ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑι

ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἀπό τόν πλοῦτο τῶν νοημάτων τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς θά μᾶς ἀπασχολήσει τό θέμα τῆς «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» λατρείας τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτή περιγράφεται ἀπό τόν Κύριο κατά τήν συνομιλία Του μέ τήν Σαμαρείτιδα.

Ὁ Χριστός διαλέγεται μέ αὐτήν τήν γυναίκα παρά τό ἄσβεστο μῖσος πού ὑπῆρχε μεταξύ Ἰουδαίων καί Σαμαρειτῶν, λόγῳ ἱστορικῶν, θρησκευτικῶν καί φυλετικῶν διαφορῶν.

Ὁ Κύριος μέ τήν παρουσία καί τόν λόγο Του βοηθεῖ τούς ἀνθρώπους νά ὑπερβοῦν τίς διαιρέσεις, καθότι κηρύττει ὡς κανόνα ζωῆς καί μέτρο πίστεως τήν εὐαγγελική ἀγάπη πρός ἐχθρούς καί φίλους, ἡ ὁποία ἐπιφέρει τήν καταλλαγή, τήν συμφιλίωση.

Ὅταν ἡ Σαμαρεῖτις, μεταξύ ἄλλων, ρώτησε τόν Χριστό ἄν εἶναι πιό σωστό νά λατρεύεται ὁ Θεός στό ὄρος Γαριζίν, ὅπου οἱ Σαμαρεῖτες εἶχαν οἰκοδομήσει ναό, ἤ στά Ἱεροσόλυμα, ὅπου ὑπῆρχε ὁ περίφημος ναός τοῦ Σολομῶντος, Ἐκεῖνος τῆς ἀπάντησε ὅτι ὁ Θεός εἶναι πνεῦμα. Καί ἀκριβῶς ἐπειδή ὡς πνεῦμα βρίσκεται ὑπεράνω παντός περιορισμοῦ, αὐτός πού τόν προσκυνεῖ δέν δεσμεύεται ἀπό τόν τόπο. Ἀρκεῖ ἡ προσκύνηση αὐτή νά γίνεται μέ τήν δύναμη τοῦ πνεύματος, πού φανερώνει τήν ἀλήθεια.

Βιωματική λατρεία τοῦ Θεοῦ

Ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου ἀνατρέπει τίς ἕως τότε ἀντιλήψεις γιά τήν λατρεία τοῦ Θεοῦ πού κατανοεῖται πλέον ὡς ἐμπιστοσύνη, ἀφοσίωση καί ἀγάπη πρός τόν Θεό. Ἡ χριστιανική λατρεία δέν μπορεῖ νά συνδέεται μέ νεκρούς, χωρίς περιεχόμενο ζωῆς θρησκευτικούς τύπους, μέ τόν φόβο τῆς ἐνοχῆς ἤ τόν χωρίς βάθος συναισθηματισμό πού ὁδηγεῖ σέ μορφές πνευματικῆς ἀπολιθώσεως. Ἡ ἀληθινή λατρεία εἶναι σχέση ζωῆς, ἔκφραση πίστεως καί ἐλπίδας, ἐμπειρία γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Εἶναι κοινωνία μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα πού ἀποκαλύπτει τήν Ἀλήθεια, δηλαδή τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Ὡς ἐκ τούτου, ἡ λατρεία τοῦ ζῶντος Θεοῦ φανερώνεται ὡς κίνηση πρός τά ἄνω, ὡς εὐγνωμοσύνη πρός τόν Ἐσταυρωμένο καί Ἀναστάντα Λόγο, ὡς ἐπιθυμία νά ὁμολογήσουμε δοξολογικά τίς φανερές καί ἀφανεῖς εὐεργεσίες Του, νά μετάσχουμε στήν χάρι καί ζωοποιό ἐνέργειά Του καί, ἐν τέλει, νά βιώσουμε τήν συγγένεια πού ἔχουμε μαζί Του ὡς μέλη τοῦ Σώματός Του καί μέτοχοι τοῦ χαρίσματος τῆς θεϊκῆς υἱοθεσίας.

Ἡ δυναμική τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας

Ἐπειδή ἡ «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» λατρεία δέν περιορίζεται στό πλαίσιο μιᾶς θρησκευτικῆς τελετουργίας, ἀλλά μαζί μέ τήν πίστη, τήν ζωή καί τό ἦθος συναπαρτίζουν ἕνα ἀδιαίρετο σῶμα, δέν ὑπάρχει σέ αὐτήν τίποτε τό στατικό καί μεμονωμένο. Τά πάντα ζοῦν καί κινοῦνται ἁρμονισμένα μέσα στό ὅλον. Μάλιστα στήν καρδιά, στό κέντρο λατρείας τῆς Ἐκκλησίας πού εἶναι ἡ θεία Εὐχαριστία, συντελεῖται ἡ ἀνταλλαγή τῆς περιορισμένης καί πρόσκαιρης ἀνθρώπινης ζωῆς μέ τήν ἀπεριόριστη καί αἰώνια ζωή τοῦ Θεοῦ. Προσφέρουμε δηλαδή στόν Θεό ἕνα κομμάτι ἄρτο καί λίγο οἶνο· καί μέσα σέ αὐτά τά εὐχαριστιακά δῶρα ἐμπεριέχονται ὅλη μας ἡ πίστη, ἡ ἀγάπη, ἡ ταπείνωση, ἡ μετάνοια, ὁ μόχθος, ἡ ἀδυναμία, ἡ προσδοκία, ὁλόκληρη ἡ ζωή μας. Καί λέμε στόν Θεό: «Τά Σά ἐκ τῶν Σῶν Σοί προσφέρομεν κατά πάντα καί διά πάντα». Σέ κάθε καιρό, δηλαδή, καί γιά ὅλες σου τίς εὐεργεσίες, σοῦ προσφέρουμε αὐτά τά δῶρα, πού εἶναι δικά σου ἀπό ἐκεῖνα πού μᾶς δίνεις ἐσύ (Λειτουργία Ἰω. Χρυσοστόμου). Καί ὁ Θεός δέχεται τήν προσφορά τῆς Ἐκκλησίας καί ἐναποθέτει καί Αὐτός τήν ζωή Του, τό Ἅγιο Πνεῦμα Του, στά δῶρα τῆς Εὐχαριστίας, τά ὁποῖα μεταβάλλει σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Καί μετέχοντας ὁ πιστός σέ αὐτά συναντᾶ τόν Χριστό μέσα του, διαλέγεται προσευχητικά μαζί Του, γίνεται θεοφόρος καί χριστοφόρος καί ἑνώνεται ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ μέ Αὐτόν καί ὅλη τήν Ἐκκλησία.

Πορεία πρός τήν Βασιλεία

Λατρεύοντας ὁ πιστός τόν Θεό ἀποκτᾶ τήν αἴσθηση ὅτι ὡς μέλος τῆς Ἐκκλησίας, «σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις», πορεύεται τήν ὁδό πρός τήν ἀτελεύτητη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία προγεύεται ἀπό τό παρόν, ἀπό αὐτήν τήν ζωή. Καί ἔχοντας στήν καρδιά του τόν Ἀπεριόριστο Κύριο τῆς Δόξης, ἀναφωνεῖ τόν ἐξαίσιο λειτουργικό μας ὕμνο· «Εἴδομεν τό φῶς τό ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ, ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦντες. Αὕτη γάρ ἡμᾶς ἔσωσεν». Γένοιτο!

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