ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 10 Μαΐου 2026, Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος (Πράξ. ια΄ 19-30)

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ

Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων μᾶς μεταφέρει στὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ὁ συγγραφέας τῶν Πράξεων, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι μὲ τὸν διωγμὸ ποὺ ἀκολούθησε μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ πρωτομάρτυρος ἁγίου Στεφάνου, κάποιοι Χριστιανοὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ πῆγαν στὴν Ἀντιόχεια. Ἐκεῖ κήρυτταν τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ στοὺς Ἰουδαίους ποὺ συναν­τοῦσαν. Τὸ δὲ κήρυγμά τους εἶχε πολλὴ καρποφορία, διότι «ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν». Ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, ἡ Χάρις καὶ ἡ εὐλογία του ἦταν μαζί τους. Ὁ Κύριος ἄνοιγε τὶς καρδιὲς τῶν ἀκροατῶν καὶ φώτιζε τὴ διάνοιά τους, ὥστε νὰ ἀποδέχονται τὸ Εὐαγγέλιο. Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ πολλοὶ Ἰουδαῖοι πίστευαν καὶ γίνονταν μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Τὸ γεγονὸς αὐτό τονίζει μιὰ σημαντικὴ ἀλήθεια: ὅτι σὲ κάθε ἔργο μας, σὲ κάθε προσπάθεια καὶ ἐπιδίωξή μας, εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἔχουμε μαζί μας «τὸ χέρι», δηλαδὴ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἰδιαίτερα μάλιστα ὅταν πρόκειται γιὰ κάποιο πνευματικὸ ἔργο μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Σὲ κάθε κήρυγμα, ὁμιλία, κατηχητικὴ σύναξη, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε πνευματικὸ λόγο ποὺ ἀπευθύνουμε σὲ κάποιο συνάνθρωπό μας, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ συνεργεῖ ὁ Κύριος. Ἡ δική του Χάρις θὰ φέρει τοὺς καρπούς. Ἐκεῖνος θὰ ἀλλοιώσει τὶς καρδιές. Ὁ Χριστὸς θὰ φωτίσει τὶς διάνοιες. Ἐκεῖνος θὰ ὁδηγήσει τὶς ψυχὲς στὴν ἀλήθεια. Ἂς Τὸν παρακαλοῦμε, λοιπόν, μὲ τὴν καρδιά μας: Κύριε, «ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου τὴν ἀόρατον ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου, καὶ εὐλόγησον πάντας ἡμᾶς» (Ἀκολουθία Ὄρθρου). Ἅπλωσε, Κύριε, τὸ ἀόρατο χέρι σου ἀπὸ τὸν ἅγιο τόπο, ὅπου κατοικεῖς, καὶ εὐλόγησε ὅλους μας.

2. Ἡ πιὸ αὐθεντικὴ μαρτυρία

Ἡ εἴδηση, ὅτι πολλοὶ Ἰουδαῖοι γίνονται μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἔφθασε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ οἱ Ἀπόστολοι ἔστειλαν τὸν Βαρνάβα στὴν Ἀντιόχεια γιὰ νὰ ἐξετάσει ὅσα συνέβαιναν ἐκεῖ. Ὅταν ἐκεῖνος ἔφθασε, «ἰδὼν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐ­χάρη». Δηλαδή, εἶδε τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ καὶ χάρηκε. Τί ἦταν ὅμως αὐτὸ ποὺ μαρτυροῦσε τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ στὴ νεοσύστατη Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας; Ἦταν κυρίως ἡ ζωὴ τῶν πιστῶν. Ὁ Βαρνάβας παρακολούθησε τὴ λατρεία τους, τὶς συν­άξεις τους, τὴ ζωή τους, τὴν ὅλη συμ­περιφορά τους καὶ εἶδε τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ νὰ ἀποτυπώνεται στὸν τρόπο ζωῆς τους, στὸν καθημερινὸ βίο τους, στὶς διαθέσεις τους, στὶς συνομιλίες τους, στὸν ζῆλο τους. Ἡ ζωὴ τῶν πιστῶν ἦταν ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς ἐνέργειας τῆς θείας Χάριτος.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ μπορεῖ ὁπωσδήποτε νὰ ἀποτελέσει μιὰ καλὴ ἀφορμὴ προβληματισμοῦ γιὰ ὅλους μας: Στὴ δική μας ζωή, ἀλήθεια, ἀποτυπώνεται ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ; Οἱ διαθέσεις μας, ὁ τρόπος ὁμιλίας μας, ἡ ἀναστροφή μας στὸν ἐργασιακὸ χῶρο, ἡ παρουσία μας μέσα στὴν οἰκογένεια μαρτυροῦν χριστιανικὴ βιοτή; Ἢ μήπως, ἐνῶ πιστεύουμε θεωρητικὰ στὸ Εὐαγγέλιο, στὴν καθημερινότητά μας ἐπιλέγουμε ἄλλον τρόπο ζωῆς; Ἂς μὴ λησμονοῦμε ὅτι, ὅπως ἕνα δένδρο διακρίνεται ἀπὸ τοὺς καρπούς του, ἔτσι καὶ ὁ πιστὸς δὲν ξεχωρίζει τόσο ἀπὸ τὰ λόγια του, ὅσο ἀπὸ τὴ ζωή του. Στὴ ζωή του ἀποτυπώνεται τὸ Εὐαγ­γέλιο.

