ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Τό περιεχόμενο τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἀφορᾶ στήν κρίση ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀπό Ἐκεῖνον πού ἔχει τό ἀπόλυτο δικαίωμα νά κρίνει τούς πάντες, τόν Κύριο τῆς Δόξης καί Βασιλέα τοῦ παντός. Τίθεται, ὅμως, ἕνα ἐρώτημα· πῶς ὁ Χριστός θά κρίνει τόν ἄνθρωπο ὅταν λέγει «οὐ γάρ ἦλθον ἵνα κρίνω τόν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σώσω τόν κόσμον;» (Ἰωάν. 12,47). Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τονίζει ὅτι αὐτός πού τόν ἀπορρίπτει καί δέν δέχεται τά λόγια Του, σέ αὐτά θά βρεῖ ἐκεῖνον πού θά τόν δικάσει.

Ὁ λόγος πού κήρυξε ὁ Χριστός, αὐτός θά κρίνει τόν ἄνθρωπο κατά τήν ἐσχάτη ἡμέρα (Ἰωάν. 12,48). Ἑπομένως, μέ μία φράση, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι τό κριτήριο τῆς Κρίσεως τῶν ἀνθρώπων, καθότι ὁ Θεῖος λόγος, οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ, εἶναι ζωή, φῶς καί ἀλήθεια. Στίς εὐαγγελικές ἐντολές κρύβεται ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ Ὁποῖος ἀποκαλύπτεται σέ ὅσους προσπαθοῦν νά ζήσουν σύμφωνα μέ αὐτές.

Αἴσθηση ἑνότητας καί ἀλληλοπεριχωρήσεως

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὡς ἐνέργεια τοῦ Ζῶντος Θεοῦ, μᾶς ὁδηγεῖ σέ βαθειά μετάνοια καί φωτισμό· μᾶς κατευθύνει ἐπαγωγικά σέ ἀληθινή σχέση μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο, διότι στό πρόσωπο τοῦ συνανθρώπου ὁ πιστός βλέπει τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου, καθώς ἔλεγε καί ἕνας ἀρχαῖος ἀββᾶς τῆς αἰγυπτιακῆς Θηβαΐδος: «Εἶδες τόν ἀδελφόν σου, εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου». Ὁ Χριστός στήν σημερινή περικοπή τοποθετεῖ τόν ἑαυτό Του στό ἐπίπεδο κάθε ἀνθρώπου πού βρίσκεται σέ ἀδυναμία· στήν θέση δηλαδή τῶν πτωχῶν, τῶν διψασμένων, τῶν ξένων, τῶν γυμνῶν, τῶν ἀσθενῶν, τῶν φυλακισμένων. Καί βεβαιώνει πώς ἐφόσον κάναμε κάτι γιά νά βοηθήσουμε, νά εὐεργετήσουμε κάποιους ἀπό τούς ἐλαχίστους, τούς ἀσήμους ἀδελφούς Του πού πάσχουν, τό κάναμε γιά Ἐκεῖνον. Παρομοίως, ὅταν ἀδιαφορήσουμε γιά αὐτούς, ἀδιαφοροῦμε γιά τόν ἴδιο τόν Κύριο. Τοιουτοτρόπως, ὁ πιστός μέσα στόν σωστικό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἀποκτᾶ τήν πνευματική αἴσθηση τῆς ἑνότητας, τῆς κοινωνίας, τῆς ἀλληλοπεριχωρήσεως μεταξύ Θεοῦ, ἀνθρώπου καί συνανθρώπου. Καί ὅταν ἡ αἴσθηση αὐτή γίνεται συνείδηση πώς ὁ Χριστός μᾶς δίνει τήν δυνατότητα ἀπό τήν ὕπαρξη, τόν ἀτομισμό, τόν ἐγκλωβισμό στό ἐγώ νά ἀνοιχθοῦμε στήν συνύπαρξη, τόν σύνδεσμο, τήν ἀγάπη, τότε γνωρίζουμε τί σημαίνει ὅτι τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μᾶς ἔχει ἀγγίξει, μᾶς ἔχει θεραπεύσει, μᾶς ἔχει φωτίσει.

