Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου (Ματθ., ιη' 23 – 35)

Αρχιμανδρίτου Ιωήλ Κωνστάνταρου

Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Ό,τι κι αν έκανε, η λύση δεν φαινόταν να έρχεται από πουθενά. Δεν έμενε λοιπόν παρά να πέσει στα πόδια του Κυρίου και να τον παρακαλέσει να λυπηθεί και αυτόν και την οικογένειά του. Αυτό και έγινε. Και η ελπίδα δεν πήγε χαμένη. Ο Κύριος συγκινήθηκε και του χάρισε ολόκληρο το χρέος.
Μέχρις εδώ θα λέγαμε ότι τα πράγματα εξελίσσονται φυσιολογικά.
Η μεγάλη τραγικότητα όμως αρχίζει από εδώ και κάτω, που ο ίδιος, ο ελεύθερος πλέον οφειλέτης, αρνείται το αυτονόητο. Αρνείται δηλ. να πράξει το ίδιο σε ένα σύνδουλό του, που του χρωστούσε ελάχιστο ποσό σε σχέση με το δικό του υπέρογκο χρέος.
Αποτέλεσμα τώρα της στάσεώς του αυτής; Ό,τι πιο φυσιολογικό. Οι σύνδουλοί του να καταγγείλουν την απαράδεκτη διαγωγή του στον Κύριο, και έτσι να δοκιμάσει την δικαιοσύνη Του, να κλειστεί στη φυλακή και να παραδοθεί στα βασανιστήρια.
Ευαγγελική περικοπή που γεννά όντως συναισθήματα συμπαθείας αλλά και οργής. Σκέψεις συγχωρήσεως αλλά και δικαίας ανταποδόσεως.
Αλλά αυτό που κυρίως προξενεί εντύπωση είναι η συμπλεγματική συμπεριφορά του δούλου προς το σύνδουλό του.
Εάν θελήσουμε να κατεβούμε για λίγο στο επίπεδο της διαστροφής του, θα δούμε όχι απλώς ότι ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος, δυστυχώς, σε κάθε εποχή, αλλά και ότι, παραδόξως, όσο περισσότερες ευεργεσίες δέχεται τόσο και εν πολλοίς σκληραίνει το τσόφλι του εγωισμού του.
Προς Θεού, αιτία δεν είναι βεβαίως οι ευλογίες, και μάλιστα η αγάπη του Θεού, αλλά η εκ των πραγμάτων φανέρωση της κακίας του και το κόμπλεξ της αδύναμης, έως τότε καταστάσεώς του.
Πόσο, αλήθεια, αποκρουστικοί καταντούν οι τύποι αυτοί μέσα στην κοινωνία μας. Γλοιώδεις μέχρι αηδίας στους προϊσταμένους τους, κέρβεροι και τυραννικοί στους υφισταμένους τους, και μέχρι χτες συναδέλφους τους.
Φαίνεται λοιπόν να είναι σωστός ο λόγος ενός σοφού και ψημένου στην κοινωνία ανθρώπου, που τόνιζε: “Εάν θέλεις να ζυγίσεις πραγματικά την καρδιά του φίλου σου, αυτό δεν θα γίνει τόσο στην θλίψη του και στην αδυναμία του, όσο στο όταν θα λάβει στα χέρια του χρήμα και εξουσία!”. Και πραγματικά, αν ρίξουμε μια ματιά, τόσο στις ιστορικές προσωπικότητες, όσο και στους απλοϊκούς ανθρώπους του λαού, θα δούμε ότι αυτή η κατάσταση της σκληρότητας μπροστά στον πόνο του συνανθρώπου, του συναδέλφου και αλλοίμονο, του συναδελφού, αποτελεί ένα φοβερό καρκίνωμα που ξεπερνά τόπους και χρόνους, κουλτούρες και θρησκείες.
Εκεί δε, που η κατάσταση αγγίζει τα όρια της φρίκης και τις ευαίσθητες ψυχές τις οδηγεί στη σκληρή απογοήτευση, είναι, όταν αυτή η συμπεριφορά κάνει την εμφάνισή της σε χώρους όπου κατά τεκμήριον θα έπρεπε να πνέει το δροσιστικό αεράκι της αδελφοσύνης και της αγάπης, λόγω των κοινών αγώνων, των κοινών βασάνων, και κυρίως, των κοινών, ψυχικών, αδυναμιών.
Όταν μάλιστα ο πρώην υπερχρεωμένος, εμφανίζεται τώρα με το μανδύα της νομιμότητας και απαιτεί από τον σύνδουλο την άψογη συμπεριφορά και την άμεση εξόφληση του χρέους, τότε κάνουμε λόγο περί ισχυροτάτου δαιμονίου και για πρόσωπο άκρως επικίνδυνο, έστω και αν βρίσκεται σε θέση “κλειδί”. Κυρίως τότε ο τύπος αυτός γίνεται περισσότερο επικίνδυνος. Αυτό δείχνουν τα ίδια τα γεγονότα.
Και η αγανάκτηση κορυφώνεται όταν, οι μέχρι πριν σύνδουλοι, ανακαλύπτουν ότι η όλη ποταπή συμπεριφορά του πρώην συναδέλφου, τώρα καλύπτεται με την κρούστα του νομικισμού και το προσωπείο του ηθικισμού (για το καλό, βεβαίως, της κοινωνίας...).
Α, βέβαια, το “κοινωνικό” αυτό καμουφλάζ γίνεται απαραίτητο για να καλυφθούν δύο κυρίως πράγματα. Πρώτα, ο πρώην υλικός ξεπεσμός και δεύτερον, ο αποκρουστικός ηθικός ξεπεσμός των ανθρώπων, των οικογενειών και των εθνών...
Μπορεί, φερ' ειπείν, να έχεις αιματοκυλίσει ολόκληρο τον κόσμο και να χρωστάς “ων ουκ έστιν αριθμός” λόγω του βαρβαρισμού και των εγκλημάτων σου. Και αντί να έχεις τουλάχιστον το κεφάλι σκυμμένο, και να είσαι σιωπών, απαιτείς τώρα από ένα μικρό έθνος να ξεχρεώσει και το τελευταίο ευρώ, που δήθεν σου χρωστά.
Προκύπτει όμως τώρα το εξής ερώτημα. Ο πρώην ομότροπος αδελφός και σύνδουλος, θα μπορούσε άραγε να χαρίσει το δάνειο; Ή ήταν εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος να ενεργήσει όπως ενήργησε; Όχι μόνο θα μπορούσε, αλλά είχε και την δυνατότητα και, θα λέγαμε, την ηθική υποχρέωση, να καταστεί ο ίδιος το μέσον και το πρόσωπο, ώστε ο Κύριος να συγκινηθεί και να εξαλείψει το χρέος και των άλλων αδελφών (ή κρατών). Όμως, εάν γινόταν αυτό, εάν αναδείκνυε αυτή την ευλογία, πώς θα μπορούσε στη συνέχεια να χαίρεται την κτηνωδία και τον σαδισμό που έκρυβε στο ζωολογικό κήπο της καρδιάς του;
Και αυτό είναι περισσότερο από βέβαιο, όταν συνειδητοποιήσει κανείς πως, τελικώς, το υλικό χρέος, όσο μεγάλο σε όγκο κι αν είναι, όταν το ρίξουμε στο καμίνι της αγάπης, εξαφανίζεται αμέσως.
Βεβαίως, ορισμένοι, αντί να ρίξουν στο καμίνι της αγάπης τα υλικά ή ηθικά χρέη, τελικώς επιλέγουν να αποτεφρώσουν τους ίδιους τους αδελφούς τους στους φούρνους του μίσους και της οικονομικής νομοθεσίας. Να τους βασανίζουν στα στρατόπεδα εγκλεισμού του οικονομικού αποκλεισμού ή άλλως, των ευρωπαϊκών ταμείων, ξεπλένοντας τελικώς τα δικά τους χρέη με το σαπούνι από τις σάρκες των αδελφών τους...
Χρέος λοιπόν, και αγάπη. Δάνειο και δανειζόμενοι. Συγχωρητικότητα και σκληροκαρδία...
Ένα άλλο επίσης σημείο πολύ βασικό που θα μπορούσαμε να επισημάνουμε εκ μέρους του Κυρίου (του Θεού), είναι ότι δεν εξετάζει εάν δικαίως ή αδίκως ο οφειλέτης έφτασε στο κατάντημα της πτωχεύσεως. Μπορεί βεβαίως ο ταλαίπωρος να εργάστηκε σωστά, αλλά οι συγκυρίες να τον έριξαν έξω. Μπορεί όμως και από καθαρά δική του υπαιτιότητα και απροσεξία να έφτασε στο φοβερό κατάντημα. Και άξια ων έπραξε να απολαμβάνει.
Σημασία όμως για τον Κύριο δεν έχει τόσο η αιτία της καταστάσεως ή το λάθος στη διαχείρηση. Σημασία έχει αυτό το ίδιο το πρόσωπο που θλίβεται και ταπεινώνεται.
Ω, Αγία Αγάπη! Ω, Θεϊκή Αγάπη που ξεπερνάς κάθε εμπόδιο και κάθε ανθρώπινη αδυναμία.
Αδελφοί μου, όσο κι αν θελήσουμε να αναλύσουμε αυτή την Αγάπη με την οποία μας καλύπτει και μας σώζει, επιτέλους ο Θεός, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να την κατανοήσουμε και, περισσότερο, να την εξαντλήσουμε. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι:
α) Να πιστέψουμε σ' αυτήν την αγάπη του Θεού. Να συνειδητοποιήσουμε δηλ. ότι ο Θεός δεν παύει ποτέ να μας αγαπά και περιμένει την μετάνοιά μας και την ομολογία του χρέους μας.
β) Να αισθανθούμε ότι πράγματι είμαστε χρεωμένοι έναντι του Θεού, αλλά ταυτοχρόνως και έναντι των αδελφών μας (εάν συνειδητοποιήσουμε μόνο το ένα και όχι και το άλλο τότε σημαίνει ότι έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας), και
γ) Να προσέξουμε τη συμπεριφορά μας έναντι των συνδούλων μας (αδελφών μας) τόσο κατά την περίοδο του χρέους (της αμαρτίας), όσο κυρίως και κατά τον χρόνο που αισθανόμαστε την προσέγγιση της Χάριτος μέσω των ιερών Μυστηρίων.
Το αίμα του Χριστού που πυρακτώνει την καρδιά μας και λευκαίνει την ψυχή μας, δεν μπορεί παρά να λειτουργεί καταπραϋντικά και θεραπευτικά έναντι όλων των ανθρώπων, κυρίως όμως εκείνων που γνωρίζουμε ότι βρίσκονται στα ίδια, και μάλλον σε μικρότερα πάθη από μας.
Προσέγγιση του Ιησού, κοινωνία Χριστού, άφεση αμαρτιών από τη μια, και σκληρότητα στη συμπεριφορά από την άλλη, αποτελεί σχήμα οξύμωρο που, αν συμβαίνει, τότε οπωσδήποτε κάτι δεν πάει καλά και είναι άμεση ανάγκη να γίνει επανατοποθέτηση της διαθέσεως και ανίχνευση της συνειδήσεως.
Ώστε, δεν μπορεί μετά απ' αυτά (τη συγχώρεση) να υπάρχει ζήλος ή σκληρότητα; Μετά βεβαιότητος, ζήλος εν επιγνώσει θα πρέπει να υπάρχει, και μάλιστα συνετώς αναπτυσσόμενος. Όσο δε για την σκληρότητα που είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό από το ζήλο των καλών έργων, θα πρέπει και αυτή βεβαίως να υπάρχει, πλην όμως να τη φυλάμε για τον εαυτό μας και ουδέποτε για το “σύνδουλό” μας.
Έτσι λοιπόν, Χάριτι Θεού, μας προσφέρεται και το αξίωμα της υιοθεσίας, αλλά και καταρτίζεται ο πλατυσμός καρδιάς που χωράει τα ελάχιστα χρέη των αδελφών μας. Αυτή δε η συγχωρητικότητα και η αποστροφή κάθε ματαιοδοξίας και κομπλεξισμού, μας αναδεικνύει ολοκληρωμένες προσωπικότητες και προπαντός γνήσια παιδιά του Θεού, αφού αγαπούμε συγχωρούμε και συν τοις άλλοις παρακαλούμε για την εξάλειψη των βασάνων, των χρεών και των θλίψεων των αδελφών μας.
Και ας μη λησμονούμε την Ευαγγελική αλήθεια ότι, η αγάπη του Θεού, όταν υπάρχει η συμπάθεια στις αδυναμίες των αδελφών, βιώνεται ως ευλογία και συγχωρητικότητα του ίδιου του Θεού προς εμάς. Αντιθέτως, όταν καλλιεργούνται τα αγκάθια και τα τριβόλια της σκληροκαρδίας, αυτή η ίδια η αγάπη εισπράττεται ως δικαιοσύνη με κάθε αρνητική έκφραση και μάλιστα, αλλοίμονο, στην αιωνιότητα.
Αμήν.