3. Στὸ περιθώριο

Ὁ Βαρνάβας, βλέποντας τὴ θαυμαστὴ ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀρι­θμητικὴ αὔξηση τῶν πιστῶν, «ἐξῆλθεν εἰς Ταρσὸν ἀναζητῆσαι Σαῦ­λον», σημειώνει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς. Μετέβη, δηλαδή, στὴν Ταρσὸ γιὰ νὰ ἀναζητήσει τὸν Παῦλο καὶ νὰ τὸν καλέσει κοντά του στὸ ἔργο τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς ἐνισχύσεως τῶν πιστῶν τῆς Ἀντιόχειας.

Ἡ κίνηση αὐτὴ τοῦ ἀποστόλου Βαρνάβα ἔχει μεγάλη σημασία. Φανερώνει τὴν ἀρετή του, τὴν πνευματικότητά του, τὸ ταπεινό του φρόνημα. Αἰσθανόταν ὅτι ὁ ἴδιος δὲν θὰ ἐπαρκοῦσε γιὰ νὰ καλύψει τὶς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας, ἀναγνώρισε τὴν ἀνεπάρκειά του καὶ ἔσπευσε νὰ ἀναζητήσει βοήθεια. Δὲν φοβήθηκε μήπως τὸν ἐπισκιάσει ὁ Παῦλος μὲ τὶς ἱκανότητές του. Ὁ Βαρνάβας «ἦλθεν ἐπὶ τὸν ἀθλητήν, ἐπὶ τὸν στρατηγόν, ἐπὶ τὸν μονομάχον, ἐπὶ τὸν λέοντα, ἐπὶ τὸν ταῦρον τὸν ἰσχυρόν» (PG 60, 192), σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δὲν ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴν προσωπικὴ προβολή του, ἀλλὰ γιὰ τὸ συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας.

Μᾶς διδάσκει μὲ τὸ παράδειγμά του ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας. Ἀσφαλῶς εἶναι δύσκολο νὰ ἀναγνωρίζουμε τὴν ἀνεπάρκειά μας καὶ νὰ ζητοῦμε βοήθεια ἀπὸ ἄλλους· νὰ προβάλλουμε τὶς ἱκανότητές τους, νὰ χαιρόμαστε μὲ τὶς ἐπιτυχίες τους, νὰ ἀναγνωρίζουμε ἴσως τὴν ἀνωτερότητά τους, νὰ μπαίνουμε κάποτε στὸ περιθώριο. Διότι πληγώνεται ὁ ἐγωισμός μας καὶ τὸ πάθος τῆς ζήλιας ἴσως μᾶς ἀναστατώνει. Ὅμως τὸ ταπεινὸ φρόνημα τοῦ Βαρνάβα ἀναπαύει τὸν Θεό. Εἶναι ἀπαραίτητο ἰδιαίτερα στὴ διακονία τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ πιστὸς ποὺ δέχεται κάποτε νὰ μπεῖ ἀκόμη καὶ στὸ περιθώριο, ἔχει τελικὰ τὸν Θεὸ κάτοικο τῆς καρδιᾶς του. Εἶναι «πλήρης Πνεύματος Ἁγίου», ὅπως ἦταν ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας.

ΠΗΓΗ