Καταφυγή στο κήρυγμα. Περί Αποστόλου Θωμά. Πρωτ. Θωμά Βαμβίνη

Καταφυγή στο κήρυγμα. Περί Αποστόλου Θωμά. Πρωτ. Θωμά Βαμβίνη

Καταφυγή στο κήρυγμα

Πρωτ. Θωμά Βαμβίνη

Οι ημέρες του Τριωδίου, αλλά και οι ημέρες του Πεντηκοσταρίου είναι πλούσιες σε νοήματα, που εμπνέουν όσους θέλουν να κρατούν την ύπαρξή τους προσανατολισμένη προς το πρόσωπο του Χριστού. Χωρίς αυτά τα νοήματα δεν μπορεί να ζήση ο νους μας. 

Νεκρώνεται, πνίγεται μέσα στους λογισμούς που τον προσβάλλουν, μεγάλος όγκος των οποίων στις μέρες γεννιέται από τα τηλεοπτικά γεγονότα, από τους θυμούς και τις κριτικές που προκαλούν τα διατυμπανιζόμενα σκάνδαλα κάποιων ανθρώπων της Εκκλησίας.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι στις μέρες μας η πίστη των ανθρώπων δοκιμάζεται μέσα σε “βαβυλώνιο κάμινο”, στην οποία είναι αμφίβολο αν για τους περισσότερους υπάρχη το “διασυρίζον πνεύμα”, το οποίο μετατρέπει “το πυρ εις δρόσον”. 

Κι αυτό γιατί άνθρωποι που θα έπρεπε να είναι στη θέση των προφητών ζηλεύουν δυστυχώς την εξουσία του Ναβουχοδονόσορα, “επταπλασιάζοντας” την καυστικότητα της δοκιμασίας στην οποία υπόκειται το πλήρωμα της Εκκλησίας. Όμως η Εκκλησία υπάρχει. Το τυπικό της, κατά το δυνατόν, τηρείται, έστω και αν ο πολύς λαός έχη χαλαρώσει την σχέση του με το πνεύμα και το γράμμα του. Θέλουμε δεν θέλουμε οι κληρικοί “αναγινώσκουμε επ’ εκκλησίαις” το Ευαγγέλιο, τελούμε την αναίμακτο μυσταγωγία. 

Οπότε η διάνοιά μας έχει την δυνατότητα να προσλαμβάνη σωτήρια νοήματα –έστω κι αν απαγγέλλονται μηχανικά–, με τα οποία μπορεί να ρυθμίζη τις κινήσεις του σώματος και να τροφοδοτή την καρδιά μας, αναρριπίζοντας μέσα της την πίστη και καθιστώντας μας ικανότερους να προσέλθουμε στα φρικτά και σωτήρια μυστήρια.

Όλα τα παραπάνω ειπώθηκαν για να τονισθούν, μέσα στα σύγχρονα εκκλησιαστικά γεγονότα, κάποια πράγματα από εκκλησιαστική και ποιμαντική πλευρά, γιατί δεν αρκεί ο δημοσιογραφικός λόγος για να πραγματοποιηθή η λεγόμενη “κάθαρση της Εκκλησίας”. Χρειάζεται το εκκλησιαστικό κήρυγμα. 

Ο λόγος ο “τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον”, που καθαρίζει την οπτική δύναμη της ψυχής και ελευθερώνει τον άνθρωπο από αιχμαλωσίες σε λογισμούς και παράλογες εξαρτήσεις της καρδιάς, δίνοντάς του την δυνατότητα να προχωρήση στην ανάπτυξη της προσωπικής σχέσης του με τον Θεό. 

Δυστυχώς, η δημοσιογραφική έρευνα έχει επισκιάσει στις μέρες μας το εκκλησιαστικό κήρυγμα. Χρειάζεται όμως να γίνουμε λίγο ανεπίκαιροι δημοσιογραφικά, καταφεύγοντας στο κήρυγμα, για να δούμε πώς μπορούμε να επιβιώσουμε πνευματικά στο σύγχρονο περιβάλλον.

Για την περίπτωσή μας είναι πολύ διδακτική η ιστορία της απιστίας του απ. Θωμά, η οποία προβάλλεται από την Εκκλησία μας την πρώτη Κυριακή μετά το Πάσχα.

Ο απ. Θωμάς δείχνει πώς η έκφραση αμφιβολιών και η απαίτηση αποδεικτικών στοιχείων μπορεί να οδηγήση στην βεβαίωση της πίστης. Οπότε στις μέρες μας, κατά τις οποίες η πίστη πολλών ανθρώπων δοκιμάζεται, παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αφ’ ενός μεν η ιστορία της απιστίας του, αφ’ ετέρου δε η ερμηνεία της από τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Η ιστορική αρχή της απιστίας του απ. Θωμά βρίσκεται στην απουσία του από την σύναξη των Μαθητών του Χριστού το βράδυ της “Μιάς των Σαββάτων”. Αυτή η σύναξη των μαθητών του Χριστού ήταν στην πραγματικότητα σύναξη της πρώτης Εκκλησίας. Σε αυτήν ήλθε ο Χριστός “των θυρών κεκλεισμένων” για να μεταδώση στους φοβισμένους μαθητές του την “υπερέχουσα πάντα νουν” ειρήνη Του. Η απουσία του απ. Θωμά, η αποκοπή του από τους αδελφούς του, τον άφησε εκτεθειμένο στο πνεύμα της απιστίας και της αμφιβολίας, χωρίς την ειρήνη που είχαν οι άλλοι Μαθητές, οι οποίοι βεβαιώθηκαν για την Ανάσταση του Χριστού.

Φέρνοντας τα πράγματα στην εποχή μας μπορούμε να πούμε ότι ο απ. Θωμάς απουσίασε από την Εκκλησία. Απουσίασε από την σύναξη των πιστών. Γι’ αυτό συνέβη σ’ αυτόν ό,τι συμβαίνει σε κείνους πού, αναίτια ή για ασήμαντη αφορμή, απουσιάζουν από την ευχαριστιακή σύναξη της Εκκλησίας. 

Στερούν τον εαυτό τους από την πραγματική παρουσία του Χριστού. Διότι ο Χριστός σε κάθε Θ. Λειτουργία εισέρχεται μυστηριακά –“των θυρών κεκλεισμένων”, χωρίς να εμποδίζεται από τίποτε το αισθητό– και μεταδίδεται με την μορφή του ευχαριστιακού Άρτου και του Οίνου στο λαό Του. Ο απ. Θωμάς μακριά από την σύναξη των μαθητών, στερήθηκε την παρουσία του Χριστού και έμεινε πνιγμένος στις αμφιβολίες και τις αγωνίες του. 

Το ίδιο συμβαίνει με όσους ζουν μια “χριστιανική” ζωή που δεν έχει οργανική σχέση με την σύναξη των πιστών, την Ενορία και την Θ. Ευχαριστία. Οι λόγοι και οι εμπειρίες των Αγίων έχουν γι’ αυτούς ερωτηματικό. Δεν μπορούν να πιστέψουν πράγματα που είναι έξω από την λογική και την εμπειρία τους. Οι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι ομολογούν με την διδασκαλία τους και την ζωή τους την βασική τους εμπειρία, η οποία συνοψίζεται στην φράση: “εωράκαμεν τον Κύριον”. 

Αυτός ο λόγος των Αγίων είναι “σημείον αντιλεγόμενον”. Για κάποιους λίγους είναι επιβεβαίωση και της δικής τους εμπειρίας. Από άλλους απορρίπτεται ως εξωπραγματικός, ενώ σε άλλους γεννά την εναγώνια αντίδραση: “Εάν μη ίδω... ου μη πιστεύσω”. 

Αυτοί οι τελευταίοι –ειλικρινείς, αλλά ακόμη πνευματικά ανώριμοι– ταλαιπωρούνται στις μέρες μας πολύ περισσότερο από ό,τι παλιότερα, διότι έχουν να διανύσουν μακρύτερο και δυσχερέστερο δρόμο, μέχρι να φθάσουν στην επιβεβαίωση της πίστης. Πρέπει να ξεπεράσουν τις αρνητικές εμπειρίες που τους προσφέρουν ορισμένοι φορείς του μυστηρίου της ιερωσύνης, οι οποίοι ξεχνούν ότι η ιερωσύνη δεν είναι μια δημοσιοϋπαλληλική υπηρεσία, η οποία οργανώνεται με βάση κάποιον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα. 

Δεν θεμελιώνεται σε κοσμικούς νόμους. Έχει θεμέλιό της τον Χριστό, στον οποίο και ανήκει. Είναι το μυστήριο της αισθητής παρουσίας Του στον κόσμο. Αυτοί, λοιπόν, που με τους λόγους και τα έργα τους “εμποδίζουν” την χάρη του μυστηρίου της ιερωσύνης να βεβαιώση τις καρδιές των ανθρώπων, ταλαιπωρούν πολύ εκείνους που διακατέχονται από την εναγώνια απαίτηση του απ. Θωμά: “Εάν μη ίδω... ου μη πιστεύσω”.

Βέβαια, δεν πρέπει ο καθένας να μεταθέτη το πρόβλημά του στους ώμους των άλλων, ούτε να δικαιολογή τον εαυτό του αναφερόμενος στους δύσκολους καιρούς που περνάμε. Πρέπει να αναλαμβάνη την προσωπική του ευθύνη, με το βάρος της οποίας είναι ωφέλιμο να ταπεινώνη τον εαυτό του. Έχουμε την ευθύνη της πνευματικής μας πορείας. 

Δεν πρέπει να τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Εμείς αποφασίζουμε σε ποιούς θα μαθητεύσουμε και ποιούς θα καταστήσουμε πρότυπά μας. Στα θέματα της πνευματικής ζωής και της πίστεως υπάρχουν συχνές ανατροπές, τις οποίες συναντούμε και στις ιστορίες των Αγίων. 

Μπορεί, για παράδειγμα, Αρχιερείς, Ιερείς και Μοναχοί να απομακρυνθούν από την χάρη του Θεού, να χάσουν την σωτηρία τους, να σκανδαλίσουν τον κόσμο, ενώ ένας ασήμαντος κοινωνικά και μορφωτικά άνθρωπος, λαϊκός, βιοπαλαιστής, να γίνη τόπος θεοφανείας, δηλαδή, άνθρωπος που να συμβιώνη “εν αισθήσει και πληροφορία” με τον Θεό, ώστε να μας βεβαιώνη, όπως οι Μαθητές τον απ. Θωμά, ότι “εωράκαμεν τον Κύριον”.

Σύμφωνα με μια ερμηνεία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά ο απ. Θωμάς “οικονομικώς” απουσίαζε από τον κύκλο των μαθητών του Χριστού, όταν για πρώτη φορά τους επισκέφθηκε μετά την Ανάσταση, επειδή ήταν ανέτοιμος να δεχθή την παρουσία Του. Είχε ανάγκη προπαρασκευής. Κάτι που έγινε στις ημέρες που μεσολάβησαν μέχρι την νέα φανέρωση του Χριστού. Το “εωράκαμεν τον Κύριον”, που του έλεγαν οι άλλοι μαθητές, και οι συζητήσεις που έκανε μαζί τους, τον προετοίμασαν και τον κατέστησαν ικανό να γίνη μάρτυρας της Αναστάσεως.

Εν κατακλείδι, η μελέτη και η ακρόαση του λόγου των Αποστόλων και των Αγίων, η σύνδεσή μας με την ενοριακή μας κοινότητα και κυρίως η συμμετοχή μας στην σύναξη της Θ. Ευχαριστίας, από όποιους κανονικούς Αρχιερείς ή Ιερείς και αν τελήται, μας δίνουν την δυνατότητα να συνδεθούμε με ανθρώπους που μπορούν να μας ελκύσουν στα βαθύτερα και υψηλότερα της ευαγγελικής ζωής, και να μας καταστήσουν απρόσβλητους από όλους τους λογισμούς της αμφιβολίας και της απιστίας, από όπου και αν προέρχονται.

Ο Θεός φώς εστί (Δογματικό Θεολογικό)

Κυριακή του Θωμά 2005

π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Κατ’ αρχάς χριστιανοί μου εύχομαι να γεμίσουν οι καρδιές όλων σας, από το αιώνιο λυτρωτικό φως που ξεπήδησε από την Ανάσταση του Κυρίου, Αμήν.

Το σημερινό Αποστολικό Ανάγνωσμα του Ευαγγελιστού Ιωάννου, μας διαλάλησε την αλήθεια ότι ο Θεός ημών φως εστί. Το λυτρωτικό αυτό φως, το πήραμε κατά πρώτον στη βάπτισή μας, και είναι έκδηλο όχι μόνο στα μωρά αλλά και στους μεγάλους. Πιστεύω πως όλοι σας το έχετε παρατηρήσει αυτό -μια έντονη φωτεινότητα περιβάλλει κυρίως το πρόσωπο του νεοβαπτιζομένου. Έχω μαρτυρία από μια ξένη που όταν βαπτίστηκε ομολόγησε ότι λούστηκε μέσα σε υπερκόσμιο φως.

Ο Ιερός Χρυσόστομος μας βεβαιώνει ότι οι πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα, πριν από την πτώση τους ήσαν ενδεδυμένοι από την άνωθεν δόξα, δηλαδή αντί για ρούχα ο Θεός τους είχε ντύσει με τη Δόξα Του. Η αμαρτία όμως που εγένετο με την παρακοή, τους γύμνωσε από τη Θεία Δόξα και τη θεοδημιούργητη στολή, την θεοϋφαντη όπως λέγεται, και έτσι είδαν τη γύμνια τους. Για να τους ράψει κατόπιν η αμαρτία τους δερμάτινους χιτώνας, δηλαδή τους χιτώνες της φθοράς και του θανάτου.


Η Βάπτισις λοιπόν που σφραγίζεται από το Πανάγιον Πνεύμα δια του Αγίου Χρίσματος «σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου, αμήν», μας ενδύει με την θεοϋφαντη στολή της θείας δόξης, δηλαδή του αιωνίου φωτός. Οι παλιοί ιερείς, ενθυμούμαι, ότι αμέσως μετά το Βάπτισμα και Χρίσμα, παίρνοντας τα λευκά εσώρουχα του βρέφους, εκφωνώντας έλεγον: «ενδύεται ο δούλος του Θεού Τάδε, χιτώνα ευφροσύνης και αγαλλιάσεως» και όχι όπως σήμερα τα νέα τυπικά το λέγουν «τον της δικαιοσύνης». Μας λέγει λοιπόν ο Άγιος Κύριλλος ο Ιεροσολύμων, ότι ο νεοφώτιστος που ξεντύνεται από τα παλιά ενδύματα της αμαρτίας, με το βάπτισμά του, ενδύεται εκείνα που είναι λουσμένα μέσα στο φως και προσδίδουν στην ψυχή μια λευκοφορεμένη λαμπρότητα. Αυτά κατά τον Άγιον.

Για να διατηρηθεί όμως το φως της θείας λαμπρότητος, θα πρέπει τα έργα μας, οι πράξεις, τα λόγια και οι σκέψεις του κάθε νεοβαπτιζομένου να είναι σύμφωνα με το λευκό χιτώνα της θείας αγαλλιάσεως που ενεδύθη. Δηλαδή, ευαγγελικά, αγνά και άμωμα, με ζέουσα την πίστη, με ενεργουμένη την αγάπη προς όλους ακόμα και προς τους εχθρούς, με θέρμη και βία στην προσευχή, με φυλακή στις αισθήσεις και με όλα όσα περιέχονται και μας διδάσκουν οι Άγιες Γραφές με το λόγον του Θεού. Όλα αυτά αδελφοί μου συμφωνούν με την θριαμβευτική διαβεβαίωση που ψάλλεται κατά την ένδυση του νεοφωτίστου «χιτών μοι παράσχου φωτεινόν, ο αναβαλλόμενος φως ως ιμάτιον, πολυέλεε Χριστέ ο Θεός ημών».

Ο Χριστός με την ενανθρώπισή Του ήρθε μέσα στον άνθρωπο και τον βρήκε, μας λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος. Πώς τον βρήκε; Γεμάτο από ακαθαρσίες, άλουστον πνευματικά, γυμνό ψυχικά και αιμόφυρτον από τις πληγές της αμαρτίας.
Τον έλουσε λοιπόν, τον άλειψε με λάδι, τον θεράπευσε και τον έντυσε με τέτοιο ένδυμα που όμοιό του δεν υπάρχει στον κόσμον αυτόν. Δηλαδή, έγινε ο ίδιος στολή του, μας έντυσε με τον εαυτόν Του, σαν ο Θεός να ήταν ένδυμα και ρούχο πάνω μας. Ρούχο όμως φωτεινό, ολόλαμπρο, θεϊκό. Φορέσαμε τον Χριστόν! Ένα είναι το βέβαιον.
Ότι στο μυστήριο του Αγίου Χρίσματος έχουμε κάθοδον του Αγίου Πνεύματος στο νεοβαπτισθέντα τον οποίον και χαριτώνει με τα πλήθη των χαρισμάτων Του που είναι λελουσμένα μέσα στο θείον φως. Το λυτρωτικό φως αδελφοί μου, το λαμβάνουμε εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί και στη Θεία Λειτουργία όταν κοινωνούμε Σώματος και Αίματος Ιησού Χριστού, όπως θα γίνει και σε λίγο.

Από τα αποστολικά ακόμα χρόνια, το μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος ήταν άμεσα συνδεδεμένο με τη Θεία Ευχαριστία. Βαφτίζεσαι, μυρώνεσαι και ευθύς αμέσως κοινωνείς των Αχράντων Μυστηρίων. Σε πολλούς ναούς την πατρίδος μας διατηρείται ακόμα ο ιερότατος αυτός, ολόλαμπρος θεσμός και δεσμός.
Αυτό επιβάλει η ορθόδοξος πίστις μας και η εκκλησιαστική τάξις. Σε κάθε Θεία Λειτουργία μετά τη Θεία Κοινωνία, θα το διακηρύξουμε και σήμερα, διακηρύσσεται θριαμβευτικά ότι «είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον».
 Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας βεβαιώνει ότι το Πανάγιον Σώμα του Κυρίου που είναι η πηγή του φωτός της θείας χάριτος, ακτινοβολεί και λαμπρύνει, φωτίζει και θεώνει ολόκληρον τον άνθρωπον, ψυχοσωματικά, αφού στο Σώμα του Χριστού κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς (από την προς Κολασσαείς επιστολή).
Πώς λοιπόν να μην καταλάμπεται η ψυχή μας εσωτερικά και να μυροβολεί, να ευωδιάζει εξωτερικά; «Ελάβομεν πνεύμα επουράνιον». Λάβαμε πνεύμα Άγιον. Δεχτήκαμε και απολαύσαμε τις φλόγες του ακτίστου θεϊκού πυρός, όχι μόνο στις καρδιές μας αλλά και στις αισθήσεις μας και στο σώμα μας.

Για όλους δε ημάς που έχουμε μετά τη βάπτισή μας μια διάρκεια ζωής μικρής ή μεγάλης, δεν έχει σημασία, 5, 10, 20, 50, 100 χρόνια, στην πορεία αυτής της ζωής πολλές φορές συμβαίνει να λερώνουμε τον πάλλευκο χιτώνα του Αγίου Βαπτίσματος με τις πολλές μας, πολλές μας, θανάσιμες και μη αμαρτίες.
Αυτές όμως καθαρίζονται αμέσως και ολοσχερώς, μια για πάντα, μέσα στο λουτρό των δακρύων, δηλαδή στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως με την αληθινή μας μετάνοια. Όταν θα βγούμε από το εξομολογητήριο, ο χιτώνας της ψυχής μας είναι και πάλι πάλλευκος, ολοφώτεινος, ολόλαμπρος. Το πρόσωπό μας φωτίζεται και λάμπει, και το σώμα μας έχει μια παράδοξη ελαφρότητα. Το αισθάνεσθε; ......... Ιδού λοιπόν, το λυτρωτικό φως που πηγάζει απ’ τη θυσία και την Ανάσταση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Βάπτισμα, Χρίσμα, Θεία Κοινωνία, Μετάνοια. Ιδού το φως και η ζωή, ιδού η λύτρωσις, ιδού η σωτηρία.

Και σαν σήμερα, οι μαθηταί και οι Απόστολοι εχάρησαν ιδόντες τον Κύριον τον αναστάντα εκ νεκρών. Και μέσα στη μεγάλη τους χαρά, δέχτηκαν δυο φορές μέσα στην εβδομάδα την ειρήνη Του. «Ειρήνη υμίν». «Ειρήνη την εμήν δίδωσι υμίν. Ου καθώς ο κόσμος εγώ δίδωσι υμίν».
Την θεϊκή ειρήνη λοιπόν δίνει. Την ειρήνη του Κυρίου που θα τους ήτο πλέον απαραίτητη στη μεγάλη αποστολή που τους ανέθετε με το «μαθητεύσατε πάντα τα έθνη».
Και ευθύς αμέσως -το προσέξατε αυτό όταν ο Άγιος ιεροδιάκονος ανέγνωζε το ευαγγελικόν ανάγνωσμα;- λέγει ενεφύσησε στο πρόσωπο αυτούς δηλαδή και λέγει αυτοίς: «Λάβετε Πνεύμα Άγιον. Αν τινών αφίετε τις αμαρτίες, αφίενται αυτοίς, αν τινών κρατείτε κεκράτηνται». Εδέχθησαν δηλαδή, φύσημα θείον από το στόμα του Κυρίου. Φύσημα ουράνιον. Φύσημα και πνοήν νέας ουράνιας ζωής. Φύσημα πνευματικόν, φύσημα πάσης θεϊκής χάριτος, φύσημα θεϊκού φωτός.
Κι ακόμα κάτι που το τονίζει και πάλιν ο Ιερός Χρυσόστομος. «Εχειροτονήθησαν» μας λέγει «εκ του Δεσπότου Κυρίου Δεσπόται της των πλημελλημάτων αφέσεως, Κύριοι της των αμαρτιών κρίσεως». Ο Δεσπότης δηλαδή και Κύριος του σύμπατος κόσμου ορατού και αοράτου, έδωσε στους Αποστόλους την εξουσίαν του να συγχωρούν τις αμαρτίες των ανθρώπων.
Απέκτησαν το δικαίωμα να κρίνουν τους αμαρτωλούς. Εκείνο όμως που κάνει εντύπωση είναι το «ενεφύσησε στο πρόσωπό τους». Τι ενεφύσησε; Πνοή θείας ζωής, πνοή θεϊκή, πνοή πάσης θεϊκής χάριτος.

Όταν ο Θεός έπλασε τον Αδάμ με χώμα από τη γη, τι έκανε κατόπιν; Ιδού πως μας το λέγει το πρώτο κεφάλαιον της Γενέσεως: «ενεφύσησε εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν». Ενεφύσησε πνοήν ζωής.
 Αυτό το φύσημα του Θεού -πως αλλιώς να το πούμε;- είναι η άκτιστος ενέργεια του Τριαδικού μας Θεού. Αλλά η άκτιστος ενέργεια είναι και φως, αφού φως εστίν ο Θεός. Φως ο Πατήρ, φως ο Υιός, φως το Πανάγιον Πνεύμα. Είναι φως, είναι και θεία ζωή, είναι και θεία δύναμις, είναι και θεία χάρις. Αλλά και ημείς οι ιερείς που φέρουμε την ιερωσύνη του Χριστού (δεν έχουμε δική μας ιερωσύνη - κανένας μας δεν έχει ιερωσύνη δική του.
 Όλοι την ιερωσύνη του Χριστού φέρουμε και την διαδοχήν των Αποστόλων) δίδουμε κι εμείς φύσημα. Φυσούμε δηλαδή, με το στόμα μας. Πότε; Σταυροειδώς στο πρόσωπο του παιδιού όταν του κάνουμε την κατήχηση και τους αφορκισμούς εκεί στον πρόναο. Σταυροειδώς 3 φορές. Σταυροειδώς φυσούμε 3 φορές πάλι και το νερό του Αγίου Βαπτίσματος όπως και το λάδι που κρατά ο ανάδοχος στο χέρι του. Με αυτόν τον τρόπον αδελφοί μου σφραγίζουμε την μεταδιδομένη θεία χάρη.

Κι ο Θωμάς; Τι γίνεται με τον Θωμά; Ο Θωμάς, ο Απόστολος που έλειπε, ασφαλώς ο αναστάς Κύριος στις υπόλοιπες των εμφανίσεών του, και λίγο πριν της Αναλήψεως, όπως μας το τονίζουν οι Πατέρες, επανέλαβε τους λόγους Του για τη λήψη της θείας χάριτος και του Αγίου Πνεύματος- όλα μαζί εκαλύφθησαν πλήρως την ημέρα της Πεντηκοστής.

Χριστιανοί μου, με το Άγιον Βάπτισμα ο άνθρωπος καθαρίζεται από τον ρύπον την πρωπατορικής αμαρτίας και πληρούται θείας χάριτος και θείου φωτός. Με το Άγιον Χρίσμα, λαμβάνει ο νεοβαπτιζόμενος το Άγιον Πνεύμα με τα πλούσια ολοφώτεινα χαρίσματά Του.
Στη Θεία Λειτουργία με τη Θεία Κοινωνία, ο χριστιανός θεώνεται και λαμπρύνεται από τη Δόξαν του Θεού αφού κοινωνεί Σώματος και Αίματος Ιησού Χριστού. Στο μυστήριο πάλι της Ιεράς Εξομολογήσεως δια μέσου της αληθινής μετανοίας του ανθρώπου, ο χριστιανός λυτρώνεται από το βάρος των αμαρτιών με την δωρεά της αφέσεως αυτών. Πηγή πάσης δωρεάς και πάσης χάριτος είναι ο ενανθρωπίσας Θεός.
Στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού, ο τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, ο Θεάνθρωπος Κύριος. Ο Ιησούς Χριστός λοιπόν είναι ο αληθινός Θεός ημών.
Γι’ αυτό και λέμε εις τις απολύσεις μας «ο Αναστάς εκ νεκρών Χριστός ο αλήθινός Θεός ημών, Χριστός ο αληθινός Θεός ημών. Ο Χριστός είναι ο λυτρωτής και ο σωτήρας μας. Ο Χριστός είναι η ζωή και η Ανάσταση. Και όπως ο Απόστολος Θωμάς, έτσι κι εμείς μαζί του, όλοι μαζί θα βροντοφωνάξουμε και θα ομολογήσουμε
«ο Κύριός μου και ο Θεός μου, δόξα σοι»,

Αμήν.

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

Τό Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς καί ἡ ἀπόδοσή του στήν νεοελληνική

Κατά  Ἰωάννην Εὐαγγέλιο Κεφ.20, χωρία 19 ἕως 31

῾Ο ᾿Ιησοῦς Χριστὸς ἐμφανίζεται εἰς τοὺς ἀποστόλους

Κ΄. 19 Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν ᾿Ιουδαίων, ἦλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. 20 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον.
21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα ῞Αγιον· 23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται.

῾Ο ᾿Ιησοῦς Χριστὸς ἐμφανίζεται εἰς τὸν Θωμᾶν

24 Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ' αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς. 25 ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω.
 26 Καὶ μεθ' ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ' αὐτῶν. ἔρχεται ὁ ᾿Ιησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν.

27 εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. 28 καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. 29 λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες.

῾Ο σκοπὸς τοῦ παρόντος εὐαγγελίου

30 Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· 31 ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ᾿Ιησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

ΑΠΟΔΟΣΗ

Ήταν προς το βράδυ εκείνης της ημέρας, της πρώτης ημέρας της εβδομάδος και ενώ οι θύρες ήσαν κλεισμένες, εκεί πού ήσαν μαζεμένοι οι μαθηταί για το φόβο από τους Ιουδαίους, ήλθε ο Ιησούς και στάθηκε στη μέση και τους λέγει: Ειρήνη σε σας.
Και όταν τους είπε αυτό, ύστερα τους έδειξε τα χέρια και την πλευρά του. Χάρηκαν λοιπόν οι μαθηταί, όταν είδαν τον Κύριο.
Τους είπε λοιπόν πάλιν ο Ίησούς «Ειρήνη σε σας». Καθώς ο Πατέρας έστειλε εμένα, έτσι κι εγώ στέλνω εσάς.
Και όταν είπε αυτό, εφύσηξε στο πρόσωπο τους και τους λέγει: Λάβετε Άγιο Πνεύμα. Σ' οποίους θα αφήσετε τις αμαρτίες θα είναι σ' αυτούς αφημένες· σ' οποίους τις κρατάτε, μένουν ασυγχώρητες.
Ο Θωμάς, ένας από τους δώδεκα, πού λεγόταν Δίδυμος, δεν ήταν μαζί με αυτούς, όταν ήλθε ο Ιησούς. Του έλεγαν λοιπόν οι άλλοι μαθηταί. «Είδαμε τον Κύριο».
Και ο Θωμάς είπε· Αν δεν ιδώ στα χέρια του το σημάδι από τα καρφιά και αν δεν βάλω το δάχτυλο μου στο σημάδι των καρφιών, αν δεν βάλω το χέρι μου στην πλευρά του, ποτέ δεν θα πιστεύσω.
Ύστερα από οκτώ ήμερες ήσαν πάλιν μαζεμένοι μέσα οι μαθηταί του Χριστού και μαζί μ' αυτούς ήταν και ο Θωμάς. Έρχεται ο Ιησούς, ενώ οι θύρες ήσαν κλεισμένες και στάθηκε στη μέση και είπε: «Ειρήνη σε σας».
Ύστερα λέγει στον Θωμά· «Φέρε εδώ το δάχτυλο σου και δες τα χέρια μου και φέρε και βάλε το χέρι σου στην πλευρά μου, και μη γίνεσαι άπιστος, αλλά να είσαι πιστός».
Και αποκρίθηκε ο Θωμάς και είπε: «Ο Κύριος μου και ο θεός μου». Του λέγει ο Ιησούς- Επίστευσες, επειδή με είδες. Χαρά σε εκείνους, πού δεν με είδαν και επίστευσαν».

Ο σκοπός της συγγραφής του Ευαγγελίου

Ο Ιησούς έκανε Βέβαια και πολλά άλλα θαύματα μπροστά στους μαθητές του, που δεν είναι γραμμένα σ' αυτό εδώ το βιβλίο. Αυτά όμως γράφτηκαν για να πιστέψετε πως ο Ιησούς είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντας να έχετε δι' αυτού τη ζωή.

Ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς. Πράξεις τῶν Ἀποστόλων Ε´ 12 - 20

Ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς. Πράξεις τῶν Ἀποστόλων Ε´ 12 - 20

Πράξεις τῶν Ἀποστόλων Ε´ 12 - 20

καί ἡ ἀπόδοση στήν νεοελληνική

12 Διὰ δὲ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλὰ· καὶ ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος· 13 τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ’ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός· 14 μᾶλλον δὲ προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίῳ πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν,
15 ὥστε κατὰ τὰς πλατείας ἐκφέρειν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τιθέναι ἐπὶ κλινῶν καὶ κραβάττων, ἵνα ἐρχομένου Πέτρου κἂν ἡ σκιὰ ἐπισκιάσῃ τινὶ αὐτῶν. 16 συνήρχετο δὲ καὶ τὸ πλῆθος τῶν πέριξ πόλεων Ἱερουσαλήμ φέροντες ἀσθενεῖς καὶ ὀχλουμένους ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, οἵτινες ἐθεραπεύοντο ἅπαντες.
17 Ἀναστὰς δὲ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ πάντες οἱ σὺν αὐτῷ, ἡ οὖσα αἵρεσις τῶν Σαδδουκαίων, ἐπλήσθησαν ζήλου 18 καὶ ἐπέβαλον τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους, καὶ ἔθεντο αὐτοὺς ἐν τηρήσει δημοσίᾳ. 19 ἄγγελος δὲ Κυρίου διὰ τῆς νυκτὸς ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἐξαγαγών τε αὐτοὺς εἶπε· 20 Πορεύεσθε καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ῥήματα τῆς ζωῆς ταύτης.

   Ἀπόδοση

Πράξεις τῶν Ἀποστόλων Ε´ 12 - 20

12 Με τα χέρια δε των Αποστόλων εγίνοντο πολλά και μεγάλα θαύματα, που επιμαρτυρούσαν την αλήθειαν του κηρύγματός των και επροκαλούσαν κατάπληξιν στον λαόν. Και ήσαν όλοι με μια καρδιά και με μια γνώμη εις την στοάν του Σολομώντος. 13 Από δε τους άλλους, που είχαν πιστεύσει, κανείς δεν ετολμούσε να τους πλησιάση και να ανακατευθή με θάρρος μαζή των, αλλά ο λαός τους ετιμούσε και τους εδόξαζε.
 14 Οσον δε επερνούσαν αι ημέραι, ολονέν περισσότερα πλήθη ανδρών και γυναικών προσειλκύοντο εις την πίστιν του Κυρίου και επροστίθεντο στον αριθμόν των πιστών.
15 Ο σεβασμός δε και η εκτίμησις του λαού προς αυτούς δια την θείαν δύναμιν, που ενεργούσε δια μέσου αυτών, ήτο τόσος, ώστε έβγαζαν τους ασθενείς εις τας πλατείας και τους έβαζαν οι μεν πλούσιοι επάνω εις κλίνας, οι δε πτωχοί εις απέριττα κρεββάτια, ώστε, όταν θα ήρχετο και θα επερνούσε ο Πετρος, και η σκια του έστω να πέση επάνω εις κανένα από αυτούς, δια να τον θεραπεύση.
16 Αλλά και το πλήθος των γύρω πόλεων εμαζεύοντο εις την Ιερουσαλήμ και έφεραν τους ασθενείς και αυτούς που ηνωχλούντο από πονηρά πνεύματα, οι οποίοι και εθεραπεύοντο όλοι.  
17 Ο αρχιερεύς όμως και όλοι όσοι ήσαν μαζή με αυτόν, αυτοί που αποτελούσαν την θρησκευτικήν παράταξιν των Σαδδουκαίων, εκυριεύθησαν από φθόνον και κακίαν και εκινήθησαν εναντίον των Αποστόλων.
18 Απλωσαν δε τα χέρια τους στους Αποστόλους, τους επιασαν και τους έβαλαν υπό επιτήρησιν εις την δημοσίαν φυλακήν. 19 Αγγελος όμως Κυρίου κατά την νύκτα ήνοιξε τας θύρας της φυλακής, τους έβγαλε έξω και τους είπε· 20 “πηγαίνετε, σταθήτε με θάρρος και διδάσκετε εις τας αυλάς του ναού τον λαόν όλα τα λόγια της νέας αυτής ζωής, που σας μετέδωκε ο Ιησούς”.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΚΥΡΙΑΚΩΝ ΑΠΡΙΛΙΟΥ

1 Ἀπριλίου 2007
Κυριακὴ τῶν Βαΐων
(Ἰω. ιβ΄, 1-18)


Σήμερα Κυριακὴ τῶν Βαΐων, παίρνοντας τὰ βάγια στὰ χέρια μας καὶ ἑορτάζοντες τὴν ἔνδοξη καὶ θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα, ἔχουμε κατανοήσει τί εἶναι καὶ τί ἔκαμε γιὰ ἐμᾶς ὁ Χριστός; Γιατἰ ἐτούτη ἡ ἡμέρα σηματοδοτεῖ τὸ ἐγκόσμιο τέλος καὶ τὴν κορύφωση τοῦ ἔργου Του, τοῦ σωτηρίου ἔργου Του γιὰ ἐμᾶς.

Ὁ Χριστὸς πορεύεται πρὸς τὸ θάνατο, θυσιάζοντας τὸν ἑαυτό Του καὶ χύνοντας τὸ αἷμα Του. Βιώνοντας δὲ ἐτούτη τὴν πραγματικότητα, ἀναλογιζόμαστε τί θὰ μποροῦσε νὰ κάνει περισσότερο γιὰ ἐμᾶς ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ θυσία; Τί ἄλλο τρόπο θὰ εὕρισκε, γιὰ νὰ μᾶς κάνει νὰ πιστέψουμε ὅτι εἶναι ἡ σωτηρία μας;

Γιατί ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ σωτήρας μας καὶ ὁ λυτρωτής μας. Αὐτὸς ποὺ ἔδωσε ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή Του γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Θὰ ἦταν λοιπὸν τοὐλάχιστον ἐπιπόλαιο καὶ ἄστοχο ν᾿ ἀφήσουμε ὅλη αὐτὴ τὴ θυσία νὰ πάει χαμένη.
Μιλώντας δὲ γιὰ τὸ δικό Του Σῶμα, δηλαδὴ γιὰ τὴν ὕπαρξή Του, ἐννοοῦμε τὴ θεία Ευχαριστία, ὅπου ἐκτελεῖται τὸ μυστήριο τῆς μεγάλης δωρεᾶς Του καὶ καλεῖ ὅλους μας νὰ μετέχουμε. Εἶναι ἡ θεία κοινωνία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματός Του, καὶ παρέχεται γιὰ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν καὶ γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.

Ἔτσι, καθὼς ἀνοίγεται ἡ Mεγάλη Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ, καλούμαστε νὰ πορευτοῦμε μαζί Του μὲ καθαρότητα καὶ ἑτοιμότητα. Κι αὐτὴ εἶναι ἡ ἱερὰ ἐξομολόγηση, δηλαδὴ ἡ ἀπεμπλοκὴ τοῦ ἑαυτοῦ μας ἀπ᾿ ὅ,τι κακὸ καὶ αἰσχρὸ ὑπάρχει ἐντός μας.

Μονάχα ἔτσι καθαροὶ καὶ ἕτοιμοι μποροῦμε νὰ συμπορευτοῦμε μαζί Του στὸ Πάθος καὶ νὰ ἔχουμε κοινωνία Ἀναστάσιμη. Εἰδεμὴ θὰ μοιάζουμε μὲ τὸν Ἰούδα καὶ τοὺς ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ καὶ θὰ ξαναπροδίδουμε καὶ θὰ ξανασταυρώνουμε τὸν Χριστό.

Ὅλοι ἐτοῦτοι, ποὺ ἔτσι πορεύονται, «εἶναι τάχα στὴν Ἐκκλησία αὐτὲς τὶς ἡμέρες, μὰ δὲν εἶναι μὲ τὸν Χριστό». Μπορεῖ νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους, ὅπως τὸν κάνουν, μὰ δὲν καταλαβαίνουν τὸ νόημα τῆς Σταυρώσεως. Ἀνάβουν κεριά, ἀναστάσιμα μεγάλα καὶ φανταχτερά, μὰ τίποτε μέσα τους δὲν φωτίζει· μένουν στὸ σκοτάδι καὶ στὴν καταχνιὰ τῆς δικῆς τους ζωῆς. Ἀκόμη ἑτοιμάζουν πλούσια τραπέζια καὶ κάθονται νὰ γευτοῦν τ᾿ ἀγαθὰ τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη νὰ μετέχουν στὸ δικό Του τραπέζι, τὴ θεία Κοινωνία.

Μπορεῖ νὰ κρατοῦν βάγια στὸ χέρι σήμερα καὶ νὰ λέγουν τό «ὡσαννά!» καὶ αὔριο δὲν θὰ διστάζουν νὰ ταυτιστοῦν μὲ τοὺς ἄλλους καὶ νὰ φωνάζουν τό «σταυρωθήτω!». «Δὲν θὰ τὸ ποῦνε τάχα στὸ Χριστό, μὰ θὰ τὸ ποῦν στὸν ἀδελφό τους, ὅπου γι᾿ αὐτὸν πέθανε ὁ Χριστός».

Γι᾿ αὐτὸ, ξεκινώντας τὴ Mεγάλη Ἑβδομάδα, ὀφείλουμε νὰ συμφιλιωθοῦμε μὲ τὸν ἑαυτόν μας καὶ μὲ τοὺς ἄλλους, τοὺς ἀδελφούς μας, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ σηκώνουμε τὸ σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Ν᾿ ἀποδιώξουμε τὴ σκοτεινιὰ ποὺ φωλιάζει μέσα μας, γιὰ νὰ μπορεῖ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως νὰ λάμψει. Νὰ ξεκουράσουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ τὴ συγχώρηση, στὸ ἱερὸ μυστήριο τῆς ἐξομολόγησης, γιὰ νὰ γευτοῦμε τὴν προσφορὰ τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἐτούτη τὴ Mεγάλη Ἑβδομάδα ὅλοι μας εἴμαστε θλιμμένοι. Τὰ μάτια μας γεμίζουν δάκρυα καὶ τὰ χείλη μας ψελλίζουν τοὺς ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας. Κάτω ἀπ᾿ τὸ Σταυρὸ πλακώνεται ἡ ψυχή μας καὶ κλαῖμε. Κλαῖμε γιὰ τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ· γιὰ τὸν πόνο Του· γιὰ τὶς κακουχίες Του. Καὶ θλιβόμαστε γιὰ τ᾿ ἀνθρώπινο ἔγκλημα...

Ὅμως, ἀντὶ νὰ κλαῖμε γι᾿ Αὐτὸν, νὰ κλαῖμε «γιὰ μᾶς καὶ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας· γιὰ ἐκεῖνες ἄλλωστε ὁ Χριστὸς ἀνέβηκε στὸ Σταυρό!». Καὶ τέλος κρατώντας τὰ βάγια στὸ χέρι, ν᾿ ἀνοίξουμε τὶς καρδιές μας κι ἂς ποῦμε στὸ Χριστὸ, ποὺ ἔρχεται νὰ πάθει καὶ ν᾿ ἀναστηθεῖ γιὰ ἐμᾶς, «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου!».

Ἀρχιμ. Ν.Π.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΚΥΡΙΑΚΩΝ ΑΠΡΙΛΙΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (Ἰωάν. ιβ´,1-18)
(28η Ἀπριλίου 2013)

«…διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος,
ὅτι ἤκουσε τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον»

Διανύσαμε τὸ στάδιο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ ὁδεύουμε στὸ φρικτὸ μυστήριο τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου προσδοκῶντας τὴν χαρὰ τῆς Ἀναστάσεώς Του. Μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν ἐκκλησιαστικῶν περιόδων, παρεμβάλλεται τὸ διήμερο τῶν ἑορτῶν τῆς ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου καὶ τῆς θριαμβευτικῆς εἰσόδου τοῦ Ἰησοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα. Τὰ δύο αὐτὰ συγκλονιστικὰ γεγονότα τῆς ἐπιγείου ζωῆς τοῦ Θεανθρώπου, ὁριοθετοῦν τὸ μέγα μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας ὡς πρὸς τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου συνδέεται μυστηριωδῶς μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας καὶ κατέχει ὡς πρὸς αὐτὴν τὸν ρόλο ἔμπρακτης προφητείας. Ὁ ἀναστημένος Λάζαρος μᾶς παρουσιάζεται στὰ πρόθυρα τῆς Ἁγίας καί μεγάλης Ἑβδομάδος ὡς διαβεβαίωση τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοῦ θανάτου καὶ προαν-αγγέλλει τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν ὡς συνέπεια τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ διήγειρε τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ σὲ ἕνα ξέφρενο πανηγυρισμό, ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἰσῆλθε εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν. Δυστυχῶς ὅμως δὲν κατανοήθηκε ὡς πίστη στὴν κοινὴ ἀναστάση, ἀλλὰ ὡς ὑπερφυσικὴ δύναμη ἑνός μεσσιανικοῦ ἡγέτη ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ λυτρώσει τὸν λαὸ τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὴν δουλεία τῶν Ρωμαίων. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν θριαμβευτικὸ παιᾶνα τοῦ πλήθους «Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις» πολὺ σύντομα τὸν διαδέχθηκε ἡ ὁργὴ τοῦ ὅχλου μὲ τὸ «ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτὸν».

Ἡ προσδοκία τῆς Ἀναστάσεως μᾶς δίνει τὴν εὐκαιρία νὰ συγκεκριμενοποιήσουμε καὶ νὰ ἐπιβεβαιώσουμε τὴν πίστη μας. Ὁ ἀναστημένος Λάζαρος δείχνει ὅτι ἡ ἀνάσταση εἶναι ἕνα γεγονὸς ἤδη παρὸν στὴν ζωή μας. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι εἶναι ἡ «Ἀνάστασις καὶ ἡ Ζωή». Μᾶς δείχνει πὼς στὸ πρόσωπό Του «ἀναστήσονται οἱ νεκροὶ καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις». Κάθε ἄλλη προσδοκία εἶναι μέγιστη πλάνη ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπόγνωση καὶ στὴν παντοτινὴ θλίψη.

Οἱ Ἰσραηλῖτες τὸν περίμεναν ὡς Μεσσία ποὺ θὰ τοὺς ἐλευθέρωνε ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας τῶν Ρωμαίων καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας στὴν ἁμαρτία. Τὸν ὑποδέχθηκαν ὡς ἐθνικὸ ἀπελευθερωτὴ κραδαίνοντας «τὰ τῆς νίκης σύμβολα» καὶ Ἐκεῖνος ἀναδεικνύεται ἐλευθερωτὴς ψυχῶν σὲ ὅσους μὲ πίστη Τὸν ὑποδέχονται, ἀφοῦ πρῶτα τὸν ἐνθρονίσουν στὴν καρδιά τους. Προσδοκοῦσαν ὅτι θὰ συντρίψει τὴν τυραννία τοῦ κοσμικοῦ ἄρχοντα καὶ Ἐκεῖνος συνέτριψε τὸν ῞ᾼδη καὶ τὸν ἀρχηγό του.

Οἱ κοσμικὲς προσδοκίες τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἰησοῦ στὸν κόσμο ἦταν ξένες ὡς πρὸς τὴν θεία ἀποστολή Του, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἐπαληθεύτηκαν. Δὲν εἰσῆλθε στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους σὰν ἕνα ἀκόμη ἡρωικὸ πρόσωπο μὲ ὑπερφυσικὴ δύναμη. Σὰν ἕνας παγκόσμιος ἡγέτης ποὺ μὲ τὶς ἱκανότητές του θὰ ἔτεμνε τὴν πορεία τοῦ κόσμου καὶ θὰ τὴν ὁδηγοῦσε σὲ κοσμοϊστορικὲς ἀλλαγές.

Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς εἰσῆλθε στὴ ζωὴ τοὺ ἀνθρώπου, γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει ἀπὸ τὴν νόσο τῆς ἁμαρτίας. Σήκωσε τὸν Σταυρὸ τοῦ μαρτυρίου, γιὰ νὰ τὸν λυτρώσει ἀπὸ τὴν καταδυναστεία τοῦ διαβόλου. Ἀνέστησε τὴν ἀμαυρωθεῖσα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία φύση του, γιὰ νὰ τοῦ χαρίσει καὶ πάλι τὴν προοπτικὴ τῆς θεώσεώς του. Δὲν ἦταν τὸ πιο σημαντικὸ ἱστορικὸ πρόσωπο ποὺ πέρασε καὶ χώρισε στὰ δύο τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία ἀλλὰ Θεὸς καὶ Κύριος, ποὺ μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του λύτρωσε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν φθορά. Κάθε ἄλλη προσδοκία τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή του δὲν ἀποτελεῖ λύτρωση γι’ αὐτὸν, ἀλλὰ ἐπικίνδυνη πλάνη ποὺ ἀκυρώνει τὴν προοπτικὴ τῆς σωτηρίας του.

Ἀδελφοί μου,

Ἡ λέξη «Πάσχα» δὲν προσδιορίζει μόνο τὴν ἐρχόμενη Κυριακὴ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας, ἀλλὰ καλύπτει τὸ μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας, τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ καὶ τὸ μυστήριο τοῦ Κενοῦ Τάφου. Ὅλα τὰ γεγονότα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας ἐνσαρκώνουν τὸ πασχάλιο μυστήριο ποὺ ἀντικατέστησε τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα, τὴ διάβαση δηλαδὴ τῶν Ἑβραίων στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας μὲ τὴν δική μας διάβαση «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν».

Ὁ ἐρχομὸς τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή μας προβάλλει περισσότερο τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο παρὰ το πρόσωπό Του. Μᾶς προσφέρει τὴ χάρη καὶ τὴν ἐσωτερικὴ ἐμπειρία τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας μας καὶ μᾶς προκαλεῖ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀμαρτωλότητά μας καὶ νά μετανοήσουμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ «ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου» παίρνει τὴν θέση τοῦ κάθε ἁμαρτωλοῦ καὶ θυσιάζεται στὸν Σταυρό, γιὰ νὰ ἐπανορθώσει τὴν πτώση μας.

Τὸ πλῆθος ποὺ ἐπευφημοῦσε τὸν Ἰησοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα, σὰν σήμερα Κυριακὴ τῶν Βαΐων, κρατῶντας δαφνόφυλλα καὶ κλάδους φοινίκων δὲν συνειδητοποίησε ὅτι ὑποδέχεται τὸν Βασιλέα τῆς Δόξης. Στὸ ἴδιο ἀτόπημα μπορεῖ νὰ ὁδηγηθούμε καὶ ἐμεῖς, ἂν ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα γίνει μὲ κοσμικὴ ἀντίληψη καὶ μὲ ὑλιστικὸ φρόνημα. Τὰ ἔθιμα καὶ οἱ οἰκογενειακοὶ ἑορτασμοὶ ἔχουν τὴν σημασία τους, ὅταν ἐνσαρκώνουν τὸ ἀληθινὸ νόημα τῶν ἡμερῶν αὐτῶν.

Ἂς μὴν ἐπικεντρωθοῦμε στὰ ἐξωτερικὰ στοιχεῖα ἑνὸς λαμπροῦ ἑορτασμοῦ, ἀλλὰ ἂς ἐφαρμόσουμε στὴ ζωή μας τὸ λυτρωτικὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας. Τὸ Πάσχα ὡς «ἑορτὴ ἑορτῶν καὶ πανήγυρις πανηγύρεων» ἀποτελεῖ τὸ πλήρωμα τῶν ὑποσχέσεων γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία μας. Εἶναι ἔξοδος ἀπο τὴν φθορὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ εἴσοδος στὴ ἀφθαρσία τῆς αἰωνίου ζωῆς. Εἶναι ὁ ἐρχομὸς τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή μας καὶ ἡ δική μας διάβαση σὲ μία ἀδιάκοπη καὶ παντοτινὴ κοινωνία μαζί Του.

π.Ι.Σ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Κυριακή 13η Απριλίου 2014

"Ὠσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου…"

          Μέ αυτά τα λόγια των επευφημιών και των θριάμβων, τα πλήθη του λαού της Γαλιλαίας και της Ιουδαίας υποδέχονται στα Ιεροσόλυμα τον Ιησού.

            Ο λαός μόλις πληροφορήθηκε τον ερχομό του Μεγάλου Αναμενομένου, ξέσπασε σε έντονες εκδηλώσεις θαυμασμού. Παίρνει στα χέρια του τα "βαΐα των φοινίκων" και σπεύδει να προϋπαντήσει τον Λυτρωτή του κόσμου και φωνάζει: "Ὠσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχομένος, ἐν ὀνόματι Κυρίου!" Δηλαδή: " Σώσον λοιπόν εμάς Κύριε! Ας είναι ευλογημένος από το Θεό, Αυτός που έρχεται!"

            Ο δε Ιησούς, πράος και ανεπηρέαστος από τις εκδηλώσεις, έρχεται. Δεν κάθεται σε αυτοκρατορικό αμάξι. Αλλά επάνω σε ένα ταπεινό ονάριο.

            Για να πραγματοποιηθεί και στο σημείο αυτό ο λόγος του Προφήτη Ζαχαρία "έρχεται ο Κύριος ο Άγιος και Σωτήρας, καθήμενος επί υποζύγιον και πώλον νέον" αλλά και άλλων Προφητών.

            Αυτό το γεγόνος γιορτάζομε σήμερα και συνέβη έξι ημέρες πριν από την εορτή του Ιουδαϊκού Πάσχα.

            Η σημερινή γιορτή είναι μεγάλη και μας διδάσκει πολλά.

            Το πρώτο που θα μπορούσαμε να σημειώσουμε, είναι το ότι η ανάσταση του Λαζάρου που προηγήθηκε και δημιούργησε και το βασικώτερο κίνητρο της υποδοχής αυτής, προαναγγέλει και επιβεβαιώνει την "κοινήν ανάστασιν", δηλαδή την ανάσταση των νεκρών κατά την Δευτέρα Παρουσία. Ο Κύριος μας θέλοντας να εξάρει την μεγάλη αυτή αλήθεια της πίστεώς μας, ανέστησε τον Λάζαρο. Αυτός που ανέστησε τον τετραήμερο Λάζαρο, ο Ίδιος θα αναστήσει και όλους τους "απ΄ αιώνος" νεκρούς.

            Το δεύτερο σημείο είναι η θλιβερή συμπεριφορά του Ιούδα προς τον Κύριο. Όταν είδε ότι η αδελφή του Λαζάρου Μαρία με πολύτιμο μωρό άλειψε τον Θεάνθρωπο, αυτός από φθόνο και κακία είπε: "Γιατί αυτό το μύρο δεν το πωλούσαμε με τριακόσια δηνάρια, δηλαδή με πενήντα περίπου χρυσές δραχμές για να δοθούν τα χρήματα στους φτωχούς;". Και αυτό το είπε, όχι γιατί νοιαζόταν για τους φτωχούς, αλλά επειδή ήταν κλέπτης.

            Το παράδειγμα του Ιούδα είναι ένα πολύ θλιβερό παράδειγμα προς αποφυγή. Η φιλαργυρία, η κακία, ο εγωισμός, ο φθόνος και η δολιότητα του ανθρώπου αυτού, δείχνουν πού μπορεί να οδηγηθεί ο άνθρωπος, όταν αφήσει την ψυχή του να κυριευθεί από τα φοβερά αυτά αμαρτήματα. Ο Ιούδας με την όλη του συμπεριφορά, τελικά έχασε και την πρόσκαιρη, αλλά και την αιωνία ζωή.