Πηγή: Ι.Ν. Αγίων Χαραλάμπους & Αντωνίου Κρύα Ιτεών Πατρών: Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου (Ματθ., ιη' 23 – 35) http://agiosharalabos.blogspot.com/2012/08/23-35_19.html#ixzz3AdlXWBdC

Κυριακή ΙΑ” Ματθαίου

Την ενδεκάτη  Κυριακή του Ματθαίου αγαπητοί μου, στο ευαγγελικό ανάγνωσμα, ο Χριστός μιλάει στους μαθητές και Αποστόλους Του για την συγνώμη, τη συγνώμη που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους, και οι άνθρωποι δίνουν στους συνανθρώπους των. Και αυτό μας το δίνει καλύτερα με μια παραβολή. Ήταν λέει ένας βασιλιάς, που θέλησε να λογαριαστεί  με τους φοροεισπράκτορές του. και καθώς λογαριαζότανε, του έφεραν έναν φοροεισπράκτορα, που όφειλε μύρια τάλαντα, (μεγάλα ποσό και υπερβολικό). Και εκείνος έπεσε στα πόδια του και τον παρακάλεσε να τον περιμένει, γιατί ο βασιλιάς έδωσε διαταγή εν τω μεταξύ να τον κλείσου φυλακή, και να πωλήσουν τα παιδιά του και τη γυναίκα του και την περιουσία του, για να ξεπληρωθεί το χρέος. Όταν όμως είδε τον δούλο του να πέφτει στα πόδια του και να τον παρακαλεί, εκείνος αφού τον είχε καταφοβίσει, τώρα όχι μόνο δεν τον έβαλε στη φυλακή, όχι μόνο του έδωσε περιθώρια χρόνου, αλλά του χάρισε  και το χρέος. Αυτός είναι ο Θεός μας, στον οποίο χρωστάμε τα πάντα, και αμαρτάνουμε συνεχώς, και Τον προσβάλουμε και Τον στενοχωρούμε. Και Εκείνος αντί να μας κλείσει στην κόλαση και στη φυλακή, αντί να μας τιμωρήσει τι κάνει; Μας συγχωρεί, μας αγκαλιάζει, αγκαλιάζει τον ένοχο, αγκαλιάζει τον αμαρτωλό, συγχωρεί τον φταίχτη, και δείχνει άμεση καλοσύνη και στοργή στον κάθε ανθρωπάκο, εις τρόπον ώστε να αφήνει άφωνα τα σύμπαντα και κατάπληκτο τον μέγα εχθρό της ανθρωπότητας και εναντιούμενο στον Θεό σατανά. Εμείς όμως δεν καταλαβαίνουμε αυτή τη φιλανθρωπία και την αγάπη και την καλοσύνη και τη συγνώμη του Θεού. Και γι’ αυτό δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε τον συνάνθρωπό μας. Το  λέει στη συνέχεια η παραβολή.  «Ο φοροεισπράκτορας εκείνος, ο οικονομικός υπουργός, θα λέγαμε, του βασιλέως, βγήκε γεμάτος χαρά, που του χάρισε ο αφέντης την οφειλή. Και αντί να είναι έσπλαγχνος και καλοσυνάτος, τρέχει ευθύς αμέσως και βρίσκει ένα συνάδελφο του, ένα σύνδουλό του όπως λέει το Ευαγγέλιο, τον σταματάει, τον πιάνει από το λαιμό και τον πνίγει και του λέει: να μου δώσεις αμέσως αυτό που μου οφείλεις, γιατί αλλιώς θα σε βάλω φυλακή». ( η οφειλή ήταν εκατό δηνάρια ένα ασήμαντο ποσό μπροστά στην δική του οφειλή που του χάρισε ο βασιλιάς). Το ίδιο δεν κάνουμε και μείς; Μας συγχωράει ο Θεός τα πάντα, και δεν συγχωρούμε το παραμικρό στον άλλον, γιατί, όπως είπαμε και πριν δεν έχουμε αισθανθεί την συγγνώμη του Θεού. Άμα την αισθανθούμε, γινόμαστε τόσο απαλοί και τόσο συγχωρητικοί, που συγχωρούμε τα πάντα, εβδομηκοντάκις επτά, δηλαδή απεριορίστως, στους αδελφούς μας. Και συνεχίζει το Ευαγγέλιο: «το είδανε αυτό οι άλλοι σύνδουλοι, στενοχωρήθηκαν πολύ. Και πήγαν στον βασιλιά  και διηγήθηκαν το συμβάν. Εκείνος τον κάλεσε, και τώρα τον μάλωσε. Και του είπε μιλώντας λογικά: εγώ σου χάρισα την οφειλή. Δεν όφειλες και σι, σύμφωνα με το λόγο της ισότητας, τουλάχιστον, και της λογικής να χαρίσεις στον σύνδουλο σου αυτό που σου όφειλε; Τώρα θα πληρώσεις.  Και διέταξε τους υπηρέτες και τον έβαλαν στη φυλακή, μέχρι που να πληρώσει την οφειλή, πράγμα αδύνατον». Έτσι και σε μας θα φερθεί ο Θεός, εάν δεν συγχωρούμε αυτούς που μας φταίνε, δηλαδή τους εν Χριστώ αδελφούς μας. για τον αδελφό μιλάει εδώ. Για τον Εθνικό και τον Τελώνη, για τους ανθρώπου που είναι πιο πέρα από μας και έξω από την Εκκλησία υπάρχει άλλος νόμος. Και βγάζει το συμπέρασμα ο Χριστός, ότι θα πάθουμε και μείς, όπως είπαμε πιο πάνω, το ίδιο, εάν από την καρδιά μας και όχι με το στόμα δεν συγχωρέσουμε τον αδελφό. Βλέπουμε, λοιπόν και για να τελειώσουμε, πως είναι εύκολο να συγχωρεθούμε και να πάμε στον Παράδεισο, αρκεί να συγχωρούμε με την καρδιά μας τους αδελφούς μας, και τότε ανάλαφροι όντες, θα πετάξουμε για την χαρά του Παραδείσου και για την βασιλεία του Θεού μας. Αλλιώς,  η κακία, και η αμετανοησία  είναι αυτή που θα μας βοηθήσει να πάμε στην κόλαση. Είθε ο Θεός να μας βοηθήσει να βάλουμε στην καρδιά μας την αγάπη και την μετάνοια,  και να μπορούμε να συγχωρούμε τους αδελφούς μας, για να  έχουμε το δικαίωμα να  ζητήσουμε από το Θεό να μας συγχωρέσει και εμάς. Αμήν

Κυριακή ΙΑ Ματθαίου Ἔδει καί σέ ἐλεῆσαι..., ὡς καί ἐγώ σέ ἠλέησα» εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου

Κυριακή 19 Αὐγούστου 2012 – ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
(Ματθ. ιη΄ 23 – 35)
Ἔδει καί σέ ἐλεῆσαι..., ὡς καί ἐγώ σέ ἠλέησα»
Ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, εἶναι ὁ Πατέρας καί Κύριός μας. Αὐτός μᾶς ἐδημιούργησε καί ὁ Ἴδιος ἐπίσης μᾶς ἀναγέννησε, ὅταν ἐπέσαμε ἀνεπανόρθωτα καί μᾶς υἱοθέτησε πάλι, χάρις στή μεσιτεία τοῦ Χριστοῦ. Αὐτός μᾶς κυβερνᾶ καί συντηρεῖ καί προστατεύει. Αὐτός μᾶς εὐεργετεῖ καθημερινά, ἑτοιμάζοντάς μας, συγχρόνως, τήν ἄφθαρτη καί αἰώνια κληρονομιά τῆς Βασιλείας Του. Ὁ Θεός τῆς ἀγάπης καί τῆς συγγνώμης, μέσα στόν ἀπύθμενο ὠκεανό τῆς ἀγάπης Του, ἀφήνει κάθε φορά, πού Τοῦ τό ζητᾶμε, νά ἀφανισθῇ ἡ σταγόνα τῶν ἁμαρτημάτων μας.
Σ’Αὐτόν, ὄπως καί ὁ δοῦλος τῆς παραβολῆς – χρωστᾶμε τό ἀνεξόφλητο χρέος τῶν μυρίων ταλάντων. Ἡ πρός Ἐκεῖνον διαγωγή μας, μέ τίς τόσες ἐλλείψεις καί παραβάσεις τοῦ θείου Νόμου, μέ τά καθημερινά παραστρατήματα τῆς σκέψεως, τῆς καρδιᾶς, τῆς γλώσσας καί ὅλων γενικά τῶν μελῶν τοῦ σώματος καί τῶν ἐκδηλώσεων τῆς ψυχῆς μας, δημιουργεῖ τά ὀφειλήματα ἀπέναντί Του καί αὐξάνει τό βάρος τῆς ἐνοχῆς μας. Ταλαίπωρα πλάσματα! Σκλάβοι στά πάθη μας, καταπληγωμένοι ἀπό τήν ἁμαρτία, ἀνίκανοι γιά τίς μεγάλες πνευματικές ἀνατάσεις, δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου, θά εἴμαστε καταδικασμένοι νά ἀντιμετωπίσωμε τή δικαιοσύνη τοῦ ἀδεκάστου Κριτῆ καί, ἑπομένως, τήν αἰωνία τιμωρία, ἄν ἡ ἔπειρη εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ δέν ἄνοιγε τίς ἀνεξάντλητες πηγές τοῦ ἐλέους Του νά καταλούσουν τίς πληγές μας. Ὅμως, τό παντοδύναμο χέρι Του εἶναι ἀδύνατο νά διαγράψῃ τό χρέος τῶν μυρίων ταλάντων, ἄν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι , οἱ μικροί καί ἀδύνατοι, δέν Τόν βοηθήσωμε. Τό γιατί μᾶς τό λέγει ἡ τιμωρία τοῦ ἀσπλάχνου ὀφειλέτη. «Ἐδει καί σέ ἐλεῆσαι...,ὡς καί ἐγώ σέ ἠλέησα». Καί «οὕτω καί ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐάν μή ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπό τῶν καρδιῶν ὑμῶν τά παραπτώματα αὐτῶν».
Θέλει δηλ. ὁ Κύριός μας, ἡ δική Του μεγαλοψυχία καί ἀνεξικακία νά εὑρίσκῃ ἀπήχηση στίς καρδιές μας καί κάποιαν ἀνταπόκριση στίς κοινωνικές μας σχέσεις. Θέλει νά γίνωμε μεγαλόψυχοι, μακρόθυμοι, ἐλεήμονες στά σφάλματα τῶν συνδούλων, τῶν συνανθρώπων μας, πρός ἐμᾶς τούς ἴδιους. Και τότε ἡ ἀγάπη αὐτή, πού μακροθυμεῖ, «πάντα στέγει, πάντα ὑπομένει καί οὐδέποτε ἐκπίπτει», θά βρῇ ἀνταπόκριση στούς οὐρανούς, ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Θέλει νά εἴμαστε συνεπεῖς, ὅταν τοῦ λέγωμε: «Ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Θέλει νά εἴμεθα γνήσια παιδιά τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος «χρηστός ἐστιν ἐπί τούς ἀχαρίστους καί πονηρούς».
Θέλει νά βασιλεύωμε στά πάθη μας καί νά κυριαρχοῦμε στά ἐνστικτά μας. Θέλει νά ψάλωμε, ὅπως ὁ Δαυίδ τό ἆσμα τῆς ἀνεξικακίας ἐπάνω στή λύρα τῆς ἀγάπης. Θέλει νά ἀνεβαίνωμε συχνά μέχρι τό Γολγοθᾶ καί νά μένωμε ἐκστατικοί μπροστά στό δυσθεώρητον ὕψος τῆς ἀνεξικακίας καί μεγαλοψυχίας τοῦ Ἐσταυρωμένου, καί ἀκούοντάς Τον, μέσα στό σκοτάδι τοῦ πόνου καί τῆς ἀνθρώπινης κακίας, νά λέγῃ «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς ۠ οὐ γάρ οἴδασι τι ποιοῦσι», νά βαδίζωμε ἐπί τά ἴχνη Του.
«Ἄφετε καί ἀφεθήσεται ὑμῖν». Εἶναι νόμος κάι ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ, εἶναι πηγή ψυχικῆς γαλήνης. Εὐτυχισμένοι ὅσοι θά τόν ἐφαρμόσουν καί θά τόν πειραματισθοῦν. Ἀμήν!

Κυριακή ΙΑ Ματθαίου εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Κυριακή 19η Αὐγούστου 2012
Το μεγάλο μάθημα της ανεξικακίας και της συγνώμης μας διδάσκει ο Ιησούς Χριστός Αδελφοί μου, με την παραβολή του άσπλαχνου δούλου, αυτή που ακούσαμε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα. Τι σημαίνει αλήθεια ανεξικακία; Σημαίνει μακροθυμία και ανοχή των κακών που μας προξενούν οι άλλοι συνάνθρωποί μας. Ακόμη σημαίνει διάθεση ειλικρινής όχι μόνο να μη θυμόμαστε τα κακά αυτά που μας προξένησαν και να μη θέλουμε να αντεκδικηθούμε, αλλά και να συγχωρούμε εκείνους που μα έβλαψαν και να ανταποδίδουμε καλό αντί του κακού που μας έκαναν.
Μας λέγει λοιπόν ο Κύριος πως η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει με έναν βασιλέα, ο οποίος αποφάσισε να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς του με τους υπηρέτες του. Πρώτος παρουσιάστηκε ένας δούλος του, ο οποίος του χρωστούσε δέκα χιλιάδες τάλαντα, τεράστιο ποσό για την εποχή εκείνη και επειδή δεν είχε να τα ξεχρεώσει, ο βασιλιάς εκείνος διέταξε να πουληθούν η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα του τα υπάρχοντα, ώστε να αποδοθεί το χρέος. Ο δούλος τότε έπεσε στα γόνατα και τον παρακαλούσε λέγοντας: «δείξε λίγη υπομονή, και θα στα ξεχρεώσω όλα». Τότε ο άρχοντας τον συμπόνεσε, και του χάρισε το δάνειο. Φεύγοντας ο δούλος αυτός, συνάντησε ένα συνυπηρέτη του, ο οποίος του χρωστούσε το μηδαμινό ποσό, των εκατό δηναρίων, και τον άρπαξε από το λαιμό λέγοντάς του «δώσε μου αυτά που μου χρωστάς!». Εκείνος τον παρακαλούσε να κάνει λίγο υπομονή, μέχρι να τον ξεπληρώσει, όμως αυτός τον έβαλε στη φυλακή, μέχρι να του αποδώσει την οφειλή. Βλέποντας οι υπόλοιποι υπηρέτες τα όσα είχαν συμβεί, λυπήθηκαν πάρα πολύ και εξιστόρησαν τα γεγονότα στον κύριό τους. Κι εκείνος, αφού τον κάλεσε, του είπε: «δούλε πονηρέ, σου χάρισα όλο εκείνο το μεγάλο σου χρέος, επειδή με παρεκάλεσες. Δεν έπρεπε και συ να ελεήσεις τον συνυπηρέτη σου, όπως κι εγώ σε ελέησα;» Και θυμωμένος τον παρέδωσε στους βασανιστές, για να τον τιμωρήσουν. Ο Χριστός κλείνει την παραβολή με ένα ιδιαίτερης σημασίας συμπέρασμα λέγοντας: «αυτό ακριβώς θα κάνει σε σας και Πατέρας μου ο Ουράνιος, αν ο καθένας σας δεν συγχωρεί τον αδελφό του όχι μόνο με το στόμα αλλά και μέσα από την καρδιά του».
Η σημερινή διδασκαλία του Χριστού μας, αποτελεί μια σημαντική αφορμή και ευκαιρία για να αναθεωρήσουμε την στάση μας έναντι του Θεού και των συνανθρώπων μας. Να αναθεωρήσουμε την πορεία μας, τον τρόπο σκέψεως και τον τρόπο ζωής ως χριστιανοί. Συχνά θεωρούμε ότι η πνευματική μας ζωή είναι ατομική μας υπόθεση, ότι δεν έχει καμία σχέση με τους συνανθρώπους μας, ότι δεν αφορά το κοινωνικό σύνολο. Κι όμως, τίποτα από όσα γράφει το Ευαγγέλιο, καμία από τις εντολές του Θεού δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε από μόνοι μας. Γιατί η φιλανθρωπία, η συγγνώμη, η μακροθυμία, η υπομονή, η πραότητα, η ελεημοσύνη, η κάθε αρετή προϋποθέτει την παρουσία του πλησίον, γιατί αποτελεί απάντηση της καρδιά μας προς αυτόν και απόδειξη της αγάπης την οποία οφείλουμε να καλλιεργούμε προς τους συνανθρώπους μας, αν πράγματι θέλουμε να γνωρίσουμε και να κοινωνήσουμε με τον Θεό.
Γι αυτό και τονίζει στο τέλος ο Χριστός, ότι και ο Επουράνιος Πατέρας μας, τότε μόνο μας συγχωρεί, όταν κι εμείς δείχνουμε την ίδια διάθεση προς τους ανθρώπους που τυχόν μας έχουν βλάψει ή μας έχουν θίξει. Δεν μπορεί κάποιος να είναι εκδικητικός και παράλληλα να ζητά συγχώρεση από τους άλλους, πολύ δε περισσότερο από τον ίδιο το Θεό.
Αυτό άλλωστε παρακαλούμε και επιβεβαιώνουμε όταν στο “Πάτερ ημών” λέμε: “και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών”. Δηλαδή, συγχώρησέ μας, Κύριε, όπως ακριβώς κι εμείς συγχωρούμε, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με την ίδια αγάπη και φιλανθρωπία.
Άρα λοιπόν σήμερα μας διδάσκει ο Χριστός, - και αυτό το μάθημα θα πρέπει να το εμπεδώσουμε πολύ καλά μέσα μας, - πως το γνώρισμα μας ως χριστιανοί είναι η αγάπη και να ξέρουμε να συγχωρούμε. Αν θέλουμε να είμαστε, και όχι μόνο να λεγόμαστε , αληθινοί Χριστιανοί, πραγματικοί άνθρωποι, θα πρέπει πάντοτε να ακολουθούμε τον ευλογημένο δρόμο της αγάπης, της συγνώμης, και της ανεξικακίας. Είναι δρόμος σωτηρίας, είναι δρόμος δόξας. Είναι ο δικός Του δρόμος, εκείνος τον άνοιξε για εμάς επάνω στο Σταυρό με τα Πανάγια Λόγια Του «Πάτερ άφες αυτοίς...» (Λουκ.23,24) αφήνοντας αιώνιο υπόδειγμα ανεξικακίας. Είναι ο δρόμος των Αγίων του Θεού. Ας θυμηθούμε τον Πρωτομάρτυρα Άγιο Στέφανο: « Κύριε μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην» (Πραξ. 7,60). Ας θυμηθούμε ακόμη και τους Αγίους Αποστόλους: «Λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν…» (Α΄Κορ. 4,12-14). Λόγια που αποκαλύπτουν ανέκφραστο βάθος ανεξικακίες
Τον δρόμο αυτόν ας ακολουθήσουμε και εμείς Αγαπητοί μου αδελφοί. Αποτελεί ιερό χρέος. Για να είμαστε αληθινοί άνθρωποι, εικόνες και παιδιά του Θεού για να έχουμε δικαίωμα στο έλεος και την ανεξικακία του Θεού. Και τώρα και κατά την ημέρα της κρίσεως. Αμήν

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ

Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου

(5 Σεπτεμβρίου 2021)

«κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ»

Μία ακόμη παραβολή του Κυρίου μας αδελφοί μου μας παρουσίασε σήμερα η Αγία μας Εκκλησία, μέσα από το ευαγγελικό ανάγνωσμα του ευαγγελιστού Ματθαίου. Μία παραβολή που μας κάνει να αισθανόμαστε απέραντη ικανοποίηση, βλέποντας τον μακρόθυμο Κύριο να χαρίζει το χρέος των ταλάντων στον πτωχό δούλο του. Βλέπουμε όμως στη συνέχεια και κάτι το οποίο μας λυπεί, κάτι το οποίο μας προβληματίζει καθώς ο ίδιος δούλος, εξωτερικεύει τον πραγματικό του εαυτό, έναν εαυτό άδικο, κακό, σκληρόκαρδο και αχάριστο, αφού στην ουσία καταπιέζει με τον χειρότερο τρόπο τον σύνδουλό του, προκειμένου να του επιστρέψει το ασήμαντο χρέος που του οφείλει, σαν να μην έζησε ποτέ την πρότερη ευεργεσία της αφέσεως της οφειλής του.

 Κυριακή 20η Αὐγούστου 2023

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου.

(Ματθ. 18, 23 – 35).

«Μακροθύμησον» (Ματθ. 18, 26).

Τή σπαρακτική ἱκεσία τοῦ ἀδύναμου ἀκοῦμε σήμερα στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς.

Ἀκοῦμε τήν κραυγή «μακροθύμησον», πού φωνάζει ὁ χρεωμένος στόν χρεώστη, ὁ δοῦλος στόν ἀφέντη, ὁ ταπεινωμένος στόν δυνατό. Ὁ Χριστός μᾶς διηγεῖται μιά ἱστορία γιά δύο ἀνθρώπους πού ζητοῦν μακροθυμία, ἀλλά πού ὁ ἕνας, ἐνῶ λαμβάνει αὐτό πού ζητάει, δέν θέλει νά τό χαρίσει. Ἐνῶ παίρνει μακροθυμία, δέν δίνει μακροθυμία.

 5 Σεπτεμβρίου 2021 – Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου (Ματθ. ιη΄ 23-35)

«Οὓτω καί ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐάν μή ἀφῆτε ἓκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπό τῶν καρδιῶν ὑμῶν τά παραπτώματα αὐτῶν» (Ματθ. ιη΄ 35).

Μέσα από τη σημερινή παραβολή του κακού και άσπλαχνου δούλου, ο Κύριος μάς διδάσκει το μεγάλο μάθημα της ανεξικακίας και της συγγνώμης.

Μας διηγείται η παραβολή την περίπτωση ενός δούλου, ο οποίος όφειλε ένα τεράστιο χρηματικό ποσό και μη μπορώντας να το ξοφλήσει βρέθηκε μπροστά στη δίκαιη αντιμετώπιση του Κυρίου του, που αποφάσισε να τον κλείσει στη φυλακή μέχρι να του αποδώσει το οφειλόμενο. Ο δούλος εκείνος, πέφτει στα πόδια του Κυρίου του και τον παρακαλεί να του δώσει χρόνο, να μην τον τιμωρήσει, και του έδωσε την υπόσχεση ότι θα αγωνιστεί να ξοφλήσει το χρέος που είχε απέναντί του.

 Κυριακή 24η Αὐγούστου 2025

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου.

(Ματθ. 18, 23 – 35).

«εἷς ὀφειλέτης» (Ματθ. 18, 24).

Μιά ὡραία παραβολή ἀκούσαμε σήμερα στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς. Μιά ἱστορία, μέ τήν ὁποία ὁ Ἰησοῦς διεκτραγωδεῖ ὅλη τήν κατάντια τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Θεός ἔπλασε καί τοποθέτησε τόν ἄνθρωπο στήν κορυφή τῆς δημιουργίας. Ἐκεῖνος, ὅμως, ἀντί νά ἀπολαύσει τήν τιμή καί τίς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ, χρεοκόπησε. Ἔπεσε χαμηλά, ἔχασε τήν ποιότητά του, εὐτελίστηκε, κατάντησε «εἷς ὀφειλέτης». Μέ ὅλα τά προσόντα, τίς ἱκανότητες, τίς γνώσεις, τά ὑπάρχοντα καί τίς γνωριμίες νομίζει πώς εἶναι κάποιος σπουδαῖος. Στό τέλος, ὅμως, ἡ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι «εἷς ὀφειλέτης». Εἶναι ἕνας ὀφειλέτης ἀπέναντι στόν Θεό, ἀπέναντι στόν ἑαυτό του, ἀπέναντι στούς ἄλλους καί ἀπέναντι στό περιβάλλον, μέσα στό ὁποῖο ζεῖ.

Κυριακή ΙΑ Ματθαίου

Ἡ παραβολὴ τοῦ ἀγνώμονος δούλου Ματθ.18,23-35

Metropolitan of Sourozh Anthony

Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός, καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Συχνὰ οἱ ἄνθρωποι ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὸ ἐρώτημα: πῶς μπορεῖ κάποιος νὰ σωθεῖ; Καὶ βρίσκουμε σ’αὐτὸ τὸ ἐδάφιο τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπως σὲ μιὰ ὁλοκληρη σειρὰ ἀπὸ ἄλλα, μιὰ τόσο ἁπλὴ καὶ συγκεκριμένη ἀπάντηση. Ἡ σωτηρία σας βρίσκεται στὰ χέρια σας: συγχωρῆστε – καὶ θὰ συγχωρηθεῖτε. Καὶ τήν στιγμή ποὺ θὰ ἔχετε συγχωρηθεῖ, σημαίνει ὅτι ἡ αἰώνια ζωὴ εἶναι ἀνοιχτὴ γιὰ σᾶς.

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου – Η αλληλοσυγχώρηση Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Βαρνάβα


Η   Α Λ Λ Η Λ Ο Σ Υ Γ Χ Ω Ρ Η Σ Η
«Οὕτω καί ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐάν μή ἀφῆτε ἕκαστος τῷἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπό τῶν καρδιῶν ὑμῶν τά παραπτώματα αὐτῶν.» (Ματθ. ιη΄ 35)
Ὁ Ἅγιος Θεός, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἀπέναντι σ’ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους τούς πεπερασμένους καί ἁμαρτωλούς ὑπῆρξε πάντοτε Μακρόθυμος, Πολυεύσπλαχνος καί Πολυέλεος.  Δυστυχῶς ὅμως ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι πολλές φορές ἀφήνουμε τά πάθη ὅπως ἡ κακία, ὁ φθόνος, τό μῖσος, ἡ μνησικακία, ἡ ἐκδίκηση καί ἡ ἀχαριστία νά μᾶς κυριεύουν, νά φωλιάζουν μέσα στήν ψυχή μας, νά μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τό Θεό καί νά μᾶς στεροῦν τήν εὐαρέσκειά του.
Ὁ πρῶτος δοῦλος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου ὑπῆρξε ὀφειλέτης μεγάλου χρέους.  Ἦταν δέ πονηρός, ὑποκριτής καί ἀχάριστος.  Ἡ παράκληση καί τό αἴτημά του βρῆκαν εὔκολα πρόσβαση στό αὐτί τοῦ Θεοῦ καί ἐγένοντο δεχτά.  Ἐκεῖνος ὅμως παρά τό γεγονός ὅτι ἔτυχε μιᾶς τέτοιας χάριτος καί ἀπόλαυσε ἀνέλπιστης ἐλευθερίας δέν ἦταν ἕτοιμος νά μιμηθεῖ τό Θεό Πατέρα, ὁ ὁποῖος χωρίς κρατούμενα ἔχυσε τό πλούσιο ἔλεός του ἐπάνω του καί ἔσβησε τίς ἁμαρτίες, τά λάθη καί τά σφάλματά του.
Ἀντίθετα ὅταν ὕστερα ἀπό λίγο συναντᾶ τό σύνδουλό του, πέφτει πάνω του μέ κακία καί μοχθηρία γιά τό μικρό χρέος τό ὁποῖο τοῦ ὄφειλε.  Στά μάτια τοῦ πρώτου δούλου τά μικροσφάλματα καί ἐπιπόλαια λάθη τοῦ συναδέλφου του ἐφαίνοντο ὀγκώδη καί τεράστια.  Ζητοῦσε ἐπίμονα ἐκδίκηση καί ἀνταπόδοση.  Τά ὑπόλοιπα μέλη ὅμως τῆς κοινωνίας τά ὁποῖα ὑπῆρξαν μάρτυρες τῆς σκληρῆς διαγωγῆς του ἀπέναντι στόν ἀδελφό του, μέσα τους τόν καταδίκασαν καί ἐπιθυμοῦσαν δικαιοσύνη.
Αὐτό ἀντικατοπτρίζει τά κριτήρια τοῦ Θεοῦ, ὅπως τά διδασκόμεθα ἀπό τήν Κυριακή προσευχή, «Τό Πάτερ ἡμῶν….». Ὅταν κάθε μέρα  ἀπαγγέλλουμε αὐτήν τήν προσευχή προβαίνουμε στήν ὑπόσχεση «καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καίἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν.» (Ματθ΄ στ΄12).  Ἀπό ὅτι κατανοοῦμε εὔκολα ὁ καθένας, βασική προϋπόθεση γιά νά μᾶς συγχωρήσει ὁ Θεός τά ὅσα ἐμεῖς σφάλλουμε πρός τόν Ἴδιο, πρός τούς συνανθρώπους μας καί πρός τόν ἑαυτό μας, εἶναι νά παράσχουμε ἐμεῖς πρῶτοι ἄφεση σέ ὄσους σφάλλουν ἀπέναντί μας.
Οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἐνῷ ὑφίσταντο διωγμούς, μαρτύρια καί βασανιστήρια προσηύχοντο μέ ἀνεξικακία καί ἀγάπη γιά τούς διῶχτες, τούς σταυρωτές καί βασανιστές τους.  Αὐτή ἡ συμπεριφορά λύγισε πολλές φορές τή στάση τῶν δημίων τους καί τούς ὁδήγησε σταθερά καί ἀταλάντευτα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους.  Πολλοί δέ ἀπό αὐτούς στή συνέχεια ἀκολούθησαν τό δρόμο τοῦ μαρτυρίου.
Νά μνημονεύσουμε ὅτι ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο ληστές τούς συσταυρωθέντες δεξιά καί ἀριστερά τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Γολγοθᾶ, ἔδειξε μετάνοια καί ἔτσι ἐκέρδισε τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ λίγες ὧρες προτοῦ ἀφήσει τήν τελευταία του πνοή καί ἐγκαταλείψει τόν κόσμο τοῦτο.  Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο εἶναι ἄπειρη καί παρέχεται μέ πολλές εὐκαιρίες.  Ἐναπόκειται στόν ἄνθρωπο νά ἐπιδείξει ἐνδιαφέρον, νά ἀδράξει τήν εὐκαιρία, νά συνεργασθεῖ μέ τή Θεία Χάρη καί νά βρεῖ τή σωτηρία του.  Ὁ Θεός δέν εἶναι φειδωλός στίς ἐκδηλώσεις τῆς ἀγάπης του πρός ἐμᾶς τά πλάσματά του.
Τό ἄλλο σημεῖο τό ὁποῖο ἐπιβάλλεται νά προσέξουμε εἶναι ὅτι ὁ Θεός ἀπαιτεῖ ἀπό ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους νά συγχωροῦμε τούς συνανθρώπους μας μέσα ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μας καί ὄχι μέ ἐπιπολαιότητα καί μέ τά χείλη μας.  Νά μήν ξεχνοῦμε ὅτι κέντρο ὅλων τῶν ἐκδηλώσεών μας ἀποτελεῖ ἡ καρδιά μας.  Ἐκεῖ φωλιάζουν τά πάντα.  Ἴσως αὐτό γίνεται πιό ἔκδηλο μέ τή βιβλική ἔκφραση: «ἐκ γάρ τοῦπερισσεύματος τῆς καρδίας τό στόμα λαλεῖ.» (Ματθ. ιβ΄ 34).
Ὁ Ἐσταυρωμένος Λυτρωτής μας καί Ἀρχιμάρτυρας Ἰησοῦς Χριστός αἱμόφυρτος πάνω στό σταυρό δέν τά βάζει μέ τούς σταυρωτές του.  Προσεύχεται καί παρακαλεῖ τό Θεό Πατέρα νά μήν τούς καταλογίσει αὐτή τους τήν ἁμαρτία γιατί δέν ἐγνώριζαν τί ἔκαναν.  Μακρόθυμε Κύριε δόξα σοι!

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου - Η συγχωρητικότητα

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Ματθ. 18, 23-35

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή είναι παρμένη απο το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Η παραβολή αυτή ονομάζεται και παραβολή του κακού δούλου εξαιτίας της κακίας και ασπλαχνίας που δείχνει ο ένας δούλος προς τον σύνδουλό του. Ως αφορμή για να πει την παραβολή αυτή ο Χριστός παίρνει από την ερώτηση που απεύθυνε προς αυτόν ο Απόστολος Πέτρος για το πόσες φορές πρέπει να συγχωρούμε κάποιον που μας έχει φταίξει. Ο Απόστολος Πέτρος έχοντας υπόψη του τον εβραϊκό νόμο που έλεγε μέχρι τρείς φορές προσθέτει κάποια γενναιοδωρία και ρώτα τον Χριστό αν είναι αρκετές μέχρι επτά φόρες. Ο Χριστός του απαντά ότι όχι επτά αλλά εβδομήντα φορές επτά, εννοώντας το άπειρο και παντοτινό. Το μέτρο που πρέπει να συγχωρούμε δεν είναι η ανθρώπινη θέλησή μας και οι νόμοι αλλά ο ίδιος ο Θεός που συγχωρεί τον καθένα μας όσες φορές και αν έφταιξε, φτάνει να του το ζητήσει ειλικρινά.

Για να φανεί και να γίνει καλύτερα κατανοητό με ποιο τρόπο συγχωρεί ο Θεός παρομοίασε την βασιλεία των ουρανών με ένα βασιλιά που θέλησε να του αποδώσουν λογαριασμό οι δούλοι του. Μόλις λοιπόν άρχισε να κάνει τον λογαριασμό του φέρνουν κάποιον ο οποίος χρωστούσε ένα πολύ μεγάλο ποσό. Δέκα χιλιάδες τάλαντα, ποσό που μπορούμε να πούμε με τα σημερινά δεδομένα ξεπερνά τα πενήντα πέντε εκατομμύρια χρυσές λίρες. Επειδή δεν μπορούσε να ξοφλήσει αυτό το μεγάλο ποσό, ο βασιλιάς διέταξε να πουλήσουν τον ίδιο τον δούλο, την γυναίκα του, τα παιδιά του και ό,τι άλλο είχε στην κατοχή του και να του δώσουν το ποσό από την πώληση. Μετά από αυτή την απόφαση ο δούλος πέφτει στα πόδια του βασιλιά και τον παρακαλεί να του δείξει μακροθυμία και θα του δώσει πίσω ότι του χρωστεί. Η παράκληση αυτή του δούλου προς το βασιλιά είχε τόση δύναμη ώστε ο βασιλιάς τον λυπήθηκε, αφήνοντας τον ελεύθερο να φύγει χαρίζοντάς του μάλιστα και όλο το χρέος που χρωστούσε.

Βγαίνοντας πλέον ελεύθερος από τη συνάντηση που είχε με το βασιλιά, συνάντησε έναν από τους συνδούλους του, ο οποίος του χρωστούσε μόνο εκατό δηνάρια, δηλαδή ποσό ασήμαντο (υποπολλαπλάσιο ενός ταλάντου) μπροστά στο τεράστιο ποσό που χρωστούσε και του χάρισε πριν από λίγο ο βασιλιάς. Τότε ο δούλος αυτός πιάνει τον σύνδουλό του και τον σφίγγει να τον πνίξει λέγοντας να του ξόφληση το χρέος που του χρωστούσε. Επειδή τη στιγμή εκείνη δεν είχε τη δυνατότητα να του τα δώσει έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε να του δείξει μακροθυμία και θα του τα δώσει. Έκανε και αυτός ο δούλος ό,τι έκανε προηγουμένως ο δούλος που τώρα τον πιέζει μπροστά στο βασιλιά. Αντί όμως να κάνει προς τον σύνδουλό του ό,τι έκανε και σ’ αυτόν ο βασιλιάς, ή έστω αν δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο να του αφήσει κάποιο χρόνο ώστε να βρει τα χρήματα και να τον ξοφλήσει, έδειξε τόση κακία και ασπλαχνία ώστε πήγε και τον έκλεισε στη φυλακή μέχρι να του ξεπληρώσει αυτό το μικρό ποσό που του χρωστούσε.

