ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφ. δ΄ 1-7
Ευαγγέλιο: Λκ. ιβ΄ 16-21
22 Νοεμβρίου 2026
Αδελφοί μου αγαπητοί,
Ο άνθρωπος του σημερινού Ευαγγελίου ενώ ήταν πολύ πλούσιος, παρόλα αυτά δεν χαρακτηρίστηκε ως ευτυχής, αλλά ως «άφρων». Ενώ είχε τόσα, Ο Θεός ευλόγησε και «εὐφόρησεν ἡ χώρα», με αποτέλεσμα να αποκτήσει ακόμη περισσότερα. Τόσα πολλά, που ούτε οι αποθήκες του δεν τα χωρούσα. Εύλογα θα μπορούσε να διερωτηθεί κανείς, τι χρειαζόταν να του δώσει Ο Θεός τόσα πολλά, ενώ την ίδια στιγμή τόσο κόσμος μπορεί να ζει με τόσες στερήσεις. Μήπως Ο Θεός κάνει διακρίσεις ή είναι άδικος! Μη γένοιτο να σκεφτούμε ποτέ κάτι τέτοιο.
Ο Θεός «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι». Θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να σώσει το κάθε πλάσμα του. Ο Θεός «ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς», γνώριζε πολύ καλά ότι ο πλούσιος του σημερινού Ευαγγελίου, ταλαιπωρείτο από το πάθος της πλεονεξίας. Γι΄ αυτό δίδοντας του όλα αυτά, και φέρνοντας τον σε κατάσταση κορεσμού, ήθελε να τον αναγκάσει να δώσει, αφού δεν θα είχε που να τα βάλει όλα αυτά. Το δόσιμο όμως αυτό, θα γλύκανε την καρδία του, και με την βοήθεια Του Θεού, θα απαλλασσόταν σιγά σιγά από την τυραννία της πλεονεξίας.
Τι ευλογία και τι ευκαιρία! Ο Θεός να σε πλουτίζει, για να σε κερδίσει! Να σου δίδει από τα δικά Του, για να κάνεις εσύ ελεημοσύνες!
Παρόλα αυτά, ο πλούσιος δεν έδραξε την ευκαιρία. Δεν κοίταξε τον ευεργέτη του Χριστό με αγάπη, αλλά σκεφτώταν «Τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου;». Τόσο πολύ πόθησε τα υλικά, που δεν μπορούσε να τα αποχωριστεί, προτιμώντας να κτίσει μεγαλύτερες αποθήκες για να τα φυλάξει όλα για τον εαυτό του. Θεώρησε δε ακόμη, ότι με όλα αυτά θα μπορούσε να ζήσει ωραία και άνετα για πολλά χρονιά. Μήπως όμως ο χρόνος της ζωής μας, καθορίζεται από εμάς ή τους ιατρούς;
Για εμάς σήμερα, του βαπτισμένους Ορθόδοξους Χριστιανούς, πως ερμηνεύεται αλλά και βιώνεται η ευτυχία; Στην ζωή μας νιώθουμε πλήρης ή συνεχώς βιώνουμε μία έλλειψη. Νιώθουμε χαρούμενη για όλα αυτά που μας δώρισε Ο Θεός, ή συνεχώς στρέφουμε το βλέμμα μας σε αυτά που δεν έχουμε. Στην προσευχή μας επικρατεί η δοξολογία και ευχαριστία στον Τριαδικό Θεό, ή συνεχώς αναπέμπομε στο Θεό «τα θέλω μας», αυτά που νιώθουμε ότι έχουμε ανάγκη και χωρίς αυτά δεν μπορούμε να ζήσουμε ευτυχισμένοι.
Δεν είναι λίγες οι φορές που ο άνθρωπος στην προσπάθεια του να αποκτήσει όλο και περισσότερα, φτάνει στο σημείο να αδικεί τον συνάνθρωπο του. Δεν είναι λίγοι από εμάς που για το κέρδος, φτάσαμε στο σημείο να αδικήσουμε τα ίδια μας τα αδέλφια, τους γονείς ή συγγενείς μας. Διαβάζουμε στην παλαιά Διαθήκη «ᾅδης καὶ ἀπώλεια οὐκ ἐμπίμπλανται, ὡσαύτως καὶ οἱ ὁφθαλμοὶ τῶν ἀνθρώπων ἄπληστοι.» Όπως δηλαδή ο Άδης και ο τόπος της καταστροφής δεν χορταίνουν ποτέ, με τον ίδιο τρόπο και τα μάτια των ανθρώπων είναι άπληστα και αχόρταγα.
Είναι όμως αυτό ευτυχία! Να βρισκόμαστε με τον συνάνθρωπο ή την οικογένεια μας σε τόση αντιπαράθεση και πίκρα για κάτι το υλικό. Να μην μπορούμε να ειρηνεύσουμε και να κοιμηθούμε το βράδυ για όλα αυτά. Μπορεί ένας γονέας να δει άσπρη μέρα ή χαρά στην ζωή του, όταν βλέπει στην οικογένεια του να συμβαίνουν όλα αυτά. Πόσο βλάπτεται η πνευματική αλλά και η σωματική υγεία του ανθρώπου όταν βιώνει τέτοιες καταστάσεις στην ζωή του.
Αναλογιστήκαμε όμως ποτέ το γεγονός, ότι μπορεί και εμείς να φέρουμε μερίδιο ευθύνης για όλη αυτή την κατάσταση. Τι έχουμε διδάξει στα παιδιά μας, τι μας έβλεπαν να έχουμε ως πρωταρχικό στόχο στην ζωή μας. Μπορεί να μας έβλεπαν να εργαζόμαστε μέρα – νύκτα, ώστε να μην στερηθούν τίποτα! Πράγματι, από υλικής πλευράς μπορεί να μην στερήθηκαν τίποτα, παρόλα αυτά, μπορεί να τους στερήσαμε το σημαντικότερο, που είναι ο Χριστός. Αρκεί μόνον να ελέγξουμε, τους μάθαμε να αγαπάνε την προσευχή, την νηστεία, τα μυστήρια της εκκλησίας, την μελέτη της Αγίας Γραφής κ.ο.κ. Για να τους μεταφέρουμε όμως αυτή την αγάπη, θα πρέπει πρώτα εμείς να τα αγαπήσουμε.
Μας λέει ο Ευαγγελιστής Μάρκος «τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» Οι Άγιοι μας, είχαν θέσει στην ζωή τους ως πρώτο τους μέλημα, ως πρώτη τους αγάπη, το θέλημα Του Θεού. Εφάρμοζαν τα λόγια του Ευαγγελίου «ζητείτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ», γι΄ αυτό άλλωστε ήταν διατεθειμένοι να θυσιάσουν οτιδήποτε γήινο για τον Κύριο μας. Ευτυχία για τους Αγίους ήταν να είναι σε κοινωνία με τον Θεό.
Έτσι και εμείς στον Κύριο μας να αναζητήσουμε αλλά και να στηρίξουμε την ευτυχία μας. Να έχουμε το χαρακτηριστικό της δοτικότητας προς το συνάνθρωπο μας, όχι μόνον από την πλευρά των χρημάτων, αλλά της αγάπης, ενός γλυκού και παρηγορητικού λόγου.
Έτσι και εμείς να αξιωθούμε να ακούσουμε από τον Θεό «δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου.»
Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Λαζάρου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου