ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Απόστολος: Ρωμ. ιβ΄ 6-14

Ευαγγέλιον: Ματθ. θ΄ 1-8

12 Ιουλίου 2026

«Τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»

Ο παραλυτικός και οι τέσσερις φίλοι του ένιωσαν μεγάλη έκπληξη και απορία όταν άκουσαν τον Χριστό να λέει αυτά τα λόγια. Του δίνει πρώτα την συγχώρεση των αμαρτιών του και μετά την θεραπεία του σώματος.

Μεγάλη έκπληξη και απορία, όμως, είναι τα συναισθήματα που δημιουργούνται και σε εμάς όταν ακούμε το περιστατικό με τον παραλυτικό.

Τα λόγια Του δεν είναι τυχαία και άσχετα. Το θεϊκό Του μάτι μπορεί να εισχωρήσει στα βάθη της ψυχής μας και να διακρίνει τις εξωτερικές ενέργειες και εκδηλώσεις, αλλά και τις πιο κρυφές διαθέσεις της καρδιάς μας, στα εσώτερα και βαθύτατα σημεία της ψυχής μας. Ο Κύριος βλέπει ένα παράλυτο σώμα που σέρνει μαζί του και την ψυχή. Και για να γίνει πλήρης θεραπεία με ένα καλό αποτέλεσμα, πρέπει να καταπολεμηθεί η ασθένεια στη ρίζα της.

Πολλές φορές αιτία των θλίψεων και των ασθενειών μας είναι η αμαρτία, όπως και στον παραλυτικό. Αμαρτίες και πάθη της ψυχής συχνά φθείρουν και καταστρέφουν την υγεία και του σώματος. Γράφει ο απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή «θλῖψις καὶ στενοχωρία ἐπὶ πᾶσαν ψυχὴν ἀνθρώπου τοῦ κατεργαζομένου τὸ κακόν» ( 2. 9 ). Θλίψη, δηλαδή, και στενοχώρια θα κυριεύσει και θα πλημμυρίσει κάθε άνθρωπο, ο οποίος αμετανόητα επιμένει να εργάζεται το κακό.

Και κακό είναι να χαρτοπαίζομε και να ξενυχτάμε καθισμένοι μπροστά στο πράσινο τραπέζι, με κάπνισμα, άγχος, καυγάδες και φωνές, και τέλος να καταστρεφόμαστε οικονομικά και να διαλύομε τις οικογένειές μας. Κακό είναι να είμαστε μέθυσοι και να καταναλώνουμε υπερβολική δόση ποτού βγαίνοντας εκτός εαυτού. Κακό είναι να αγωνιζόμαστε για την κατάκτηση του πλούτου και να αγωνιούμε για την διαφύλαξή του. Κακό είναι η ασωτία, η ακολασία, και η παρανομία στα σκοτεινά υπόγεια της αμαρτίας και ακολασίας, που στο τέλος θα επιφέρουν την φθορά και τον κλονισμό της υγείας μας. Κακό είναι να κλέβω, να χτυπώ να σκοτώνω και το μυαλό μου να σκέφτεται το πονηρό. Κακό είναι να μην διαθέτω ώρα για να πάω στην εκκλησία, να είμαι αχάριστος στον Θεό, να είμαι σκληρός και απάνθρωπος στους συνανθρώπους μου.

Βέβαια δεν σημαίνει ότι κάθε ασθένεια είναι συνέπεια της αμαρτίας, ούτε κάθε άρρωστος είναι και αμαρτωλός. Μια ασθένεια ή θλίψη πολλές φορές μπορεί να επιτρέπεται από το Θεό για δοκιμασία και για άσκηση στην υπομονή. Γι΄ αυτό άλλωστε συχνά βλέπομε ανθρώπους δίκαιους και ευσεβείς να υποφέρουν και να πάσχουν.

Ο άνθρωπος είναι μέτοχος του υλικού κόσμου με το σώμα, και του πνευματικού κόσμου με την αθάνατη ψυχή, τα οποία βρίσκονται σε στενή σχέση, αλληλοϋποστηρίζονται, συνεργάζονται και επικοινωνούν. Κάθε ενέργεια του σώματος έχει αντίκτυπο στην ψυχή και κάθε πάθηση της ψυχής έχει συνέπειες στο σώμα. Άρα οι συνέπιες της αμαρτίας και της διεφθαρμένης ζωής είναι ψυχικές και πνευματικές και οδηγούν στην φθορά, στην σήψη, την παραλυσία του σώματος που στο τέλος χάνει την ωραιότητα και το κάλλος του. Και ενώ, κατά τον απ. Παύλο, το σώμα είναι οικία του Αγίου Πνεύματος και μέλος του σώματος του Χριστού, γίνεται σκεύος διαφθοράς και όργανο του διαβόλου, οικία παρανομίας και δαιμόνων.

Κάθε αμαρτία και παράβαση των εντολών του Θεού, επιφέρει τον έλεγχο της συνειδήσεως μας και αν ακούσομε την φωνή της και καταφύγουμε με πραγματική μετάνοια στο μυστήριο της Εξομολογήσεως θα πάρουμε την άφεση των αμαρτιών μας και θα επανεύρομε την ηρεμία και ψυχική γαλήνη. 

Αντίθετα, όμως, αν παραβλέψομε τη συνείδησή μας και παραμείνουμε στην αμαρτωλή μας ζωή, θα μας ελέγχουν οι τύψεις με αποτέλεσμα η ψυχή μας να βρίσκεται σε παντοτινή ταραχή και ανησυχία. Να εμπεδώσουμε καλά ότι η αμαρτία όχι απλά φέρνει τον θάνατο, αλλά είναι ο ίδιος ο θάνατος. Κατά τον απ. Παύλο ( Ρωμ. 6, 23 ) « τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος ». 

Ο άνθρωπος, αγαπητοί μου χριστιανοί, χωρίς φαγητό πεινά, χωρίς νερό διψά, χωρίς φωτιά κρυώνει, χωρίς Χριστό όμως είναι σωματικά και πνευματικά νεκρός, γιατί ο Χριστός είναι η σκέπη και η καταφυγή μας, η ελπίδα της ζωής μας, ο γιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας. Η κοινωνία μας μαζί Του, διά της Θείας Ευχαριστίας, και η θέα του προσώπου Του μέσα στο ανέσπερο φώς της θεϊκής μακαριότητας, είναι η Βασιλεία των Ουρανών στην οποία προσδοκούμε να εισέλθουμε με τη χάρη και βοήθειά Του. Τούτο όμως θα το πετύχουμε μόνο αν αγωνιζόμαστε να διατηρούμε το σώμα μας καθαρό αλλά και την ψυχή μας αμόλυντη.

Υποφέρουμε, πονούμε και χρειαζόμαστε βοήθεια για να ανακαλύψουμε το φώς της πίστεως μας, το οποίο προβάλλει σαν το μόνο φάρμακο ελπίδας και παρηγοριάς. Παίρνουμε αλλά πρέπει και εμείς να δίνουμε βοήθεια στους συνανθρώπους μας, όπως τους τέσσερεις φίλους του παραλυτικού. Μέσα από την ασθένεια και τον πόνο μας να θυμόμαστε τον πολύαθλο Ιώβ, ο οποίος πέρασε μέσα από πολλές δοκιμασίες και δεν εκστόμισε ποτέ κακό λόγο, ούτε βαρυγκώμησε εναντίον του Θεού, αλλά με υποδειγματική ευλάβεια έλεγε αυτό που συνεχώς επαναλαμβάνομε και εμείς σήμερα: « Εἴη το ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τούς αἰῶνας ».

Αμήν

Οικονόμος Μάριος Πολυκάρπου

ΠΗΓΗ