Ὁ ἐξαγιασμός τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στόν περίφημο λόγο του «Περί φιλοπτωχίας», μέ ἀπαράμιλλη ρητορική δύναμη, ζωηρές εἰκόνες καί ἐκφραστικές γλωσσικές ἀποχρώσεις συναρπάζει τόν ἄνθρωπο καί τοῦ ἐμπνέει τήν φιλανθρωπία καί τήν εὐσπλαγχνία, ὥστε νά τόν πείσει γιά τήν ἀναγκαιότητα τῆς κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης. Παραλλήλως βοηθεῖ κάθε πιστό νά ἐννοήσει ὅτι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας ἐξαγιάζεται ὅταν προσφέρουμε ἀγάπη, κατανόηση, στοργή στόν συνάνθρωπο μέ τήν συνείδηση ὅτι ἡ σχέση, τό ἦθος, ἡ στάση μας ὡς πρός τόν πλησίον ἀναφέρεται, ἀνάγεται στόν ἴδιο τόν Χριστό. «Ἕως ἐστί καιρός…, λέγει ὁ ἱερός Πατήρ, Χριστόν ἐπισκεψώμεθα, Χριστόν θεραπεύσωμεν (ἄς περιποιηθοῦμε, ἄς φροντίσουμε τόν Χριστό), Χριστόν θρέψωμεν, Χριστόν ἐνδύσωμεν, Χριστόν συναγάγωμεν (ἄς Τόν περιμαζέψουμε γιά νά τόν φιλοξενήσουμε), Χριστόν τιμήσωμεν». Ὁ Κύριος τῶν πάντων «ἔλεον θέλει καί οὐ θυσίαν» (Ματθ. 9,13)· δέν ἀναπαύεται στίς ἐξωτερικές θυσίες, ἀλλά ζητεῖ νά Τοῦ προσφέρουμε τήν εὐσπλαγχνία, τό ἔλεος, διά μέσου ἐκείνων πού ἔχουν ἀνάγκη.

Ἡ φράση «ἕως ἐστί καιρός» ἐμπεριέχει ἀλήθεια, σοφία, δράση, θυσία, ἀγάπη. Ὁ καιρός, ὁ χρόνος τῆς ἐπί γῆς παρουσίας μας δέν εἶναι ἀτελεύτητος· ἔχει ἀρχή καί τέλος. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος προτρέπει κάθε πιστό νά ἐκμεταλλευθεῖ, νά ἀξιοποιήσει σωστά τό χρονικό πλαίσιο τοῦ βίου μέ τήν ζωογόνο πνοή τῆς ἀγάπης, τήν κοινωνία μέ τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο, τήν ἐργασία τῶν θείων ἐντολῶν, τήν προσευχή καί τήν ἀληθινή λατρεία τοῦ Θεοῦ.

Ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης

Ὁ πόνος, ἡ ἀδικία, ἡ θλίψη, ἡ στέρηση περικυκλώνουν καί, ἴσως, δέν θά παύσουν ποτέ νά καταδυναστεύουν τόν ἄνθρωπο, ὅσο ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ τίθεται στό περιθώριο τῆς ζωῆς καί δέν ἀποτελεῖ πηγή διαρκοῦς ἐμπνεύσεως. Ἐμεῖς ὡς χριστιανοί ἄς κυκλώσουμε αὐτές τίς τραγικές καταστάσεις μέ πίστη καί ἐλπίδα, μέ ἀγάπη καί προσευχή. Πρόκειται γιά τήν οὐσιαστικότερη συμβολή μας στήν ἀντιμετώπιση τοῦ κακοῦ.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΠΗΓΗ