Ἡ θεραπεία τῆς συγκύπτουσας

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 6 Δεκεμβρίου 2020, Ι΄ Λουκᾶ (Λκ. ιγ΄ 10-17)

1. ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ

Κά­ποι­ο Σάβ­βα­το ὁ Κύ­ριος, ὅπως συνήθιζε, δίδασκε σέ μία ἀπ’ τίς συναγωγές. Ἀνάμεσα στό πλῆθος μόλις πού ξεχώριζε μία γυναίκα σκυμμένη διαρκῶς μέ κυρ­τω­­­μένο τό σῶμα της τόσο πολύ πού δέν μποροῦσε κα­θό­λου νά σηκώσει ὄρθιο τό κεφάλι της. Βασανιζόταν ἡ δύστυχη δεκοκτώ ὁλόκληρα χρόνια ἀπό σατανική ἐν­έρ­γεια. Ὅταν λοιπόν τήν εἶδε ὁ Κύριος, τῆς φώναξε: Γυ­ναίκα, εἶσαι ἐλευθερωμένη ἀπό τήν ἀρ­ρώ­στι­α σου. Ἅπλωσε πάνω της τά χαριτόβρυτα χέρια του καί τήν ἴδια στιγμή ἔγινε καλά, σηκώθηκε ὁλόρθη καί εὐθυ­τε­νής καί δόξαζε τόν Θεό γιά τή θεραπεία της.

 Ἄγρυπνος ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας!

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 6 Δεκεμβρίου 2020, τοῦ Ἁγίου Νικολάου (Ἑβρ. ιγ΄ 17-21)

1. Ὁ ἅγιος Νικόλαος

«Κανόνα πίστεως», «εἰκόνα πραότητος» καὶ «ἐγκρατείας διδάσκαλον» τὸν ὀνομάζει ἡ Ἐκκλησία μας. Ὁ λόγος γιὰ τὸν μεγάλο καὶ θαυματουργὸ Ἅγιο ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα, τὸν ἅγιο Νικόλαο, τὸν ὑπερασπιστὴ τῶν πτωχῶν καὶ προστάτη τῶν θαλασσοδαρμένων.

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2020

Ι΄ ΛΟΥΚΑ 

(Λουκ. ιγ΄ 10-17) (Εβρ. ιγ΄ 17-21)

Ουράνιες ενατενίσεις

«Γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου»

Ο άνθρωπος στην κατά φύση κατάστασή του δεν μπορεί παρά να αναζητεί την αγάπη του Θεού. Σε μια διάσταση που αισθάνεται ότι καταξιώνεται η ύπαρξή του και αποκτά μια μοναδική πληρότητα. Και αυτό, όσο κι αν οι δυσκολίες και οι δοκιμασίες της ζωής ξεδιπλώνονται καθημερινά σε κάθε βήμα και σε κάθε στιγμή. Η περίπτωση ακριβώς της συγκύπτουσας γυναίκας, την οποία μάς παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, επιβεβαιώνει την αλήθεια αυτή και την αναδεικνύει σε υψιπετείς ενατενίσεις.

Η δοκιμασία της γυναίκας

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 06 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2020

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. ιγ΄ 10 - 17)

 6 Δεκεμβρίου 2020

Πολλὲς εἶναι οἱ ἀσθένειες ποὺ ταλαιπωροῦν ἀδιάκοπα τὴν φθαρτὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν ὁδηγοῦν στὴν ἀπόγνωση καὶ στὴ δυστυχία. Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ δὲν θὰ γευθεῖ ποτὲ τὴν πικρία κάποιας μικρῆς ἢ μεγάλης ἀρρώστιας κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του καὶ δὲν θὰ λαχταρήσει νὰ γιατρευθεῖ καὶ νὰ ἀπαλλαγεῖ ὁριστικὰ ἀπὸ τὶς κακουχίες της.

Κυριακή Ι’ Λουκά, 

Ευαγγ. Ανάγνωσμα: Λουκ. ιγ΄ 10-17 (06-12-2020)

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα αναφέρεται στη θεραπεία της συγκύπτουσας γυναίκας. Τη διήγηση του θαύματος αυτού, τη διασώζει μόνο ο ευαγγελιστής Λουκάς. Μέσα από το κείμενο εξιστορείται ένα πραγματικό γεγονός στο οποίο βλέπουμε και μία πολύ παραστατική εικόνα της ιστορίας της ανθρωπότητος. ΄΄Κυρτωμένη από το βάρος της αμαρτίας η ανθρωπότητα, με το βλέμμα στηλωμένο μόνο στα γήινα, ανορθώθηκε και ανέβλεψε προς τον ουρανό με την ενανθρώπηση του Κυρίου’’. Η Εκκλησία όρισε να διαβάζεται σταθερά κάθε χρόνο, την τρίτη Κυριακή προ των Χριστουγέννων.