Βλέποντας αυτή την μεγάλη αδικία οι υπόλοιποι δούλοι του βασιλιά που βρισκόντουσαν εκεί πήγαν και είπαν στον βασιλιά όλα όσα έγιναν. Ο βασιλιάς τότε καλεί τον δούλο εκείνο και του λέει: «Κακέ δούλε, σου χάρισα όλο εκείνο το χρέος, επειδή με παρεκάλεσες˙ δεν έπρεπε να σπλαχνιστείς τον σύνδουλό σου, όπως εγώ σπλαχνίστηκα εσένα;» Και τιμωρώντας τον παραδειγματικά εξαιτίας της συμπεριφοράς του τον παρέδωσε στους βασανιστές μέχρι να του ξεπληρώσει όλα όσα του χρωστούσε. Και τελειώνοντας ο Χριστός μας λέει ότι «έτσι θα κάνει και σ’ εσάς ο ουράνιος Πατέρας μου, αν ο καθένας σας δε συγχωρήσει τα παραπτώματα του αδελφού του μ’ όλη του την καρδιά».

Μέσα από τις παραβολές του Χριστού βλέπουμε να μας αποκαλύπτεται η βασιλεία των ουρανών. Από τη μια βλέπουμε τον τρόπο που ενεργεί ο Θεός και από την άλλη βλέπουμε το πώς θέλει ο Θεός να συμπεριφέρονται οι πιστοί μεταξύ τους. Η σημερινή παραβολή έχει ως στόχο να μας διδάξει ότι πρέπει να συγχωρούμε τους συνανθρώπους μας, όχι μέσα σε περιορισμένα πλαίσια αλλά απεριόριστα. Τα μύρια τάλαντα που χρωστούσε ο δούλος στο βασιλιά φανερώνουν το απεριόριστο μέγεθος των αμαρτιών που έχει ο κάθε άνθρωπος, τις οποίες και συγχωρεί ο Θεός. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι οι αμαρτίες μας ενώπιον του Θεού αποτελούν το χρέος των μύριων ταλάντων σε σχέση με τα σφάλματα που έχουν διαπράξει οι συνάνθρωποί μας σε εμάς και που είναι μηδαμινά, όπως το χρέος των εκατόν δηναρίων. Η δική μας στάση και συμπεριφορά προς τους αδελφούς μας είναι αυτή που θα επηρεάσει το έλεος του Θεού σε εμάς και όχι το πλήθος ή το μέγεθος των αμαρτιών μας. Ο ιερός Χρυσόστομος μας λέει ότι κερδίζουμε πολλά όταν αντιμετωπίζουμε με επιείκεια τις εχθρότητες από τους εχθρούς μας, απαλλασσόμαστε από τα αμαρτήματα μας, αποκτούμε καρτερία και υπομονή, γινόμαστε επιεικείς και φιλάνθρωποι, καθαριζόμαστε από την οργή και το μεγαλύτερο από όλα αυτά είναι ότι κερδίζουμε τη φιλανθρωπία του Θεού. Όταν μισούμε τους άλλους τιμωρούμε τους εαυτούς μας, ενώ όταν αγαπούμε τους συνανθρώπους μας ευεργετούμε τους εαυτούς μας. Αυτός που δεν γνωρίζει να μισεί τους άλλους, δεν γνωρίζει ούτε και να λυπάται, αλλά θα απολαύσει τρυφή και άπειρα αγαθά. (Ιω. Χρυσοστόμου, Ομιλία 61, ΕΠΕ τομ. 11Α, σελ. 169-171).

Ο Χριστός στην Κυριακή προσευχή τοποθετεί μεταξύ των σημαντικών αιτήσεων προς τον Πατέρα και την προϋπόθεση συγχωρήσεως των άλλων: «και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Αυτή η συγχώρηση των οφειλών των άλλων αποτελεί προϋπόθεση, έτσι ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για την κοινωνία μας με τον Θεό Πάτερα. Μέσα από τη σοφή διδασκαλία των πατέρων της ερήμου διαβάζουμε ένα περιστατικό στο οποίο φαίνεται το πώς οι πατέρες της ερήμου δίδασκαν τη συγχωρητικότητα. Κάποιος χριστιανός πήγε να συμβουλευθεί τον Άββα Σιλουανό. «Έχω ένα θανάσιμο εχθρό, πάτερ», του εξομολογήθηκε. «Τα κακά που μου έχει προξενήσει αυτός ο άνθρωπος είναι αναρίθμητα. Προ καιρού κέρδισε με απάτη ένα μεγάλο κομμάτι από το χωράφι μου. Με συκοφαντεί όπου βρέθεί, κακολογεί κι εμένα και την οικογένειά μου. Μου έχει κάνει το βίο αβίωτο. Τώρα τελευταία μάλιστα επιβουλεύεται και την ζωή μου. Πριν λίγες ημέρες έμαθα πως αποπειράθηκε να με δηλητηριάσει. Δεν παίρνει άλλο λοιπόν. Είμαι αποφασισμένος να τον παραδώσω στη δικαιοσύνη». «Κάνε όπως θέλεις», του είπε με αδιαφορία ο Άββας Σιλουανός. «Δεν νομίζεις, πάτερ, πως όταν τιμωρηθεί και μάλιστα αυστηρά, όπως του πρέπει, θα σωθεί η ψυχή του;», ρώτησε ο άνθρωπος, που τώρα άρχισε να ενδιαφέρεται και για την ψυχική ωφέλεια του έχθρου του. «Κάνε ό,τι σε αναπαύει», εξακολουθούσε να λέγει με το ίδιο ύφος ο Όσιος. «Πηγαίνω, λοιπόν στον δικαστή κατ’ ευθείαν», είπε ο χριστιανός και σηκώθηκε να φύγει. «Μη βιάζεσαι τόσο», του είπε με ηρεμία ο Όσιος. «Ας προσευχηθούμε πρώτα να κατευοδώσει ο Θεός την πράξη σου». Άρχισε με το «Πάτερ ημών». «Και μη αφίης ημίν τα οφειλήματα ημών, ως ουδέ ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών», ακούστηκε να λέγει μεγαλοφώνως ο Όσιος, σαν έφτασε σ’ αυτό το στίχο. «Λάθος», Αββά, «δεν λέγει έτσι η Κυριακή Προσευχή», έσπευσε να διορθώσει ο χριστιανός. «Έτσι όμως είναι», αποκρίθηκε μ’ όλη του την απάθεια ο Γέρων. «Αφού αποφάσισες να παραδώσεις τον αδελφό σου στο δικαστή, ο Σιλουανός δεν κάνει άλλη προσευχή για σένα» (Θεοδώρας Χαμπάκη, Γεροντικό).

Ο Χριστός τόσο πολύ μας αγάπησε ώστε κατέβηκε στη γη και οδηγήθηκε μέχρι το Σταυρό για να μας σώσει. Πάνω στο Σταύρο όταν τον σταύρωναν προσευχόταν προς τον Πατέρα του, για τους σταυρώτες του λέγοντας: «Πάτερ άφες αυτοίς˙ ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λκ. 23,34). Με αυτή του την ευσπλαχνία και συγχωρητικότητα αφήνει σε μας ένα μεγάλο μήνυμα, ότι πρέπει να συγχωρούμε με όλη μας τη καρδιά αυτούς που μας έχουν φταίξει. Οι άγιοι με τη σειρά τους μιμούμενοι το παράδειγμα του Κυρίου, προσεύχονται για τους βασανιστές τους χωρίς να τους κρατούν κακία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα από το πλήθος των αγίων είναι ο άγιος πρωτομάρτυς διάκονος Στέφανος, ο οποίος προσευχόταν γι αυτούς που τον λιθοβολούσαν λέγοντας: «Κύριε μη στήσης αυτοίς την αμαρτία ταύτην». Αλλά και ο άγιος Διονύσιος Ζακύνθου, ο οποίος παρόλη τη θλίψη του έκρυψε και φυγάδευσε το δολοφόνο του αδελφού του που είχε καταφύγει στη Μονή διωκόμενος για να σωθεί. Με αυτό τον τρόπο απότρεψε ένα ακόμα έγκλημα δίνοντας τη δυνατότητα της μετάνοιας στο δολοφόνο του αδελφού του και αφήνοντας σ’ εμάς ένα μεγάλο παράδειγμα συγχωρητικότητας.

Η συγχωρητικότητα αποτελεί βασικό παράγοντα στη σχέση μας με το Θεό. Με αυτήν κερδίζουμε την φιλανθρωπία του Θεού έναντι των δικών μας αμαρτιών. Πρέπει να συγχωρούμε τους αδελφούς μας για να συγχωρεθούμε και εμείς, αυτό εξάλλου μας διδάσκει και η παραβολή αυτή. «Ούτω και ο Πατήρ μου ο επουράνιος ποιήσει υμίν, εάν μη αφήτε έκαστος τω αδελφώ αυτού από των καρδίων υμών τα παραπτώματα αυτών». Με τα λόγια αυτά τελειώνει και η παραβολή αυτή καλώντας μας να αφήσουμε τα παραπτώματα των αδελφών μας από τις καρδιές μας.

Φιλίππου Φιλίππου, θεολόγου- Μητρόπολη Κωνσταντίας

Κυριακή ΙΑ Ματθαίου Ἡ Παραβολὴ τοῦ ἀσπλάχνου δούλου (Ματθ. 18,23—35 ) Αρχιμανδρίτης Ἰωήλ Γιαννακόπουλος

Μετὰ τοὺς λόγους περὶ ἀδελφικῆς συνεξηγήσεως καὶ τὴν διακοπὴν τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου ποσάκις πρέπει νὰ συγχωρῶμεν τὸν ἀδελφόν μας καὶ τὴν ἀπάντησιν, ὅτι πρέπει νὰ συγχωρῶμεν 7X70 ἤτοι πάντοτε, ἀναφέρει ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν τοῦ ἀσπλάγχνου δούλου, ἵνα δείξῃ, διατὶ πρέπει νὰ συγχωρῶμεν πάντοτε. Μετὰ τὴν ἀριθμητικὴν συγγνώμην (7X70) ἀκολουθεῖ ἡ δραματικὴ συγγνώμη καὶ λέγει.

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου

Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

[Α΄Κορ. 9, 1-12]

«Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; (: δεν είμαι απόστολος με ίσα δικαιώματα με τους άλλους αποστόλους; Δεν είμαι ελεύθερος όπως οι άλλοι χριστιανοί; Δεν είδα τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας; Και δεν είστε εσείς το έργο που με τη βοήθεια του Θεού επιτέλεσα;)» [Α΄Κορ. 9, 1].

