ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΧΕΣΕΩΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος μέ ἐνάργεια μᾶς περιγράφει τήν θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. Μετά τήν ἐπιστροφή τοῦ Κυρίου ἀπό τήν χώρα τῶν Γεργεσηνῶν στήν ὡς ἄνω πόλη, κάποιοι ἄνθρωποι Τοῦ ἔφεραν ἕνα παραλυτικό καθηλωμένο στό κρεβάτι του γιά νά τόν θεραπεύσει. Ὁ Χριστός εἶδε τήν βαθειά πίστη τόσο τοῦ ἰδίου τοῦ ἀσθενοῦς, ὅσο καί αὐτῶν πού τόν μετέφεραν, καί εἶπε στόν παραλυτικό κάποια λόγια πού ἐάν δέν ἐγκύψουμε στό βαθύτερο νόημά τους, ἴσως φανοῦν παράδοξα: «θάρσει τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Ἐνῶ θά περίμενε κάποιος νά ἀποκαταστήσει ὁ Κύριος τήν ὑγεία αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, Ἐκεῖνος τοῦ συγχωρεῖ τίς ἁμαρτίες του.

Τί εἶναι ἁμαρτία;

Ἡ ἁμαρτία δέν πρέπει νά ἐκλαμβάνεται ἁπλῶς ὡς παράβαση κάποιων κανόνων ἠθικῆς ἤ νομικῶν διατάξεων. Ἁμαρτία, κυρίως, σημαίνει νά ἀποστρέφεται κάποιος τόν Θεό, νά τόν ἐξοβελίζει ἀπό τήν ζωή του, καί στήν θέση του νά τοποθετεῖ τόν ἑαυτό του ἤ ἄλλους «θεούς» – εἴδωλα, ὅπως τήν πλεονεξία, τήν ἀδικία, τήν φιληδονία. Ὅταν ὅμως ἀπομακρύνεται ὁ ἄνθρωπος ἀπό τόν Θεό, ἀπομακρύνεται ἀπό τήν ζωή, τήν ἀλήθεια, τό φῶς, τήν χαρά καί τότε καταδικάζει τόν ἑαυτό του στό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας. Γι’ αὐτό καί ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν πού δίνεται ἀπό τόν εὔσπλαγχνο Πατέρα στόν ἄνθρωπο πού μετανοεῖ γιά τίς ἀστοχίες, τά λάθη, τά ἀτοπήματά του εἶναι ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα δῶρα τοῦ Θεοῦ· τρανή ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης καί τῆς ἄπειρης φιλανθρωπίας Του.

Κοινωνία ἀγάπης καί εὐσπλαγχνίας

Ὡς ἐκ τούτου, οἱ λόγοι πού ἀπηύθυνε ὁ Χριστός στόν παραλυτικό ἔχουν πολύ μεγάλη σημασία. Καταρχάς ἀποκαλεῖ τόν ἀσθενῆ «τέκνον». 

Ὁ Χριστός δέν παύει νά μᾶς θεωρεῖ παιδιά Του καί νά ζητεῖ ἀπό ἐμᾶς νά Τόν αἰσθανόμαστε Πατέρα, ἀδελφό, φίλο, σέ ὅποια κατάσταση καί ἄν βρισκόμαστε, ὅσο χαμηλά καί ἄν ἔχουμε πέσει. Γιατί μᾶς προσφέρει πάντοτε τόν ἑαυτό Του, ἕνα χέρι ἐγγύτητας, πού μᾶς βοηθεῖ νά σηκωθοῦμε, νά συνεχίσουμε τόν πνευματικό μας ἀγῶνα, νά ἀποτινάξουμε τήν ἀπελπισία καί νά ἐπιδιώξουμε τήν ἀποκατάσταση τῆς σχέσεώς μας μαζί Του. Ἔπειτα τοῦ λέγει «Θάρσει»· ἔχε θάρρος καί μή φοβᾶσαι, γιατί ἐγώ εἶμαι μαζί σου. Θάρρος σημαίνει νά στηριζόμαστε στήν δύναμη τῆς ἄπειρης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί νά ἀνακαλύπτουμε τό χάρισμα τῆς θεϊκῆς υἱοθεσίας πού ἀξιωθήκαμε μέ τό Βάπτισμά μας καί τήν συμμετοχή μας στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Πρόκειται γιά τόν ὕψιστο βαθμό συγγενείας πνευματικῆς, ὅπου ὁ ἄνθρωπος γίνεται ζωντανό κύτταρο τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ («σύσσωμος καί σύναιμος»). Γι’ αὐτό ὁ Μέγας Ἀντώνιος διακήρυττε: «θαρρῶμεν δέ μᾶλλον καί χαίρωμεν ἀεί, ὡς σῳζόμενοι· καί λογιζώμεθα τῇ ψυχῇ, ὁ Κύριος μεθ’ ἡμῶν ἐστιν». Καί, τέλος, ὁ Κύριος λέγει στόν παραλυτικό· «ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν συμβάλλει πρώτιστα στήν ἑτοιμασία τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν ὑποδοχή τοῦ Χριστοῦ. Σέ μιά καρδιά ὅπου κυριαρχεῖ ὁ ἐγωισμός, ἡ ἔλλειψη ἀγάπης, ἡ φιλαυτία, πῶς νά χωρέσει ὁ Χριστός καί πῶς νά χωρέσει ὁ συνάνθρωπος;

Ἡ δύναμη τῆς πίστεως

Κάποιοι ἀπό τούς παρισταμένους γραμματεῖς μέ στενοκαρδία ἀμφισβήτησαν τήν ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες. Καί τότε Ἐκεῖνος πού ἀπό ἀγάπη συγχώρησε τίς ἁμαρτίες τοῦ παραλυτικοῦ προβαίνει καί στήν θεραπεία τοῦ σώματός του. Μέ τήν θεϊκή Του δύναμη τόν ἀποκαθιστᾶ ὑγιαίνοντα. Θαῦμα πού ξεπερνᾶ τήν δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νά κατανοεῖ καί νά ἑρμηνεύει· θαῦμα πού ἐπιτελεῖται μέ τήν παρουσία, τήν ἐνέργεια, τόν λόγο τοῦ Κυρίου καί τήν συνέργεια τῆς πίστεως τοῦ ἀνθρώπου. 

Καί στίς ἡμέρες μας, καί σέ κάθε καιρό, ὁ Χριστός δέν παύει νά ἐπιτελεῖ ἰάσεις στίς ψυχές καί τά σώματα τῶν ἀνθρώπων. Ὅταν ὁ ἀσθενής παραδίδεται μέ ἐμπιστοσύνη, προσευχή καί ἀγάπη στόν Θεό, εἰρηνεύει, παίρνει δύναμη νά ὑπομένει τόν πόνο καί νά ἀντιμετωπίζει τίς διαδικασίες θεραπευτικῆς ἀγωγῆς καί ἄλλες παραμέτρους τῆς ἀσθενείας του μέ σθένος καί καρτερία. Ἡ σκέψη ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὑπέμεινε τό μαρτύριο τοῦ Σταυροῦ καί ὅτι πολλοί Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἦσαν σοβαρά ἀσθενεῖς, χωρίς νά παύουν νά δοξολογοῦν τό Ὄνομα τοῦ Θεοῦ, δίνει σέ ὅλους μας τήν δυνατότητα νά βλέπουμε μέ ἄλλη ὀπτική τίς ἀσθένειες, τούς πειρασμούς καί τίς θλίψεις μας.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