ΜΗΝΥΜΑ

ΓΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ, ΕΟΡΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΤΙΚΕΤΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Τό Κήρυγμα τῆς Κυριακῆς - Κυριακή 1\7\2012 - Ἀπόστολος Ἁγίων Ἀναργύρων Α΄Κορ. ιβ΄ 27-ιγ΄8

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

Ὅσο καί ἄν μᾶς φαίνεται παράδοξο, ἡ ἀγάπη ὅπως τήν προβάλλει ἡ Ἐκκλησία ἐνσαρκωμένη, εἶναι ἄγνωστη γιά τόν πολύ κόσμο. Ἡ μνήμη λοιπόν τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ καί τό σημερινό Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πού εἶναι ἀφιερωμένο σ’ αὐτήν, εἶναι δύο ἄριστες εὐκαιρίες, ὥστε νά μαθητεύσουμε στήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τήν ἀγάπη.

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Ὁμιλία στήν ἑορτή τῶν κορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου (Ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς)

Περίληψη 28ης Ομιλίας, στην περικοπή Ματθ. 16,13-19. Οι δύο απόστολοι είναι λαμπροί φωστήρες, λαμπρύνοντας την Εκκλησία με τη συνάντησή τους κατά την εορτή της 29ης Ιουνίου, η οποία δεν προκαλεί έκλειψη, αλλά έκλαμψη. Υπενθυμίζοντας τις πράξεις τους τίποτε δεν προσθέτομε στα αγαθά τους, αλλ’ αυξάνομε αντίθετα τα δικά μας αγαθά. Κεντρικό σημείο της ομιλίας είναι η περιγραφή της αντιθετικής κινήσεως του πειρασμού και της μετάνοιας. Ο πειραστής έπεισε τον Πέτρο να επιδιώκει περισσότερο ζήλο από τον αναγκαίο, αλλ’ ενώ αυτός έφθασε στο σημείο όπου αρχίζει η πτώση, νίκησε τον πειραστή με την αυτοκατάγνωση, την αυτο­κριτική του. Κατέστη υπόδειγμα ειλικρινούς μετάνοιας για την πτώση του στην άρνηση του Χριστού και πατέρας του γένους των θεοσεβών. Ο Παύλος πάλι με τη μετάνοιά του για την καταδίωξη της χριστιανικής πίστεως και την μετέπειτα δραστηριότητά του κατέστη υπόδειγμα καρτερίας. Οι δύο απόστολοι είναι ισάξιοι σε λαμπρότητα, γι’ αυτό και η Εκκλησία «μίαν και την αυτήν αμφοτέροις νέμει τιμήν».

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Λόγος του οσίου πατρός ημών Βασιλείου Επισκ.Σελευκείας Λόγος εις το «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων».
Όσοι είναι σοφοί ιατροί, τότε αποδεικνύουν πιο θαυμαστή την τέχνη τους, όχι όταν καταπολεμήσουν το πάθος δια πυρός και σιδήρου, συμφώνως με τον νόμο του πολέμου, αλλά όταν, κολακεύοντας το πάθος με κάποια γλυκά φάρμακα, επινοήσουν την ίαση του πάσχοντος, και, αποφεύγοντας τις τεχνικές που του προκαλούν φόβο, κοιμίσουν τους πόνους με κάποια ήπια και εύληπτα παρασκευάσματα, και τον ελευθερώσουν από το πάθος. Έτσι ο πάνσοφος ιατρός και βασιλεύς, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός,
 ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 (ΜΙGΝΕ Ρ. G. τ. 57, στ. 217-222. ΕΠΕ τ. 9, σέλ. 447-453)

Πρό­σε­ξε ὅ­μως καὶ τὴν πί­στη καὶ τὴν ὑ­πα­κο­ὴ τῶν μα­θη­τῶν. Ὅ­ταν ἄ­κου­σαν τὸ κά­λε­σμά Του, ἦ­ταν στὴ μέ­ση τῆς ἐρ­γα­σί­ας καὶ ξέ­ρε­τε πό­σο ἀ­παι­τη­τι­κὸ εἶ­ναι τὸ ψά­ρε­μα. Κι ὅ­μως δὲν ἄ­φη­σαν γι’ ἀρ­γό­τε­ρα, δὲν εἶ­παν· «Ἅ­μα γυ­ρί­σου­με στὸ σπί­τι, θὰ μι­λή­σου­με μὲ τοὺς δι­κούς μας». Ἀλ­λὰ τ’ ἄ­φη­σαν ὅ­λα καὶ Τὸν ἀ­κο­λού­θη­σαν, ὅ­πως ἔ­κα­με ὁἘ­λισ­σαῖ­ος στὰ χρό­νι­α τοῦ προ­φή­τη Ἠ­λί­α. Τέ­τοια ὑ­πα­κο­ὴ ζη­τᾶἀ­πὸ μᾶς ὁ Χρι­στός, ὥ­στε οὔ­τε ἕ­να δευ­τε­ρό­λε­πτο ἀ­να­βο­λὴ νὰ μὴν κά­νου­με, ἀ­κό­μα κι ἂν μᾶς βι­ά­ζει κά­τι ἀ­πὸ τὰἀ­πα­ραί­τη­τα.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ (ΡΩΜ. 2, 10-16) ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ
πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος
ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ν. Καλλιπόλεως Πειραιῶς
Τήν Κυριακή Β΄ Ματθαίου ἐμμελῶς ἀπαγγέλλεται στούς Ἱερούς Ναούς τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ἀπό τήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή τοῦ Ἀπ. Παύλου, τό ὁποῖο προέρχεται ἀπό τό 2ο κεφάλαιο καί περιλαμβάνει τούς στίχους 10-16.
Ἀφήνοντας τούς δύο πρώτους στίχους (10-11) διά τό εὐκολονόητον («Δόξα δέ καί τιμή καί εἰρήνη παντί τῶ ἐργαζομένω τό ἀγαθόν, Ἰουδαίω τε πρῶτον καί Ἕλληνι˙ οὐ γάρ ἐστι προσωποληψία παρά τῶ Θεῶ»), σπεύδουμε νά παρουσιάσουμε τήν ἑρμηνεία, πού δίδει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης[1] στούς ὑπολοίπους στίχους.
 Κυριακή Β΄ Ματθαίου – Συνείδησις (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)


Συνείδησις
 «…Οἵτινες ἐνδείκνυνται τὸ ἔργον τοῦ νόμου γραπτὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, συμμαρτυρούσης αὐτῶν τῆς συνειδήσεως καὶ μεταξὺ ἀλλήλων τῶν λογισμῶν κατηγορούντων ἢ καὶ ἀπολογουμένων» (Ῥωμ. 2,15)
(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)
Αὐτά, ἀγαπητοί μου, εἶνε λόγια τοῦ ἀποστόλου ποὺ ἀκούσαμε σήμερα. Λόγια ποὺ δὲν ὑπάρχει ζυγαριὰ νὰ τὰ ζυγίσῃ. Εἶνε χρυσάφι, ἀκριβὰ νομίσματα. Ἀλλὰ πρέπει νὰ τὰκάνουμε λιανά, νὰ τὰ ἐξηγήσουμε.
Ὁμιλία Β΄ Κυριακῆς Ματθαίου (Ματθ. 4, 18-23) + Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Μελέτιος
Ὁμιλία στὸ εὐαγγέλιο
τῆς Β΄ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου
ποὺ ἀναφέρεται στὴν κλήση τῶν μαθητῶν
(Ματθ. 4, 18-23)

Διασκευασμένη ὁμιλία πού ἔγινε στήν Νέα Κερασοῦντα στίς 26/6/2011.

