ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Απόστολος: Α΄ Κορ. ιστ΄ 13-24

Ευαγγέλιον: Ματθ. κα΄ 33-42

30 Αυγούστου 2026

“Άνθρωπός τις ην οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε…”. Κάποιος οικοδεσπότης φύτεψε αμπέλι, έφτιαξε πύργο και ληνό, έβαλε φράχτη, το μίσθωσε σε γεωργούς και έφυγε. Όταν πλησίασε ο καιρός της σοδειάς, έστειλε τους υπηρέτες του να πάρουν τους καρπούς. Όμως οι γεωργοί αφού συνέλαβαν τους υπηρέτες, άλλον τον έδειραν, άλλον τον σκότωσαν κι άλλον τον λιθοβόλησαν. Αργότερα έστειλε και άλλους υπηρέτες περισσότερους από τους πρώτους και έκαναν και σ’αυτούς τα ίδια. Ύστερα απέστειλε σ’αυτούς τον γιο του, λέγοντας: “θα ντραπούν τον γιο μου”. Κι όταν είδαν τον γιο, είπαν μέσα τους: “Αυτός είναι ο κληρονόμος, ας τον σκοτώσουμε και ας πάρουμε την περιουσία του”.

Κι αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και τον σκότωσαν.

Και τότε ρώτησε ο Χριστός τους ακροατές του, κυρίως τους Γραμματείς και Φαρισαίους, την πνευματική ηγεσία των Ιουδαίων:

“Όταν έλθει ο ιδιοκτήτης, τι πρέπει να κάνει με τους γεωργούς;” Και αυτοί απάντησαν εκφέροντας την καταδικαστική απόφαση, πως με τον χειρότερο θάνατο θα εξολοθρεύσει τους κακούς αυτούς γεωργούς και θα μισθώσει σε άλλους γεωργούς το αμπέλι, για να δώσουν τους καρπούς στην κατάλληλη εποχή. Πράγματι αυτό επακολούθησε αφού ήρθαν οι Ρωμαίοι και κατέστρεψαν την Ιερουσαλήμ και εξολόθρευσαν τους Ιουδαίους και ο Κύριος παρέδωσε το αμπέλι του, δηλαδή τον νέο Ισραήλ της χάριτος, στους Αποστόλους και τους διαδόχους τους για να το καλλιεργούν καρποφόρα.

Στην παραβολή μιλώντας ο Χριστός για το φυσικό αμπέλι, εννοούσε κάποιο ωραίο πνευματικό αμπέλι, που φύτεψε ο μεγάλος οικοδεσπότης, ο Θεός, δηλαδή τον Ισραηλιτικό λαό. Μέσα σ’έναν κόσμο, που τον είχε ρημάξει η άγνοια, η πλάνη και η διαφθορά, υπήρχε ένα κομμάτι γης, όπου διετηρείτο η φυτεία του αληθινού Θεού.

Ήταν το αμπέλι του Θεού.

Γύρω-γύρω από το αμπέλι αυτό υπήρχε κάποιος φραγμός, ένας φράχτης. Ήταν ο Μωσαϊκός Νόμος. Ήταν οι εντολές του Θεού, οι διατάξεις της Παλαιάς Διαθήκης. Είχαν φραγμό και περιορισμό οι Ισραηλίτες. Δεν μπορούσαν να κάνουν ότι ήθελαν. Είχαν πρώτα-πρώτα τον Θεόδοτο φραγμό του Δεκαλόγου, τις Δέκα Εντολές, και κατ’επέκταση πολλές άλλες απαγορευτικές διατάξεις του Νόμου.

Αν και ο Ισραηλιτικός λαός ήταν αμπέλι του Θεού, πολλές φορές οι Ισραηλίτες πήδαγαν τον φράχτη του Θεού και πήγαιναν στα άγονα χωράφια της ειδωλολατρίας, ή φόνευαν τους απεσταλμένους του Θεού, τους Διδασκάλους και τους Προφήτες, που έρχονταν να ζητήσουν καρπούς από το αμπέλι του Θεού, δηλαδή υπακοή και εφαρμογή των εντολών Του.

Υπεύθυνοι για την καλλιέργεια του αμπελιού ήταν οι Αρχιερείς, οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Αφού λοιπόν στους απεσταλμένους δεν παρέδωσαν καρπούς στο τέλος έστειλε τον γιο Του, δηλαδή τον φιλάνθρωπο Χριστό και Τον σταύρωσαν έξω από την πόλη. Τελειώνοντας ο Χριστός την παραβολή, προδιέγραψε την τύχη των Ιουδαίων και τους είπε: “Θα σας πάρω την Συναγωγή και θα δώσω στα έθνη και στον λίγο Ισραηλικό λαό που απομένει, την αγία Εκκλησία”.

Αυτό το νέο αμπέλι που φύτεψε η δεξιά του Υψίστου είναι η Εκκλησία του Χριστού. Όταν λειτουργεί ο Επίσκοπος τον ακούμε να λέει: “Κύριε, Κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε και επίσκεψαι την άμπελον ταύτην, και κατάρτισαι αυτήν, ην εφύτευσεν η δεξιά σου”. Ο ίδιος ο Χριστός ονόμασε τον εαυτό του “άμπελο”. “Εγώ ειμί η άμπελος, υμείς τα κλήματα”. (Ιωαν.ιε’5). Ο Χριστός είναι ο κορμός της αμπέλου, από τον οποίο ξεκινούν τα κλήματα, δηλαδή οι Απόστολοι και οι Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας. Και τα κλήματα αυτά ξαπλώθηκαν παντού. Το αμπέλι της Εκκλησίας άπλωσε τους κλώνους του μέχρι τα πέρατα του κόσμου.

Η Εκκλησία είναι αμπέλι, που ποτίστηκε με το τίμιο Αίμα του Χριστού μας και το αίμα εκατομμυρίων Μαρτύρων και Αγίων. Και το αμπέλι αυτό της Εκκλησίας έχει φραγμό. Και ο φραγμός της Εκκλησίας είναι το Ευαγγέλιο και οι ιεροί Κανόνες. Όποιος διδάσκει αντίθετα από ό,τι λέει το Ευαγγέλιο και οι ιεροί Κανόνες, βγαίνει έξω από το αμπέλι της Εκκλησίας και επομένως χάνει τη σωτηρία του. Και η ψυχή μας επίσης είναι ένα αμπέλι προς καλλιέργειαν.

Καλλιεργούμεθα μέσα στην Εκκλησία ποικιλοτρόπως. Όσο έχουμε καιρό, ας μετανοήσουμε και ας αγωνισθούμε για να μείνει άθικτο το αμπέλι της ψυχής, και να δοξάζεται ο Θείος Φυτουργός και Αμπελουργός.

† Επίσκοπος Αρσινόης Παγκράτιος

ΠΗΓΗ