ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ, ΚΑΡΠΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Μέ ποιητική ἐνάργεια ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέγει ὅτι καθώς οἱ ἐποχές τοῦ ἔτους διαδέχονται ἡ μία τήν ἄλλη, ἔτσι καί στήν Ἐκκλησία ἡ μία ἑορτή ἕπεται τῆς ἄλλης. Ἑορτάσαμε τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἀνάληψη καί τήν Πεντηκοστή. Καί σήμερα, πρώτη Κυριακή μετά τήν Πεντηκοστή, ἑορτάζουμε τούς Ἁγίους Πάντες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁ γλυκύς καρπός τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο καί τῆς ἐμφανίσεως τῆς Ἐκκλησίας στήν ἱστορία ὡς κοινωνίας θεώσεως καί ἁγιασμοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει γιά νά δημιουργεῖ Ἁγίους πού εἶναι οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ καί δικοί μας φίλοι, ἡ πηγή ἐμπνεύσεως γιά συνεπῆ εὐαγγελική βιοτή κάθε πιστοῦ.

Ποιοί εἶναι οἱ Ἅγιοι;

Ἅγιοι εἶναι οἱ Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ πού ἔχυσαν ἀκόμη καί τό αἷμα τους γιά νά μήν ἀρνηθοῦν τόν Θεό καί Πατέρα τῶν φώτων καί ὅλοι ὅσοι ἀγωνίσθηκαν στό πνευματικό σκάμμα τῆς Ἐκκλησίας καί σήκωσαν μέ καρτερία τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, μαρτυρῶντας μέ τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως. Ἅγιοι εἶναι οἱ Ὁμολογητές, πού ὁμολόγησαν τήν καλή ὁμολογία γιά τήν ἐνανθρώπηση, τόν Θάνατο καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἐνώπιον ὅσων διέκειντο ἀρνητικά ἔναντι Αὐτοῦ. Εἶναι οἱ Πατέρες καί Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας πού ποίμαναν θεοφιλῶς τό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ καί τό στήριξαν στήν ὀρθή πίστη· οἱ Ὅσιοι καί οἱ Ἀσκητές πού σταύρωσαν τόν ἑαυτό τους, τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες τους πρός χάριν τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος σταυρώθηκε γιά τήν σωτηρία μας· οἱ Ἄνθρωποι πού πορεύθηκαν στήν γῆ τῶν πειρασμῶν καί τῶν δοκιμασιῶν μέ ἐμπιστοσύνη καί ἀφοσίωση πρός τόν Θεό, ἔχοντας τό ἅγιο Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ ὡς τό ὕψιστο κριτήριο τῆς συνειδήσεώς τους.

Καί μαζί μέ αὐτούς Ἅγιοι εἶναι οἱ Προφῆτες, οἱ Δίκαιοι καί οἱ Προπάτορες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν μέ τήν ἀναμονή τῆς ἐπαγγελίας, τῆς ἐκπληρώσεως τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ Του. Καί πρίν ἀπό ὅλους Ἅγιοι εἶναι οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ καί θεοκήρυκες διδάσκαλοι τῆς Οἰκουμένης. Τέλος, ἐξαιρέτως Ἁγία εἶναι ἡ Ἁγία τῶν Ἁγίων, ἡ Παναγία Θεοτόκος καί Ἀειπάρθενος Μαρία, ἡ Μητέρα τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου. Οἱ Ἅγιοι Πάντες ἁγιάσθηκαν, καθότι σκήνωσε στήν ὕπαρξή τους τό Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ πού τούς ἀνέδειξε ναούς τοῦ ζῶντος Θεοῦ (Β΄ Κορ. 6,16), τούς ἀξίωσε νά βιώσουν τήν κοινωνία τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, τήν ἀνυπέρβλητη Δύναμή Του, τήν χάρι τῆς θαυματουργίας Του. Καί ὅλα αὐτά ἔγιναν δυνατά ἐπειδή ἐμπιστεύθηκαν τόν ἑαυτό τους στόν Κύριο τῆς Δόξης μέ πίστη, μετάνοια, προσευχή, μετοχή στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, θυσιαστική ἀγάπη. Γι’ αὐτό οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ περισσότερο τέλειοι χριστιανοί, πού ἔχουν ἁγιασθεῖ στόν μέγιστο, κατά τό δυνατόν, βαθμό καί ἔτσι κατεστάθησαν Θεοφόροι, Χριστοφόροι καί Πνευματοφόροι. Ἀνταποκρίθηκαν μέ πίστη στήν κλήση τοῦ Θεοῦ· «ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιός εἰμι» (Α΄ Πέτρ. 1,16).

Ὁμολογία ἤ Ἀντιλογία

Τό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πάντων ἀναφέρεται στόν δρόμο τοῦ σταυροῦ, διότι τό νά ὁμολογεῖς μπροστά στούς ἀνθρώπους ὅτι ἀνήκεις στόν Χριστό, νά ἀδιαφορεῖς γιά τά περιπαικτικά τους σχόλια καί νά μήν ἐπηρεάζεσαι ἀπό τίς δυσάρεστες συνέπειες αὐτῆς τῆς ὁμολογίας δέν εἶναι κάτι πού ἐπιτυγχάνεται μέ εὐκολία. Μή λησμονοῦμε ὅτι ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἡ μόνη θρησκεία πού διώκεται μέχρις αἵματος ἀκόμη καί στίς ἡμέρες μας, ὅπου ὁ ἄνθρωπος καυχᾶται ὅτι μπορεῖ νά ὑπάρξει καί χωρίς τόν Θεό. Καί ἔπειτα, ἡ ὁμολογία εἶναι σταυρός διότι ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τοῦ πιστοῦ, τό ἦθος του, πρέπει νά βρίσκεται σέ ἀναλογία μέ τήν πίστη του· δηλαδή νά ὑπάρχει συνέπεια μεταξύ λόγων καί ἔργων στήν καθημερινότητά μας. Ἀκολούθως ἡ ἄρση τοῦ σταυροῦ ἐπί τῶν ὤμων καί ἡ ἀπαγκίστρωση ἀπό τά ἐπίγεια δεσμά εἶναι σημεῖα πού χαρακτηρίζουν τούς Ἁγίους Πάντες καί φανερώνουν ὅτι στόν Χριστιανισμό δέν χωροῦν ὁ συμβιβασμός καί ἡ προσαρμογή. Μία ἐξωτερική καί ἀσυνείδητη ὁμολογία πίστεως δεικνύει ἐπιπολαιότητα καί ἀντιλογία στήν ἀκλόνητη ἀλήθεια ὅτι ἀνήκουμε πραγματικά στόν Χριστό.

Ἡ ἀγάπη διαχέεται στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας

Ὁ Κύριος ζητεῖ ἀπό ὅσους θέλουν νά Τόν ἀκολουθήσουν ἀπεριόριστη ἀγάπη σέ Αὐτόν, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ἀποστροφή ἤ ἀδιαφορία γιά τόν συνάνθρωπο, καθότι πῶς μπορεῖς νά ἀγαπᾶς ἀληθινά τόν Θεό ὅταν δέν ἀγαπᾶς τόν ἄνθρωπο; (Α΄ Ἰωάν. 4,20-21). Οἱ Ἅγιοι Πάντες ἀγάπησαν εἰλικρινά τόν Ἐσταυρωμένο καί Ἀναστάντα Χριστό, ὁ Ὁποῖος ἐνσάρκωσε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν κόσμο καί, ἔτσι, ἀγάπησαν πραγματικά τούς πάντες, ἀκόμη καί τούς ἐχθρούς τους. Ἄραγε, αὐτή ἡ στάση ζωῆς τους τί ἔχει νά πεῖ σέ ἐμᾶς σήμερα;

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