Τό ξεκίνημα

Ὁ Χριστός ἦλθε νά μᾶς διδάξει τήν ἐπιστροφή στόν Πατέρα κι’ αὐτό ἀκριβῶς δείχνει ἡ ἐνέργειά του νά βαπτισθεῖ ἀπό τόν ἅγιο Ἰωάννη, πού δίδασκε τήν μετάνοια.
 Κυριακή Β΄Ματθαίου Ἡ κλήση τῶν μαθητῶν Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Ἰωὴλ

«Ἐκάλεσεν αὐτοὺς»

Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ὁ Χριστὸς προσκαλεῖ τοὺς τέσσερις πρώτους μαθητὲς νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν, τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἀνδρέα ἀλλὰ καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, τοὺς ἀδελφούς. Στὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια δυὸ φορὲς φαίνεται νὰ καλεῖ ὁ Χριστὸς τοὺς μαθητὲς αὐτούς. Ἡ πρώτη κλήση ἦταν δοκιμαστική, ἐνῶ ἡ δεύτερη ὁριστικὴ καὶ γίνεται στὸ χρονικὸ διάστημα ποὺ ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς εἶχε δολοφονηθεῖ ἀπὸ τὸν Ἡρώδη. Ἡ σημερινὴ κλήση ποὺ περιγράφεται στὸ ἀνάγνωσμα εἶναι ἡ δεύτερη, ποὺ ὅπως εἴπαμε εἶναι καὶ ἡ ὁριστική.

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Οι φίλοι του Χριστού είναι και δικοί μας φίλοι

του  Αρχιμ.   Γρηγορίου  Κωνσταντίνου   Διδάκτωρος  Θεολογίας

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων αποτελεί προέκταση της Μεγάλης Εορτής της Πεντηκοστής, της καθόδου του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Αυτή η κάθοδος συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας, ως Σώμα Χριστού και καθιστά κάθε πιστό μέλος της κοινωνό της πνευματικής οικογένειας με προσανατολισμό την Βασιλεία των Ουρανών.
ΑΣΥΓΚΡΙΤΗ ΑΜΟΙΒΗ

Τῶν Ἁγίων Πάντων: Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30

«Ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει»

   Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων ­σήμερα, καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη ὅλων τῶν Ἁγίων ποὺ ἔζησαν σὲ κάθε τόπο καὶ ἐποχὴ καὶ ἀκολούθησαν μὲ πιστότητα καὶ αὐταπάρνηση τὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου. 
   Γιὰ ὅλους αὐτοὺς ἀλλὰ καὶ γιὰ κάθε μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ παράδειγμα τῆς αὐτοθυσίας τους, ἰσχύει ἡ ἀδιάψευστη ὑπόσχεση τοῦ θεί­ου Διδασκάλου: «Πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰ­­κίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει» (Ματθ. ιθ΄ 29). Δηλαδὴ ὅποιος ἀναλαμβάνει θυσίες γιὰ τὸν Κύριο, θὰ ἀπολαύσει ἑκατονταπλάσια καὶ θὰ κληρονομήσει αἰώνια ζωή. 
   Ἂς δοῦμε ὅμως πιὸ συγκεκριμένα ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ἀμοιβὴ ποὺ ὑπόσχεται ὁ Κύριος σὲ ὅσους φανοῦν ἀντάξιοι μαθητές του.
ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΡΟΤΥΠΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  26 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016

Τῶν Ἁγίων Πάντων: Ἑβρ. ια΄ 33 - ιβ΄ 2

Ἀδελφοί, οἱ ἅγιοι πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαν­το δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀ­­­­σθενείας, ­ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ­ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπα­­νίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύ­τρωσιν, ἵνα κρείττονος ­ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖ­­ραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλα­κῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειρά­σθη­σαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ­ἀπέθανον, περι­ῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις ­δέρ­­μασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακου­χούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀ­­­παῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες ­μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ­ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι. Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, ­τοσοῦτον ἔχον­τες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύ­ρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐ­­­περί­στατον ἁμαρτίαν, δι᾿ ὑπομονῆς τρέ­­­χωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφο­­­ρῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν ᾿Ιησοῦν.

ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΡΟΤΥΠΑ

1. Μιμητὲς τῶν Ἁγίων

   Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων σήμερα, καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ ἑορτάσουμε ὅλους τοὺς Ἁγίους, γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους, ποὺ ἔζησαν σὲ κάθε τόπο καὶ ἐποχή. Νὰ τοὺς τιμήσουμε ὄχι μόνο μὲ ὕμνους καὶ ἐγκώμια ἀλλὰ «μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετὰς καὶ ἀγῶνας τοὺς γενναίους», ὅπως λέγει ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ Ἀπολυτίκιο ποὺ ἔγραψε εἰδικὰ γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Πάντων.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

«πᾶς ὅστις μέ ὁμολογήσει ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων...»

Οἱ Ἅγιοι Πάντες πού ἑορτάζουμε σήμερα, εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς Πεντηκοστῆς, τῆς ἐλεύσεως τοῦ Παρακλήτου στόν κόσμο. Ταυτόχρονα, ὅμως, εἶναι, λόγω τῆς ἕνωσής τους μέ τόν Θεό, καί οἱ ἴδιοι Πεντηκοστή, ἀντανακλοῦν τό φῶς τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, εἶναι μία ἀβίαστη ὁμολογία τῆς ἀληθινῆς πίστης.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
Κυριακή των Αγίων Πάντων – Εβρ. 11,33 – 12,2 (26/6/2016)
Η Δικαιοσύνη του Θεού

Η σημερινή ημέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, φέρει ενώπιόν μας το σύνολο των Αγίων της Εκκλησίας μας, της προ Χριστού και μετά Χριστόν εποχής, έως τις μέρες μας. Πρόκειται για τα πρόσωπα εκείνα, που βγαλμένα μέσα από τα σπλάχνα του δικού μας κόσμου, νίκησαν τη φθοροποιό δύναμή του και αποκάλυψαν στους ανθρώπους το αληθινό πρόσωπο του Θεού, μέσα από τη δική τους ζωή, είτε την ησυχαστική και ασκητική, είτε την μαρτυρική. Το Αποστολικό ανάγνωσμα που ακούσαμε, περιγράφει τα όσα υπέφεραν οι Άγιοι της προ Χριστού εποχής, που βίωναν την παρουσία του Χριστού στη ζωή τους, πολύ πριν Εκείνος εμφανιστεί, εν σώματι, στον κόσμο και αναμένουν την τελική δικαίωση μαζί με όλους όσοι συναποτελούμε το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
Απόστολος: Εβρ. ια΄ 33 – ιβ΄2
Ευαγγέλιον: Ματθ. ι΄ 32 – 33, 37-38, ιθ΄27-30
26 Ιουνίου 2016
«Ιδού ημείς αφήκαμεν πάντα και ηκολουθήσαμέν σοι. Τί άρα έσται ημίν;» (Ματθ. ιθ΄, 27)
Το ερώτημα αυτό το απευθύνει ο Πέτρος εκ μέρους και των άλλων αποστόλων, ακόλουθων του Κυρίου. Ίδού εμείς αφήσαμε κάθε τι που μας συνέδεε με την προηγούμενη ζωή μας και σε ακολουθήσαμε. Ποια θα είναι η αμοιβή μας;
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
(26 Ιουνίου 2016)
  
Η κιβωτός της Πεντηκοστής, η αγία του Χριστού Εκκλησία, είναι το ταξίδι με πορεία την αγιότητα και κατεύθυνση και προορισμό τη χώρα της αγιότητας, την ευλογημένη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Οι άγιοι ήταν εκείνοι που μπήκαν συνειδητά στην Εκκλησία και αγωνίστηκαν να μείνουν σ΄ αυτή, ομολογώντας με κάθε λόγο, κίνηση, έκφραση, πράξη, σκέψη το Χριστό.
Κήρυγμα 26.6.2016

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων – (Ματθαίου ι’ 32-33, 37—38, ιθ΄ 27-30)

Οἱ δύο δυνατότητες πού ἔχει ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ὁμολογία ἤ ἡ ἄρνηση. Οἱ συνέπειες δέ αὐτῆς ἤ ἐκείνης τῆς συμπεριφορᾶς προεκτείνονται στήν αἰωνιότητα καί τήν προδιαγράφουν. Ὁ Χριστός θά ἀναγνωρίσει τελικά γιά δικούς του «ἐνώπιον τοῦ πατρός του ἐν οὐρανοῖς» μόνον ὅσους εἶχαν τό θάρρος νά τόν ὁμολογήσουν «ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων».
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

(Μθ. 10, 32-33˙ 37-38. 19, 27-30)