 Αγίου Νικολάου Επ. Μύρων

Αποστ. Ανάγνωσμα: Εβρ. ιγ΄, 17-21 (06-12-2020)

Μία από τις μεγαλύτερες μορφές εκκλησιαστικών ηγετών τιμά και εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας, τον Άγιο Νικόλαο, Αρχιεπίσκοπο Μύρων της Λυκίας. Η ζωή του γεμάτη αγιότητα και ευαγγελικές αρετές. Όλος ο βίος του είναι «ευωδία Χριστού». Ανεδείχθη όντως «ηγούμενος» και «καλός ποιμένας», δηλ. πνευματικός ηγέτης των Ορθοδόξων. Γι’ αυτό και το Αποστολικό ανάγνωσμα που διαβάζεται σήμερα συνιστά στους πιστούς να υπακούουν στους πνευματικούς τους ηγέτες, ένας από τους οποίους ήταν, όπως είπαμε και ο Άγιος Νικόλαος.

 ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ

Απόστολος: Εβρ. ιγ΄17-21

Ευαγγέλιο: Λουκ. ιγ΄10-17

6 Δεκεμβρίου 2020

Για να αντικρύσουμε τις ευεργεσίες, τις ευλογίες και τα θαύματα του Χριστού, που απλόχερα παρέχει στον κόσμο, καλούμαστε εμείς οι Χριστιανοί να ανοίξουμε όχι τα αισθητά, τα μάτια του σώματος, αλλά τα μάτια της ψυχής μας. Ιδιαίτερα ο Θεός μέσα στον ιερό χώρο της Εκκλησίας σκορπά στους πιστούς τη Χάρη Του και τους προσανατολίζει στα σωτήρια διδάγματά της.

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ

(Μνήμη Αγίου Νικολάου)

6 Δεκεμβρίου 2020

Πρώτη Κυριακή του Δεκεμβρίου αγαπητοί μου αδελφοί, τυχαίνει φέτος να συμπίπτει με τη μνήμη του τόσο λαοφιλούς αγίου Νικολάου, ενός αγίου  του οποίου ο βίος εμπνέει για αιώνες όλους τους Χριστιανούς.  Ο άγιος Νικόλαος γεννήθηκε και ανδρώθηκε την περίοδο των μεγάλων διωγμών της πίστεώς μας αλλά τον χαρίτωσε το Ιησούς Χριστός να ζήσει και στην περίοδο όπου η πίστη μας, με προστάτη τον Μέγα άγιο Κωνσταντίνο εδραιώθηκε και έγινε κτήμα όλης της οικουμένης. Η ειρήνη που προσέφερε ο Μέγας Κωνσταντίνος στην Εκκλησία, δεν άφησε τον Άγιο Νικόλαο να εφησυχάσει, αλλά ανέπτυξε όλες θα λέγαμε τις διαστάσεις της πνευματικής ζωής που ο κάθε χριστιανός μπορεί, βασισμένος στην αγιοπνευματική εμπειρία να αναπτύξει. Δεν είναι τυχαίο ότι τον Άγιο Νικόλαο τον θεωρούμε και κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος και εγκρατείας διδάσκαλο.

 6 Δεκεμβρίου 2020, ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΛΟΥΚΑ ( Εβρ. ιγ’ 17 – 21)

«Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καί ὑπείκετε».

Ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει και προτρέπει  τους χριστιανούς να έχουν εμπιστοσύνη και να κάνουν υπακοή στους πνευματικούς προϊσταμένους τους. Και, ασφαλώς, εννοεί εδώ κατά πρώτο λόγο εκείνους, οι οποίοι προΐστανται στο κατηχητικό έργο, αλλά και, γενικότερα, αυτούς, οι οποίοι ασκούν την πνευματική και ποιμαντική διακονία μέσα στην Εκκλησία. Πιο, απλά, εννοούνται εδώ οι κληρικοί, ιδιαιτέρα εκείνοι, που φέρουν το βαθμό του πρεσβυτέρου και του επισκόπου.

 « Ὁ τῶν Μυρέων φρουρός ... »

Ἡ εὐλογημένη Πατρίδα μας, περιβρέχεται ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον ἀπό τήν θάλασσα, τήν θάλασσα στήν ὁποία "πλοῖα διαπορεύονται" μεταφέροντας ἀγαθά καί πολιτισμό, καθιστώντας προσβάσιμη τήν ἐπικοινωνία μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Ἀκριβῶς γιά τό λόγο αὐτό, ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ταυτίστηκε μέ τή ζωή τῶν ναυτικῶν μας, κατέστη ὁ ἀχώριστος σύντροφός τους στά ταξίδια τους, οὐράνιος ἐγγύησης τῆς ἀσφαλοῦς ἐπιστροφῆς τους, στίς οἰκογένειές τους.

Κυριακή Ι΄ Λουκά

Οικονόμου Νικολάου Πάτσαλου

«Ευχαριστιακή Αφή Σωτηρίας»

Δεκάτη Κυριακή του Λουκά και όλο και πλησιάζουμε τη μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων. Ο Κύριος της Δόξης στη σημερινή ευαγγελική περικοπή πάλιν καὶ πολλάκις συμπεριφέρεται ως Παγκόσμιος Ιατρός Ψυχών τε και Σωμάτων.

 ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ»

Δεκέμβριος 2020

«Μύροις, παροικήσας αἰσθητῶς, μύρον ἀληθῶς ἀνεδείχθης Πάτερ Νικόλαε καί μυρίζεις τά σύμπαντα» εἶναι τά λόγια τοῦ ὑμνογράφου τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσοι ὕμνοι καί ἄν ἀφιερωθοῦν πρός τόν ἑορταζόμενον μέγαν Ἱεράρχην, τόν ἐπίσκοπον τῶν Μύρων τῆς Λυκίας, τόν Ἅγιον Νικόλαον τόν θαυματουργόν, δέν θά ἦταν ἱκανοί νά ὑμνήσουν δεόντως τήν μεγάλη αὐτή προσωπικότητα. Διότι πρόκειται περί φυσιογνωμίας, ἡ ὁποία ἰδιατέρως διαλάμπει στό πνευματικό στερέωμα. Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ τόν ὀνομάζει ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας μας.

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΒΡΕΦΟΥΣ

π. Δημητρίου Μπόκου 

Ἀκούμπησε τὸ φορτίο μὲ τὰ ξύλα στὸν ὀγκόλιθο ποὺ ἐξεῖχε στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου. Ὁ ἀνήφορος τῆς ἔκοψε τὰ πόδια. Κοντοστάθηκε νὰ πάρει ἀνάσα, σκούπισε μὲ τὴν ποδιὰ τὸ ξαναμμένο της πρόσωπο. Ἀμνοεριφάκια παιχνιδιάρικα, λιγοστά, μετρημένα στὰ δάχτυλα τῆς μιᾶς χειρὸς – τὸ μικρό της ποίμνιο - τὴν προσπέρασαν ἀνυπόμονα κι ἔτρεξαν βιαστικὰ γιὰ τὸ στέκι τους. Ὁ ἥλιος, ξεφεύγοντας γιὰ μιὰ μονάχα στιγμὴ ἀπ’ τὰ πυκνὰ σύννεφα, ἔστειλε τὸ τελευταῖο χάδι του στὴ γῆ καὶ βούτηξε πρὸς τὴ δύση χλωμός.

