οἰκοδεσπότη τοῦ σύμπαντος, στόν Ὁποῖο ἀνήκει ὅλη ἡ δύναμη καί ἡ δόξα. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