 Ἡ ση­με­ρι­νὴ Κυ­ρι­α­κὴ εἶ­ναι ἀ­φι­ε­ρω­μέ­νη στοὺς Ἁ­γί­ους Πάν­τες. Οἱ Ἅ­γι­οι Πάν­τες ἔ­γι­ναν ἅ­γι­οι καὶ ἀ­ξι­ώ­θη­καν τῆς ἰ­δι­αί­τε­ρης φι­λί­ας τοῦ Θε­οῦ, δι­ό­τι ἀ­κο­λού­θη­σαν τὸν δρό­μο τὸν ἁ­πλὸ καὶ εὐ­αγ­γε­λι­κό. Τή­ρη­σαν δηλαδὴ τὶς δύ­ο βα­σι­κὲς προ­ϋ­πο­θέ­σεις ποὺ ὁ ἴ­διος ὁ Χρι­στὸς ἔ­θε­σε, ὥ­στε νὰ χα­ρι­τώ­σει κά­ποιον. Ἡ πρώ­τη ἀ­φο­ρᾶ στὴν ὁ­μο­λο­γί­α τῆς πί­στης μας πρὸς τὸ πρό­σω­πο τοῦ Χρι­στοῦ, ἡ ὁ­ποί­α συ­νο­δεύ­ε­ται μά­λι­στα ἀ­πὸ τὴν ἀ­να­γνώ­ρι­ση ποὺ ὁ πι­στὸς θὰ λά­βει ἀ­πὸ τὸν ἴ­διο τὸν Χρι­στὸ μπρο­στὰ στὸν Θε­ὸ Πα­τέ­ρα: «Πᾶς οὖν ὅ­στις ὁ­μο­λο­γή­σει ἐν ἐ­μοὶ ἔμ­προ­σθεν τῶν ἀν­θρώ­πων, ὁ­μο­λο­γή­σω κἀ­γῶ ἐν αὐ­τῷ ἔμ­προ­σθεν τοῦ πα­τρός μου τοῦ ἐν οὐ­ρα­νοῖς».
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «ΑΞΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»

Ἡ ὁμολογία ἢ ἡ ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι δύο δυνατότητες ποὺ ἔχει ἕνας μαθητής Του. Οἱ συνέπειες δὲ αὐτῆς ἢ ἐκείνης τῆς ἐπιλογῆς προεκτείνονται στὴν αἰωνιότητα καί τήν προδιαγράφουν. Ὁ Χριστός θά ἀναγνωρίσει τελικά γιά δικούς του ἐνώπιον τοῦ Πατρός τοῦ ἐν οὐρανοῖς μόνο ὄσους εἶχαν τό θάρρος νά τόν ὁμολογήσουν μπροστά στούς ἀνθρώπους.
Κυριακή 26 Ἰουνίου 2016 (Α’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ)
«Ὅς οὐ λαμβάνει τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. ι΄ 38).

Ἀδελφοί, σήμερα «τῶν ἁγίων Πάντων τήν ἔνδοξον καί σεβασμίαν μνήμην εὐσεβῶς πανηγυρίζομεν». Ἅγιοι Πάντες εἶναι «οἱ τόν σταυρόν τοῦ Χριστοῦ ἀράμενοι καί καλῶς ἀκολουθήσαντες ἐν βίῳ»! Οἱ χριστιανοί πού σηκώνουν μέ αὐταπάρνηση τόν σταυρό τους καί ἀκολουθοῦν πιστά τόν Χριστό σ᾿ ὅλη τους τή ζωή! Οἱ πιστοί πού βαδίζουν μέ συνέπεια τήν ὁδό τοῦ ἁγιασμοῦ· οἱ ἀγωνιστές τοῦ καλοῦ ἀγώνα πού ἀνηφορίζουν τή στενή καί τεθλιμμένη ὁδό, ἡ ὁποία τούς ὁδηγεῖ στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τή μακαριότητα τοῦ Παραδείσου.

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων. Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ
Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων 
Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38· ιθ΄ 27-30
Ὁμιλία κε΄ ἐκφωνηθῆσα τὴν Κυριακὴν τῶν Ἁγ. Πάντων
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς 

Θαυμαστὸς ὄντως ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ.
Εἶναι στ’ ἀλήθεια θαυμαστὸς ὁ Θεὸς στὰ ἔργα τῶν ἁγίων του. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ του τοὺς ὑπεράνθρωπους ἀγῶνες τῶν μαρτύρων, πῶς μὲ τὴν ἀσθενικὴ σάρκα τους ντρόπιασαν τὸν ἰσχυρὸ στὸ κακό, πῶς δὲν εἶχαν  συναίσθηση τῶν πόνων καὶ τῶν τραυμάτων καθὼς ἔρριχναν τὸ σῶμα τους σὲ ἀγῶνα μὲ τὴ φωτιά, μὲ τὸ ξίφος, μὲ τὰ διάφορα εἴδη θανατηφόρων βασανιστηρίων, ἀντιπαλεύοντας μὲ τὴν ὑπομονή. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ ὅτι κομμάτιαζαν τὶς σάρκες τους, κι ἔσπαζαν τὶς κλειδώσεις τους, καὶ τσάκιζαν τὰ κόκκαλά τους, αὐτοὶ ὅμως φύλαγαν ἀκέραια, κι ἀπείραχτη κι ἀσάλευτη τὴ πίστη τους.  Γι’ αὐτὸ καὶ πῆραν χάρισμα τὴν ἀδιαφιλονίκητη σοφία τοῦ Πνεύματος καὶ τὴ δύναμη γιὰ θαύματα.
Ἕνα κομμάτι παραδείσου!   (Κυριακή Α΄ Ματθαίου)
Κυριακή Ἁγίων Πάντων. (Ματθ.ι΄32-33, 37, 38 καὶ ιθ΄ 27-30)
«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος»

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ὡραία καὶ λαμπρὰ ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἀγαπητοί!   Ἡ στρατευομένη Ἐκκλησία ἀνοίγει τὰς θύρας τοῦ Οὐρανοῦ, διὰ νὰ θαυμάσωμεν τὴν ἱερὰν παράταξιν τῶν ἁγίων ὅλων τῶν αἰώνων, ποὺ τώρα ἀποτελοῦν τὴν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν. Ἀνασύρει τὸ πέπλον, διὰ νὰ ἀτενίσωμεν εἰς τὰ θεῖα ὕψη ὅλους τοὺς μαρτυρικοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Μεγάλου Μάρτυρος Χριστοῦ.
Κυριακή Αγίων Πάντων,«Έφραξαν στόματα λεόντων». π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

 Εδώ χριστιανοί μου ο Απόστολος Παύλος, αναφέρεται στον προφήτη Δανιήλ, και είδατε τα θαύματα της πίστεως, από το σημερινό Αποστολικό Ανάγνωσμα. Αναφέρεται λοιπόν στον προφήτη Δανιήλ, που τον έριξαν οι ειδωλολάτρες στρατιώτες του βασιλέως Ναβουχοδονόσορος, σ’ έναν λάκκο με λιοντάρια. Εκείνα όμως παρόλο που ήσαν πεινασμένα και άγρια, τον καλοδέχτηκαν ως κύριόν τους, και όχι μόνον δεν τον πέιραξαν, αλλά και κουλουριάστηκαν ήσυχα γύρω του πολύ ήρεμα και ήμερα. Θα λέγαμε μάλιστα ότι του έκαμαν και ευχάριστη συντροφιά. 
Μεγάλοι αὐτοί, μικρὸς ὁ Χριστός!… Κυριακὴ Ἁγίων Πάντων (Α΄ Ματθαίου). † ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης


Μεγάλοι αὐτοί, μικρὸς ὁ Χριστός!
Κυριακὴ Ἁγίων Πάντων (Α΄ Ματθαίου)
«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ
φι λῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,37)