 Ἡ προσδοκία τῶν Ἐθνῶν

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὡς Θεάν­θρω­πος εἶναι μοναδικός καί ἀσύγ­κρι­τος, ὅπως ἀποδεικνύεται σέ ὅλη τήν ἐπίγεια ζωή του. Εἶναι ὁ μό­νος πού ἦταν γνωστός καί ἀνα­με­νό­με­νος πρίν ἀκόμη ἀπό τήν ἐμφάνισή του στή σκηνή τῆς Ἱστορίας. Ὑποσχέθηκε τήν ἔλευσή του ἀ­μέ­σως μετά τήν πτώση τῶν πρωτοπλά­στων μέ τό γνωστό «πρω­τευαγ­γέ­λιον» (βλ. Γέ 3,15). Ὑπῆρξε ὄντως ἡ «προσ­δοκία ἐθνῶν» (Γέ 49,1), ὅλου τοῦ κόσμου. Γι’ αὐτό ἡ νοσταλγία καί ἡ λα­χτάρα ὁλόκλη­ρης τῆς ἀνθρωπό­τητας προσανατο­λίσθηκε πρός τό μέλλον, στήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν ἀνασύνδεση μαζί του καί τή λύτρωσή της. Ἡ προσ­μονή αὐτή ἄφησε ἔν­τονα ἴχνη σέ ὅλο τόν κό­σμο, σέ Ἀ­να­το­λή καί Δύση, ἰ­δι­αί­τερα ὅ­μως στούς Ἰ­σρα­ηλῖ­τες. Οἱ θεόπνευστοι προφῆτες ἐ­κεῖ κηρύττουν τό­σο ἔν­τονα καί μέ βεβαι­­ότητα τήν ἔλευ­ση τοῦ Μεσ­σία Χριστοῦ, σάν νά πρόκειται γιά ἤδη βιωμένη πρα­­γ­­­μα­τικό­τητα.

Αλεξανδρινό = ”Δώρο στο Χριστό” (ένα συγκινητικό διήγημα)

Εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος γιόρταζε τα Χριστούγεννα με περισσότερη κατάνυξη.

Σ’ ένα μακρινό χωριό, λοιπόν, ο παπάς έκανε κάθε χρόνο μια φάτνη στη μέση της εκκλησίας, την παραμονή των Χριστουγέννων.

Οι κάτοικοι πήγαιναν πρώτα πρώτα στην εκκλησία, για ν’ ακούσουν τη θεία λειτουργία, γονάτιζαν κι άναβαν το κεράκι τους μπροστά στη φάτνη. Κάθε κεράκι έπρεπε να σβήσει από μόνο του, λιώνοντας σιγά σιγά, γι’ αυτό γύρω από τη φάτνη ήταν αμέτρητα κεράκια, όσα και οι πιστοί, κι η εκκλησία λαμποκοπούσε κι έφεγγε σαν να ήταν ο ήλιος μέσα της. Όταν η λειτουργία τελείωνε, ο κόσμος πήγαινε στα γύρω κεντράκια, για να φάει και να πιει, να γλεντήσει τη χαρά του για τη γέννηση του Χριστού.

Οι χωριανοί άρχιζαν τις προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα εβδομάδες πριν.

Αυτά είναι Χριστούγεννα

του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη

Στις μεγάλες πόλεις σημειώνεται η απόλυτη αντίθεση. Ζεστή ατμόσφαιρα στα μαγαζιά και στα εστιατόρια και έξω από τις πόρτες και τα παράθυρά τους άστεγοι, νηστικοί και παγωμένοι άνθρωποι. Χαμόγελα στους ανέμελους θαμώνες τους και έξω άνθρωποι απογοητευμένοι σχεδόν «ημιθανείς». Άνθρωποι που αναζητούν «το πνεύμα των Χριστουγέννων» και άλλοι που είναι μόνοι τους «χριστοί», αλλά αόρατοι για τους πρώτους.

Λιβάνι, Σμύρνα και Χρυσός: Τι συμβολίζουν τα Τίμια Δώρα;

Το Λιβάνι ήταν ένα άρωμα που χρησιμοποιούσαν οι Ιουδαίοι και σαν δώρο συμβόλιζε πως ο Χριστός θα γινόταν αγαπητός.

Το χρυσάφι ήταν το αγαθό των Βασιλιάδων, πράγμα που συμβόλιζε την ιδιότητα ως Βασιλιά που έχει ο Χριστός για τους Χριστιανούς.

Η νηστεία προστατεύει τά νήπια, σωφρονίζει τό νέο, κάνει σεβαστό τό γέροντα.”

Μέγας Βασίλειος

«Η νηστεία γεννᾶ τούς προφῆτες, δυναμώνει τούς δυνατούς. Ἡ νηστεία κάνει σοφούς τούς νομοθέτες· εἶναι τό καλό φυλαχτό τῆς ψυχῆς, ὁ πιστός σύντροφος τοῦ σώματος, τό ὅπλο γι᾿ αὐτούς πού ἀριστεύουν, τό γυμναστήριο γιά τούς ἀθλητές.

Αὐτή ἀποκρούει πειρασμούς, αὐτή προετοιμάζει γιά τήν ἀπόκτηση εὐσέβειας· εἶναι σύντροφος τῆς νήψεως καί δημιουργός τῆς σωφροσύνης.

Στούς πολέμους φέρεται μέ γεναιότητα, ἐν καιρῷ εἰρήνης διδάσκει τήν ἡσυχία. Ἁγιάζει τόν Ναζιραῖο καί τελειοποιεῖ τόν ἱερέα».

Χριστουγεννα σημαινει..........

Χριστουγεννα σημαινει, πως ψαχνω τον αδερφο μου. Εσενα που με αδικησες. Εσενα που με κατακλεψες. Εσενα που μου χρωστας και δε μου δινεις. Εσενα που ξεπουλησες την αδελφικη αγαπη για να εχεις ενα χωραφι παραπανω. Ενα σπιτι παραπανω, για να ωφεληθουν τα παιδια σου και να ζουν σαν αρχοντες. Και να αδικηθουν τα δικα μου και να ζουν σε νοικιασμενα υπογεια.

Χριστουγεννα σημαινει πως σε περιμενω αδερφε μου, να ερθεις να παραγραψουμε ολα τα χρεη για να παραγραψει και ο Χριστος τα δικα μας.

Αργησα να καταλαβω τα παραξενα μυστικα Του.:

Πως θα ένιωθες άραγε αν κοιτούσες τον Χριστό στα μάτια και σου έλεγε αυτά τα λόγια;

Όπως θα ξέρεις, πλησιάζουμε ξανά στην ημερομηνία των γενεθλίων μου. Κάθε χρόνο γίνεται γιορτή προς τιμή μου, έτσι και φέτος.

Αυτές τις μέρες ο κόσμος κάνει πολλά ψώνια, γίνονται διαφημίσεις μέχρι και στο ράδιο, την τηλεόραση και παντού κανείς δεν μιλά για κάτι άλλο εκτός από το τι λείπει μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα...

Είναι ευχάριστο να ξέρω ότι τουλάχιστον μία μέρα τον χρόνο κάποιοι με σκέφτονται.

25η Δεκεμβρίου! Η πρώτη και μοναδική Ανατολή!

25η Δεκεμβρίου ξανά!

Η γιαγιά μας κάθε Δεκέμβρη μας έλεγε πως η πιο φωτεινή νύχτα της χρονιάς είναι η νύχτα των Χριστουγέννων! Γιατί οι Άγγελοι είναι όλοι στη γη! Τα σπίτια, τα βουνά, οι σπηλιές, οι ουρανοί, οι δρόμοι, τα πάντα φωτίζονται από ολοφώτεινους αγγέλους.

Όμως........έλεγε η γιαγιά........μόνο αυτοί που αγαπάνε βλέπουν το φως!

Μου πήρε πολύ χρόνο για να καταλάβω τα λόγια της!

Τωρα ξερω.........

Τα βάζουν μερικοί με Θεό για τα 14.000 σφαγιασθέντα νήπια. ''Τι έφταιγαν τα καημένα;''

Άφησε ο Θεός τον Ηρώδη να κάνει τη δουλειά του. Του έδωσε και χρόνο να μετανοήσει. Και λένε μερικοί .....''τι έφταιγαν τα καημένα τα νήπια. Κρίμα!''

Σοβαρά; Κακώς έκανε ο Θεός δηλαδή και τα έκανε Αγίους από τότε και τους εορτάζουμε;

“Τά Χριστούγεννα ἑνός ἀγοριοῦ”

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

…Κάπου, κάποτε, ἀκριβῶς παραμονές Χριστουγέννων, συνέβη σέ μία τεράστια πόλη καί μέ τρομερή παγωνιά.

Ἔχω τήν ἐντύπωση, λοιπόν, ὅτι ὑπῆρχε στό ὑπόγειο ἕνα ἀγόρι, ὅμως πολύ μικρό ἀκόμα, ἔξι χρονῶν ἤ μπορεῖ καί μικρότερο. Αὐτό τό ἀγόρι ξύπνησε τό πρωί μέσα σέ ἕνα ὑγρό, κρύο ὑπόγειο.

Φοροῦσε κάτι σάν ρομπάκι καί τουρτούριζε. Ἡ ἀνάσα του ἔβγαινε ἀπό τό στόμα του σάν ἄσπρος ἀχνός, κι ἐκεῖνο, καθισμένο πάνω σέ ἕνα σεντούκι στή γωνίτσα, διασκέδαζε παρατηρώντας την νά πετάει καί νά χάνεται.

Από εκείνη τη νύχτα...........

Από εκείνη τη νύχτα και έπειτα, να θυμάσαι ότι όλα έγιναν δυνατά. Από τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός, όλα έγιναν φωτεινά. 

Αυτό να το θυμάσαι...Κάθε φορά που τα εμπόδια θα σε λυγίζουν, κάθε φορά που το σκοτάδι της θλίψης θα σε πνίγει, να θυμάσαι εκείνη τη νύχτα την ξεχωριστή.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΗ ΦΤΩΧΟΓΕΙΤΟΝΙΑ 

Της Κατερίνας Παναούση

Είναι παραμονή Χριστουγέννων και το χιόνι πέφτει πυκνό. Κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρό μου. Είναι τόσο όμορφο το κάτασπρο τοπίο. Μέσα κάνει ζέστη κι εγώ σκέφτομαι ότι έξω κάνει πολύ κρύο. Τι να κάνουν οι φτωχές οικογένειες άραγε;

Η θεία ελεημοσύνη

Ένα θαυμαστό περιστατικό που συνέβη τα Χριστούγεννα του 1987.

Δεκέμβριος του '87...

Περπατά στο δρόμο ένας χριστιανός.

Έξω από μια εκκλησία ένας ζητιάνος σχεδόν γυμνός, παραμονές των εορτών, χειμώνας, σαρακοστή Χριστουγέννων είπαμε, το κρύο τσουχτερό, κρυώνει.

Τον βλέπει ο χριστιανός, τον λυπάται, βγάζει από πάνω του το μάλλινο χοντρό σακάκι και το βάζει στο ζητιάνο.

Ο Χριστός κοντά στα άλλα που έπαθε για τον Άνθρωπο, ΕΠΑΘΕ και ΑΠΟΓΡΑΦΗ. Ενα "ξεχασμένο" σωτηριολογικό γεγονός, με βαθιά θεολογική προέκταση.

Γράφει ο Στ. Σάκκος:

"Οι Ρωμαίοι, όταν αποτελούσαν κράτος μόνοι τους, έκαναν απογραφή κάθε πέντε χρόνια. Όταν κατέκτησαν λαούς πολλούς και έγιναν μία αχανής αυτοκρατορία, επειδή ήταν δύσκολο να διοργανώνουν απογραφή κάθε πενταετία, τριπλασίασαν το διάστημα και το έκαναν δεκαπενταετία.

Κόντογλου: "Αδέρφια μου! Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθειά μας..."

«Αδέρφια μου. Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθειά μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγιελιώσαστε με τα ξένα κι άνοστα  πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού. Μην κάνετε επιδείξεις. «Ευφράνθητε εορτάζοντες». Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: «Και  βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε, στην εκκλησίαν τρέξετε με προθυμίαν μπήτε, ν’ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν και με πολλήν ευλάβειαν την Θείαν Λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρό σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε. Δώστε και κανενός φτωχού όστις να υστερήται». Αθάνατη ελληνική φυλή!

25 του Δεκέμβρη......

Ηρθαν και φέτος τα Χριστούγεννα. Για να τα χαρώ στην αληθινή τους διάσταση πρέπει ν 'αδειάσω απ'ό,τιδήποτε ανούσιο. Έτσι θα'χω περισσότερες πιθανότητες να πλησιάσω τον Νεογέννητο Μεσσία. Ν'ακούσω το "Ωσσανά εν τοις Υψίστοις".

Μοναχὰ ὁ ὀρθόδοξος χριστιανὸς γιορτάζει τὰ Χριστούγεννα πνευματικά

κυρ Φώτης Κόντογλου

Μοναχὰ ὁ ὀρθόδοξος χριστιανὸς γιορτάζει τὰ Χριστούγεννα πνευματικά, κι ἀπὸ τὴν ψυχὴ του περνᾶνε ἁγιασμένα αἰσθήματα, καὶ τὴ ζεσταίνουνε μὲ κάποια θέρμη παράδοξη, ποὺ ἔρχεται ἀπὸ ἕναν ἄλλο κόσμο, τὴ θέρμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατὰ τὸν ἀναβαθμὸ ποὺ λέγει:

«Ἁγίῳ Πνεύματι πάσα ψυχὴ ζωοῦται, καὶ καθάρσει ὑψοῦται, λαμπρύνεται τῇ τριαδικῇ μονάδι, ἱεροκρυφίως».