ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Απόστολος: Εβρ. β΄ 2-10

Ευαγγέλιο: Μτ. κβ΄ 2-14

6 Σεπτεμβρίου 2026

Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί Την κλήση τόσο των Ιουδαίων όσο και όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών μάς παρουσιάζει σήμερα ο ευαγγελιστής Ματθαίος. Ο Θεός, ο οποίος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι», απευθύνει σε όλους μας την πρόσκληση να γίνουμε μέτοχοι της ουρανίου Βασιλείας Του. Για να μας φανερώσει τη χαρά και την αγαλλίαση που θα επικρατούν εκεί, την παρομοιάζει με έναν βασιλικό γάμο.

Βασιλεύς και οικοδεσπότης του δείπνου είναι ο Θεός Πατέρας.

Νυμφίος είναι ο Υιός Του, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Πρώτοι προσκεκλημένοι ήταν οι Ιουδαίοι, ο εκλεκτός λαός του Θεού. Ο Κύριος δεν έπαυσε να τους καλεί. Κατά καιρούς απέστελλε τους προφήτες Του, για να τους καθοδηγούν, να τους ελέγχουν με αγάπη και να τους επαναφέρουν στον ορθό δρόμο, όταν απομακρύνονταν από το θέλημά Του.

Δυστυχώς, οι απεσταλμένοι του Θεού δεν γίνονταν πάντοτε δεκτοί με ευγνωμοσύνη. Πολλοί από τους προφήτες περιφρονήθηκαν, διώχθηκαν και υπέστησαν σκληρή βία από τον ίδιο τον λαό, τον οποίο καλούνταν να οδηγήσουν στη σωτηρία.

Το αποκορύφωμα της θείας μακροθυμίας ήταν όταν ο Θεός Πατέρας απέστειλε στον κόσμο τον ίδιο τον Υιό Του, τον Νυμφίο της Εκκλησίας, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Και όμως, ούτε Αυτόν δέχθηκαν και τον καταδίκασαν σε σταυρικό θάνατο. Τόσο πολύ είχε πορωθεί η καρδιά τους από την προσκόλληση στα πρόσκαιρα και υλικά αγαθά, ώστε επαληθεύθηκαν τα λόγια του προφήτη Ησαΐα: «Ὁ λαὸς οὗτος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτῶν τιμῶσί με, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ».

Έτσι, όταν απομακρύνθηκε η προστασία και η χάρη του Θεού εξαιτίας της αμετανοησίας τους, ακολούθησε η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. και ο διασκορπισμός των Ιουδαίων.

Επειδή οι πρώτοι προσκεκλημένοι απέρριψαν την πρόσκληση, ο Θεός απέστειλε τους Αγίους Αποστόλους σε όλα τα έθνη, για να καλέσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα στη σωτηρία. Την εποχή εκείνη οι εθνικοί βρίσκονταν μέσα στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας και της πλάνης, πορευόμενοι χωρίς το αληθινό φως του Θεού. Μέσα σε αυτό το σκοτάδι βρισκόμασταν και εμείς. Όμως η άπειρη φιλανθρωπία του Θεού μάς αξίωσε να γίνουμε συμμέτοχοι αυτής της μεγάλης δωρεάς.

Ο καθένας μας, κατά την ημέρα του Αγίου Βαπτίσματός του, έλαβε μια προσωπική πρόσκληση να συμμετάσχει στο βασιλικό αυτό δείπνο, το οποίο δεν είναι άλλο από τη Βασιλεία των Ουρανών.

Αξίζει, όμως, να αναρωτηθούμε: πώς ανταποκριθήκαμε σε αυτή τη μεγάλη τιμή; Μελετήσαμε ποτέ την πρόσκληση που λάβαμε ή θεωρήσαμε ότι η σωτηρία μάς ανήκει χωρίς αγώνα και χωρίς προσωπική ευθύνη;

Αν εξετάσουμε προσεκτικά αυτή την πρόσκληση, θα διαπιστώσουμε ότι μαζί με τη μεγάλη δωρεά του Θεού αναλαμβάνουμε και μια ιερή υποχρέωση. Η πρόσκληση αποτελεί τη φιλάνθρωπη πρωτοβουλία του Θεού· η ανταπόκρισή μας, όμως, εξαρτάται από εμάς. Εξαρτάται από το κατά πόσο είμαστε πρόθυμοι να εφαρμόσουμε το θέλημά Του όχι μόνο με τα λόγια αλλά κυρίως με τον τρόπο της ζωής μας.