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Ὅποιος, ἀγαπητοί μου, ἀκούσῃ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ εὐαγγελίου, μπορεῖ νὰ σκανδαλισθῇ, νὰ νομίσῃ ὅτι ἡ πίστι μας εἶνε ἐναντίον τοῦ γάμου, τῆς οἰκογενείας, τῶν γονέων, τῶν παιδιῶν. Ἀλλὰ τὸ νόημα τῶν λόγων αὐ τῶν τοῦ Κυρίου εἶνε πολὺ διαφορετικό. Θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω τὴν ὀρθὴ ἔννοιά τους σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
Ομιλία στο ευαγγέλιο της Κυριακής των Αγίων Πάντων, του μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως π. Μελετίου Καλαμαρά

Η ΤΕΛΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
(Ματθ. 10, 32-33, 37-38 καί 19, 27-30)
Τά ἐκλεκτότερα δῶρα

            Σήμερα εἶναι ἡ ἑορτή τῶν ἁγίων Πάντων. Ἡ Ἐκκλησία τήν περιορίζει σάν ἑορτή τῶν ἁγίων μαρτύρων. Δηλαδή δέν γιορτάζομε ὅλους τούς ἁγίους σήμερα. Μόνο τούς ἁγίους μάρτυρες. Βέβαια δέν παραμερίζονται οἱ ὑπόλοιποι ἅγιοι!
            Ἀλλά γιά τούς ἁγίους μάρτυρες, ἐπισημαίνομε δύο πράγματα.
            Λέει τό κοντάκιο τῆς ἑορτῆς: «Ὡς ἀπαρχάς τῆς φύσεως τῷ φυτουργῷ τῆς κτίσεως, ἡ οἰκουμένη προσφέρει σοι Κύριε, τούς θεοφόρους μάρτυρας».
Κυριακή τών αγίων Πάντων

π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου
Η σημερινή Κυριακή των Αγίων Πάντων χριστιανοί μου, είναι η συνέχεια της εορτής της Πεντηκοστής. Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι άγιοι του Θεού, από κτίσεως κόσμου μέχρι και σήμερα, είναι η συνέχεια αυτής της μεγάλης γιορτής. Είναι η ίδια η Πεντηκοστή, για τον καθένα χωριστά και για όλους μαζί.
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝτου Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλουΓΕΝΙΚΑ: Η Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι η τελευταία Κυριακή του «Πεντηκοσταρίου». Με αυτήν τελειώνει ο κινητός κύκλος των εορτών που άρχισε από την Α΄Κυριακή του Τριωδίου (Τελώνου και Φαρισαίου). Η Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι η σφραγίδα της εορταστικής αυτής περιόδου, που μας παρουσιάζει τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, τους Αγίους Πάντες. Είναι απόδειξη του έργου της Εκκλησίας και παρουσιάζει όσους αγαθά αγίασε το Πνεύμα το Άγιο στον κόσμο.
''Ο χορός των Αγίων''
Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Με σεβασμό, τιμή και ευλάβεια στρέφουμε, την σκέψη μας σήμερα στα πρόσωπα των Αγίων μας.

Κυριακή των Αγίων Πάντων.

Οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας όρισαν, μετά την Κυριακή της Πεντηκοστής να τιμώνται όλα εκείνα τα πρόσωπα, τα οποία πέρασαν από τον πλανήτη αυτόν της γης κι ενώθηκαν με τον Θεό, έγιναν φως, «φως όλοι γεγονότες θείον» και εδόξασαν με την ζωή τους το όνομα του Χριστού.

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΥΠΟΘΗΚΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016

Τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: Πράξ. κ΄ 16-18, 28-36

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἔκρινεν ὁ Παῦλος πα­ραπλεῦσαι τὴν ῎Εφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐ­­­­­­­τῷ χρονοτριβῆσαι ἐν τῇ ᾿Ασίᾳ· ­ἔσπευδε γάρ, εἰ δυνατὸν ἦν αὐτῷ, τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκο­στῆς γενέσθαι εἰς ῾Ιεροσόλυμα. Ἀπὸ δὲ τῆς Μιλή­του πέμ­ψας εἰς ῎Εφεσον μετεκαλέσατο τοὺς πρεσβυ­τέρους τῆς ἐκκλησίας. ὡς δὲ ­παρεγένοντο πρὸς αὐτόν, εἶπεν αὐτοῖς· προσέχετε ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος. ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι ­εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ ­φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν. διὸ γρη­γορεῖτε, μνη­μο­νεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον. καὶ τὰ νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καὶ τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ τῷ δυναμένῳ ἐ­­­ποικοδομῆσαι καὶ δοῦναι ὑμῖν κληρο­νομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν. ἀργυρίου ἢ χρυσίου ἢ ἱμα­τισμοῦ οὐδενὸς ἐπεθύμησα· αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ᾿ ἐμοῦ ὑπη­ρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται. πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μνημονεύειν τε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου ᾿­Ιησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν. καὶ ταῦτα εἰπών, θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΥΠΟΘΗΚΕΣ

1. Συναίσθηση εὐθύνης

   Ἑορτάζει σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τὴ μνήμη τῶν 318 Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καὶ πρὸς τιμήν τους ἀναγινώσκεται ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ὁ τελευταῖος ἀποχαιρετιστήριος λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

«Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου∙ Ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί, οὐ μή περιπατή-σει έν τῆ σκοτίᾳ ἀλλ’ ἕξει τό φῶς τῆς ζωῆς»

Ὁ Κύριος εἶχε προειδοποιήσει τούς μαθητές του γιά τήν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «συμφέρει ἡμῖν ἵνα ἐγώ ἀπέλθω, ἐάν γάρ ἐγώ μή ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται πρός ὑμᾶς...ὅταν δέ ἔλθει ἐκεῖνος, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν».«Θεόν φρᾶσαι ἀδύνατον, κατανοῆσαι ἀδυνατότερον» ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Στά πλαίσια αύτῆς τῆς ἀδυναμίας θά προσπαθήσουμε νά ποῦμε ὁρισμένα λόγια γιά τήν Ἁγία Τριάδα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἡ φανέρωση τῆς Ἁγίας Τριάδας, στήν Καινή Διαθήκη, ἔγινε στήν διάρκεια τῆς βάπτισης τοῦ Ἰησοῦ. Ἐκεῖ ἡ φωνή τοῦ Πατέρα, ὁ Υἱός σωματικῶς εἰσερχόμενος στά ὕδατα τοῦ ποταμοῦ καί τό Ἅγιο Πνεῦμα έν εἴδει περιστερᾶς.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
Κυριακή της Πεντηκοστής – Πράξ. 2, 1-11(19/6/2016)
Η ζωοποιός δύναμη Αγίου Πνεύματος

«Πεντηκοστήν εορτάζομεν και πνεύματος επιδημίαν»1, αγαπητοί μου αδελφοί. Την γενέθλιο ημέρα της Εκκλησίας τιμούμε σήμερα, κατά την οποία το Πανάγιο Πνεύμα, εν είδη πυρίνων γλωσσών 2, όπως διασώζει το σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, κατήλθε επί των Αγίων Αποστόλων, τους κατέστησε Πνευματοφόρους, και συνέστησε το Σώμα της Εκκλησίας, το οποίο έκτοτε συγκροτεί και ζωοποιεί. Για το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος θα ομιλήσουμε σήμερα, το οποίο, όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως, είναι «το Πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν…».
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Απόστολος: Πραξ. β΄ 1-11
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ζ΄ 37-52, η΄ 12
19 Ιουνίου 2016
«Πεντηκοστήν εορτάζομεν και Πνεύματος επιδημίαν και προθεσμίαν επαγγελίας και ελπίδος συμπλήρωσιν»
Μέσα στα πιο πάνω λόγια συμπυκνώνει ο υμνωδός τα πολλαπλά νοήματα της σημερινής γιορτής της Πεντηκοστής όπως: την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, την εκπλήρωση των υποσχέσεων του Θεού προς τους ανθρώπους και τέλος την ολοκλήρωση των ελπιδοφόρων προσδοκιών του ανθρώπου. Το Πνεύμα το Άγιον το οποίο, πάλι κατά τον υμνωδό, «ην μεν αεί και έστι και έσται», δηλαδή υπήρχε πάντοτε, υπάρχει και θα υπάρχει, αν και «αποσύρεται» μετά την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία, εντούτοις δεν εξαφανίζεται, αλλά δρα, κατά καιρούς επιλεκτικά μέσω των Προφητών. Γιατί, κατά τον Απόστολο Πέτρο: «Καμιά προφητεία δεν προήλθε ποτέ από ανθρώπινο θέλημα, αλλά εμπνευσμένοι, από το Άγιο Πνευμα, αξιώθηκαν άγιοι άνθρωποι να μιλήσουν από μέρους του Θεού:» (Β΄ Πετρ. α΄, 21).
Το γεγονός της Πεντηκοστής

«Η Εκκλησία»,  όπως λέει ο π. Γεώργιος Φλορόφσκι «είναι μια με την Πεντηκοστή, που ήταν η ημέρα της θαυμαστής θεμελιώσεως και των γενεθλίων της Εκκλησίας, οπότε όλες οι προφητείες γι΄ αυτήν εκπληρώθηκαν. Σ’ εκείνη την ¨τρομερή και ακατανόητη γιορτή¨, το Πνεύμα, ο Παράκλητος, κατέρχεται και ενοικεί μέσα στον κόσμο, όπου ποτέ πριν δεν ήταν παρών κατά τον τρόπο που αρχίζει τώρα να ενοικεί».
Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή της Πεντηκοστής – «Πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου»

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
ΠΝΕΥΜΑ ΕΥΘΕΣ ΕΓΚΑΙΝΙΣΟΝ ΕΝ ΤΟΙΣ ΕΓΚΑΤΟΙΣ ΜΟΥ
Ευλογημένη και χαριτοφόρα η Αγία Πεντηκοστή.
Η όγδοη Κυριακή από του Πάσχα σήμερα, η εορτή της Πεντηκοστής και η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη του αποστόλου Ιούδα και του Οσίου Παϊσίου του Μεγάλου.
Μεγάλη και πανίερη η σημερινή αγία ημέρα και εορτή. Το τρισμέγιστο γεγονός της επιφοιτήσεως του Παναγίου Πνεύματος επί τους αγίους Μαθητάς και Αποστόλους του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Η γενέθλιος ημέρα της του  Χριστού Μιας Αγίας, Καθολικής  και Αποστολικής Εκκλησίας.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει τα εξής σπουδαία και αξιοπρόσεκτα για την Πεντηκοστή (Τα αποδίδουμε σε απλή γλώσσα): «Ποιά είναι η Πεντηκοστή;
Κυριακή 19 Ἰουνίου 2016 (ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ)
«Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. η΄ 12).

Ἀδελφοί, μέσα στό φῶς εἶναι λουσμένη ἡ μεγάλη Ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς. Στό ὑπερκόσμιο Φῶς πού ἔλαμψε ἐκεῖνο τό πρωινό στό ὑπερῷο τῆς Ἱερουσαλήμ. Πολλά ἀπό τά τροπάρια τῆς ἡμέρας, πού ἀναφέρονται στό Πανάγιο Πνεῦμα ἀλλά καί σ᾿ ὅλη τήν Παναγία καί Τριάδα, μιλοῦν γιά τό φῶς αὐτό πού φωταγώγησε τόν κόσμο. Ἀλλά καί τό ἱερό Εὐαγγέλιο τῆς μεγάλης Ἑορτῆς γιά φῶς μιλάει. Παρουσιάζει τόν ἴδιο τόν Κύριο νά διακηρύττει ἐπισήμως ὅτι εἶναι τό Φῶς τοῦ κόσμου.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 19-06-2016 «ΔΙΨΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ»
 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΞΑΝΘΗΣ

«ΔΙΨΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ»

Ἡ γιορτὴ τῆς Σκηνοπηγίας, ποὺ διαρκοῦσε ἑπτὰ ἡμέρες καὶ θύμιζε στοὺς Ἰουδαίους τὴ σαραντάχρονη περιπλάνησή τους στὴν ἔρημο, πλησιάζει στὸ τέλος της. Σύμφωνα μέ τό τυπικό τῆς γιορτῆς λευκοντυμένοι ἱερεῖς μεταφέρουν ἐν πομπῇ στὸ ναὸ μιὰ χρυσὴ στάμνα γεμάτη νερὸ ἀπὸ τὴν πηγὴ τοῦ Σιλωάμ. Αὐτὴ ἡ τελετὴ θύμιζε τὴ θαυμαστὴ διάσωση τοῦ Ἰσραὴλ στὴν ἔρημο, ὅταν κρυστάλλινες πηγὲς νεροῦ ἀνέβλυσαν ἀπὸ τὸ βράχο καὶ ὁ λαὸς ξεδίψασε. Ὕστερα ἀπὸ λίγο οἱ προσκυνητὲς θὰ ξαναγυρίσουν στὶς καθημερινές τους ἀσχολίες.
Κήρυγμα 19.6.2016

Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς – (Ἰωάννου ζ΄ 37-52, η΄ 12)

     Ἡ γιορτή τῆς σκηνοπηγίας πού διαρκοῦσε ἑπτά ἡμέρες καί θύμιζε στούς Ἰουδαίους τήν σαραντάχρονη περιπλάνησή τους στήν ἔρημο, πλησιάζει στό τέλος της. Σ’ ἕνα σημεῖο τοῦ τυπικοῦ τῆς γιορτῆς λευκοντυμένοι ἱερεῖς μεταφέρουν ἐν πομπῇ στόν Ναό μία χρυσή στάμνα γεμᾶτη νερό ἀπό τήν πηγή τοῦ Σιλωάμ. Αὐτή ἡ τέλεση θύμιζε τήν θαυμαστή διάσωση τοῦ Ἰσραήλ στήν ἔρημο, ὅταν κρυσταλλένιες πηγές νεροῦ ἀνέβλυζαν ἀπό τόν βράχο καί ὁ λαός ξεδίψασε. Ὕστερα ἀπό λίγο οἱ προσκυνητές θά γυρίσουν πίσω στίς καθημερινές ἀσχολίες τους.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

(Ἰω. 7, 37-52˙ 8, 12)

Σή­με­ρα, ἑ­ορ­τά­ζου­με τὴν ἔ­λευ­ση καὶ τὴν πα­ρα­μο­νὴ τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος ἀ­νά­με­σα στοὺς ἀν­θρώ­πους. Σή­με­ρα, ἐγ­και­νι­ά­ζε­ται ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ. Σή­με­ρα, οἱ ἄν­θρω­ποι δύ­ναν­ται νὰ με­τέ­χουν στὰ κρείτ­το­να, στὴν ἀ­θα­να­σί­α καὶ στὴν ἁ­γι­ό­τη­τα τοῦ Θε­οῦ.
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ
Κυριακή της Πεντηκοστής
(19 Ιουνίου 2016)

         Επτά ημέρες διαρκούσε η εορτή της Σκηνοπηγίας των Ιουδαίων, αγαπητοί αδελφοί. Μια λατρευτική της εορτής εκδήλωση όριζε οι ιερείς να μεταφέρουν λιτανευτικά στο ναό μία χρυσή στάμνα γεμάτη νερό από την πηγή του Σιλωάμ. Αυτό το γεγονός παραπέμπει στην διάσωση του λαού του θεού, στην πορεία του, μέσα στην έρημο όταν ανέβλυσε από το βράχο νερό. Αυτό το νερό, ξεδίψασε, έπλυνε, καθάρισε, δρόσισε ενδυνάμωσε το λαό στην εξαντλητική διαδρομή του μέσα στη σκληρότητα της ερήμου.

