ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 Κυριακή 2α Ἀυγούστου 2026

Κυριακή Θ΄ Ματθαίου.

(Μτθ. 14, 22 – 34).

«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μή φοβεῖσθε» (Μτθ. 14, 27).

Τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς μᾶς μεταφέρει ἀρχικά στό πολλαπλασιασμό τῶν ἄρτων καί τῶν ψαριῶν, γιά νά μᾶς μεταφέρει μετά σέ ἕνα ἄλλο μεγάλης σημασίας γεγονός: τόν Κύριο Ἰησοῦ νά περπατᾶ πάνω στό νερό τῆς λίμνης τῆς Γεννησαρέτ. Οἱ μαθητές τοῦ Κυρίου δέν ἔχουν πιάστεί στά χέρια μέ τό μεγάλο θαῦμα τῶν ἄρτων. Μόλις λίγο πρίν ἔφαγαν τό ἄφθονο φαγητό πού τούς εἶχε χαρίσει ὁ Ἰησοῦς. Ἔπρεπε, λοιπόν, νά εἶναι γεμάτοι ἀπό εὐγνωμοσύνη καί τήν ἄνεση πού δίνει ἡ πίστη. Ὅμως ὁ Κύριος, παρ’ ὅλο πού τούς ἔδωσε τή μεγάλη αὐτή χάρ- ρη, τούς εἰδοποιεῖ γιά νά μήν ὑπολογίσουν τίποτα αἰσθητό καί πρόσκαιρο. Ὁμολογεῖ, μέ ἄλλα λόγια, πώς αὐτός εἶναι ὁ Κύριος τῆς ὕπαρξης καί ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Ὁ εὐαγγελιστής μᾶς λέγει ὅτι οἱ μαθητές πηγαινοῦσαν μ’ ἕνα πλοιάριο στήν ἀπέναντι ἀκτή, στόν τόπο πού τούς εἶχε ὑποδείξει ὁ Κύριος. Ἡ θάλασσα ἦταν ταραγμένη. Τό μικρό τους σκάφος κινδύνευε ἀπό τά μανιασμένα κύματα καί τόν ἀντίθετο ἄνεμο. Τότε ὁ Ἰησοῦς, ἀφού ἔλυσε τούς ὄχλους, ἀνεβαίνει στήν πλαγιά τοῦ ὄρους, γιά νά προσευχηθεῖ. Ἀργά τή νύχτα, στήν τέταρτη νυχτερινή φυλακή, πηγαίνει πρός αὐτούς περπατώντας πάνω στά νερά. Οἱ μαθητές ταράσσονται στήν ἀρχή, γιά ὅτι νόμιζαν πώς βλέπουν φάντασμα. Ὁ Κύριος ὅμως τούς μιλάει καί τούς λέει: «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μή φοβεῖσθε». Ἡ καρδιά τους γαληνεύει καί ὁ Πέτρος ζητάει νά πάει κοντά Του πάνω στά κύματα.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει γιά αὐτό τό θαῦμα ὅτι ὁ Κύριος δέν ἔπαψε νά ἐργάζεται καί νά δείχνει τήν θεϊκή Του δύναμη οὔτε μέρα οὔτε νύχτα. Ὁ Χριστός, ἐπειδή εἶναι Θεός, δέν περιορίζεται ἀπό κανένα φυσικό νόμο. Περπατᾶ πάνω στά νερά, γιά νά δείξει ὅτι ὅλη ἡ δημιουργία ὑποτάσσεται σέ Ἐκεῖνον. Ὅταν λέγει στόν Πέτρο «ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;», δέν τόν ἐλέγχει ἀπό σκληρότητα, ἀλλά γιά νά τόν δυναμώσει στήν πίστη. Ἀκριβῶς αὐτό χρειάζεται καί ὁ κάθε πιστός: νά μή φοβᾶται μέσ’ στίς τρικυμίες τῆς ζωῆς, ἀλλά νά ἀτενίζει τόν Χριστό. Ἐκεῖνος εἶναι παρών σέ κάθε δυσκολία, ἕτοιμος νά μᾶς στηρίξει, νά μᾶς σώσει καί νά μᾶς ὁδηγήσει στήν ἀσφάλεια.

Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μή φοβεῖσθε» εἶναι λόγος ζωῆς γιά κάθε ἐποχή. Ὅταν ἡ ψυχή ἀπειλεῖται ἀπό φόβο, ἀπό ἀγχος, ἀπό ἀνασφάλεια καί ἀπό τήν αἴσθηση ὅτι ὅλα χάνονται, ὁ Χριστός μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι παρών. Δέν εἴμαστε μόνοι μέσα στή θάλασσα τῆς ζωῆς. Δέν ὑπάρχει κύμα πού νά μήν μπορεῖ νά κατασιγάσει ὁ Θεός, οὔτε ἄνεμος πού νά μήν ὑποταχθεῖ στήν ἐξουσία Του. Ἡ παρουσία Του γίνεται γιά τόν ἄνθρωπο ἀσφάλεια, παρηγοριά καί νίκη. Ὅποιος Τόν ἐμπιστεύεται, μπορεῖ νά βαδίζει καί πάνω στά πιο ἀδύνατα ἤ ἐπικίνδυνα πράγματα χωρίς νά βυθίζεται, γιατί δέν στηρίζεται στό ἴδιο του τό ἔδαφος, ἀλλά στή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ἡ σκηνή τοῦ Πέτρου πού ἄρχισε νά βυθίζεται ὅταν ἔκοψε τήν προσοχή του ἀπό τόν Κύριο εἶναι διδακτική. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος κρατᾶ τό βλέμμα του στόν Χριστό, προχωρᾶ μέ θάρρος. Ὅταν ὅμως κοιτάζει τόν ἄνεμο καί τά κύματα, τότε καταλαμβάνεται ἀπό φόβο καί χάνει τήν ἰσορροπία του. Ἡ πίστη δέν εἶναι ἁπλῶς μία ἰδέα· εἶναι σταθερή σχέση μέ Ἐκεῖνον πού κυβερνᾶ τήν κτίση. Γι’ αὐτό καί στό τέλος οἱ μαθητές προσκυνοῦν τόν Ἰησοῦ καί λέγουν: «Ἀληθῶς, Θεοῦ Υἱός εἶ». Ἡ ὁμολογία τους γίνεται καί δική μας πρόσκληση: νά γνωρίσουμε τόν Χριστό ὄχι ὡς ἕνα ἠθικό διδάσκαλο μόνον, ἀλλά ὡς τόν παντοδύναμο Κύριο, πού ἔρχεται νά γαληνέψει τίς θαλασσοταραχές τῆς ζωῆς μας. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