Ο Θεός, όμως, δεν μας κάλεσε απλώς στο δείπνο. Φρόντισε και για το κατάλληλο ένδυμα. Την ημέρα του Βαπτίσματός μας ακούσαμε τα λόγια της Εκκλησίας: «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε». Ενδυθήκαμε τον ίδιο τον Χριστό και η ψυχή μας στολίστηκε με τον ολόλευκο χιτώνα της θείας χάριτος.

Στην πορεία, όμως, της ζωής μας, με τις αμαρτίες, τις λανθασμένες επιλογές και την πνευματική αμέλεια, πολλές φορές αμαυρώσαμε αυτό το ένδυμα. Έτσι υπάρχει ο κίνδυνος να ακούσουμε και εμείς τον αυστηρό λόγο του Κυρίου: «Πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;» Ποιος από εμάς θα ήθελε να στερηθεί τη Βασιλεία των Ουρανών; Ποιος θα άντεχε να ακούσει τα φοβερά εκείνα λόγια: «Ἄρατε αὐτὸν καὶ ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον»; Δηλαδή να στερηθεί αιώνια την κοινωνία με τον Δημιουργό του.

Γι' αυτό και η πρόσκληση που λάβαμε δεν αποτελεί λόγο εφησυχασμού αλλά ακόμη μεγαλύτερης ευθύνης. Αν την αγνοήσουμε, δεν θα έχουμε καμία δικαιολογία ενώπιον του Θεού. Μάλιστα, η δική μας αχαριστία θα είναι ακόμη βαρύτερη από εκείνη των Ιουδαίων, διότι εμείς γνωρίσαμε τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Χριστό και παρ' όλα αυτά αδιαφορούμε για τη σταυρική Του θυσία.

Εμείς, ως Έλληνες Ορθόδοξοι, έχουμε μία ακόμη μεγάλη ευλογία. Η Αγία Γραφή, τα συγγράμματα των Πατέρων και ο ανεκτίμητος πνευματικός πλούτος της Εκκλησίας βρίσκονται στη γλώσσα μας και είναι προσιτά σε όλους μας. Το προνόμιο αυτό, όμως, δεν πρέπει να μας οδηγεί σε υπερηφάνεια αλλά σε αυτοέλεγχο. Πόσο αξιοποιήσαμε όλα αυτά τα χαρίσματα που τόσο πλούσια μας δώρισε ο Θεός;

Ο ιερός Χρυσόστομος, στον Κατηχητικό του Λόγο, μας ενθαρρύνει λέγοντας: «Εἴ τις εἰς μόνην ἔφθασε τὴν ἐνδεκάτην, μηδὲν φοβηθήτω διὰ τὴν βραδύτητα». Δηλαδή, ακόμη και αν φθάσαμε αργά στη μετάνοια ή αν αμαυρώσαμε τον χιτώνα της ψυχής μας, δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Διότι, όπως συνεχίζει, «φιλότιμος γὰρ ὢν ὁ Δεσπότης, δέχεται τὸν ἔσχατον καθάπερ καὶ τὸν πρῶτον».

Ο Θεός Πατέρας μάς περιμένει πάντοτε με ανοικτή αγκαλιά. Δεν κουράζεται να συγχωρεί, να αναπαύει και να επαναφέρει τον άνθρωπο στην πρώτη του λαμπρότητα. Κάθε ημέρα που μας χαρίζει ο Θεός αποτελεί μία νέα ευκαιρία σωτηρίας. Ευκαιρία να αποκαταστήσουμε την κοινωνία μας μαζί Του και να λευκάνουμε και πάλι τον χιτώνα της ψυχής μας.

Ας μη μεταθέτουμε, λοιπόν, τη μετάνοιά μας για το αύριο. Ας προσέλθουμε με συντετριμμένη καρδιά στο ιερό Μυστήριο της εξομολογήσεως, ώστε να λάβουμε και πάλι «τὴν στολὴν τὴν πρώτην» και να αξιωθούμε να εισέλθουμε στον αιώνιο και πανευφρόσυνο γάμο της Βασιλείας των Ουρανών.

Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Λαζάρου

ΠΗΓΗ