Επειδή προηγουμένως είχε πει ότι «εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω (: εάν αυτό που τρώω γίνεται αιτία σκανδάλου και αμαρτίας για τον αδελφό μου, δεν θα φάω ποτέ οποιοδήποτε είδος κρέατος, για να μην σκανδαλίσω τον αδερφό μου)» [Α΄Κορ. 8, 13], πράγμα το οποίο δεν είχε μεν κάνει, υποσχόταν όμως ότι θα το έκανε, εάν παρίστατο ανάγκη,

Κυριακή ΙΑ Ματθαίου Η δύναμη της προσευχής εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού


΢τον καιρό του ασεβέστατου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μαξιμιανού,
μάς μεταφέρει το ΢υναξάρι του σήμερα εορταζομένου Αγίου Ανδρέου
του ΢τρατηλάτου, αδελφοί μου. Ο Ανδρέας ήταν Χριστιανός
αξιωματικός, υπό τις διαταγές του ειδωλολάτρη Αρχιστρατήγου
Αντιόχου. Απ’ αυτόν ετέθη επικεφαλής ενός μικρού στρατιωτικού
σώματος και έλαβε την εντολή να αποτρέψει τους Πέρσες οι οποίοι
είχαν παραβιάσει ένα σημείο των ρωμαϊκών συνόρων. Οι στρατιώτες
του, όμως, ήταν κυριευμένοι από φόβο, επειδή ο εχθρός ήταν
πολυάριθμος και είχε πολλές νίκες στο ενεργητικό του. Ο Ανδρέας
βεβαίωσε τους στρατιώτες του πως ο θρίαμβος της νίκης θα είναι με το
μέρος τους, αν όλοι, με πραγματική πίστη, προσευχηθούν και
επικαλεσθούν το παντοδύναμο όνομα του Ιησού Χριστού. Διότι τα
πάντα μπορεί να καταφέρει ο Χριστιανός συν τη δυνάμει του Κυρίου
ημών Ιησού Χριστού1 Πράγματι, τα λόγια του Ανδρέα ανύψωσαν το
ηθικό των στρατιωτών, με αποτέλεσμα να συντρίψουν το πολυπληθές
στράτευμα του εχθρού. Ο Αντίοχος επαίνεσε δημόσια το κατόρθωμα
αυτό, αλλά, όταν έμαθε ότι οι στρατιώτες ελκύστηκαν από τον Ανδρέα
στην χριστιανική πίστη, έστειλε 1000 στρατιώτες να τους αφοπλίσουν
και να τους στείλουν στα σπίτια τους. Ο Ανδρέας, όμως, μετά από
συζήτηση προσείλκυσε και αυτούς στην πίστη. Εξοργισμένος τότε ο
Αντίοχος, έστειλε ειδικό σώμα με έμπιστους αξιωματικούς και
σκότωσε όλους τους χριστιανούς στρατιώτες. Μαζί, δηλ. με τον Άγιο
Ανδρέα τον ΢τρατηλάτη μαρτύρησαν και άλλοι δύο χιλιάδες
πεντακόσιοι ενενήντα τρεις Μάρτυρες στρατιώτες, την μνήμη των
οποίων από κοινού τιμούμε σήμερα.
Δεν είναι η πρώτη φορά, που με την δύναμη του Χριστού,
ολιγάριθμα στρατιωτικά σώματα, κατατροπώνουν πλήθη εχθρών. Η
ιστορία έχει διασώσει πολλά ανάλογα περιστατικά, όπου οι Χριστιανοί
καταφεύγουν, με την προσευχή στην δύναμη του Ιησού και των
Αγίων, για να σωθούν και να νικήσουν. Όλοι θυμόμαστε την σωτηρία
της Βασιλεύουσας Κωνσταντινουπόλεως από την Παναγία μας, όταν η
Πόλη πολιορκούνταν από τους Άραβες και ήταν ουσιαστικά αφύλακτη.
Σότε ο λαός, με επικεφαλής τον Πατριάρχη, στον Ναό των Βλαχερνών,
έψαλε τον Ακάθιστο Ύμνο και εναπέθεσε την ελπίδα της σωτηρίας του
στον Χριστό και στην Παναγία Μητέρα Σου. Αλλά και στην σύγχρονη
ιστορία μας, οι ολιγάριθμοι, αλλά ηρωικοί πολεμιστές του Έπους του
                                              
1
Α΄ Κορ. 5,4

Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου (Ματθ., ΙΗ' 23 – 35) εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβιών και Κοζάνης

(Ματθ. ιη΄ 23-35)
   «οὕτω καὶ ὁ Πατὴρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν  μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὑτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν».
        Μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ  Χριστοῦ,  ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί, κηρύχθηκε σὲ ὅλα τά ἔθνη τὸ μήνυμα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀνεξικακίας. Τὸ μήνυμα αὐτὸ ἔρχεται νὰ μᾶς ὑπενθυμίση καὶ  ἡ Ἐκκλησία μας, μὲ τήν παραβολὴ τοῦ σκληρόκαρδου δούλου, ὅπως τήν  ἀκούσαμε σήμερα.
Ἀφορμὴ γιὰ νὰ πῆ ὁ Ἰησοῦς αὐτὴ τὴν παραβολὴ ἦταν μία ἐρώτηση τοῦ  Ἀποστόλου Πέτρου: «Κύριε πόσες φόρες νὰ συγχωρήσω τὸν ἀδελφό μου, ἐὰν ἐξακολουθῆ νὰ μοῦ κάνη κακό;» Τὸ συνηθισμένο ὅριο γιὰ τοὺς Ἰουδαίους ἦταν τρεῖς φορές. Ὁ Πέτρος λοιπόν, πιστεύοντας ὅτι ξεπερνάει τὸ ὅριο ποὺ ὅριζε ὁ Μωσαϊκὸς νόμος καὶ πῶς ἔφτασε σὲ ὕψη μακροθυμίας, τὸ ὑπερδιπλασιάζει προτείνοντας «ἕως ἑπτὰ φορές». Ἀλλὰ ἡ ἀπαντήση τοῦ Χριστοῦ ἔρχεται νὰ συντρίψη γιὰ πάντα ὁποιοδήποτε ὅριο, «ὄχι  μόνον ἑπτὰ φόρες ἀλλὰ ἑβδομήντα φορὲς τὸ ἑπτά,  δηλαδὴ  ἀπεριόριστα».
        Μᾶς διδάσκει λοιπὸν ὁ Χριστὸς τὸν τρόπο τῆς συγχωρήσεως, ὑποδεικνύοντὰς μας συγχρόνως καὶ τό πῶς αὐτὴ πρέπει νὰ πραγματοποιεῖται: «ἀπὸ τῶν καρδιῶν ἡμῶν». Τότε μόνον, μᾶς λέει, ἔχει πραγματικὰ ἀποτελέσματα, ὅταν προέρχεται «ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μας».
        Συγχώρεση καὶ μακροθυμία, δύο μεγάλες ἀρετὲς, τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ καλλιεργοῦμε σὰν πιστοὶ  μαθητὲς τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ ἔχουμε κατόπιν τό θάρρος, ὥστε νὰ ζητοῦμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν ἄφεση τῶν δικῶν μας ἁμαρτιῶν. Διότι ἂν δὲν μάθουμε νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἀδελφούς μας, ὅπως μᾶς τό εἶπε σήμερα ὁ Χριστός, τότε οὔτε ὁ Θεὸς θὰ συγχωρέση  τὰ δικά μας παραπτώματα, ὅσο μικρὰ κι ἂν εἶναι αὐτά.
Νὰ συγχωροῦμε τούς ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι εἴτε ἠθελημένα εἴτε ἄθελα τους μᾶς ἔβλαψαν.  Ὅμως αὐτὴ ἡ πράξη ἀπὸ μέρους μας προϋποθέτει μεγάλη ψυχικὴ δύναμη καὶ ἀγάπη, ἀγάπη πρὸς ὅλους, ἀκόμη καὶ πρὸς τους ἐχθροὺς μας,  διότι ἡ ἀγάπη εἶναι καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅταν ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πλημμυρισμένη ἀπὸ ἀγάπη, τότε μόνο μπορεῖ νὰ βλέπη καθαρὰ καὶ νὰ τηρῆ τὶς θεῖες ἐντολές.
Τό αἰώνιο παράδειγμα συγχωρήσεως καὶ ἀγάπης εἶναι Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος πάνω στὸ σταυρὸ συγχωροῦσε τοὺς ὑπαιτίους τοῦ μαρτυρίου Του, δείχνοντάς τους ἀγάπη καὶ συμπόνια. Ἄπειρα ἐπίσης εἶναι καὶ τὰ παραδείγματα τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι καλλιέργησαν τὴν συγχώρεση, κατορθώνοντας νὰ φτάσουν σὲ μεγάλα ὕψη ἀρετῆς.
Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ζητᾶ νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἀδελφούς μας, τὸ κάνει ὄχι γιὰ τὴ δικὴ Του ἱκανοποίηση, ἀλλὰ γιὰ τὴ δική μας καταξίωση, ἀφοῦ ἀγαπῶντας τοὺς ἐχθρούς μας ἀποκτοῦμε τὴν καλύτερη ἐμπειρία τῆς σχέσεώς μας μὲ τὸ Θεό. Τούτη τὴν ἀλήθεια ἐκφράζει ὁ  λόγος τοῦ Χριστοῦ: «Ἀγαπᾶτε τούς ἐχθροὺς ὑμῶν…ὅπως γένησθε υἱοί τοῦ Πατρὸς ἡμῶν τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς», «ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας…γιατὶ μόνον ἔτσι θὰ γίνεται παιδιὰ τοῦ Πατέρα μου ποὺ βρίσκεται στοὺς οὐρανοὺς».
Ἡ συγχώρεση,  πέρα ἀπὸ τὴ θρησκευτικὴ ὑπόσταση, ἔχει καὶ κάποια κοινωνικὴ διάσταση, τὴν ὁποῖα ὁ ἄνθρωπος τῆς πρακτικῆς ἐποχῆς μας πρέπει ἰδιαιτέρα νὰ προσέξη. Τά ἀνθρώπινα προβλήματα, εἴτε ἀτομικὰ εἶναι εἴτε κοινωνικὰ, δὲν λύνονται μὲ τό μῖσος καὶ τὴν ἐκδίκηση. Ἀντίθετα  πολλαπλασιάζονται, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ αὐξάνη ἡ κακία καὶ ἡ διχόνοια μεταξὺ τῶν ἀτόμων καὶ κατ’ ἐπέκταση μεταξὺ τῶν κοινωνιῶν. Χάνεται ἔτσι καθημερινὰ ἡ φυσικὴ ἁρμόνια στὶς σχέσεις μας καὶ ἐρχόμαστε σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ θεῖο θέλημα, ξεφεύγουμε ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ προορισμοῦ μας, ποὺ εἶναι ἡ θέωση, καὶ μοιραῖα ὁδηγούμαστε στὸν πόλεμο καὶ τὴν αὐτοκαταστροφή.
Γιὰ νὰ ἀποκτηθῆ ἡ ἀρετὴ τῆς συγχώρεσης χρειάζεται μεγάλος ἀγῶνας καὶ ἡρωϊσμὸς. Γιὰ νὰ μπόρεσης νὰ συγχώρησης τόν ἀδελφὸ σου, πρέπει πρῶτα νὰ νικήσης τὸν ἑαυτό σου, κι ἐδῶ ἀκριβῶς χρειάζεται ὁ ἀγῶνας. Ὅταν νικήσουμε τὰ πάθη, τὸ μῖσος, τὸν ἐγωϊσμὸ μας, τὴν ἐκδίκηση καὶ τήν ὑπερηφάνειὰ μας, τότε μόνο μποροῦμε νὰ συγχωροῦμε τόν κάθε ἕνα σὲ ὁτιδήποτε  κι ἂν μᾶς ἔφταιξε.
Ὁ ἄνθρωπος, πλασμένος «κατ’ εἰκόνα» τοῦ Δημιουργοῦ του, ἔρχεται στὸν κόσμο μὲ προορισμὸ καὶ δυνατότητα νὰ «ὁμοιωθῆ» μὲ τό Θεὸ. Μὲ τὴν ἀγάπη ἐκπληρώνει τὴν ἀποστολή του καὶ κάνει αὐτὴ τὴ δυνατότητα πραγματικότητα, ἀφοῦ, σύμφωνα μὲ τήν ὑπέροχη διατύπωση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶν». Ἂν ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ δρόμος γιὰ νὰ φθάση κανεὶς στὸν Θεό, ἡ συγχώρεση εἶναι τό πρῶτο βῆμα στὸν δρόμο τής ἀγάπης. Ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ἀνίκανος νὰ συγχωρῆ εἶναι ἀνίκανος καὶ νὰ ἀγαπᾶ.
Δὲν εἶναι ἀφέλεια νὰ συγχωρῆς, εἶναι προνόμιο, γιατὶ ἡ χριστιανικὴ ζωὴ εἶναι κοινωνία ἀγάπης. Γιὰ τόν λόγο αὐτὸ ὁ Χριστὸς καλεῖ τούς μαθητές Του νὰ μὴν κρίνουν τούς ἄλλους, ἀλλὰ νὰ τούς συγχωροῦν, καὶ ἡ ἀγάπη πρέπει νὰ ἐπεκτείνεται γενικὰ πρὸς ὅλους τούς ἀνθρώπους, διότι ὅταν ὁ πιστὸς ξεχωρίζει τούς συνανθρώπους του, κι ἄλλους ἀγαπᾶ ἐνῶ ἄλλους μισεῖ, δὲν ἔχει τέλεια ἀγάπη.
Στὴν πρώτη πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου διαβάζουμε: «ὅταν μᾶς βρίζουν ἐμεῖς νὰ εὐχόμαστε  γι’ αὐτούς, ὅταν μᾶς καταδιώκουν νὰ δείχνουμε ἀνοχή, ὅταν μᾶς συκοφαντοῦν νὰ προσευχόμαστε γι’ αὐτοὺς, διότι αὐτὰ εἶναι βιώματα χριστιανικά». Ὅλα  αὐτὰ τά τήρησαν οἱ ἥρωες τῆς πίστεως μας, οἱ ἅγιοι, καὶ μᾶς προσκαλοῦν κι ἐμᾶς νὰ μιμηθοῦμε τό παράδειγμα τους βαδίζοντας τόν ἴδιο ἀνηφορικὸ δρόμο.
 Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ, ὅσο βαθιὲς κι ἂν εἶναι οἱ πληγές μας, ἂς προσφέρουμε τήν ἀγάπη μας σὲ αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔκαναν νὰ πονέσουμε. Ἔτσι μόνο θὰ ἔχουμε τό δικαίωμα νὰ ὀνομαζόμαστε χριστιανοί, φορεῖς καὶ συνεχιστές τῆς συγγνώμης, οἱ ρίζες τῆς ὁποίας βρίσκονται στὸν Γολγοθᾶ,  ποὺ εἶναι ποτισμένος μὲ τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Εἴθε ὁ  Θεὸς νὰ συγχωρῆ καί τά δικά μας παραπτώματα. Ἀμήν.

 Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου, Ευαγγ. Ανάγνωσμα: Ματθ. ιη’ 23-35 (20-08-2023)

Πρεσβυτέρου Χαρίτων Θεοδώρου

Πραγματικά διαβάζοντας κανείς την παρούσα παραβολή του Κυρίου μας αμέσως κορυφώνονται μέσα στην ψυχή του αισθήματα συγκίνησης και θαυμασμού για την μεγαλοκαρδία και καλοσύνη που είχε δείξει ο βασιλέας για τον δούλο του. Αντίθετα παρατηρεί κανείς την αχάριστη και σκληρή στάση του πονηρού δούλου προς τον βασιλιά αλλά και στον συνδούλο του. Ο Απόστολος Πέτρος ακούοντας τον Κύριο μας να τονίζει ότι μια από τις προϋποθέσεις συγχώρησης των αμαρτιών των ανθρώπων είναι να συγχωρούμε αυτούς που μας έχουν αδικήσει έθεσε το εξής ερώτημα: Ένας ο οποίος μας έχει βλάψει πόσες φορές πρέπει να τον συγχωρούμε; Η απάντηση του Κυρίου μας στο ερώτημα αυτό ήταν η παραστατικότατη παραβολή του ευσπλαχνικού βασιλέως και του άσπλαχνου δούλου.

Κυριακή ΙΑ Ματθαίου Μιχαήλ Χούλης, Χριστιανική ζωή σημαίνει μακροθυμία και συγχώρηση (Η παραβολή του άσπλαχνου δούλου)


ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΖΩΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ
(Η παραβολή του άσπλαχνου δούλου, Ματθ. 18,23-35)
   Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου
  Όταν ο Ιησούς μιλούσε κάποτε στους μαθητές Του για την συγχώρηση, ο Πέτρος ρώτησε: «Κύριε, πόσες φορές θα σφάλει σε μένα ο αδελφός μου και θα τον συγχωρήσω; Ως επτά φορές;» Του λέει ο Ιησούς: «Δε σου λέω ως επτά, αλλά ως εβδομήντα φορές το επτά» (Μθ. 18,21-22). Και τους περιέγραψε περίφημα με μια παραβολή* τι σημαίνει μακροθυμία και συγχώρηση:

Η βασιλεία των ουρανών, τους είπε, μοιάζει με έναν βασιλιά που θέλησε να του αποδώσουν λογαριασμό οι δούλοι του. Μόλις άρχισε να κάνει το λογαριασμό, του φέρανε κάποιον που όφειλε δέκα χιλιάδες τάλαντα. Επειδή δεν μπορούσε να τα επιστρέψει, ο κύριός του διέταξε να πουλήσουν τον ίδιο, τη γυναίκα του, τα παιδιά του κι όλα τα υπάρχοντά του και να του δώσουν το ποσό από την πώληση. Ο δούλος τότε έπεσε στα πόδια του, τον προσκυνούσε κι έλεγε: «Δείξε μου μακροθυμία και θα σου δώσω όλα τα χρέη μου πίσω». Τον λυπήθηκε λοιπόν ο κύριός του εκείνον τον δούλο και τον άφησε να φύγει, του χάρισε μάλιστα και το χρέος. Βγαίνοντας έξω ο ίδιος δούλος, βρήκε έναν από τους συνδούλους του, που του όφειλε μόνο εκατό δηνάρια. Τον έπιασε και τον έσφιγγε να τον πνίξει, λέγοντάς του: «Ξόφλησέ μου αυτά που μου χρωστάς». Ο συνδούλος του έπεσε τότε στα πόδια του και τον παρακαλούσε: «Δείξε μου μακροθυμία, και θα σου τα ξεπληρώσω». Εκείνος όμως δεν δεχόταν, αλλά πήγε και τον έβαλε στη φυλακή, ώσπου να ξεπληρώσει ό,τι του χρωστούσε. Όταν το είδαν αυτό οι σύνδουλοί του, λυπήθηκαν πάρα πολύ, και πήγαν και διηγήθηκαν στον κύριό τους όλα όσα έγιναν. Τότε ο κύριος τον κάλεσε και του λέει: «Κακέ δούλε, σου χάρισα όλο εκείνο το χρέος, επειδή με παρακάλεσες. Δεν έπρεπε κι εσύ να σπλαχνιστείς το σύνδουλό σου, όπως κι εγώ σπλαχνίστηκα εσένα;» Και οργισμένος τον παρέδωσε στους βασανιστές, ώσπου να ξεπληρώσει όσα του χρωστούσε. Έτσι θα κάνει και σε σας ο ουράνιος Πατέρας μου, αν ο καθένας σας δεν συγχωρεί τα παραπτώματα του αδελφού του μ’ όλη του την καρδιά (Ματθ. 18,23-35).
  Φαίνεται καταρχάς η τυπολατρική φιλανθρωπία των Ιουδαίων της εποχής εκείνης, που ασπάζεται και ο Πέτρος. Νόμιζε δηλαδή πως το να συγχωρήσει κάποιος τους αδελφούς του έως επτά φορές είναι μεγάλο κατόρθωμα, αφού και οι Φαρισαίοι λ.χ. συγχωρούσαν τους μετανοημένους έως τρεις φορές. Ο Χριστός όμως τού λέγει ότι οφείλουμε να συγχωρούμε τους άλλους «εβδομήντα φορές το επτά», ήτοι απεριόριστα. Δεν υπάρχουν δηλαδή όρια στη συγνώμη και στην αγάπη. Ακόμη και στις περιπτώσεις εκείνες που διακόπτει κάποιος σχέσεις με συγγενή, φίλο ή γνωστό επειδή εντάχθηκε σε επικίνδυνη παραθρησκευτική ομάδα, σε εγκληματική οργάνωση, ή επειδή έχει σημαντικές μαζί του διαφορές, δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάψει να αγαπά, να προσεύχεται, να συγχωρεί και να ελπίζει σε επανένωση μαζί του και επιστροφή του στο δρόμο του Θεού.
  Το βασικότερο, σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία, είναι πως ο πιστός δεν μπορεί να φέρνεται ως αγνώμων απέναντι στο Θεό (που χορηγεί με αφθονία κάθε αγαθό), αλλά να συγχωρεί τους συνανθρώπους του καρδιακά και αληθινά. Διαφορετικά, με ποια δικαιολογία περιμένει απ’ τον Θεό να συγχωρήσει τον ίδιο στη καθημερινή του ζωή, αλλά και μετά θάνατον; Ο Θεός συγχωρεί τους ειλικρινά μετανοούντες όταν κι εκείνοι συγχωρούν τους άλλους. Αυτός είναι ο τέλειος πνευματικός κανόνας, αφού είναι αναγκαίο εξάλλου να περάσουμε μέσα απ’ το δρόμο των άλλων -εξαρτόμαστε ο ένας από τον άλλο- για να φτάσουμε στην αιώνια ζωή. Όταν δεν αγαπάς τους αδελφούς σου, με τους οποίους σχετίζεσαι και συναλλάσσεσαι μάλιστα ανά πάσα στιγμή, πώς ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς τον Θεό που σωματικά δεν βλέπεις καθόλου; (βλ. Α΄ Ιω. 4,20) 
   Έπειτα, όταν ψάξουμε βαθύτερα τις αιτίες των προστριβών μας προς τους άλλους, θα δούμε ότι εμείς είμαστε συνήθως που φταίμε, επειδή χρησιμοποιούμε (κάποιες φορές ασυναίσθητα) άσχημα λόγια, παρεξηγήσιμα έργα, ειρωνικούς μορφασμούς, δεν τους δίνουμε σημασία όταν έχουν ανάγκη, αποδιώχνουμε εύκολα συνανθρώπους μας επειδή μειώνουν λίγο τον τεράστιο εγωισμό μας κ.λπ. Για να μας χαρίσει-συγχωρήσει επομένως ο Θεός τα ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΑ λάθη-χρέη μας προς αυτόν -σε δισεκατομμύρια τα παρουσιάζει (οικονομικά, μήπως και καταλάβουμε) η παραβολή- απαραίτητη προϋπόθεση είναι να χαρίζουμε κι εμείς στους άλλους τα ΕΛΑΧΙΣΤΑ χρέη (σε πράξεις, ανεκπλήρωτες οφειλές και λόγια) που έχουν προς εμάς, να τους αντιμετωπίζουμε ποιοτικά ως φίλους, αδελφούς και εκλεκτούς. Δεν μπορεί κανείς να περιμένει εγωιστικά συγχώρηση από τον Θεό και την προσφορά της αιώνιας ευφροσύνης, αν στην πράξη δεν αποδείξει ότι είναι άξιο παιδί του ουράνιου Πατέρα του, που ανατέλλει τον ήλιο του για καλούς και κακούς, επιτρέπει την τροφή και στέλνει τη βροχή για δικαίους και αδίκους (βλ. Ματθ. 5,45).
  Αλλά και πόσο πνευματικά τυφλός είναι κάποιος, αν απευθύνεται στο Θεό και του λέει: «Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ΩΣ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΑΦΙΕΜΕΝ ΤΟΙΣ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙΣ ΗΜΩΝ», ενώ την άλλη στιγμή πράττει τα ακριβώς αντίθετα; Οι άγιοι της Εκκλησίας μάλιστα διδάσκουν ότι πραγματικός χριστιανός είναι εκείνος που συγχωρεί τους εχθρούς του και όχι μόνο τους γνωστούς και φίλους του (άγιος Σιλουανός), ίσως επειδή τους έχει ανάγκη. Ή μας λένε ότι ψυχικά ασθενής είναι όποιος δεν μπορεί να αγαπήσει (άγιος Εφραίμ ο Σύρος). Διότι με αγάπη μεταξύ τους (συμφεροντολογική) συμπεριφέρονται ακόμα και οι άδικοι και εγκληματίες και οι τελώνες, λέγει ο Κύριος (βλ. Μθ. 5,46-48). Πόσο πρέπει οι χριστιανοί να διαφέρουν απ’ αυτούς; Αν ο χριστιανός δείχνει σκληρότητα και απονιά άλλωστε στην ζωή του, τότε τι παράδειγμα θα δώσει στους άθεους και άπιστους;
   Ο άνθρωπος λοιπόν, σ’ όλη την ιστορική διαδρομή του, έχει δύο υπαρξιακούς δρόμους να ακολουθήσει: Το δρόμο της αθωότητας, καταλλαγής και συνεργασίας με το Θεό και τους συνανθρώπους του, ή εκείνον που προτίμησαν αρχικά οι πρωτόπλαστοι, ο Κάιν, οι οικοδόμοι του πύργου της Βαβέλ κ.λπ.: Της αποξένωσης δηλαδή από το Θεό και του εωσφορικού σφετερισμού της εξουσίας πάνω στη φύση, που Εκείνος χορήγησε στον άνθρωπο. Όσο κανείς προσπαθεί να αυτοθεωθεί, μακριά από το Θεό και τους άλλους, ή διώκοντας τους άλλους (λίγο ή πολύ), τόσο περισσότερο θεμελιώνει στην άμμο, τεχνολογικά γίνεται επικίνδυνος, βιολογικά θεωρεί τους αδελφούς του προϊόντα προς εκμετάλλευση, τους ανταγωνίζεται γιατί στην ουσία νοιώθει πως απειλείται, φοβάται το θάνατο και ειδωλοποιεί την αμαρτία του, ενώ αυτοτιμωρείται μέσα στην κόλασή του. Προσφέρει τελικά μίσος, κακία, φθόνο, θάνατο.
  Ο Χριστός διδάσκει ότι μοναδικός δρόμος για την τελειοποίηση του προσώπου και την αιώνια ευτυχία είναι η αποκατάσταση της σχέσης με το Θεό και η υγιής στάση συγνώμης, συμφιλίωσης, αγάπης και χαράς που επιδεικνύουμε συνεχώς προς τους διπλανούς μας. Τον κοινοτικό, εκκλησιαστικό αυτόν τρόπο ζωής, φύτεψε στον κόσμο ο Χριστός με την ενσάρκωσή του, την μοναδική διδασκαλία του, τα άγια θαύματά του και την σταυρική θυσία του υπέρ όλων των ανθρώπων. Ο κόσμος αλλάζει όχι με την εκδίκηση, αλαζονεία και απανθρωπιά, αλλά με την προσφορά του εαυτού μας και με την αδιάκοπη φιλανθρωπία. Δωρεάν λάβαμε τη χάρη του Θεού, δωρεάν οφείλουμε να την δίνουμε και στους άλλους. Αυτός είναι ο δρόμος των αγίων, της ψυχοσωματικής υγείας, της παιδικής απλότητας, της άφεσης των αμαρτιών, της θέωσης και της τελικής εσχατολογικής λύτρωσης.
  *Οι παραβολές του Χριστού –με τις οποίες δίδασκε απλά και κατανοητά το λαό και του προσέφερε πρωτάκουστες θείες αποκαλύψεις- είναι κατασκευασμένες ιστορικές διηγήσεις από την καθημερινή ζωή, που φανερώνουν όμως και μοναδικά διδάσκουν υψηλές πνευματικές, υπαρξιακές, κοινωνικές και ανθρωπιστικές αλήθειες.        
ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:
Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας, Αθ. 2003
ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ, Γεωργίου Πατρώνου, τ. Α΄, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθ. 2003
ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ, εκδ. Άρτος Ζωής, Αθ. 2011
ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΗ, τ. Α΄, εκδ. Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι Αττικής, Αθ. 2001 
ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, Τιμοθέου Κιλίφη, Α΄ τόμ., 4ηέκδ., Αθ. 1999
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Νικ. Σωτηρόπουλου, εκδ. Ο Σταυρός, Αθ. 1981

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου

24 Αυγούστου 2025

Παρακίνηση σε φιλοτιμία*

Μάς διδάσκει σήμερα ο απόστολος Παύλος, αδελφοί χριστιανοί, να παραιτούμαστε από κάποια δικαιώματά μας, προκειμένου να μη σκανδαλίσουμε τον αδελφό μας, προκαλώντας εμπόδια στη σωτηρία του. Για τον σκοπό αυτό φέρνει ως παράδειγμα τον εαυτό του. «Νομίζετε», λέει, «ότι δεν έχουμε εξουσία ο Βαρνάβας κι εγώ να μην εργαζόμαστε για την τροφή μας; ποιος κατατάσσεται στον στρατό με δικά του τροφεία; ποιος φυτεύει αμπέλι και δεν τρώει από τους καρπούς του; ή ποιος έχει κοπάδι με πρόβατα και δεν πίνει από το γάλα; αλλά και στον νόμο του Μωυσή γράφει “να μη φιμώσεις το βόδι που αλωνίζει”.

Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου (Ματθ., ΙΗ' 23 – 35) εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου

«Ἕνας βασιλέας ζήτησε ἀπό τούς ἀνθρώπους του νά ἐξοφλήσουν τά χρέη πού τοῦ ὄφειλαν! Ἕνας ὀφειλέτης του ὅμως δέν εἶχε νά τοῦ ἐπιστρέψει τό χρέος του πού ἦταν μάλιστα πολύ μεγάλο. Ἔτσι κινδύνευε αὐτός μέν νά φυλακισθεῖ, ἡ δέ οἰκογένειά του νά πουληθοῦν ὡς δοῦλοι, γι’ αὐτό μέ δάκρυα τόν παρακάλεσε νά τοῦ δώσει λίγο χρόνο ἀκόμη γιά τήν ἐξόφληση.
Ὁ βασιλιάς τόν λυπήθηκε καί τοῦ ἔδωσε τόν χρόνο πού ἤθελε. Ἐκεῖνος φεύγοντας συνάντησε ἕνα συνάδελφο του δοῦλο ὁ ὁποῖος ἐνῶ χρωστοῦσε ἕνα πολύ μικρό ποσό ἑννενήντα χρυσές δραχμές καί τοῦ τό ἐζήτησε.
Αὐτός ὅμως ἐπειδή δέν εἶχε τόν παρακάλεσε νά τοῦ δώσει λίγο χρόνο ἀκόμη. Τότε ἐκεῖνος ὄχι μόνο δέν τοῦ ἔδωσε τόν χρόνο ἀλλά τόν κατήγγειλε καί στόν δικαστή ὁ ὁποῖος τόν ἔβαλε στή φυλακή.
Οἱ ἄλλοι δοῦλοι βλέποντας τήν σκληρότητα καί τήν ἀδικία του, τόν κατήγγειλαν στόν βασιλιά, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ τοῦ ὑπενθύμισε ὅτι αὐτός τόν εἶχε λυπηθεῖ ἄν καί αὐτός ὄφειλε πολύ μεγάλο ποσό διέταξε νά τόν φυλακίσουν γιά τήν σκληρότητα του μέχρι νά ἐξοφλήσει τό χρέος».
Ἀδελφοί μου,
Μέ αὐτή τήν εἰκόνα ὁ Κύριός μας μίλησε σήμερα γιά τό χρέος πού ἔχουμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀπέναντί Του καί τό ὁποῖο σέ ἄλλους εἶναι μεγάλο καί σέ ἄλλους μικρό, ἀνάλογα μέ τίς ἁμαρτίες μας. Εἶναι τό χρέος τῶν ἁμαρτιῶν μας.
Χρεωστοῦμε στόν Κύριό μας, γιατί ἁμαρτάνουμε ἀπέναντί Του. Καί Ἐκεῖνος, ἐπειδή μας συγχωρεῖ, μᾶς ζητεῖ νά συγχωροῦμε κι ἐμεῖς ἐκείνους πού ἁμαρτάνουν ἀπέναντί μας, δηλαδή μᾶς ἀδικοῦν, μᾶς ὑβρίζουν, μᾶς ἐκμεταλλεύονται καί μᾶς συκοφαντοῦν.
Ἴσως ὅμως κάποιος ἀπό σᾶς διερωτηθεῖ: Μά πῶς μπορεῖ νά γίνει αὐτό;
Ἀνθρωπίνως βέβαια φαίνεται παράλογο, γιατί ὁ ἀνθρώπινος νοῦς ζητεῖ δικαιοσύνη. Ἀλίμονο ἐάν δέν τιμωροῦνται ὅσοι βλάπτουν τούς ἄλλους. Γι’ αὐτό καί ἔχει θεσπίσει νόμους πού ἀπαγορεύουν καί τιμωροῦν τούς παραβάτες.
Αὐτό λοιπόν πού ὁ Θεός ζητεῖ ἀπό μας νά συγχωροῦμε εἶναι μέν παράλογο γιά μᾶς, ἀλλά δίκαιο γιά Ἐκεῖνον, γιατί Αὐτός ἀντί νά μᾶς τιμωρεῖ, ὅπως θά ἔπρεπε, μᾶς συγχωρεῖ γιά τίς ἁμαρτίες μας δίδοντάς μας ἔτσι τήν εὐκαιρία νά γίνομε καλύτεροι.
Ἑπομένως εἶναι καί φυσικό καί δίκαιο γιά Ἐκεῖνον νά μᾶς ζητεῖ νά κάνομε τό ἴδιο.
Νά συγχωροῦμε ἐκείνους πού μᾶς βλάπτουν.
Ἴσως κάποιος σκεφθεῖ: Γιά νά γίνει αὐτό πρέπει νά εἴμαστε ἅγιοι καί ἐμεῖς δέν εἴμαστε.
Ἔχει δίκιο. Ναί εἴμαστε ἁμαρτωλοί καί ὄχι ἅγιοι. Μά γι’ αὐτό ἀκριβῶς μᾶς τό ζητεῖ ὁ Θεός, γιά νά γίνομε ἅγιοι ἀκολουθώντας τό δικό Του παράδειγμα πού πάνω στό σταυρό Του τήν ὥρα τοῦ μεγάλου μαρτυρίου Του συγχώρεσε τούς σταυρωτές Του. «Πατέρα συγχώρεσέ τους».
Ἀδελφοί μου,
Ἕνας Χριστιανός ἐξομολογεῖται στόν Γέροντα Σιλουανό, ὅτι ἕνας χωριανός του, τόν ὑβρίζει, τόν συκοφαντεῖ, τοῦ κλέβει σιγά – σιγά γῆ ἀπό τά χωράφια του καί τελευταῖα ἀπειλεῖ καί αὐτόν καί τήν οἰκογένειά του. Λέει λοιπόν:
«Σκέπτομαι νά πάω στόν Δικαστή καί νά τόν καταγγείλω. Πιστεύω ὅτι ἔτσι θά τόν βοηθήσω καί θά σωθεῖ ἡ ψυχή του».
Ὁ Γέροντας τοῦ ἁπαντά: «Κάνε ὅ,τι νομίζεις. Μόνο ἔλα νά προσευχηθοῦμε στόν Θεό νά σέ βοηθήσει στό διάβημά σου».
Γονατίζουν λοιπόν καί ἄρχισε νά λέει τό «Πάτερ ἠμῶν». Ὅταν ὅμως ἔφθασαν στήν φράση: «καί ἅφες ἠμίν τά ὀφελήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν ταίς ὀφειλέταις ἠμῶν» λέει ὁ Γέροντας: «Καί μήν συγχωρέσεις τά ὀφελήματα ἠμῶν ὅπως καί ἠμεῖς δέν συγχωροῦμε ταῖς ὀφελέταις ἠμῶν».
Τότε ὁ Χριστιανός τοῦ λέει: «Γέροντα δέν εἶναι ἔτσι τό «Πάτερ ἠμῶν». Παίρνει τήν ἀπάντηση: «Ἀφοῦ ἐσύ δέν συγχωρεῖς τόν συγχωριανό σου, ἔτσι πρέπει νά προσευχηθοῦμε». Τότε ἐκεῖνος κατάλαβε τό λάθος του, ἐζήτησε νά τόν συγχωρέσει καί δέν πῆγε στόν Δικαστή.
Πολύ ὄμορφη καί διδακτική αὐτή ἡ ἱστορία ἀπό τή ζωή τῶν Ἁγίων μας. Ἄν λοιπόν ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό νά μᾶς συγχωρέσει γιά τίς ἁμαρτίες μας, τίς ἀναρίθμητες πρέπει νά μάθουμε νά συγχωροῦμε καί ἐκείνους πού μᾶς πειράζουν.
Πολύ μεγάλη ὑπόθεση ἡ ἀγάπη στή ζωή μας. Ὅπου δέν ὑπάρχει αὐτή, δέν ὑπάρχει καί ἡ συγχώρεση.
Εἶναι παράλογος λοιπόν ὁ Θεός μας; Ἀσφαλῶς ὄχι, γιατί ὄχι μόνο δέν εἶναι παράλογη ἡ ἀγάπη ἀλλά καί ἀναγκαία. Τήν ἔλλειψή της στή ζωή μας τήν ζοῦμε μέ τραγικό τρόπο.
Ἄς προσπαθήσομε λοιπόν νά μάθουμε νά ἀγαποῦμε καί νά συγχωροῦμε.
Νά εἶστε εὐλογημένοι ἀδελφοί μου.
Π.Β.Μ.

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου

 4 Σεπτεμβρίου 2016

Κάθε φορά που ο Κύριός μας αδελφοί μου ήθελε να φυτέψει στις  ψυχές των ανθρώπων κάποιο νόημα πνευματικό, ή ηθικό ή ακόμη και διδακτικό, χρησιμοποιούσε όπως παρατηρούμε διάφορες παραβολές. Έπαιρνε δηλαδή κάποιες εικόνες μέσα από τη φύση και τη ζωή των ανθρώπων και τα παρέβαλλε μ’ έναν τρόπο παραβολικό έτσι ώστε να λαμβάνει ο κόσμος ένα συγκεκριμένο δίδαγμα κάθε φορά.