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Ερμηνεία εις τον κανόνα
ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Ποίημα όντα του Αγίου Κοσμά
Ώδή α’. Ήχος Βαρύς. Ο Ειρμός.
Πόντω εκάλυψε Φαραώ συν άρμασιν, ο συντρίβων πολέμους εν υψηλώ βραχίονι. άσωμεν αυτώ, ότι δεδόξασται.
Ερμηνεία.
            Σημειούμεν εδώ, ότι ο Ιεράρχης Κοσμάς ο κόσμος των Ιερών Μελωδών δεν προσαρμόζει τους Ειρμούς του παρόντος Κανόνος εις την υπόθεσιν της εορτής, καθώς προσήρμοζε τους περισσοτέρους δε μελουργεί, ψιλά περιέχοντας των Ωδών τα λόγια, καθώς και τον παρόντα. ούτος γαρ ο Ειρμός αναφέρει μόνην την εν τη Ερυθρά θαλάσση γενομένην θαυματουργίαν, και αυτά εκείνα τα της πρώτης Ωδής του Μωϋσέως μεταχειρίζεται λόγια. και βλέπε, αγαπητέ, ότι ο λόγος μου είναι αληθινός. ευρίσκεται εν τη πρώτη Ωδή «Πόντω εκάλυψεν αυτούς»; τούτο ευρίσκεται και εδώ. ευρίσκεται εκεί «Κύριος συντρίβων πολέμους»; τούτο ευρίσκεται και εδώ. γράφεται εκεί «Μεγέθει βραχίονός Σου»; τούτο γράφεται και εδώ, με κάποιαν όμως παραλλαγήν. αντί γάρ του «Μεγέθει βραχίονος», γράφεται εδώ «Εν υψηλώ βραχίονι» . όπερ ο Ησαΐας καθαρώτερα λέγει. «Κύριε, υψηλός Σου ο Βραχίων» (Ησ. κστ’ 11) . γράφεται εκεί «Τω Κυρίω άσωμεν. ενδόξως γαρ δεδόξασται»; τούτο γράφεται και εδώ.
Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς. Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς (Ἰωάν. ζ΄ 37-52, η΄12)
Ὁμιλία εἰς τὴν κατὰ τὴν Πεντηκοστὴν τελεσθείσαν φανέρωσιν καὶ διανομὴν τοῦ Θείου Πνεύματος                   
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς 

Εἴδαμε πρὶν ἀπὸ λίγο μὲ τὰ μεγάλα μάτια τῆς πίστης τὸ Χριστὸ νὰ ἐχη ἀναληφθὴ, ὄχι κατώτερα κι ἀπὸ κείνους ποὺ ἀξώθηκαν νὰ δοῦν μὲ τὰ ἴδια τους τὰ μάτια καὶ καθόλου δὲν καριότητα γιὰ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα·  «Μακάριοι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶδαν κι ὅμως πίστεψαν» εἶπε ὁ Κύριος. Αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἐπληροὑστερήσαμε ἀπὸ κείνους στὴν μαφορήθηκαν μὲ τὴν ἀκοὴ καὶ βλέπουν μὲ τὰ μάτια τῆς πίστης. Εἴδαμε πρῶτα τὸ Χριστὸ νὰ ὑψώνεται ἀπὸ τὴ γῆ μὲ τὸ σῶμα καὶ τώρα βλέπομε μὲ τὴν δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἔστειλε στοὺς μαθητάς του, ὡς ποιὸ σημεῖο ὁ Χριστὸς ἔφτασε μὲ τὴν ἀνάληψή του καὶ σὲ ποιὰ ἀξια ἀνέβασε τὴν ἀνθρωπίνη φύση μας ποὺ ἔλαβε ὁ ἴδιος: ὁπωσδήποτε ἀνέβηκε,   ἐκεῖ ἀπ’ ὅπου τὸ Πνεῦμα κατέβηκε σταλμένο ἀπὸ τὸν ἴδιο. Ἀπὸ ποῦ κατέβηκε τὸ Πνεῦμα δείχνει ἐκεῖνος ποὺ λέει μὲ τὸ στόμα τοῦ προφήτη Ἰωὴλ·
Οσίου Πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου, ερμηνεία εις τους κανόνας της Πεντηκοστής.

Προλεγόμενα
Εν ταυτώ και Ερμηνεία Εις την Ακροστιχίδα του Κανόνος της Πεντηκοστής[1]

Ακροστιχίς
Πεντηκοστίν εορτάζομεν.
Ερμηνεία.
            Η Ακροστιχίς αυτή δεν είναι στίχος δωδεκασύλλαβος Ιαμβικός, ούτε έμμετρος, καθώς ήτον αι άλλαι ακροστιχίδες των λοιπών Κανόνων του Ιερού Κοσμά, αλλά είναι εννεασύλλαβος μόνο και άμετρος και κολοβός.  Διά ποίαν δε αιτίαν τούτο εποίησεν ο Μελωδός;  Αποκρίνομαι ότι την αληθινήν τούτου αιτίαν αυτός μόνος ηξεύρει ο Ασματογράφος, και το Πνεύμα το εν αυτώ. ημείς δε στοχαστικώς λέγομεν ότι ίσως τούτο εποίησεν από τον υπερβολικόν έρωτα όπου είχεν εις τα λόγια Γρηγορίου του Θεολόγου. υπό τούτου γαρ καταφλεγόμενος, δεν ήθελε να παραλλάξη τους εκείνου λόγους, αλλ’ αυτούς εκείνους γυμνούς και ξηρούς και με αυτάς τας λέξεις ηγάπα να προφέρη, όχι μόνον εις τα άλλα του συγγράμματα, αλλά και εις αυτάς ακόμη τας Ακροστιχίδας.
Λόγος μα΄ εις την Πεντηκοστή
Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος

Από: Στυλ. Γ. Παπαδόπουλος (επιμ.), Μιλάει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, μτφρ. Διονύσιος Κακαλέτρης, εκδ. Αποστολική Διακονία, Αθήνα 1991.


Ε. Την Πεντηκοστή εορτάζουμε καί την παρουσία του Αγίου Πνεύματος καιί την πραγματοποίηση της υποσχέσεως καιί την εκπλήρωση της ελπίδας. Το μυστήριο, πόσο και μεγάλο είναι και σεβαστό! Τελειώνουν λοιπόν όσα έχουν σχέση με το σώμα του Χριστού, ή μάλλον με τη σωματική παρουσία Του(1).
Στην Αγία Πεντηκοστή
Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
1.Εἶναι μεγάλα, ἀγαπητοί, καί ξεπερνοῦν κάθε ἀνθρώπινη λογική τά χαρίσματα πού μᾶς δώρησε σήμερα ὁ φιλάνθρωπος Θεός. Γι᾿ αὐτό λοιπόν ἄς χαιρόμαστε ὅλοι μαζί καί χορεύοντας ἀπό χαρά ἄς ὑμνήσομε τόν Κύριό μας. Γιατί ἡ σημερινή ἡμέρα εἶναι γιά μᾶς ἑορτή καί πανήγυρη.
Ὅπως δηλαδή ἡ μία ἐποχή διαδέχεται τήν ἄλλη καί τό ἕνα ἡλιοστάσιο τό ἄλλο, ἔτσι ἀκριβῶς καί στήν Ἐκκλησία ἡ μία ἑορτή διαδέχεται τήν ἄλλη καί μᾶς πηγαίνουν ἀπό τή μία στήν ἄλλη.
Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες λοιπόν ἑορτάσαμε τό σταυρό, τό πάθος, τήν ἀνάσταση, ὕστερα ἀπό αὐτά τήν ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν οὐρανό.
Ἡ Χάρις τοῦ Πνεύματος Πῦρ καὶ Ὕδωρ  
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΟΜΙΛΙΑ ΛΒ´ ΣΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ (Ιω, δ´ 13-20)
 
Τοῦ (ἁγίου) Πνεύματος τὴν χάρη ἡ Γραφὴ ἄλλοτε πῦρ καὶ ἄλλοτε νερὸ τὴν ὀνομάζει, γιὰ νὰ (μᾶς) δείξει ὅτι αὐτὰ τὰ ὀνόματα δὲν ἀποτελοῦν παράδειγμα τῆς (θείας) οὐσίας, ἀλλὰ τῆς (θείας) ἐνέργειας. Διότι τὸ (ἅγιο) Πνεῦμα δὲν συνίσταται ἀπὸ διαφορετικὲς οὐσίες, ἐπειδὴ εἶναι ἀόρατο καὶ μονοειδὲς (ἁπλό). Τὸ πρῶτο λοιπὸν (ὄνομα) ὁ Ἰωάννης (ὁ Βαπτιστής) τὸ δηλώνει λέγοντας: «Αὐτὸς (ὁ Χριστός) θὰ σὰς βαπτίσει ἐν Πνεύματι Ἁγίω καὶ πυρί», καὶ τὸ δεύτερο (ὄνομα τὸ δηλώνει) ὁ Χριστὸς (λέγοντας): «Ποτάμια ἀπὸ ζωντανὸ νερὸ θὰ ρεύσουν ἀπὸ τὴν κοιλιά του. Αὐτὸ τὸ εἶπε περὶ τοῦ (ἁγίου) Πνεύματος» λέει (ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης) «ποὺ ἐπρόκειτο νὰ λάβουν». Ἔτσι καὶ ὅταν ὁμιλοῦσε μὲ τὴν (Σαμαρείτιδα) γυναῖκα, νερὸ ὀνομάζει τὸ (ἅγιο) Πνεῦμα: «ὅποιος πιεῖ ἀπὸ τὸ νερό, τὸ ὁποῖο ἐγὼ θὰ δώσω σὲ αὐτόν, δὲν θὰ διψάσει ποτέ».
 Λόγος εἰς τήν Πεντηκοστήν -Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος


Ε. Τὴν Πεντηκοστὴ ἑορτάζουμε καὶ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴν πραγματοποίηση τῆς ὑποσχέσεως καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῆς ἐλπίδας. Τὸ μυστήριο, πόσο καὶ μεγάλο εἶναι καὶ σεβαστό! Τελειώνουν λοιπὸν ὅσα ἔχουν σχέση μὲ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἤ μᾶλλον μὲ τὴ σωματικὴ παρουσία Του(1). Διότι διστάζω νὰ πῶ τὰ σωματικά, ἐφ' ὅσον κανένας λόγος δὲν μπορεῖ νὰ μὲ πείσει ὅτι θὰ ἦταν καλύτερα νὰ εἶχε ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα [ὁ Χριστός](2). Ἀρχίζουν δὲ ὅσα ἔχουν σχέση μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα(3).
Λόγος εις την Πεντηκοστήν

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

Όταν συμπληρωνόταν η πεντηκοστή ημέρα μετά την Ανάσταση, της οποίας έφθασε τώρα η μνήμη, ενώ όλοι οι μαθητές ήσαν συγκεντρωμένοι μαζί και ευρίσκονταν ομόψυχοι στο υπερώο (οίκος) εκείνου του ιερού, αλλά και στο προσωπικό του υπερώο, στο νου του, συναγμένος ο καθένας τους (διότι ήσαν σε ησυχία και αφιερωμένοι στη δέηση και στους ύμνους προς το Θεό), ξαφνικά, λέγει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «ακούσθηκε ήχος από τον ουρανό, σαν από ορμή βιαίου ανέμου και εγέμισε τον οίκο όπου κάθονταν».(Πραξ.2, 1-11).
Γιατί το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινης γλώσσας;
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Όταν ο Κύριος βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε εν είδει περιστεράς. Εμφανίσθηκε όχι για να προσθέσει κάτι στον Χριστό, αλλά συμβολικά, έτσι ώστε να δείξει αυτό που υπάρχει μέσα στον Χριστό: την ακακία, τηνκαθαρότητα και την ταπεινότητα. Αυτό συμβολίζει το περιστέρι. Όταν οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν την πεντηκοστή ημέρα από την ημέρα της Ανάστασης, το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινων γλωσσών. Εμφανίσθηκε ως πύρινη γλώσσα για να τους αφαιρέσει κάτι και να τους προσθέσει κάτι. Δηλαδή, να αφαιρέσει από αυτούς κάθε αμαρτία, κάθε αδυναμία, φόβο και ακαθαρσία της ψυχής και να τους δωρίσει τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. Οι πύρινες γλώσσες επισημαίνουν συμβολικά αυτά τα τρία: τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. 
 Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς διαρκής Πεντηκοστή Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς


Ποιὸς εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός; Ποιὸς εἶναι σὲ Αὐτὸν ὁ Θεὸς καὶ ποιὸς ὁ ἄνθρωπος; Πῶς γνωρίζεται ὁ Θεὸς στὸν Θεάνθρωπο καὶ πῶς ὁ ἄνθρωπος; Τί ἐδώρησε σέ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Θεὸς ἐν τῷ Θεανθρώπῳ; Ὅλα αὐτὰ τὰ φανερώνει σέ μᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ «Πνεῦμα τῆς ἀληθείας». Μᾶς ἀποκαλύπτει δηλαδὴ ὅλη τὴν ἀλήθεια γιὰ Αὐτόν, γιὰ τὸν Θεὸ ἐν Αὐτῷ καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ γιὰ τὸ τί χάρισε σ’ ἐμᾶς μ’ ὅλα αὐτά. Αὐτὸ ἐπίσης ἀπείρως ξεπερνᾷ κάθε τί ποὺ οἱ ἀνθρώπινοι ὀφθαλμοὶ εἶδαν καὶ τοῖς ὠσίν αὐτῶν ἠκούσθη καὶ ἡ καρδία αὐτῶν κάποτε αἰσθάνθηκε.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Εἰς τήν Πεντηκοστήν Αγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Α´. Μεταβολήν τοῦ νοῦ.
Β´. Μεταβολήν τῆς καρδίας.
Γ´. Μεταβολήν τῆς γλώσσης.

Συλλογίσου ἀγαπητέ, πῶς τό Πανάγιον Πνεῦμα ὅταν κατέβη εἰς τό ὑπερῷον ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, ὡσάν ἕνας σφοδρότατοςἄνεμος καί βροντή, ἐγέμισεν ὅλον τόν οἶκον, εἰς τόν ὁποῖον ἦσαν καθήμενοι οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι καί ἐπροσηύχοντο· «καί ἐπλήρωσε τόν οἶκον, οὗἦσαν καθήμενοι» (Πραξ. β´. 2)· καί τόν ἔκαμενὡσάν μίαν κολυμβήθραν, ὡς λέγει ὁΘεσσαλονίκης Γρηγόριος, διά νά βαπτίσῃ τούς Ἀποστόλους μέ τήν θείαν χάριν του, περί τοῦ ὁποίου τούτου βαπτίσματος προεῖπεν εἰς αὐτούς ὁ Κύριος· «ὑμεῖς δέ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι ἁγίῳ οὐ μετά πολλάς ταύτας ἡμέρας (Πράξ. α´ 5)...
Οἱ  Ἅγιοι Πατέρες διά τήν Κυριακήν της Πεντηκοστῆς

Ὁ ἅγιος Φιλάρετος Μόσχας σὲ ὁμιλία του στὴν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς λέει: «Μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, καί, μὴ ὄντας ὁ ἄνθρωπος σὲ θέση νὰ ἀντέξει τὸ ἄκτιστο φῶς, “ἐκρύβη ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ” καὶ ὁ Θεὸς ἀποτραβήχτηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ φόβο μήπως ἐκμηδενίσει τὸν παραβάτη μὲ τὴν ἁγία παρουσία Του.
Τότε ἦταν ποὺ Ἐκεῖνος ὄντας Ἕνας σὲ Τρία Πρόσωπα, ἀπὸ ἀνείπωτο ἔλεος πρὸς τὸ ἀποξενωμένο ἄνθρωπο τὸν πλησίασε μὲ διαδοχικὲς ἀποκαλύψεις, ὥστε “ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”, νὰ μπορέσει νὰ αὐξηθεῖ καὶ γιὰ ἀκόμη μία φορὰ νὰ ἀνυψώσει τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο…
Ἡ πηγή
«Ἐὰν τις διψᾷ....»
Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς. (Ἰωαν. ζ΄37-52, καὶ η΄12)
(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ἡμέρα γενεθλίων ἡ σημερινή. Ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποῖαν θεμελιώνεται ἡ Κιβωτός τῆς «Καινῆς Διαθήκης». Ἡ Ἐκκλησία. Ἅν ἔλειπεν ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν κόσμον θὰ ἔχανε τὸ νόημά του.
 Ὅπως κατὰ τὸν κατακλυσμόν, ἡ κιβωτὸς τοῦ Νῶε ἔσωσε τοὺς ἀνθρώπους καὶ κάθε ἄλλη ζωντανὴν ὕπαρξιν ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔτσι καὶ ἡ Ἐκκλησία ἔγινε καὶ θὰ συνεχίζῃ νὰ εἶναι τὸ μέσον, τὸ  μ ό ν ο ν  μέσον, σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου ἐν μέσῳ τοῦ πνευματικοῦ κατακλυσμοῦ, ποὺ περιβάλλει τὴν κοινωνίαν.
Καὶ αὐτῆς τῆς κιβωτοῦ κατασκευαστὴς μὲν εἶναι ὁ Χριστός, Κυβερνήτης δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ τρίτον Πρόσωπον τῆς Ἁγ. Τριάδος.
Ὡσὰν σήμερα κατῆλθεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐν εἴδει «γλωσσῶν ὡσεὶ πυρός», εἰς τοὺς Ἀποστόλους καὶ ἔκτοτε μένει ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, τὴν ὁποίαν κατευθύνει καὶ ἁγιάζει.
Μὲ τὰς θαυμαστὰς ἐνεργείας καὶ σωτηριώδεις ἐπιδράσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἐνεφανίσθησαν καὶ ἐμφανίζονται εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου, θὰ ἤθελε νὰ ἀσχοληθῇ, ἀγαπητοί, τὸ σημερινό μας κήρυγμα.

