ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (10-05-2026)

 ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

Χριστιανοί ἀπό συνήθεια;

Ὁ συγκλονιστικός διάλογος τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Σαμαρείτιδα εἶναι ἀποκαλυπτικός καθώς περιλαμβάνει τίς θεμελιώδεις ἀλήθειες τῆς Πίστης μας. Μιά γυναίκα μειωμένης ἠθικῆς ἐπιδόσεως, τόλμησε καί ρώτησε τόν Κύριο τόσο γιά τόν τόπο ἀληθινῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, ὅσο καί γιά τήν προσδοκία τῆς ἔλευσης τοῦ Μεσσία.

Ὁ Κύριος —καθώς δέν ἀποστρέφεται κανέναν ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία— παραδέχθηκε τήν συνομιλία μιᾶς γυναίκας, πού Ἐκεῖνος γνώριζε πολύ καλά τίς ἠθικές ἐκτροπές της. Κί ὅμως, ὄχι μόνον τήν ἀνέχθηκε, ἀλλά καί τήν προκάλεσε σέ διάλογο μέ τήν αἴτησή Του γιά νερό.

Ἡ Σαμαρείτιδα ἐντυπωσιασμένη ἀπό τήν ὑπερβατική διόραση τοῦ Διδασκάλου, ἄρχισε νά Τόν ρωτάει γιά θέματα πού ὑπῆρχαν κρυμμένα στό βάθος τοῦ ψυχισμοῦ της: Γιά τόν καλύτερο τόπο λατρείας τοῦ Θεοῦ καί γιά τήν συνειδητή προσδοκία της στό πρόσωπο τοῦ ἐρχόμενου Σωτήρα. (Στήν κακῶς νοουμένη εἰδωλολατρική Σαμάρεια, ἡ προφητεία γιά τήν ἔλευση τοῦ Σωτῆρος εἶχε παραμείνει ζωντανή).

Στήν πρώτη ἐρώτηση τῆς γυναίκας ὁ Ἰησοῦς ἀνέτρεψε ὅλα τά μέχρι τότε κρατοῦντα. Δηλαδή τήν Φαρισαϊκή τυπολατρεία, πού, ἐκτός ἀπό τήν ἔμφαση σέ ἐξωτερικά σχήματα, εἶχε καταντήσει εὐρωτιῶσα συνήθεια. Μιά συνήθεια πού ἀνέδιδε τήν ὑποκρισία τοῦ θρησκευτικοῦ κατεστημένου στήν Ἰουδαία. Ἀντίθετα στήν εἰδωλολατρική «Γαλιλαία τῶν Ἐθνῶν», καθώς καί στήν αἱρετική Σαμάρεια, οἱ ἄνθρωποι ἦταν πιό ἀνυπότακτοι, πιό ἀμφισβητίες καί... πιό ἁμαρτωλοί!

Σ’ αὐτούς ὁ Κύριος ἀποκάλυψε τίς μεγαλύτερες ἀλήθειες: «Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν». Καί στήν ἐπαινετική προσδοκία τῆς Σαμαρείτιδος «Οἶδα (δηλαδή ξέρω καλά) ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός», μέ ἀφοπλιστική ἁπλότητα ἀποκάλυψε: «Ἐγώ εἰμί ὁ λαλῶν σοι» (δηλαδή ἐγώ εἶμαι πού σοῦ μιλάω)!

Ἡ Σαμαρείτιδα, σάν νά ξύπνησε ἀπό τόν βαρύ ὕπνο τῆς συνήθειας, ταράχθηκε. Δέν εἶχε πιά ἔγνοια γιά τίποτε ἄλλο. Οὔτε γιά τήν γεμάτη στάμνα της. Τήν παράτησε στό πηγάδι καί ἔτρεξε στήν πόλη. Ἤθελε νά βεβαιωθοῦν ὅλοι —καί πρῶτα ἡ ἴδια— γιά τήν νέα ἐποχή τῆς Χάριτος, πού γλυκοχάραζε...

Οἱ Σαμαρεῖτες πίστεψαν στόν Ἰησοῦ. Πίστεψαν πρῶτοι ἴσως ἀπό τούς «καθώς πρέπει» Ἰουδαίους. (Ἡ ἴδια ἡ Σαμαρείτιδα ἀξιώθηκε νά μαρτυρήσει ἀργότερα —αὐτή οἱ ἀδελφές καί τά παιδιά της).

Εἶχαν πιά καταγραφεῖ ἀνεξίλειπτα στήν μνήμη τοῦ ἀγαπημένου Μαθητῆ τά λόγια τοῦ Διδασκάλου δίπλα στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Ἀρκετά ἀργότερα ὁ ἴδιος θά τά ἔγραφε ζωντανά καί ἀξιοπίστως στό Εὐαγγέλιό του.

Ἄς ἀγαπήσουμε, Χριστιανοί μας τόν Κύριο τῆς ζωῆς, ὄχι ἀπό ἔθιμο, ὄχι ἐπειδή ἔτσι τό βρήκαμε, ὄχι ἀπό συνήθεια. Ἀλλά ψηλαφώντας, ὅπως ὁ Θωμᾶς, τό σωτήριο Πάθος Του καί τήν Ἀνάστασή Του.

Ρωτώντας Τον, ὅπως ἡ Σαμαρείτιδα, γιά ὅ,τι δέν ξέρουμε. Κί Αὐτός θά μᾶς ἀπαντήσει, δροσίζοντάς μας μέ τό «Ὕδωρ τό ζῶν».

Πρωτ. π. Π. Μαριᾶτος

ΠΗΓΗ