            Τέλος, θα μπορούσαμε ακόμα να προσθέσουμε ότι τα πλήθη εκείνα πού έσπευσαν για να τον δουν Τον Θεάνθρωπο στην Βηθανία και για να τον υποδεχθούν στα Ιεροσόλυμα, δεν είχαν σαφή επίγνωση της θεανδρικής Του Προσωπικότητας και του σωτηριώδους έργου του. Τον θεωρούσαν δηλαδή σαν επίγειο άρχοντα και ηγεμόνα. Και ακριβώς, επειδή δεν είχαν τοποθετηθεί σωστά ως προς το θέμα "Ποιος είναι ο Χριστός", γι΄αυτό και ο ενθουσιασμός τους εκείνος ήταν πρόσκαιρος, προσωρινός και στιγμιαίος.

            Από την άλλη πλευρά οι γραμματείς και οι φαρισαίοι μισούσαν τον Χριστό, γιατί τον θεωρούσαν επικίνδυνο για τους εαυτούς τους και για τα συμφέροντά τους. Γι΄ αυτό και τους τάραξε η υποδοχή εκείνη.

            Βέβαια, ανάμεσα στα πλήθη εκείνα θα υπήρχαν και εκλεκτές ψυχές, που ασφαλώς θα υποδεχόταν τον Ιησού ως Μεσσία και ασφαλώς τα "ωσαννά" των ευλογημένων αυτών ψυχών δεν θα μετατράπηκαν σε "άρον άρον".

            Αλλά ο ενθουσιασμός των περισσοτέρων ήταν χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Δεν χρειάσθηκαν, παρά τέσσερις ημέρες για να σβήσει ο ενθουσιασμός αυτός και να μεταβληθεί σε μίσος, αποστροφή και αντίδραση.

            Αλήθεια! Πόσο άστατος και ευμετάβολος είναι ο άνθρωπος. Αλλά εμείς, ας μη μοιάζουμε ποτέ με τα άστατα και ανερμάτιστα εκείνα πλήθη, αλλά σταθερά ας λατρεύουμε πάντοτε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ως αληθινό Θεό.

            Με την παντοδύναμη Χάρη Του και το ανεξάντλητο έλεός Του, αξιωθήκαμε και εφέτος να διαπλεύσουμε το "μέγα πέλαγος" της νηστείας της μεγάλης Σαρακοστής και ήδη εφθάσαμε την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα.

            Η Μάρθα προσέφερε στον Λυτρωτή μας Χριστό την ολόψυχη διακονία της. Η Μαρία Τον άλειψε με το πολύτιμο μύρο. Τα αθώα και άκακα παιδιά Τον δόξασαν με τις αγνές ψυχές και φωνές τους.

            Και εμείς, στην υποδοχή Του, αντί για κλαδιά βαΐων, ας Του προσφέρουμε τα έργα της μετανοίας μας. Αντί για τάπητες ας Του στρώσουμε τις καθαρές μας ψυχές, για να περάσει και να εισέλθει σ΄ αυτές.

            Αντί τις στιγμιαίες συγκινήσεις ας Του δώσουμε την σταθερή ένωση και συμπόρευση μαζί Του, την προσπάθεια για την ευθυγράμμιση της πορείας μας με την πορεία Του.

            Έτσι θα Τον υποδεχθούμε επάξια και απόψε το βράδυ που έρχεται για να κριθεί και να σταυρωθεί, αλλά στην Δευτέρα Του παρουσία που θα έλθει για να μας κρίνει.

            Έτσι ας Τον υποδεχώμαστε όλα τα χρόνια όσα επιτρέψει η θεία Του παναγάπη να ζήσουμε στον κόσμο αυτόν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

(Ἰω. 12, 1-18)

Πλησιάζει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, γιὰ τόν Λυτρωτὴ Ἰησοῦ Χριστό ἡ ὥρα τῆς μεγάλης θυσίας. Γιὰ τελευταῖα φόρα φέρνει τά βήματά Του στὴν ἱερὴ πόλη τῆς Ἱερουσαλήμ ὄχι γιὰ νὰ κηρύξη τήν ἀλήθεια, οὔτε γιὰ νὰ προσευχηθῆ στὸ Ναό, ἀλλὰ γιὰ νὰ δεχθῆ τόν σταυρικὸ θάνατο. Ἡ ὑποδοχὴ ποὺ Τοῦ ἐπιφυλάσσουν τά συγκεντρωμένα πλήθη στήν Ἁγία Πόλη εἶναι μεγαλειώδης. Ἕνας λαὸς ὁλόκληρος βρίσκεται σὲ παραλήρημα. Φωνάζει, ἐπευφημεῖ, στρώνει τά ροῦχα του στὸ πέρασμα τοῦ μεγάλου ἐπισκέπτη.

Ἡ ἀρχαία προφητεία τοῦ Ζαχαρία, ἐκπληρώνεται σήμερα: «Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιών, κήρυσσε, θύγατερ Ἱερουσαλήμ. Ἰδοὺ ὁ Βασιλεὺς σου ἔρχεταί σοι δίκαιος καὶ σώζων αὐτός, πραϋς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὑποζύγιον καὶ πῶλον νέον». Ἡ μεγαλειώδης εἴσοδος τοῦ Κύριου στὰ Ἱεροσόλυμα πραγματοποιεῖται μέ βασιλοπρεπῆ τρόπο. Ἑκατοντάδες ἄνθρωποι φωνάζουν: «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ».

Καθὼς διαβάζουμε τή σχετικὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, νοιώθουμε τόν ἴδιο ἐνθουσιασμὸ νὰ μᾶς συνεπαίρνη. Ὅμως ὁ ἐνθουσιασμὸς μας γρήγορα μετατρέπεται σὲ θλίψη. Συνεχίζοντας τήν ἀνάγνωση, διαπιστώνουμε ὅτι πίσω ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τίς θριαμβευτικὲς ἐκδηλώσεις πλανιέται ἡ σκιὰ τῆς προδοσίας καὶ τοῦ Σταυροῦ. Δὲν θὰ περάσουν παρὰ λίγα εἰκοσιτετράωρα καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος λαός, ποὺ σήμερα προκαλεῖ σεισμὸ μέ τά «ὡσαννά», θὰ δόνηση τό Πραιτώριο κραυγάζοντας στὸν Πιλάτο: «Ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν».

«Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος». Ὁ ἐρχόμενος εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Λυτρωτὴς καὶ Σωτῆρας τοῦ κόσμου. Αὐτὸν τόν Κύριο Ἰησοῦ μᾶς καλεῖ καὶ πάλι ἡ Ἐκκλησία μας νὰ ὑποδεχθοῦμε, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἐπίγειος βασιλιᾶς καὶ ἡ βασιλεία Του εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἀπὸ τίς ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες τοῦ κόσμου. «Ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἐστίν ἐκ του κόσμου τούτου» εἶπε στὸν Πιλάτο. Ἡ βασιλεία Του εἶναι Βασιλεία ἀγάπης, δικαιοσύνης, πνευματικῆς ζωῆς καὶ ἀληθείας. Μέσα σὲ αὐτὴν καλεῖ τούς μαθητές Του, αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ πιστεύουν ὅτι εἶναι ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου, τούς καλεῖ νὰ τόν ἀναγνωρίσουν Βασιλιᾶ καὶ λυτρωτή, κυβερνήτη καὶ ἀρχηγὸ στὴ ζωὴ τους.

Ἀπὸ σήμερα τό ἀπόγευμα στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς ἀρχίζει ἡ ὑποδοχὴ τοῦ Κυρίου. «Ἰδοὺ ὁ νυμφίος ἔρχεται» θὰ ψάλλουμε ὅλοι γεμᾶτοι κατάνυξη. Ὅμως εἶναι ἀνάγκη νὰ ζήσουμε καὶ ἀπόψε καὶ ὅλες τίς ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλη μας τή ζωή τήν παρουσία τοῦ Ἐρχομένου Κύριου. Νὰ

ἐμβαθύνουμε στὸ μυστήριο τοῦ θείου Πάθους, νὰ καταλάβουμε ὅτι ἔρχεται στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ ὑποστῆ τόν θάνατο καὶ νὰ δώση «τήν ψυχὴν Αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν».

Ἐπίσης, θὰ πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι οἱ ἱερὲς ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος δὲν εἶναι οὔτε ἔθιμο, οὔτε ἐξωτερικὸς τύπος. Εἶναι εὐκαιρία ἀνανεώσεως καὶ ἐμβαθύνσεως στὸ θαῦμα τῆς σωτηρίας μας, ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται μόνο μέ γνήσια πίστη ποὺ ἐκδηλώνεται μέ θυσία, προσφορὰ καὶ δόσιμο τοῦ ἑαυτοῦ μας γιὰ τόν ἄλλον. Εἶναι μαρτυρία μέ τήν παλαιοχριστιανικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, δηλαδὴ ὁμολογία καὶ μαρτύριο. Σημαίνει δὲ προετοιμασία τῆς ψυχῆς μέ κατάνυξη καὶ συγκίνηση οὐσιαστική, ὅπως ταιριάζει σὲ Ἐκεῖνον ποὺ ἔρχεται πρός τό ἑκούσιο πάθος γιὰ τή σωτηρία μας.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔρχεται στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ ἐκπληρώση τήν ὑπόσχεση τοῦ Πατέρα Του καὶ νά μᾶς χαρίση τή θέωση ποὺ εἶχαν χάσει ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα μέ τήν παρακοὴ καὶ τήν πτώση. Βέβαια, μετὰ τήν ἀνάσταση, ἂν καὶ ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανούς, εἶναι πάντα κοντὰ μας καὶ παρὼν μέσα στὸν κόσμο, μέ τό Σῶμα Του, τήν Ἐκκλησία, μέσα στήν ὁποῖα σωζόμαστε.

Μᾶς καλεῖ σὲ συνεχῆ ἐγρήγορση καὶ μετάνοια καὶ αὐτὸς πρέπει νὰ εἶναι ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τῆς ζωῆς μας: νὰ κερδίσουμε τόν Παράδεισο μέ τήν εἰλικρινῆ μετάνοια, διότι ἡ μετάνοια εἶναι αὐτὴ ποὺ σώζει καὶ ἀνακηρύσσει ἁγίους. «Τά ἄνω φρονεῖτε» προτρέπει ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν εἶναι σωστὸ νὰ εἴμαστε προσκολλημένοι σὲ καταστάσεις πού μᾶς κρατοῦν δέσμιους στήν ὕλη καί στά πάθη, τά ὁποία μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τόν προορισμὸ τῆς δημιουργίας.

Ὁ Κύριος σήμερα μπαίνει θριαμβευτικὰ στὰ Ἱεροσόλυμα, ἀλλὰ γιὰ ἐμᾶς τούς χριστιανοὺς πρέπει νὰ μπῆ στήν ψυχή μας καὶ αὐτὸ πραγματοποιεῖται μόνο ὅταν αὐτὴ εἶναι ἀπαλλαγμένη ἀπό τό μῖσος. Τότε μόνο μποροῦμε μέ εἰλικρίνεια νὰ προσέλθουμε καὶ νὰ συμμετάσχουμε στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ μᾶς ἐπισκεφθῆ ἡ θεῖα χάρις. Τότε μόνο ἡ συμμετοχὴ μας στὸ κατ” ἐξοχὴν μυστήριο ποὺ εἶναι ἡ θεία Εὐχαριστία μεταδίδεται ἄξια. Κοινωνοῦμε «ἵνα σχῶμεν τόν Χριστὸν κατοικοῦντα ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν». Κοινωνοῦμε γιὰ νὰ γίνουμε ναὸς τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ἡ συμμετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου στὸ ἱερὸ Μυστήριο γίνεται «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον», γιὰ ὅσους κοινωνοῦν ἄξια. Ἀλλὰ γίνεται καὶ κατάκριμα γιὰ ὅσους κοινωνοῦν ἀνάξια.

Εἶναι δυστυχῶς πολλοὶ ἐκεῖνοι ποὺ πλησιάζουν τό Ποτήριον τῆς Ζωῆς, ἀσυναίσθητα. Ὅμως δὲν πρέπει νὰ προσερχόμαστε ἀπροετοίμαστοι, χωρὶς νηστεία καὶ προσευχή,

χωρὶς μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση. Ὁ Χριστὸς ἔρχεται γιὰ νὰ σώση καὶ ὄχι γιὰ νὰ κρίνη τόν κόσμο. Ζητᾶ ἀπὸ ὅλους μας μετάνοια καὶ συντριβὴ καρδίας. Οἱ πραγματικοὶ χριστιανοί, αὐτοὶ ποὺ ἀγωνίζονται πνευματικὰ μέ τή μετάνοια καὶ τήν ἀγάπη, ἀνοίγουν τήν ψυχή τους γιὰ νὰ μπῆ ὁ Λυτρωτὴς καὶ Κύριος.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε μᾶς ἔστειλε τόν Μονογενῆ Του Υἱὸ γιὰ νά μᾶς σώση ἀπό τό κράτος τῆς ἁμαρτίας, χύνοντας τό Πανάγιο Αἷμα Του πάνω στὸ Σταυρό. Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ σήμερα καὶ στοὺς αἰῶνες θὰ εἶναι ἀνεξάντλητη γιὰ τόν καθένα μας χωριστὰ καὶ γιὰ τόν κόσμο ὁλόκληρο. Γι” αὐτὸ καὶ ἡ ἐντολὴ Του πρὸς ὅλους μας εἶναι σαφὴς: νὰ ἔχουμε μεταξὺ μας ἀγάπη, ἡ ὁποία εἶναι ὁ χρυσοῦς κανόνας τῆς ζωῆς τῶν χριστιανῶν. Ἀγάπη πρὸς ὅλους τούς ἀνθρώπους, τούς ξένους, τούς φτωχούς, τούς ἀδυνάτους, ἀκόμη καὶ πρός τούς ἐχθρούς μας.

Πλησιάζουν οἱ ἅγιες ἡμέρες τοῦ Πάσχα, ἀγαπητοί μου. Ὁ Χριστὸς ὅπως ἔρχεται σήμερα στὰ Ἱεροσόλυμα ἔτσι ἔρχεται καὶ στήν καθημερινὴ μας ζωὴ καὶ σημαίνει ὅτι ὁ Θεάνθρωπος αἰῶνες τώρα δὲν ἔπαψε νὰ πάσχει στὸ πρόσωπο τοῦ κατατρεγμένου, τοῦ ἀδικημένου, τοῦ πονεμένου. Κάθε φορὰ ὅπου ἕνας ἄνθρωπος πάσχει ἐξ αἰτίας μας, ἐπειδὴ ἐμεῖς δὲν ἔχουμε ἀγάπη, ὁ Χριστὸς ξανὰ ἀνεβαίνει στὸ Γολγοθᾶ. Εἶναι ὑποκριτικὸ νὰ δακρύζουμε μπροστὰ στὸ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ μένουμε ἀσυγκίνητοι μπροστὰ στὸ σταυρὸ τῶν ἀνθρώπων. Διότι θὰ πρέπει νὰ ξέρουμε ὅτι σταυρώνουμε τόν Χριστὸ κάθε φορὰ ποὺ πληγώνουμε μέ τήν σκληροκαρδία μας τούς ἀδελφούς μας.

Ἡ ὑποδοχὴ ποὺ ἐπιφυλάχθηκε στὸν Κύριο κατὰ τήν εἴσοδο Του στὰ Ἱεροσόλυμα ἦταν πράγματι μεγαλειώδης. Παρ” ὅλα αὐτὰ, ὅμως, ὁ Κύριος δὲν εἶναι εὐχαριστημένος. Ἡ ὑποδοχὴ κινεῖται ἀπὸ ἄλλα ἐλατήρια. Οἱ σύγχρονοι μέ τόν Ἰησοῦ Ἰουδαῖοι εἶχαν παρεξηγήσει τήν ἀποστολὴ Του. Τόν εἶδαν σὰν ὑπηρέτη τῶν ἐθνικιστικῶν τους προσδοκιῶν. Πίστεψαν ὅτι μέ τή βοήθεια Του θὰ πραγματοποιοῦσαν τούς μάταιους πόθους καὶ τίς κοσμικὲς ἐπιθυμίες τους. Τόν εἶδαν σὰν ἐπίγειο ἡγεμόνα, ποὺ θὰ ἀναστήση τή βασιλεία τοῦ Δαυίδ, ποὺ θὰ συντρίψη τόν ζυγὸ τῶν Ρωμαίων. Βέβαια, ὁ Κύριος ἐπανειλημμένως εἶχε ἐξηγήσει ὅτι ἡ βασιλεία Του εἶναι πνευματική, ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι ἀπομόνωσαν ἐκεῖνα πού τούς ἄρεσαν περισσότερο. Εἶδαν τήν πρόσφατη ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, ποὺ ἐπισφράγιζε μέ τόν πανηγυρικώτερο τρόπο τή σειρὰ τῶν θαυμάτων τοῦ Ἰησοῦ. Πολλοὶ Γαλιλαίοι θυμόταν μέ ρῖγος ἐνθουσιασμοῦ τό ἄλλο μεγάλο θαῦμα στήν ἀκρογιαλιά τῆς Γεννησαρέτ, ὅπου μέ πέντε ἄρτους καὶ δύο ψάρια χόρτασαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες. Ἕνας τέτοιος βασιλιᾶς

τούς χρειάζονταν, ὅπου νὰ μπορεῖ νὰ συντηρεῖ μέ τό τίποτα τό λαό.

Ὅμως ὁ Κύριος δὲν ἦλθε στὸν κόσμο γι” αὐτόν τό σκοπό. Ἦλθε γιὰ νὰ ἑνώση τό ἀνθρώπινο μέ τό θεῖο καὶ νά μᾶς ἐπαναφέρη στήν κατάσταση πρὶν ἀπὸ τήν πτώση. Διαφορετικὰ μιλοῦσαν οἱ θεῖες Γραφὲς γιὰ τόν Μεσσία, διαφορετικὰ τό κατάλαβαν οἱ Ἰουδαῖοι. Ἔτσι τήν ἑπομένη, ὅταν βλέπουν ὅτι δὲν ἐκπληρώνονται οἱ προσδοκίες τους, ἡ ὑποδοχὴ γίνεται διωγμός, τά «ὡσαννὰ» γίνονται κραυγὲς καταδίκης.

Αὐτὸ πρέπει κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, νά προσέξουμε μήπως καὶ ὑποδεχόμαστε τόν Σωτῆρα καὶ Λυτρωτὴ μας μέ ὑποκρισία καὶ ὅταν πλέον δὲν τόν χρειαζόμαστε, τόν σταυρώνουμε!

Ἡ θριαμβευτικὴ εἴσοδος τοῦ Ἰησοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα, ποὺ σήμερα γιορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας, προτυπώνει καὶ φανερώνει τόν αἰώνιο θρίαμβο Του. Ἐπίσης, ἡ τιμητικὴ αὐτὴ εἴσοδος ἀποτελεῖ μία προφητικὴ προανάκρουση τοῦ μεγάλου θριάμβου, τόν ὁποῖο θὰ ἐπιτελοῦσε στὸ Γολγοθᾶ, σὲ λίγες μέρες, μέ τή σταυρικὴ Του θυσία καὶ τήν ἔνδοξη Ἀνάσταση Του. Γι” αὐτὸ καὶ δὲν ἀπέκρουσε τήν πανηγυρικὴ καὶ μεγαλόπρεπη αὐτὴ ὑποδοχή. Ἄφησε νὰ καταφανῆ ἡ ἰδιότητα τοῦ Μεσσία, ποὺ μέ τόση λαχτάρα περίμενε ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα.

Ἀδελφοί μου, ὁ Ἰησοῦς, ὁ Μεσσίας, εἶναι ὁ αἰώνιος Βασιλέας. Ὁ θρίαμβος Του γιά μᾶς εἶναι χειροπιαστὴ πραγματικότητα. Ἔστησε τήν πνευματικὴ Του Βασιλεία, ποὺ εἶναι Βασιλεία εἰρήνης, χαρᾶς καὶ ἀγάπης. Αὐτὸς θά μᾶς βοηθήση, ἐφ” ὅσον ἀγωνιζόμαστε, ὥστε νὰ βροῦμε τή σωτηρία μας. Γι” αὐτό, ἂς προσευχόμαστε μὲ δύναμη καὶ εἰλικρίνεια, καὶ νὰ ἔχουμε ἀγάπη μεταξὺ μας, γιὰ νὰ δεχθοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του, διότι «Ἔρχεται σοι ὁ βασιλεύς, δίκαιος καὶ σώζων, αὐτὸς πραὺς». Ἔτσι ἑνωμένοι ὅλοι μέ καθαρὴ καρδιά, ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα, θὰ μπορέσουμε νὰ ψάλλουμε τό «ὡς τὸν βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι». Ἀμήν.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ και ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ΢ ΒΑΪΩΝ

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Ἑορτή λαμπρή ἡ σημερινή, πού μᾶς καλεῖ καί μᾶς νά ἀναφωνήσουμε «ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».
Ἑορτάζουμε τήν θριαμβευτική εἴσοδο τοῦ Κυρίου στά Ἱεροσόλυμα. Χθές γιόρταζε ἡ Βηθανία ἐνῶ σήμερα ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία ἀπόλαυσε τήν θεϊκή παρουσία. Χθές ὁ Κύριος χάρισε στόν Λάζαρο τήν ζωή, σήμερα ὅμως ὁδεύει ὁ ἴδιος πρός τόν θάνατο. Χθές ἀναστήθηκε ὁ τετραήμερος, σήμερα παρουσιάζεται ὁ τριήμερος.
Σήμερα, ἀγαπητοί χριστιανοί, παρακολουθοῦμε τόν Χριστό νά εἰσέρχεται στήν ἁγία Πόλη καθισμένος σ’ ἕνα πουλάρι ὄνου. Τήν παρουσία αὐτή τοῦ Κυρίου διακήρυξε καί ὁ προφήτης Ζαχαρίας, λέγοντας «Χαῖρε σφόδρα θύγατερ Σιών, κήρυττε θύγατερ Ἱερουσαλήμ, ἰδού ὁ Βασιλεύς σου ἔρχεται σοι».
Σημειώνει ὁ ἅγιος Εὐλόγιος Ἀλεξανδρείας, ὅτι ὁ Χριστός πού ἕξι ἡμέρες πρίν τό Πάσχα χαρίζει στόν Λάζαρο τήν ζωή ἐπιτρέποντας στά δεσμά του νά λυθοῦν, ἔρχεται τώρα ὁ ἴδιος νά δεσμευθῇ, καί ἔρχεται, ὄχι μέ βάδισμα πομπῶδες, οὔτε θορυβώντας, οὔτε περιστοιχιζόμενος καί περιβαλλόμενος ἀοράτως ἀπό ἀγγελικές δυνάμεις καί ἐξουσίες, ὄχι καθισμένος σέ θρόνο ὑψηλό καί ὑπερυψωμένο, ὄχι καλυπτόμενος ἀπό κάποιες πτέρυγες καί πυριμόρφους τροχούς καί πολυόμματα, οὔτε ἐντυπωσιάζοντας τούς πάντες μέ σάλπιγγες καί σημεῖα, ἀλλά κρυπτόμενος σέ ἀνθρώπινη φύση. Καί αὐτό, διότι ἡ παρουσία Του αὐτή εἶναι τῆς φιλανθρωπίας καί ὄχι τῆς δικαιοκρισίας, τῆς συγκαταβάσεως καί ὄχι τῆς τιμωρίας, ἐκδηλώνεται ἀνάλογα, ὄχι μέ τήν δόξα τοῦ Πατρός, ἀλλά μέ τήν ταπείνωση τῆς μητρός. Δέν ἔρχεται μέ τήν ὑπεροψία τῶν κοσμικῶν ἀρχόντων ἀλλά μέ μορφή δούλου, ὡς νυμφίος, τόσο πρᾶος καί ἥμερος σάν ἀμνός. Καί σάν σταγόνα πού στάζει ἥσυχα σέ σπόγγο, σάν πρόβατο πού ὁδηγεῖται γιά σφαγή, καί σάν ἀρνίο ἄκακο πού ὁδηγεῖται νά θυσιαστῇ.
Φοράει πάνω Του τήν ἄλογη φύση τῶν ἀνθρώπων, καί κάθεται σέ ζῶο ἄλογο γιά τήν παιδαγωγία τῶν ἀνθρώπων. Μᾶς διδάσκει νά μήν ὑπερηφανευόμαστε. Καθαιρεῖ δυνάστας ἀπό θρόνους, ὑψώνει ταπεινούς, γεμίζει τούς πεινασμένους γιά πνεῦμα Θεοῦ μέ τό Πνεῦμα τό Ἀγαθόν, καί ἐξαποστέλλει τούς πλούσιους καί αὐτάρκεις κενούς.
Φέρει μαζί Του δώδεκα ὅμοιούς Του πού Τόν ἀκολουθοῦν, ὅπου πηγαίνει, καί δι’ αὐτῶν συγκαλεῖ τά ἔθνη.
Σ’ αὐτή τήν πρόσκληση καλεῖ καί ὅλους ἐμᾶς. Σέ ἕνα πανηγύρι ζωῆς, πού ὁ κόσμος, πού εἶναι τυφλωμένος καί ἀπορροφημένος στήν βιωτική μέριμνα καί τό κοσμικό φρόνημα, δέν μπορεῖ νά ἐννοήσει. 

Ὅλοι περίμεναν ἕναν μεσσία πού νά ἔχει τήν μορφή τῶν κοσμικῶν δυναστῶν. Δέν μπόρεσαν νά καταλάβουν ἔτσι, ὅτι ὁ Χριστός ἦταν Βασιλεύς ἄλλων διαστάσεων, πνευματικῶν. Καί καλεῖ τούς πάντες νά συμμετέχουν σέ μία προοπτική πού δέν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου.
Ἄν προσέξουμε ὅμως καί μεῖς τόν ἑαυτό μας λίγο καλύτερα, θά δοῦμε ὅτι καί μεῖς, τελικά, κάπως ἔτσι προσδοκοῦμε τήν λύτρωση. Θέλουμε τόν Χριστό νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό τούς ἐξωτερικούς δυνάστες, τήν οἰκονομική εὐτέλεια, γιά παράδειγμα, καί νά μᾶς ξανακάνει δυνατούς κοσμικά, ἀποκτώντας ἀγαθά καί ζωή μέ καλοπέραση καί εὐδαιμονία. Μ’ αὐτό τό πνεῦμα καί μέ αὐτόν τόν τρόπο δέν ἔχουμε καταλάβει κἄν τούς ἐσωτερικούς δυνάστες, ὅπως ἡ ἄγνοια καί ἡ λήθη, πού σαρώνουν τόν ἔσω ἄνθρωπο καί τόν ὁδηγοῦν στήν πνευματική ἔνδεια.
Θέλουμε ἕναν Χριστό Βασιλέα, πού ἀποδεικνύει τήν δύναμή Του ὅταν μᾶς γεμίζει μέ ὑλικά ἀγαθά καί καλό ὄνομα ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους . Ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Βασιλιάς, πού καθέδρα Του εἶναι ὁ Σταυρός, καί τό φρόνημα πού μᾶς προτρέπει νά ζήσουμε εἶναι σταυρικό.
Ἡ κένωση τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί χριστιανοί, ἡ συγκατάβασή Του στό ἀνθρώπινο γένος, ἀποτελεῖ τήν ἀρχή καί τήν προϋπόθεση κάθε πνευματικῆς ἀνάβασης. Ὅλοι ἐμεῖς μποροῦμε νά γνωρίσουμε, ὑπαρκτικά, διά ζώσης πείρας, τό μυστήριο τῆς κενώσεως τοῦ Χριστοῦ μόνο «κατά τήν δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἡ βίωση αὐτῆς τῆς κενωτικῆς ἀγάπης πού ἀποκάλυψε ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ δόθηκε στόν ἄνθρωπο ὡς ἐντολή.
Ὁ Χριστιανός ὑπομένει ἑκουσίως τήν κένωση μέ τήν μετάνοια καί τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Ἀγωνίζεται νά ταυτίσει τό θέλημά του μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί νά γίνει εὐάρεστος σ’ Αὐτόν. Ὁ χριστιανός ἔρχεται σέ φιλότιμο πού ἀψηφᾶ ἀκόμη καί τόν θάνατο. Ἔτσι μαθητεύει κανείς στήν ταπεινή καί κενωτική ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή εἶναι ἡ τέλεια ἀγάπη πού ἀκολουθεῖ τήν τέλεια κένωση τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτή ἀναδεικνύει τόν ἄνθρωπο ὑπόσταση ἱκανή νά χωρέσει «τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό ἀγαθόν καί εὐάρεστον καί τέλειον».
Ἀγαπητοί, εἶναι καί γιά μᾶς ὅλους εὐκαιρία νά δοῦμε τήν ζωή μας μέσα ἀπό τήν προοπτική αὐτή. Νά ἀκολουθήσουμε τόν ἐπί πόλου ὄνου καθήμενον πού «ἐκένωσε ἑαυτόν μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ»
.

 Κυριακή των Βαΐων

    Απόστολος Κυριακής: Φιλιπ. δ’ 4-9

    Ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε. 5 τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις. ὁ Κύριος ἐγγύς. 6 μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ’ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν. 7 καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ  Ἰησοῦ. 8 Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε· 9 ἃ καὶ ἐμάθετε καὶ παρελάβετε καὶ ἠκούσατε καὶ εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν.

Δεήσεις με ευχαριστία

Η Κυριακή των Βαΐων είναι μία μέρα μοναδική μέσα στην περίοδο του ιερού Τριωδίου. Είναι ο πρόναος της Μεγάλης Εβδομάδος. Είναι ημέρα πανηγυρική ανάμεσα στις τόσες κατανυκτικές. Διότι ο Κύριος προτυπώνοντας τον αιώνιο θρίαμβό του, εισέρχεται στην αγία πόλη «καθήμενος επί πώλον όνου». Και τα πλήθη του λαού Τον υποδέχονται μετά βαΐων και κλάδων και ζητωκραυγάζουν: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».

Το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας σ’ αυτό το κλίμα κινείται. «Χαίρεται εν Κυρίω πάντοτε», μας λέει ο απόστολος Παύλος. Και το επαναλαμβάνει και πάλι, «χαίρετε». Να χαίρεστε. Η επιείκειά σας και η υποχωρητικότητά σας ας γίνει γνωστή σ’ όλους τους ανθρώπους, ακόμη και στους απίστους. Ο Κύριος πλησιάζει να έλθει και θ’ αποδώσει στον καθένα ό,τι του ανήκει. Μη κυριεύεστε από άγχος για τίποτε, αλλά για κάθε τι που σας παρουσιάζεται να κάνετε γνωστά τα αιτήματά σας προς τον Θεό με την προσευχή και με τη δέηση, οι οποίες πρέπει να συνοδεύονται και με ευχαριστία ευγνωμοσύνης για όσα ο Θεός μας έδωσε. «Μετά ευχαριστίας τα αιτήματα υμών γνωριζέσθω προς τον Θεόν». Κι έτσι, η ειρήνη του Θεού, της οποίας την τελειότητα δεν μπορεί να νιώσει κάθε νους, θα φρουρήσει τις καρδιές σας και τις σκέψεις σας, εφόσον μένετε ενωμένοι με τον Ιησού Χριστό.

Σ’ αυτό το ιερό κείμενο μας προκαλεί εντύπωση μια φράση του Αποστόλου που δεν την κατανοεί κανείς με μία πρώτη ανάγνωση. Ζητά να αναφέρουμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες της ζωής μας στον Κύριό μας με αισθήματα ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης. Γιατί; Διότι όταν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στα χέρια του Θεού, κατανοούμε ότι ακόμη και τα δυσάρεστα γεγονότα είναι για το καλό μας. Τα ξέρει όλα ο Κύριός μας και ό,τι επιτρέπει τελικώς συντελεί στη σωτηρίας μας. Αφού όμως τα ξέρει, γιατί να Του τα αναφέρουμε; Για να δείξουμε την εξάρτησή μας απ’ Αυτόν και την εμπιστοσύνη μας σ’ Αυτόν. Όλα τα προβλήματά μας μόνο ο Κύριος μπορεί να μας τα λύσει, γι’ αυτό να τ’ αναθέτουμε όλα στον Θεό. Όλη μας τη ζωή να την εμπιστευόμαστε σ’ Αυτόν. Το θέλημά του να γίνεται. Εάν είμαστε γνήσιοι άνθρωποι του Χριστού, θα πρέπει όλα να τα κάνουμε δοξολογητική προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη και τη χαρά και την επιτυχία. Ό,τι κι αν μας συμβεί. Διότι όλα με την προσευχή παίρνουν τον δρόμο τους, όταν εμείς έχουμε εμπιστοσύνη και πίστη στην αγάπη του και την πρόνοιά του. Έτσι θα ζούμε χωρίς αγωνία. Όλα θα γίνονται προσευχή μέσα στο κλίμα της προσευχής όλα γίνονται με χάρη και χαρά.
Οι σκέψεις και οι πράξεις

Ο άγιος Απόστολος στη συνέχεια μας δίνει πνευματικές παρακαταθήκες σπουδαίες, που αναφέρονται στις σκέψεις και στις πράξεις μας. Αδελφοί, λέει, όσα είναι αληθινά, όσα είναι σεμνά, όσα είναι δίκαια, όσα είναι αμόλυντα και αγνά, όσα είναι προσφιλή στον Θεό και στους καλούς ανθρώπους, όσα έχουν καλή φήμη, και οποιαδήποτε άλλη αρετή και οποιοδήποτε καλό έργο που είναι άξιο επαίνου, αυτά να συλλογίζεστε και να προσέχετε, κι έτσι να τα εφαρμόζετε και στη ζωή σας· «ταύτα λογίζεσθε· και… ταύτα πράσσετε». Αυτά που μάθατε και παραλάβατε με την προφορική διδασκαλία μου και τα ακούσατε και τα είδατε σ’ όλη τη συμπεριφορά μου και τη διαγωγή μου, αυτά και να κάνετε. Και τότε ο Θεός που είναι ο χορηγός της ειρήνης θα είναι μαζί σας.

Όλες αυτές οι πνευματικές παρακαταθήκες που δίνει ο απόστολος Παύλος στους Φιλιππησίους, αναφέρονται ουσιαστικά σ’ ένα θέμα, στην καθαρότητα και την αγιότητα των σκέψεων και των πράξεών μας. Να είναι οι σκέψεις μας αμόλυντες, για να είναι και οι πράξεις μας θεάρεστες. Διότι από το περιεχόμενο του νου και της καρδιάς μας πηγάζουν και οι πράξεις μας. Αυτήν βέβαια τη γενική αλήθεια μπορούμε ιδιαιτέρως τώρα τις άγιες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος να την εφαρμόσουμε με ιδιαίτερο περιεχόμενο. Μην αφήσουμε δηλαδή το νου μας τις μεγάλες και κοσμοσωτήριες και ιερές αυτές ημέρες να πελαγοδρομεί στα καθημερινά και τα βιοτικά. Αλλά ας στρέψουμε το νου και την καρδιά μας στον ερχόμενο Βασιλέα των βασιλευόντων.

Ας Τον υποδεχθούμε ότι τόσο με βαΐα φοινίκων και πρόσκαιρα επιδερμικά αισθήματα αλλά με βιώματα ιερά. Σε λίγο η Μεγάλη Εβδομάδα αρχίζει. Θα αντικρίσουμε τον Κύριο και Βασιλέα της ζωής μας επάνω στο σταυρό. Ας Του προσφέρουμε όχι τόσο τα δάκρυα και τα άνθη μας, αλλά την καρδιά μας και την αγάπη μας. Να αφήσουμε το νου μας να πλημμυρίσει με άγιες σκέψεις και αισθήματα αφοσιώσεως και μετανοίας. Να γίνει η καρδιά μας ιερό όχημα, για να έλθει μέσα της ο Χριστός. Έτσι θα μεταμορφωθεί και η ζωή μας. Έτσι και οι πράξεις μας θα εξαγιασθούν. Μοναδική εντρύφησή μας να είναι η μελέτη των αγίων Παθών του Κυρίου μας. Να πονέσουμε όχι μόνο για τα δικά του Πάθη αλλά και για τις δικές μας αμαρτίες, που τόσο εύκολα και εξακολουθητικά διαπράττουμε. Κι ας Τον παρακαλέσουμε να μας κάνει νέους ανθρώπους, αναγεννημένους και αναστημένους.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», αριθ. 1997

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ 8.4.2012 «Μή φοβού θύγατερ Σιών, ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται καθήμενος επί πώλου όνου» υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λέρου Καλύμνου και Αστυπάλαιας κ.κ. Παισίου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ  8.4.2012

«Μή φοβού θύγατερ Σιών, ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται καθήμενος επί πώλου όνου».

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Κυριακή των Βαΐων σήμερα και ο Κύριος της Δόξης Χριστός, ο Κύριος των κυριευόντων και Βασιλεύς των βασιλευόντων, πράος και ταπεινός εισέρχεται στην Αγία Πόλη καθήμενος επί πώλου όνου, μετά των μαθητών Του.

Η προφητεία του Μεγάλου Προφήτου Ησαΐου σήμερα λαμβάνει σάρκα και οστά. Ωραία και θριαμβευτική η είσοδος του πάντων Βασιλέως στην Αγία Πόλη Σιών, την Πόλη των Προφητών και ο λαός κράζει και βοά: «ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».

Ανεβαίνει σήμερα στην Αγία Πόλη ο Κύριος μετά των μαθητών Του  πράος, αγαθός και δίκαιος και το πλήθος του λαού και οι κατοικούντες την Ιερουσαλήμ  εξέρχονται  να προϋπαντήσουν μετά βαΐων και κλάδων, Εκείνον που έκλινε ουρανούς και ήλθε στη γη.

Εξέρχονται και κραυγάζουν το «ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ωσαννά εν τοις υψίστοις».

Έρχεται σήμερα στην κάτω Ιερουσαλήμ, Εκείνος ο οποίος εκουσίως έλαβε μορφή δούλου και κατέβηκε στην γή, για να συνδιαλλαγεί με τον άνθρωπο και να τον ανυψώσει στην άνω Ιερουσαλήμ με την σταυρική Του θυσία.

Έρχεται σήμερα στην αγία Πόλη Σιών ο Βασιλεύς των ουρανών, Εκείνος που δεν ήλθε να ιδρύσει επίγειο βασιλεία αλλά ουράνιο, και της οποίας βασιλείας Αυτού «ουκ έσται τέλος».

Έρχεται σήμερα μετά των μαθητών του στην Αγία Πόλη Σιών, καθήμενος επί πώλου όνου, ο Υιός και Λόγος του Θεού και ο λαός τον επευφημεί επισείοντας κλάδους φοινίκων και ψάλλει δόξα και αίνο στον Θεό των Πατέρων του για όσα εποίησε ο Ιησούς και τα οποία ο λαός τα είδε και τα άκουσε.

Έρχεται σήμερα ο βασιλεύς στην πόλη των ονείρων του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ και των Βασιλέων Δαυίδ και Σολομώντος, και των Προφητών, έρχεται στην Αγία Πόλη, ο Υιός της Παρθένου, «ο δρακί έχων την πάσαν κτίσιν», η άκρα ταπείνωση, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, έρχεται θριαμβευτής και τιμώμενος υπό του λαού.

Έρχεται σήμερα στην Αγία Πόλη Σιών, πρό έξ ημερών του πάθους Του, ο πράος και ταπεινός τη καρδία Θεός, ο των όλων Κύριος, και ο λαός στρώνει στο δρόμο Του ιμάτια σε ένδειξη σεβασμού, και στα χέρια του βαστάζει  μυρτιές και δάφνες σύμβολα θανάτου, νίκης και θριάμβου.

Και οι λόγοι του μεγάλου προφήτου επαναλαμβάνονται δια του στόματος του λαού: «ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».

«Δόξα στον Θεό, ευλογημένος αυτός που έρχεται σταλμένος από τον Κύριο. Ευλογημένος ο βασιλεύς του Ισραήλ».

Βεβαίως, ο σταλμένος από τον Κύριο, τον Θεό του Ισραήλ, δεν ήλθε να υποτάξει έθνη και λαούς και να εκπληρώσει τα όνειρα του λαού, της άλλοτε ενδόξου βασιλείας του Ισραηλιτικού γένους, της  βασιλείας του Δαβίδ, όπως πίστευε ο λαός.

Ήλθε εκουσίως, ο προ αιώνων υπάρχων Θεός  και εκ Παρθένου τεχθείς, για να ιδρύσει νέα  βασιλεία, βασιλεία  χάριτος, αγάπης, αρετής, δικαιοσύνης και πραότητας. Δεν ήλθε  εξ’ ουρανού, ο Υιός και Λόγος του Θεού για  να υποδουλώσει τους λαούς υλικά, αλλά ήλθε να συνάξει τα έθνη και τους λαούς  υπό τον χρηστό ζυγό Του και να διαχύσει την ευλογία Του στις ψυχές των ανθρώπων.

Χαίρε και ευφραίνου, πόλις Σιών, τέρπου και αγάλλου εκκλησία του Χριστού, γιατί ο βασιλεύς σου έρχεται  πραϋς και σώζων, έρχεται εν δικαιοσύνη και αληθεία, εν πραότητι και αγάπη πολλή για να σηκώσει τα αδικήματά σου, τις παρανομίες σου, τις αμαρτίες  σου και να σε απαλλάξει  από τα χέρια του αρχεκάκου Διαβόλου.

«Μη φοβού, λοιπόν, Πόλις Σιών Ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται καθήμενος επί πώλου όνου».

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Και εμείς σήμερα κατά την αγία αυτή ημέρα της εισόδου του Κυρίου και Θεού μας στην Αγία Πόλη,  ως ο νέος Ισραήλ της χάριτος, ας υποδεχθούμε τον Ιησού Χριστό με αγνότητα ψυχής, με ανοικτή καρδιά, με πίστη και ευλάβεια.

Έρχεται, ο Νυμφίος της Εκκλησίας, και κτυπά  την θύρα της ψυχής μας, και μας καλεί να του ανοίξουμε για να εισέλθει να μας  φωτίσει, να μας καθαρίσει να μας αγιάσει. «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω, και  εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξει την θύραν εισελεύσομαι πρός αυτόν και δειπνήσω μετ’ αυτού και αυτός μετ’ εμού».

Αυτά τα θεία λόγια, δυστυχώς, ο άνθρωπος, ο πωρωμένος στην ψυχή και στο σώμα, δεν τα αντιλαμβάνεται και προπάντων δεν θέλει να ταπεινωθεί, προκειμένου μέσα του να ανάψει η φλόγα της πίστης στον Ιησού Χριστό, στον Σωτήρα και Λυτρωτή.

Ο άνθρωπος, δυστυχώς αυτής της δήθεν πεπολιτισμένης εποχής, ζεί μακριά από την πηγή της σωτηρίας του, την Εκκλησία, ζει και κινείται σε άλλους κόσμους, φροντίζει περί άλλων πραγμάτων και τελικά η θύρα της ψυχής του είναι ερμητικά κλεισμένη, αλλά και δοσμένη στα του κόσμου τούτου μάταια και ψευδή.

Όμως αδελφοί μου,«ο χθές και σήμερα και ο αυτός στους αιώνας» Κύριος, καθήμενος επί πώλου όνου, έρχεται πράος, ταπεινός και σήμερα,  κατά την αγία  αυτή  ημέρα της αμωμήτου πίστεως μας ,την Κυριακή των Βαΐων , για να μας  υπενθυμίσει την Σταυρική  Του θυσία, αλλά και την ένδοξο Ανάστασή Του και όλα αυτά τα έπαθε εκουσίως ως άνθρωπος «ο απαθείς την θεότητα», δια την δική μας σωτηρία.

Έρχεται και σήμερα καθήμενος επί πώλου  όνου, ο των όλων Κοσμήτωρ για να κατασκηνώσει στην πνευματική Ιερουσαλήμ ενός εκάστου εξ’ ημών, στην δική μας ψυχή για να την ελευθερώσει από την αμαρτία, να την αγιάσει, και να την οδηγήσει και πάλιν στην αρχαία μακαριότητα, στην αγκαλιά του Θεού Πατέρα.

Ας εξέλθουμε, λοιπόν, και εμείς σήμερα κρατώντας τα Βάϊα των φοινίκων και κλάδους της ελαίας, για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο και Θεό  μας με μετάνοια ειλικρινή και αγάπη, σείοντες και επισείοντες τα Βάϊα των φοινίκων και τους κλάδους της ελαίας, και  κράζοντες και λέγοντες, ως εκείνοι οι παίδες το, «ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».

Ο θρίαμβος αυτός είναι ο ωραιότερος και υψηλότερος θρίαμβος για κάθε άνθρωπο, για κάθε  χριστιανό, αλλά και για ένα έκαστο εξ’ ημών, γιατί δια του θριάμβου αυτού θα πληρωθεί η καρδιά μας από χαρά και ευφροσύνη και έτσι, με πολλή ψυχική αγαλλίαση, θα πλησιάσουμε να προσκυνήσουμε και τα Άγια Αυτού Πάθη, τον Τίμιο Σταυρό Του, και να φωτιστούμε από το ανέσπερο Φως της Ζωηφόρου Αναστάσεώς Του.  ΑΜΗΝ.  Ο Λ.Κ.Α.Π.

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (Ιωάν. ΙΒ΄ 1-18) ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΗΛ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

(Ιωάν. ΙΒ΄ 1-18)

Για μια ακόμα φορά, η ανέκφραστη αγάπη του Θεού, μας αξιώνει να ακούσουμε και να ζήσουμε τα γεγονότα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος. Από την Κυριακή των Βαΐων το βράδυ, σ΄ όλους τους ναούς μας, θα ακούγεται ο συγκλονιστικός ύμνος: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται…».

Βεβαίως, όπως βλέπουμε στην Ευαγγελική περικοπή, οι Ιουδαίοι, με τους κλάδους των φοινίκων στα χέρια, έτρεξαν με ενθουσιασμό να υποδεχθούν τον Κύριο Ιησού στα Ιεροσόλυμα. «Και έκραζον ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ» (Ιωάν. ΙΒ΄ 13). Δηλ. Δόξα και τιμή σε Αυτόν που υποδεχόμαστε. Ευλογημένος και δοξασμένος να είναι αυτός, που έρχεται απεσταλμένος από τον Κύριο ως αντιπρόσωπός του. Αυτός είναι ο ένδοξος βασιλεύς του Ισραήλ, που τόσο καιρό περιμέναμε.

Έτσι, τη στιγμή εκείνη πραγματοποιήθηκε αυτό που αιώνες πριν είχε προφητεύσει ο προφήτης Ζαχαρίας: «Μη φοβού, θύγατερ Σιών, ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται καθήμενος επί πώλου όνου» (Ιωάν. ΙΒ΄ 15). Δηλ. Μη φοβάσαι, Ιερουσαλήμ, κόρη του όρους Σιών, ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται, όχι ως τύραννος και κατακτητής επάνω σε ίππο ή σε άρμα πολεμικό, αλλά καθήμενος επάνω σε πουλάρι όνου.

Ας εμβαθύνουμε όμως για λίγο στον θαυμαστό αυτόν προφητικό λόγο.

Ο Προφ. Ζαχαρίας, ο οποίος γεννήθηκε στην Βαβυλώνα κατά την περίοδο της αιχμαλωσίας, στο Θ΄κεφάλαιο του βιβλίου του κάνει λόγο περί του θριάμβου της βασιλείας του Θεού.

Στους πρώτους οκτώ στίχους, βλέπει την νέα γη της επαγγελίας. Μοναδικές δηλ. και καταπληκτικές οράσεις!..., ενώ στους στίχους εννέα και δέκα, βλέπει τον ελευθερωτή Βασιλιά! Ξαφνικά ο ορίζοντας της σκέψεώς του, ευρύνεται όλως παραδόξως, ώστε εκ των στενών ορίων της Παλαιστίνης, μεταπηδά στην Μεσσιανική πραγματικότητα της παγκοσμίου ειρήνης, και μπροστά του εμφανίζεται ο Βασιλέας, ο οποίος θα έλθει ειρηνικός και ταπεινός. Το γεγονός άλλωστε ότι ο Μεσσίας Χριστός είναι αυτός ο «Βασιλεύς», γίνεται πλέον φανερό και πραγματικότητα, από την θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα.

Ο Βασιλέας Χριστός είναι ο απόλυτος και κυρίαρχος άρχοντας ουρανού και γης!

Ο Θεός Πατήρ, τον κατέστησε Βασιλέα «Επί Σιών όρος το άγιον αυτού». Η αναμονή αιώνων ολοκλήρων της ελεύσεώς του, από τον Ισραήλ αλλά και ολόκληρο τον κόσμο «πάντα τα έθνη», έχει πλέον λήξει. Το «πλήρωμα του χρόνου» ήρθε. Και τώρα «ιδού έρχεται», βρίσκεται «επί θύραις»! «Έρχεταί σοι». Έρχεται σε σένα Σιών. Ο Προφ. Ζαχαρίας, βλέπει εναργώς τον Θεό Λόγο που θα σαρκωθεί και θα γίνει εν χρόνω άνθρωπος. Θα έλθει «εις τα ίδια», στην χώρα η οποία ως γη της επαγγελίας ήταν ξεχωρισμένη προ πολλού από τον Θεό ως ιδιαιτέρως δική του. Γι΄αυτό λοιπόν «χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών. Κήρυσσε, θύγατερ Ιερουσαλήμ», και ετοιμάσου να τον υποδεχθείς με το «Ωσαννά»!

Ήδη λοιπόν η προφητεία αφού θραύει τα στενά Ιουδαϊκά όρια, μας μεταφέρει εντός του Σώματος του Χριστού, δηλ. της Εκκλησίας Του! Δεν περιορίζεται σε κάποιο έθνος ο Μεσσίας, αλλά ελευθερώνει ως Βασιλιάς όλους τους ανθρώπους που είναι υποδουλωμένοι στην αμαρτία, στον διάβολο και στον θάνατο. (Εννοείται ότι ελευθερώνει όσους θέλουν να ελευθερωθούν και αποδέχονται την Θεότητά Του και άρα την ελευθερία Του).

Η προφητεία τώρα παρουσιάζει δυναμικά το βασιλικό αξίωμα του Χριστού, το οποίο φυσικά συνδέεται άμεσα τόσο με το Αρχιερατικό, όσο και με το Προφητικό του αξίωμα!

Οπωσδήποτε η μεγαλοπρεπής περιγραφή του Μεσσία, τον καθιστά κατεξοχήν αξιαγάπητο στα συνειδητά μέλη της Εκκλησίας του. Είναι το πρόσωπο που λαχταρούμε και αγαπούμε. Είναι αυτός που προσδοκούμε αργά ή γρήγορα να βρεθούμε κοντά του. Στην Βασιλεία του, της οποίας «ουκ έσται τέλος».

Και πάλι κατα το Ιερό κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης, ο Μεσσίας Χριστός είναι α) Δίκαιος β)Σώζων γ)Πραΰς!

Είναι ο κατεξοχήν πράος και ταπεινός από την αρχή έως το τέλος. Ο ίδιος άλλωστε το διακήρυξε ξεκάθαρα «…πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ. ΙΑ΄29). Και ακριβώς επειδή είναι ταπεινός και απλούς και πράος, παρόλο ότι είναι «Ο Βασιλεύς», γι΄αυτό, εισερχόμενος στην πόλη του, δεν εισέρχεται καθήμενος σε μεγαλοπρεπή ίππον ή σε κάποιο πολεμικό άρμα, όπως δηλαδή συνήθιζαν οι άρχοντες και οι βασιλείς τον καιρό εκείνο ή και σήμερα, με διαφορετικά βεβαίως μέσα, αλλά έρχεται επάνω «επί υποζύγιον και πώλον νέον». Επάνω δηλ. σε ζώο που χαρακτηρίζεται για την ευτέλεια, την αργοπορία στις κινήσεις του και ικανό να παρέχει μόνο υπηρεσία μεταφορική. Έρχεται σ΄ένα ζώο που χρησιμοποιείτο από τις λαϊκές τάξεις. Από του πτωχούς και ταπεινούς. Ήλθε ο Κύριος στην Ιερουσαλήμ, καθήμενος «επί πώλου όνου», επάνω στον οποίον είχαν απλώσει τα πτωχά ενδύματά τους οι πτωχοί και απλοϊκοί μαθητές του.

Αλλ΄ ας μη λησμονούμε ότι ο Κύριος όταν ήλθε στη γη «εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών» (Φιλιπ. Β΄ 7) και έζησε μέσα στην εσχάτη πτωχεία! Και το σημαντικότερο, η βασιλεία του «Βασιλέως» Χριστού, δεν είναι εκ του κόσμου τούτου!

Αγαπητοί μου. Ο Ιουδαϊκός λαός, ο τόσο άστατος, μέσα σε όλη την έκταση της ιστορίας του, υποδέχθηκε τον βασιλέα των βασιλευόντων, Κύριον Ιησούν με το «ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Δυστυχώς για τον λαό αυτό, μετά από λίγες ημέρες, παρασυρόμενος από το σαπισμένο θρησκευτικό του κατεστημένο, φώναζε «άρον άρον στάυρωσον αυτόν» (Ιωάν. ΙΘ΄15), και το ακόμα χειρότερο «το αίμα αυτού εφ΄ημάς και επί τα τέκνα ημών» (Ματθ. ΚΖ΄ 25)! (Γεγονός δηλ. που πραγματοποιείται σε κάθε εποχή... αρκεί κανείς να θέλει να βλέπει κατάματα την ιστορική πραγματικότητα).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κι εμείς, από σήμερα υποδεχόμαστε με τα βαΐα των κλάδων στα χέρια (δηλ. τα καλά και θεάρεστα έργα) τον Κύριο ο οποίος έρχεται «ίνα σταυρωθή».

Ας προσέξουμε  όμως μήπως παρασυρθούμε στις επιλογές της ζωής μας (από τα μικρότερα έως και τα μεγαλύτερα), και καταντήσουμε αρνητές της Θεότητός του με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην ζωή μας, διότι, «αδύνατον γαρ τους άπαξ φωτισθέντας γευσαμένους της δωρεάς της επουρανίου και μετόχους γενηθέντας Πνεύματος Αγίου και καλόν γευσαμένους Θεού ρήμα δυνάμεις τε μέλλοντος αιώνος, και παραπεσόντας, πάλιν ανακαινίζειν εις μετάνοιαν, ανασταυρούντας εαυτοίς τον υιόν του Θεού και παραδειγματίζοντας» (Εβρ. ΣΤ΄4-6). Δηλ. Είναι αδύνατο εκείνους, που μια φορά βαπτίστηκαν, και γεύθηκαν την δωρεά την επουράνια, και έγιναν μέτοχοι Πνεύματος Αγίου, και απήλαυσαν τον ωραίο λόγο του Θεού και τα θαύματα του νέου κόσμου που έμελλε να έρθει (διά του Μεσσίου), και παρ΄όλα αυτά εξέπεσαν, είναι αδύνατον (μετά την ανακαίνιση διά του βαπτίσματος) να τους ανακαινίσει κανείς πάλι διά μετανοίας, ανθρώπους που ξανασταυρώνουν όσον εξαρτάται απ΄αυτούς και διαπομπεύουν τον Υιόν του Θεού.

Αδελφοί μου. Καλή και ευλογημένη Μεγάλη Εβδομάδα.

Είθε το Θείον δράμα που θα ζήσουμε μέσω των ιερών ακολουθιών στους ναούς μας, να συγκλονίσει την ύπαρξή μας, και ο «πράος και ταπεινός Βασιλεύς Ιησούς» να μας αξιώσει και της ενδόξου Αναστάσεώς Του!

Αμήν.                                                  π. Ιωήλ.

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ, Αποστ.Ανάγνωσμα: Φιλιπ. 4.4-9 (8-4-2012) Ιερά Μητρόπολις Κωνσταντίας και Αμμοχώστου

Η Κυριακή των Βαΐων μας εισάγει στο λειτουργικό κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδας. Άλλωστε ο κύκλος των εορταζόμενων γεγονότων έχει αρχίσει από εχθές με την εορτή της αναστάσεως του Λαζάρου στη Βηθανία. Γίνεται περιγραφή δύο γεγονότων της Ανάστασης του Λαζάρου και της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα.

Η θεολογική σκέψη του Απ. Παύλου περιστρέφεται γύρω απ την προαγγελία που κάνει ότι ο Κύριος εγγύς, δηλαδή ο Κύριος έρχεται σύντομα. Ο Απόστολος Παύλος όταν αναγγέλλει και βεβαιώνει για την εγγύτητα  της ελεύσεως του Χριστού, εννοεί τη Δευτέρα Παρουσία και τη φανέρωση της δόξας του Υιού του Θεού να κάθεται δοξασμένος στα δεξιά του Πατέρα και ως κριτή της Οικουμένης. Λειτουργικά η προειδοποίηση ότι «ο Κύριος εγγύς» σημαίνει τη πορεία του Χριστού προς το Πάθος, μια πορεία που άρχισε από σήμερα με την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και θα κορυφωθεί με το σταυρικό θάνατο, την ταφή και την Ανάστασή του. Μέσα από αυτά τα γεγονότα θα φανερωθεί η θεϊκή δόξα του πάσχοντος και αναστημένου Χριστού. Έτσι γίνεται προετοιμασία για την υποδοχή του Κυρίου. Εντούτοις η αποστολική περικοπή μας δίνει ορισμένες προτροπές  για το πώς να προετοιμασθούμε και να δεχθούμε το Χριστό.

Πρώτη προτροπή του Απ. Παύλου είναι το «χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, πάλιν ερώ χαίρετε». Η χαρά είναι ένα από τα κεντρικά θέματα της επιστολής προς Φιλιππησίους. Ο ιερός Χρυσόστομος σχολιάζει ότι «όποιος είναι με το Θεό πάντοτε, πάντοτε χαίρει» (P.G 62, 283). Η χαρά των Χριστιανών πηγάζει από τον Κύριο, απορρέει από την πίστη μας στον Κύριο. Είναι καρπός της αδιάκοπης κοινωνίας μαζί του. Τότε μπορεί να χαίρεται ο πιστός και η χαρά του να είναι γνήσια όταν είναι ενωμένος με τον Κύριό του και αγωνίζεται να ζήσει κατά το θέλημα του Κυρίου. Η χριστιανική χαρά είναι συνεχής. Διαποτίζει ολόκληρη τη ζωή των πιστών. Εφόσον η χαρά μας πηγάζει από τον ίδιο τον Κύριο, τον ζώντα και αληθινό Θεό, τότε είναι αδιάκοπη διότι και η πηγή της είναι αστείρευτη και ανεξάντλητη. Μπορούμε και πρέπει να χαιρόμαστε πάντοτε. Ακόμη και κατά την ώρα των δοκιμασιών και των θλίψεων που αναπόφευκτα παρακολουθούν τη ζωή μας στον παρόντα κόσμο. Αυτό ακριβώς εννοεί ο Παύλος, όταν συνιστά οι πιστοί να χαίρονται πάντοτε. Η ταυτόχρονη  συνύπαρξη  στη ζωή των Χριστιανών  της λύπης και της χαράς, που προκαλεί στους πιστούς ο διάβολος και ο κόσμος (Ιω.16,33), και της χαράς που τους παρέχει η κοινωνία τους με τον Χριστό αποτελεί ένα από τα αξιοθαύμαστα γνωρίσματα του χριστιανικού αγώνα.

Δεύτερη προτροπή του Αποστόλου Παύλου είναι  το «επιεικές υμών γνωσθήτω πάσιν ανθρώποις». Η επιείκεια σημαίνει τη σωστή και πρέπουσα συμπεριφορά του ανθρώπου έναντι του άλλου και γενικά σημαίνει την ηπιότητα και καλοσύνη και στον τρόπο αντιμετωπίσεως του συνανθρώπου.  Ο Απ. Παύλος προτρέπει τους Χριστιανούς να δείξουν τέτοια συμπεριφορά έναντι όλων των ανθρώπων. Η επιείκεια πρέπει να επιδεικνύεται όχι μόνο στους αδελφούς μας, λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, αλλά και προς τους εχθρούς και προς τους αντιπάλους μας (PG 62, 283).  Ο επιεικής είναι ευγενής, γνωρίζει να αποφεύγει τη σκληρή συμπεριφορά και τους λόγους, γιατί πολλές φορές μας πληγώνουν. Η επιείκεια δεν φανερώνει  αδυναμία, αλλά είναι συνέπεια της εσχατολογικής βεβαιότητας ότι ο «Κύριος εγγύς».

Ωστόσο μέσα στο ίδιο κλίμα εντάσσεται και η τρίτη προτροπή του Αποστόλου: «Μηδέν μεριμνάτε, αλλ’ εν παντί τη προσευχή και τη δεήσει  μετά ευχαριστίας τα αιτήματα υμών γνωριζέσθω προς τον Θεόν». Εφόσον ο ερχομός του Κυρίου είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια και κάτι που βρίσκεται πολύ κοντά, οι Χριστιανοί καλούμαστε να σταθούμε ελεύθεροι από την αγωνιώδη μέριμνα και τις ατελείωτες βιοτικές φροντίδες που κλονίζουν την πίστη στην πρόνοια του Θεού, που αφαιρούν από τις ψυχές μας τη χαρά που μας γεμίζουν άγχος και αγωνία. Ο Απόστολος δεν προσδιορίζει συγκεκριμένα τη μέριμνα για την οποία αναφέρεται. Είναι ενδεχόμενο να εννοεί τόσο τη μέριμνα για την οποία μίλησε ο Κύριος (Ματθ. 6,25) όσο και τη μέριμνα των Φιλιππησίων για τα ζητήματα της Εκκλησίας τους ή ακόμη για την κατάσταση  του ιδίου του Παύλου που βρισκόταν στη φυλακή. Αυτό που θέλει να διδάξει ο Απ. Παύλος είναι ότι οι Χριστιανοί οφείλουν να εμπιστεύονται τα πάντα στην πρόνοια του Θεού και αν διατηρούν τις καρδιές τους απρόσβλητες από τη σύγχυση και την αγωνία που προκαλεί η αγχώδης μέριμνα. Έπειτα η προσευχή ως τρόπος επικοινωνίας με τον Θεό μπορεί να είναι δέηση και παράκληση να μας διαφυλάξει από τις θλίψεις  και τους κινδύνους. Ακόμη πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό για όλα τα πράγματα ακόμη και γι’ αυτά που φαίνονται να είναι δυσάρεστα. Το να ευχαριστεί κάποιος τον Θεό όταν όλα στη ζωή του έρχονται κατ’ ευχήν είναι κάτι το φυσικό. Όμως το να τον  ευχαριστεί και για τις θλίψεις και τις δοκιμασίες που επιτρέπει αυτό αποτελεί γνώρισμα πραγματικά ευγνώμονος ψυχής.

Οι προτροπές του απ. Παύλου προς τους Φιλιππησίους ολοκληρώνονται όταν ο Απόστολος καλεί  τους παραλήπτες  της επιστολής να σκέπτονται και να προσέχουν με σκοπό ασφαλώς να επιδιώξουν στη συνέχεια και τη εφαρμογή τους «όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, εις τις αρετή και ει τις έπαινος».

Εν κατακλείδι, όπως επανειλημμένως είπαμε, ο Απ. Παύλος απευθύνει αυτή τη σειρά συμβουλών και προτροπών έχοντας υπ’ όψη και λέγοντας ότι «ο Κύριος εγγύς» Για μας αυτή η προειδοποίηση  ότι «ο Κύριος εγγύς» έχει την ισχύ της κατά διπλό τρόπο. Η πρώτη  είναι η  εσχατολογική έλευση του Χριστού για την οποία πρέπει απαραιτήτως να προετοιμαζόμαστε ανά πάσα στιγμή. Η δεύτερη είναι αυτή του ερχομού και της πορείας του Χριστού προς το Πάθος και την Ανάσταση. Έτσι, καλούμαστε σήμερα Κυριακή των Βαΐων, εν όψει της εισόδου μας στη Μεγάλη Εβδομάδα, να εντείνουμε την πνευματική μας προετοιμασία για την υποδοχή του σταυρωθέντος και αναστάντος Κυρίου μας εφαρμόζοντας το σύνολο των συμβουλών  και προτροπών του Απ. Παύλου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ – ΜΕΤΑ ΒΑΪΩΝ ΚΑΙ ΚΛΑΔΩΝ

του Πρωτ. Θεμιστοκλέους Μουρτζανού, Φιλολόγου – Θεολόγου.

  “Μετά βαΐων και κλάδων” η υποδοχή του Χριστού στην πόλη της Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων. Έτσι όπως υποδέχεται ο κόσμος κάθε ξεχωριστό πρόσωπο. Πανηγυρίζει για τον ερχομό του, δοξάζει το γεγονός, θυμάται, ζητά, κραυγάζει, χαιρετά, ενθουσιάζεται. Κι αυτό συμβαίνει πάντοτε. Η ανθρώπινη ζωή χαρακτηρίζεται από την προσμονή του μεσσία, του σωτήρα. Νιώθουμε την ανεπάρκειά μας, μας φαίνεται κοπιαστικό εμείς να αγωνιστούμε για την σωτηρία μας και προσμένουμε το πρόσωπο, τον χαρισματικό ηγέτη, ο οποίος θα μας τραβήξει μέσα στην ανημπόρια μας και θα μας οδηγήσει εκεί που θέλουμε.

Η μεγαλύτερη δυσκολία στη ζωή μας δεν είναι να είμαστε ελεύθεροι. Είναι το πώς θα διαχειριστούμε την ελευθερία μας. Κι αυτό γιατί θέλει κόπο κι επώδυνο αγώνα. Ταυτόχρονα, είναι πιο εύκολο άλλος να έχει την ευθύνη για τον κόσμο, τη ζωή, την πορεία μας και για τη λύση των προβλημάτων μας. Έτσι, αναζητούμε τους μεσσίες στα πρόσωπα των πολιτικών, των αθλητών, των ηθοποιών, των καλλιτεχνών, και οποιουδήποτε άλλου το κάθε σύστημα προβάλλει, ώστε να έχουμε τον “ένοχο” έτοιμο στην αποτυχία μας ή να μπορούμε να ξεχνούμε τα προβλήματά μας ασχολούμενοι μ’ αυτούς, ξεχνώντας τον μοναδικό Μεσσία και Σωτήρα μας.

“Μετά βαΐων και κλάδων” κυλά λοιπόν η ζωή μας. Μα τα προβλήματά μας δεν λύνονται με “κούφιες ρητορείες”. Η ελευθερία που αφήνουμε στην άκρη παραμένει πάντοτε ένα μεγάλο ερώτημα. Και τα “ωσαννά” των Βαΐων εύκολα μετατρέπονται στα “Άρον, άρον, σταύρωσον”, όταν το σύστημα μας πληροφορεί ότι ο Μεσσίας που επιλέξαμε δεν είναι αυτός που μας λυτρώνει ή όταν εμείς κουραστούμε να αγωνιζόμαστε ή ενοχλούμαστε από την αλήθεια που τα λόγια και η ζωή Του κρύβουν.

Ο Χριστός μπήκε θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα, γνωρίζοντας τις δοξασμένες κραυγές και τα “μετά βαΐων και κλάδων” του λαού. Εκπλήρωσε τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, αφουγκράστηκε τη χαρά των ανθρώπων, αλλά ήξερε καλά μέσα Του πόσο γρήγορα αυτός ο ενθουσιασμός θα περνούσε. Κι αυτό γιατί δεν είχε έρθει για να υποσχεθεί εύκολες λύσεις, δεν μίλησε για την πλατειά, αλλά για την “στενή πύλη”, δεν μίλησε για την εξουσία, αλλά για τη διακονία του κόσμου.

Πάνω στο ταπεινό πουλαράκι ο Χριστός φάνταζε βασιλιάς και μεσσίας στα μάτια όσων των ζητωκραύγαζαν, καθώς είχαν μάθει για την Ανάσταση του Λαζάρου. Μα ήρθε τόσο ταπεινά στα Ιεροσόλυμα, βιώνοντας από πριν, όπως και σε όλη Του την ζωή, την ταπείνωση που οι ίδιοι οι δοξαστές Του Τού επεφύλασσαν! Ο Χριστός ήταν ο Μεσσίας, όχι όμως όπως τον φαντάζονταν ο κόσμος, αλλά όπως ο ίδιος δίδασκε: Αυτός που θα πρόσφερε τη Σωτηρία, Αυτός που θα μιλούσε και θα ζούσε την Αγάπη, Αυτός που δεν θα έπαυε ποτέ να παρουσιάζει στους ανθρώπους την Αλήθεια.

“Μετά βαΐων και κλάδων” υποδεχόμαστε κι εμείς το Χριστό, στην αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας, μοιάζοντας περισσότερο με τους ανθρώπους της Ιερουσαλήμ, σαγηνεμένοι από τα θαύματα και μην ακούγοντας το βάθος των λόγων και των έργων Του. Είναι καιρός όμως να ξεφύγουμε από την παρανοημένη εικόνα που έχουμε για το Χριστό και να αναζητήσουμε στην γνήσια κοινωνία με το πρόσωπό Του το Θεό που μας λυτρώνει, μας κάνει υπεύθυνους για τη ζωή και την ελευθερία μας και μας προτείνει την οδό που ξεκινά από το Πάθος, αλλά καταλήγει πάντοτε στην Ανάσταση. Την δική Του και την δική μας…

 ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας) Ευαγγέλιο: Μκ. 10, 32-45

ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ

            Εν ολίγοις


            Σήμερα είναι η τελευταία Κυριακή των Νηστειών και ο Χριστός μυσταγωγεί τους  μαθητές Του στο σταυρό και το πάθος. Τους μιλά για τα παθήματα και για την τριήμερη Ανάστασή Του. Ο Ιησούς τους προετοιμάζει όχι για τη μετοχή τους σε κάποια εγκόσμια βασιλεία που μπορούν ν’ ασκούν κάποια εξουσία εκμεταλλευόμενοι τους άλλους, αλλά τους μυεί στη βασιλεία του Θεού. Γι’ αυτό και τους λέγει «δεν ξέρετε τι ζητάτε. Για σας τους μαθητές μου δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό που γίνεται με τους κοσμικούς άρχοντας, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης και όποιος από σας θέλει να γίνει πρώτος πρέπει να γίνει δούλος όλων».
            Οι άγιοι της Εκκλησίας ακολούθησαν αυτό το δρόμο, αλλά αυτός πρέπει να είναι και ο δρόμος όλων των πιστών. Ένα τέτοιο δρόμο ολοκληρωτικής εκούσιας υποταγής και θυσίας στο θέλημα του Θεού, αποτελεί και η περίπτωση της  μετανοημένης οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, η οποία από την περιθωριακή ζωή στην οποία την είχε οδηγήσει ο εγωκεντρικός οίστρος της ακολασίας, βρέθηκε με τη χάρη του Θεού στη ζωή της αγιότητας, έγινε δούλη του Θεού  μέσα από μία μακριά και επίπονη πορεία.
            Η περίπτωσή της είναι πολύ διδακτική και χρειάζεται κάποια ειδική προσέγγιση για να δυναμώσει τον πνευματικό μας αγώνα στην κατάκτηση του ταπεινού φρονήματος.
            Η Εκκλησία προβάλλει και τιμά τη μνήμη μιας γυναίκας, της Μαρίας της Αιγυπτίας, που ξεκίνησε από τη ζωή του περιθωρίου και τελειώθηκε με την μακροχρόνια άσκηση, ως τελευταία αυτού του κόσμου. Πρόκειται για μία ακραία οσιακή μορφή που γιορτάζεται στο τέλος της Μ. Σαρακοστής «προς διέγερσιν των ραθύμων και αμαρτωλών εις μετάνοιαν».
            Ο Χριστός πολλές φορές επαναλάμβανε ότι «οι τελώνες και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασίλευαν του Θεού». Κάτι τέτοιο βέβαια ξένιζε τους ηθικολόγους Φαρισαίους που σκανδαλίζονταν, γιατί ο Χριστός δεν περιφρονούσε τους αμαρτωλούς. Το προνόμιο μιας κοινής γυναίκας είναι εμπειρίες ζωής και κολάσιμο βίωμα. Η γυναίκα που προσφέρει το σώμα της και προσποιείται μία ερωτική σχέση ζει την μεγαλύτερη τραγωδία. Αρνείται δύο βασικά στοιχεία, όπως την επικοινωνία και τη δημιουργία.
            Όμως αυτή η αλλοτριωτική εμπειρία του ανθρώπου μπορεί να γίνει αφετηρία μιας νέας ζωής. Αυτό ακριβώς συνέβη με την οσία Μαρία την Αιγυπτία που αποφάσισε ν’ αλλάξει. Από τη στιγμή εκείνη έθεσε ως σκοπό της ζωής της να γίνει «δούλη Θεού» χάνοντας όλες τις βεβαιότητες που είχε για τον εαυτό της. Σαράντα χρόνια έζησε στη έρημο του Ιορδάνη με συγκλονιστική μετάνοια και άσκηση στα όρια της υπερπροσπάθειας. 
            Η περίπτωση της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας  μας δίνει την ευκαιρία να θίξουμε ακόμα ακροθιγώς ένα λεπτό θέμα της προσωπικής ζωής του άνθρωπου, όπως είναι η ερωτική ζωή. Μέσα απ’ αυτή ο άνθρωπος αρνείται τον ατομισμό και οδηγείται στην επικοινωνία και σε μία ουσιαστική σχέση. Ο άνθρωπος μέσα από το ερωτικό στοιχείο βρίσκει την ολοκλήρωσή του, ανακαλύπτει το μυστήριο της αγάπης και της θυσίας και οδηγείται στην τελείωση. Και έπεται, αν ο Θεός το επιτρέψει, η χαρά της δημιουργίας, και ο άνθρωπος γίνεται  συνδημιουργός του Θεού.
            Κανείς δεν πρέπει να συμβιβάζεται με τον υποβιβασμό του ερωτικού στοιχείου. Βέβαια ο άνθρωπος έχει ένστικτα, αλλά μπορεί να τα εξουσιάσει και να λευτερωθεί απ’ αυτά. Αυτό είναι και το νόημα της εγκράτειας και της άσκησης που συνιστά η Εκκλησία. Η εγκράτεια δεν είναι άρνηση, αλλά άσκηση προσωπικής ελευθερίας  από κάθε ανάγκη, ένστικτο ή πάθος.
            Ο σύγχρονος άνθρωπος γκρέμισε κάθε σεμνοτυφία, αλλά δυστυχώς έπεσε στα δίκτυα της σεξουαλικής απελευθέρωσης.  Σήμερα κυριαρχούν τα  κηρύγματα της νέας ηθικής, αλλά είδαμε σε ποιο χάος έχουν οδηγήσει  τον άνθρωπο και ιδιαίτερα τη νεολαία. Διαπιστώσουμε τα δεινά στα όποια έχουν περιπέσει οι άνθρωποι ακολουθώντας μία τέτοια τακτική. Ο άνθρωπος παρά την ελευθεριότητα των σχέσεων νοιώθει ανυπόφορη μοναξιά και ζει το δράμα μιας ανέραστης ζωής των ενστίκτων και του τραγικού εξευτελισμού του.
            Η ζωή της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας μας δίνει την ευκαιρία να επιχειρήσουμε μία πνευματική  επανεκκίνηση και ανανέωση. Γιατί παρασυρμένοι από το σαρκικό φρόνημα έχουμε αμαυρώσει την εικόνα του Θεού, με αποτέλεσμα την απώλεια της ελευθερίας μας και την υποδούλωσή μας στα πάθη της ντροπής.
Η  δύναμη της μετάνοιας όπως την είδαμε να εκφράζεται μέσα από το πονεμένο πρόσωπο της Μαρίας της Αιγυπτίας είναι τόσο μεγάλη και δυνατή που έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώσει το δούλο της αμαρτίας σε θεοειδή εικόνα και να τον επαναφέρει από το περιθώριο της ζωής στην κοινωνία της αγάπης και της αγιότητας.

Καλή Κυριακή


π. γ. στ.

 Ε΄Κυριακή των Νηστειών (Μαρίας Αιγυπτίας) - Πρότυπο μετανοίας (Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ)

ΠΡΟΤΥΠΟ  ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ
 «Ὅλῃ προθυμίᾳ, πόθῳ προσέδραμες
Χριστῷ, τήν πρίν τῆς ἁμαρτίας, ὁδόν
ἀποστραφεῖσα ...» (Κατανυκτικός ὕμνος Μεγ.Κανόνος)
Κατά τήν σημερινή Ε' Κυριακή τῶν Νηστειῶν ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, προβάλλει ὡς ὑπόδειγμα καί πρότυπον ἀληθινῆς μετανοίας τήν Ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία.
Ἡ Ὁσία Μαρία σύμφωνα μέ τό ἱερό Συναξάρι τῆς τελευταίας αὐτῆς Κυριακῆς τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ὅταν ἦταν δώδεκα ἐτῶν, ξέφυγε ἀπό τούς γονεῖς της καί, ἀφοῦ ἔφθασε στήν Ἀλεξάνδρεια, ἔζησε ἄσωτη ζωή γιά 17 χρόνια. Ἔπειτα, ἀφοῦ παρακινήθηκε ἀπό τήν περιέργεια, ταξίδευσε μαζί μέ πολλούς ἄλλους προσκυνητές στά Ἱεροσόλυμα, γιά νά παρευρεθῆ στή γιορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
Ἐκεῖ ἐπιδόθηκε σέ κάθε εἶδος ἀκολασίας, ἠθικῶν παρεκτροπῶν καί ἀνηθικότητας, καί πολλούς παρέσυρε στόν βυθό τῆς ἀπωλείας.
Ἐνῷ δέ ἤθελε νά εἰσέλθη στήν Ἐκκλησία, κατά τήν ἡμέρα καί ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, αἰσθάνθηκε τρεῖς καί τέσσερες φορές κάποια ἀόρατη δύναμι, πού τήν ἐμπόδιζε νά εἰσέλθῃ στόν Ἱερό Ναό, ἐνῷ τό πλῆθος τοῦ λαοῦ πού ἦταν μαζί της ἀνεμπόδιστα ἔμπαινε.

Ἀφοῦ πληγώθηκε στήν καρδιά της ἀπό τό γεγονός αὐτό, ἀποφάσισε νά ἀλλάξῃ ζωή καί νά ἐξιλεώσῃ τόν Θεό μέ τήν μετάνοια. Καί ἔτσι, ἀφοῦ ξαναγύρισε στήν Ἐκκλησία, μπῆκε εὔκολα σ' αὐτή. Μόλις δέ προσκύνησε τό Τίμιο Ξύλο, ἀναχώρησε τήν ἴδια ἡμέρα ἀπό τά Ἱεροσόλυμα, διαπέρασε τόν Ἰορδάνη, εἰσῆλθε στά ἐνδότερα τῆς ἐρήμου καί ἔζησε μέσα σ' αὐτή 47 χρόνια ζωή σκληρότατη καί ὑπέρ ἄνθρωπον, προσευχόμενη «μόνη μόνῳ Θεῷ».
Περί δέ τά τέλη τῆς ζωῆς της, ἀφοῦ συνάντησε κάποιον ἐρημίτη, πού ὀνομάζονταν Ζωσιμᾶς, καί τοῦ διηγήθηκε ἀπό τήν ἀρχή τή ζωή της, τόν παρεκάλεσε, νά τῆς μεταφέρη τά Ἄχραντα Μυστήρια γιά νά κοινωνήση, πρᾶγμα τό ὁποῖο καί ἔκανε ἐκεῖνος τήν ἐρχόμενη χρονιά, κατά τήν Μεγάλη Πέμπτη. Τό δέ ἑπόμενο ἔτος ὅταν ἐπανῆλθε πάλιν ὁ Ἱερομόναχος Ζωσιμᾶς, τήν βρῆκε νεκρή, ξαπλωμένη πάνω στή γῆ καί γράμματα κοντά της, πού ἔλεγαν τά ἑξῆς : «Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, θάψε ἐδῶ τό σῶμα τῆς ἀθλίας Μαρίας. Ἀπέθανα τήν ἴδια μέρα, πού ἐκοινώνησα τά Ἄχραντα Μυστήρια. Νά εὔχεσαι γιά μένα». Ἡ κοίμησίς της προσδιορίζεται στό ἔτος 318 μ.Χ.
Ἡ ἱερή Ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας ὁμιλεῖ εὔγλωττα γιά τήν ριζική καί συγκλονιστική μετάνοια τῆς Ὁσίας Μαρίας. Θά παρουσιάσωμε ἕνα ἐπίλεκτο ὕμνο, τό Ἐξαποστειλάριο :
«Ὑπόδειγμα μετανοίας, σέ ἔχοντες πανοσία, Μαρία Χριστόν δυσώπει, ἐν τῷ καιρῷ τῆς Νηστείας, τοῦτο ἡμῖν δωρηθῆναι˙ ὅπως ἐν πίστει καί πόθῳ, σέ ᾄσμασιν εὐφημῶμεν».
Καί ἡ μετάφρασις :
Ἔχοντες ἐσένα ὡς ὑπόδειγμα μετανοίας, Ὁσία Μαρία, πού ξεπερνᾶς στήν ὁσιότητα τούς ἄλλους Ἁγίους, παρακάλεσε θερμά τόν Χριστό, μέσα στόν καιρό τῆς Νηστείας νά μᾶς δωρήση αὐτό τό χάρισμα τῆς μετανοίας. Ἔτσι, μέ πίστι καί πόθο θά σέ ἐγκωμιάζουμε μέ τά ἱερά ᾂσματα.
Ἄς εὐχαριστήσωμε τόν φιλάνθρωπο Κύριο καί Θεό μας, πού χρησιμοποιεῖ τήν καλή θέλησι τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ἀκόμη καί ἐκείνου πού ἔχει πολύ βεβαρημένη τή συνείδησί του μέ σοβαρές παραβάσεις καί παραβιάσεις τοῦ θείου νόμου καί τοῦ ἁγίου θελήματός του καί ὁδηγεῖ στό λιμάνι τῆς σωτηρίας μέ τόν σωτήριο δρόμο τῆς ἀληθινῆς μετανοίας. Ἄς ἔχει δόξα τό Πανάγιο Ὄνομά Του.Ἀμήν.-

† Ὁ Κ.Σ.

 Ε΄Κυριακή των Νηστειών (Μαρίας Αιγυπτίας)- Η Θυσία του Χριστού


Ἀπόστολος: Ἑβρ. θ´ 11-14
Εὐαγγέλιον: Μᾶρκ. ι´ 32-45
Ἦχος: πλ. δ´.− Ἑωθινόν: Η´
Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
1. Ο αιώνιος Λυτρωτής,
Ή σημερινή αποστολική περικοπή άπό τήν πρός 'Εβραίους έπιστολή άναφέρεται στόν Κύριο Ίησοΰ Χριστό ώς Αρχιερέα και στά έξαίρετα όγαθά πού πη­γάζουν άπό τή Θυσία Του και τήν Άρχιερατική Του με­σιτεία. Ό Χριστός μέ τήν Ένανθρώπησή Του ήρθε και έζησε άνάμεσά μας και προσέφερε θυσία, όχι «δι' αίμα­τος τράγων και μόσχων», άλλά «διά τοϋ ίδίου αίμα­τος». Δηλαδή δέν χρησιμοποίησε γιά τή θυσία, τό αίμα τράγων και μόσχων, όπως οί άρχιερείς τών 'Ιουδαίων, άλλά πρόσφερε τό δικό Του Αίμα και «είσήλθεν έφάπαξ είς τά Άγια, αίωνίαν λύτρωσιν εύράμενος»· εισήλθε μιά γιά πάντα στά έπουράνια Άγια και έξασφάλισε γιά μας απολύτρωση, όχι προσωρινή άλλά αιώνια.

«Αίωνίαν λύτρωσιν». Τί εύεργεσία του Θεού! Ήμα­σταν αιχμάλωτοι στήν άμαρτία και ό Κύριος έγινε ό Λυτρωτής και 'Ελευθερωτής μας. Μας απελευθέρωσε άπό τή δουλεία τής άμαρτίας, τήν τυραννία του διαβό­λου και τό κράτος τοΰ θανάτου, και μάς χάρισε «αίω­νίαν λύτρωσιν».
Αυτή ή άπολύτρωση μάς χαρίζει πλούτο αγαθών και σ' αύτήν έδώ τή ζωή άλλά και στήν αιωνιότητα. "Οσοι πιστεύουν στόν Χριστό και άγωνίζονται νά ζουν σύμφωνα μέ τό θέλημά Του μετέχοντας στά έξαγιαστικά Μυστήρια τής'Εκκλησίας, ήδη άπολαμβάνουν τά άγαθά αύτά: Άφεση αμαρτιών, ειρήνη, χαρά, δύναμη, άγιασμό και τήν ελπίδα αιωνίου δόξης και χαράς στήν ούράνια Βασιλεία Του.
2. To Aίμα του Xριστού
Ό θεόπνευστος Απόστολος κάνει σύγκριση τών θυσιών της Παλαιάς Διαθήκης και της Θυσίας τοΰ Μεγάλου Άρχιερέως Κυρίου Ίησοϋ Χριστού και ύπογραμμίζει τήν ολοφάνερη ύπεροχή της Θυσίας τοϋ Χριστού. Λέγει: Έάν τό αίμα τών ταύρων και τών τράγων και τό ράντισμα μέ τό νερό και τή στάχτη τών διαφόρων θυσιών έδινε στούς θρη­σκευτικά μολυσμένους και άκάθαρτους έναν εξωτερικό καθαρμό και έξαγνισμό, προκειμένου νά μποροϋν νά με­τέχουν στή λατρεία, πόσο μάλλον θά καθαρίσει τή συνείδησή σας τό Αίμα τοϋ Χριστοϋ, «ός διά Πνεύματος αιω­νίου έαυτόν προσήνεγκεν άμωμον τω Θεώ», ό Όποιος μέ τό αιώνιο Πνεϋμα πού κατοικούσε μέσα Του πρόσφε­ρε στον Θεό ώς Θυσία τόν έαυτό Του, ολοκληρωτικά καθαρό και έλεύθερο άπό κάθε ρύπο άμαρτίας;
Ακριβώς, ή Θυσία τοϋ Χριστοϋ έχει άνεκτίμητη άξία και δύναμη. Δέν βα­σίζεται σέ αίμα άλογων ζώων, άλλά στό Αίμα τοϋ Θεανθρώπου Κυρίου, στή Θυσία του σαρκωθέντος Υίοϋ τοϋ Θεοϋ, ό Όποιος ώς άπολύτως άναμάρτητος, προσέφερε έκουσίως τόν Έαυ­τό Του ύπέρ της αιωνίου σωτηρίας τοϋ κόσμου. Αλήθεια, ποιός μπορεί νά εκτι­μήσει τό μέγεθος της άξιας αύτής της μοναδικής Θυσίας; Και ποιός μπορεί νά εκφράσει άντάξια τήν εύγνωμοσύνη του στήν άπειρη άγάπη τοΰ Θεοϋ, πού παρέχει σέ κάθε άμαρτωλό τή λύ­τρωση μέ τόσο θαυμαστό και άκατάληπτο τρόπο;
Εξαγορασθήκαμε και άπελευθερωθήκαμε «ού φθαρτοίς, άργυρίω ή χρυσίω», όχι μέ λύτρα φθαρτά, δηλαδή μέ άσημένια και χρυσά νομίσματα, άλλά  «τιμίω αίματι ώς άμνοϋ άμώμου και άσπιλου Χριστοϋ» (Α' Πέτρ. α' 18­19)· μέ τό πολύτιμο Αίμα τοϋ Χριστοϋ, πού προσφέρθηκε θυσία σάν αίμα μικρού άρνιού τελείως άμόλυντου και καθαροϋ άπό κάθε κηλίδα άμαρτίας. Μάς έσωσε ό Θεάνθρωπος μέ τό Τί­μιο Αίμα Του. Πραγματικά άσύλληπτη χάρη και τιμή!
3. Kαθαρή συνείδηση
Αύτή ή άνεκτίμητης άξίας Θυσία τοϋ Χριστοϋ, γράφει ό άγιος Απόστολος στήν έπιστολή του, «καθαριεί τήν συνείδησιν ύμών άπό νεκρών έργων εις τό λατρεύειν Θεώ ζώντι»· καθαρίζει τή συνείδησή σας άπό τά έργα της άμαρ­τίας, πού νεκρώνουν τήν ψυχή, και σας άξιώνει νά λατρεύετε άξίως τόν ζωντανό Θεό.
Κάθε άμαρτία μολύνει τό έσωτερικό μας και δημιουργεί τύψεις στή συνείδησή μας. Πώς νά τολμήσουμε νά πλησιάσουμε τόν άγιο Θεό, όταν έχου­με τήν ψυχή μας μολυσμένη μέ τόσες άμαρτίες; Τίποτε άλλο δέν μπορεί νά μάς άπαλλάξει άπό τό βάρος αύτό και νά μάς καθαρίσει άπό τόν ρύπο της άμαρτίας, παρά μόνο τό άτίμητο Αίμα τοϋ Κυρίου.
Καθώς λοιπόν πλησιάζουμε ήδη πρός τήν Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, άς φροντίσουμε νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας μέ τό ιερό Μυστήριο της Έξομολογήσεως, ώστε νά άξιωθούμε νά λατρεύσουμε τόν Σταυρωθέντα και Άναστάντα Κύριο «ψυχαίς καθαραΐς και άρρυπώτοις χείλεσι» και νά κοινωνήσουμε τό Πανάγιο Σώμα και τό Τίμιο Αίμα Του μέ άγνή συνείδηση και καρ­διά γεμάτη άπό εύγνωμοσύνη και άγά­πη πρός τόν αιώνιο Λυτρωτή μας.
Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”