ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΗ

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ καί προβάλλει σήμερα τούς Ἁγίους Πατέρες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία συγκροτήθηκε στήν Χαλκηδόνα τῆς Βιθυνίας, στήν Μικρά Ἀσία, τό ἔτος 451. Σκοπός τῆς Συνόδου ἦταν νά ἀντιμετωπίσει τήν αἵρεση τοῦ μονοφυσιτισμοῦ πού εἶχε ἀναστατώσει τήν Ἐκκλησία. Ὁ μονοφυσιτισμός, ὅπως καί κάθε ἄλλη αἵρεση, προσπάθησε νά ἀλλοιώσει, νά διαστρεβλώσει τήν Ἀλήθεια πού παρέδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός στήν Ἐκκλησία.

Ἡ Σύνοδος τῆς Χαλκηδόνος διατύπωσε τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ἐμπειρία γιά τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σύμφωνα μέ αὐτήν, ὁ Χριστός εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος Ἄνθρωπος. Ἔχει δύο φύσεις, τήν θεία καί τήν ἀνθρώπινη, οἱ ὁποῖες ἑνώθηκαν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως καί ἀχωρίστως στό πρόσωπο, τήν ὑπόστασή Του. Ὡσαύτως, ἔχει δύο θελήσεις καί δύο ἐνέργειες πού ὑποτάσσονται οἰκειοθελῶς στήν θεία θέληση καί ἐνέργεια.

Ὁ Θεάνθρωπος σώζει τόν ἄνθρωπο

Γιά τήν ὀρθόδοξη πνευματικότητα ἀλήθεια καί ζωή εἶναι ἀχώριστες πραγματικότητες, καθότι ἡ μία προϋποθέτει τήν ἄλλη. Ἀλήθεια καί ζωή πρώτιστα εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅπως ὁ ἴδιος μᾶς εἶπε: «Ἐγώ εἰμί ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή» (Ἰωάν. 14,6). Αἵρεση σημαίνει νά πάρεις ἕνα μέρος τῆς ἀληθείας καί νά τό βάλεις στήν θέση τοῦ ὅλου. Ὅμως αὐτή ἡ πράξη συνιστᾶ ἀλλοίωση τῆς ἀληθείας καί ἀπώλεια τῆς ζωῆς. Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας περί τοῦ Χριστοῦ συνδέεται ἄρρηκτα μέ τόν λόγο περί τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπί παραδείγματι, ἄν ὁ Χριστός εἶναι μόνο τέλειος Θεός καί δέν προσέλαβε πραγματικά τήν ἀνθρώπινη φύση, τότε ὁ ἄνθρωπος δέν σώζεται, γιατί τό «ἀπρόσληπτον» μένει «ἀθεράπευτον», ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἄν ὁ Χριστός εἶναι μόνο ἄνθρωπος, ὅσο τέλειος καί ἰδανικός κι ἄν εἶναι, δέν μπορεῖ νά σώσει τόν ἄνθρωπο, γιατί αὐτό εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ. Στήν ὑπόσταση τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί ἀληθινοῦ ἀνθρώπου, τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε τήν ἀληθινή ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, τοῦ κτιστοῦ μέ τό ἄκτιστο. Οἱ μονοφυσίτες ἤ ἀντιχαλκηδόνιοι δέχονταν ὅτι ὁ Χριστός δέν ἔχει στήν πραγματικότητα δύο φύσεις. Ὡς τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔχει μόνο τήν θεία φύση, ἡ ὁποία ἔχει ἀπορροφήσει τήν ἀνθρώπινη.

Ἑπομένως, ἐδῶ διαπιστώνεται ἡ ἀπόσυρση τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἀπό τήν ζωή τοῦ Θεοῦ. Τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ ἡ ὀρθόδοξη πίστη ὅτι προορισμός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἕνωσή του μέ τόν Θεό καί ἡ μετοχή του στήν θεία ζωή, διά τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τῆς πραγματικῆς προσλήψεως καί θεώσεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως.

Φῶς στόν κόσμο

Γι’ αὐτό ἀκούσαμε στήν εὐαγγελική μας περικοπή τόν Κύριο νά λέγει στούς Μαθητές Του: «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ κόσμου». Τό φῶς τόσο στήν Παλαιά, ὅσο καί τήν Καινή Διαθήκη, εἶναι τό κατεξοχήν σημεῖο τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Εἶναι ἡ κοινωνία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἀνθρώπους. Ὡς ἐκ τούτου, οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ γίνονται κήρυκες τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στούς ἀνθρώπους καί τούς προφυλάσσουν ἀπό αἱρέσεις καί ἑτεροδιδασκαλίες, οἱ ὁποῖες χωρίζουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό. Τό ἀποστολικό ἔργο συνεχίζει ἀνά τούς αἰῶνες ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, μέσα ἀπό συμπληγάδες πέτρες, πειρασμούς καί δοκιμασίες, μέ τούς θεοφόρους Πατέρες Της, τίς Οἰκουμενικές Συνόδους, τήν θεολογία καί τήν ζωή τῶν Ἁγίων Της.

Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουμε ἀκραδάντως ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ κιβωτός τῆς θείας Ἀποκαλύψεως καί ὅτι δι’ Αὐτῆς γινόμαστε «θείας κοινωνοί φύσεως» (Β΄ Πέτρ. 1,4). Δυστυχῶς, ἄνθρωποι πού κατά καιρούς ὑποδουλώνονται σέ αἱρέσεις, καταστρεπτικές παραθρησκεῖες καί σέ ἄλλες δαιμονικές δυνάμεις δέν ἀποκόπτονται μόνον οἱ ἴδιοι ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά δημιουργοῦν σχίσματα, διαιρέσεις πού, ἐξαιτίας τοῦ ἀνθρώπινου ἐγωισμοῦ, δύσκολα θεραπεύονται καί συμπαρασύρουν στήν πλάνη τους καί ἄλλους, οἱ ὁποῖοι δέν γνωρίζουν καλῶς τήν διδασκαλία, τό ἦθος καί τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

Γι’ αὐτό, ὁ πιστός ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά εἶναι προσεκτικός μπροστά στήν προπαγάνδα προσηλυτισμοῦ ἐκ μέρους τῶν αἱρετικῶν, νά μελετᾶ ὀρθόδοξα βιβλία καί νά συμβουλεύεται τούς πνευματικούς πατέρες τῆς ἐνορίας του.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