Α΄ Πρὶν ἔλθῃ τὸ φῶς!


Ὅταν ὁ Θεὸς ἐδημιουργήσε τὸν ὑλικὸν κόσμον καὶ ἦτο ἀκόμη «ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος», σημειώνει ἡ Ἁγία Γραφή, ὅτι «πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τῆς ἀβύσσου».  Τὸ πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπιστατοῦσε, ἐξεκόλαπτε καὶ προητοίμαζε μὲ σοφίαν τὴν σημερινὴν ἁρμονίαν τοῦ κόσμου, ποὺ μᾶς καταπλήσσει μὲ τὸ κάλλος του.

Αὐτὸ κατόπιν μετέβαλε τὸ χωματένιο σῶμα τοῦ Ἀδὰμ εἰς ζωντανὴν ὕπαρξιν μὲ ψυχήν. Αὐτὸ ἐφώτισε τοὺς κριτὰς καὶ βασιλεῖς τοῦ   Ἰσραήλ. Αὐτὸ ἐνέπνευσε τοὺς προφήτας, διὰ νὰ προείπουν τὰ συγκλονιστικὰ γεγονότα, ποὺ θὰ ἐπραγματοποιοῦντο μετὰ αἰῶνας. Αὐτὸ ἔδωσε καὶ εἰς τοὺς Ἕλληνας καὶ εἰς τοὺς κατὰ κόσμον σοφοὺς μερικὰς ἀκτὶνας φωτός, διὰ νὰ διατυπωθοῦν, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ ἀλήθειαι, αἱ ὁποῖαι προητοίμαζον τοὺς λαοὺς εἰς ὑποδοχὴν τοῦ Εὐαγγελίου.  Αὐτὸ προπαρεσκεύασε, τέλος, τὰ γεγονότα, ὥστε νὰ ἀνατείλῃ ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, ὁ υἱὸς καὶ Λόγος τοῦς Πατρός, ὁ Χριστός.

Β΄ Μετὰ τὴν ἀνατολήν.

Καὶ σήμερον διαλύεται πλέον τὸ πνευματικὸ σκοτάδι. Γεννᾶται καὶ θεμελιώνεται ἡ μυστικὴ πηγὴ τῶν χαρίτων, ἡ Ἐκκλησία. Κατέρχεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς μεταβάλλει κατὰ τρόπον ἄμεσον καὶ θαυμαστόν. Οἱ ἀμαθεῖς γίνονται σοφοί· οἱ ψαράδες, θεολόγοι· οἱ φοβισμένοι καὶ δειλοί, ἥρωες καὶ ἄτρομοι·  οἱ μέχρι πρὸ ὁλίγου κατάκλειστοι εἰς τὸ ὑπερῷον, ἀπὸ σήμερον ἀναδεικνύονται οἱ ἡρωϊκώτεροι σημαιοφόροι, ποὺ ἀκατάβλητοι θὰ μεταφέρουν τὴν σημαίαν τῆς νέας πίστεως ἐνώπιον ἀρχόντων καὶ βασιλέων, «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».
Θὰ ἀψηφήσουν κόπους.  Θὰ ἀντιταχθοῦν εἰς τὴν βίαν τῶν ἐχθρῶν. Θὰ ὁδηγηθοῦν εἰς φυλακὰς καὶ συνέδρια. Θὰ συντρίψουν εἴδωλα καὶ θεότητας. Θὰ ὑψώσουν τὰ νέα σύμβολα εἰς τὰ ἐρείπια τῶν ναῶν των, ὅπου τοῦ λοιποῦ θὰ δοξάζεται  ὁ ἀληθινὸς Θεός.
Θὰ ἀποθάνουν τέλος χαίροντες καὶ ὑμνολογοῦντες.
Μέσα εἰς τὴν σφαῖραν τῆς ζωογόνου πνοῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θὰ «ὑπογραφῇ» ἡ «Καινὴ Διαθήκη», ἡ νέα συμφωνία, ποὺ θὰ ἀνοίξῃ τὸν οὐρανὸν διὰ τὸν δεσμώτην ἐπὶ τῆς γῆς ἄνθρωπον.
Ἱστορικὴ καὶ παγκοσμίου σημασίας ἡ ἡμέρα ἡ σημερινή.
Γ΄ Ἡ ἀνεξάντλητη πηγὴ δωρεῶν.
«Ἐὰν τις διψᾷ, ἐρχέσθῳ πρὸς με καὶ πινέτω» εἶπεν ὁ Κύριος. Καὶ πράγματι. Ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς ἡ Ἐκκλησία, ἡ ταμιοῦχος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔγινεν ἡ ἀστείρευτη πηγή, ποὺ σβήνει τὴν πνευματικὴν δίψαν κάθε ἀνθρώπου καὶ πραγματοποιεῖ καταπληκτικὰς ἠθικὰς μεταβολὰς καὶ ψυχικὰς νεκραναστάσεις.
Τὸ μὲγα καὶ τὸ ἀσύλληπτον θαῦμα εἶναι, πῶς κατώρθωσεν ἡ Ἐκκλησία νά μείνῃ σῴα, ἀνεπηρέαστος καὶ ἀκεραία μέσα εἰς μίαν τόσον μεγάλην καὶ θυελλώδη τρικυμίαν, ποὺ ἐσήκωσεν ἡ ἀπιστία, τὸ ξίφος τῶν Ρωμαίων, ἡ ἀντίδρασις τῶν ποικίλων ἐχθρῶν. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα διεφύλαξε τὴν Ὀρθοδοξίαν ἐν τῇ ἀληθείᾳ καὶ τὴν ἐκράτησεν ἀμόλυντον καὶ καθαράν, διὰ νὰ ὁδηγῇ σήμερον τοὺς ταξιδιώτας τῆς ζωῆς εἰς τὸν λιμένα τῆς σωτηρίας.
Πόσα ὅμως δὲν ὀφείλομεν καὶ ὡς ἄτομα εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον; Αὐτὸ ἐφώτισε καὶ φωτίζει διὰ μέσου τῶν αἰώνων τὸν νοῦν τοῦ χριστιανοῦ, ὥστε νὰ βλέπῃ τὴν ἀλήθειαν καὶ νὰ μὴ παρασύρεται ἀπὸ τὴν πλάνην καὶ τὴν ἀπάτην. Τί θὰ ἦτο ἡ σημερινὴ ἀνθρωπότης, ἄν ἔλειπε ἀπὸ τὴν ζωὴν της τὸ Ἅγιον Πνεῦμα!  Αὐτὸ κρατεῖ τὸν πυρσὸν τῆς ἀληθείας, τὴν ἄνωθεν σοφίαν καὶ φωτίζει τὸν δρόμον μας, ποὺ εἶναι γεμᾶτος ἀπὸ κινδύνους καὶ ἀπειλὴν θανάτου. «Ἁγίῳ Πνεύματι ἀναβλύζει τὰ τῆς χάριτος ρεῖθρα»,  ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας. Ρεῖθρα καὶ χείμαρροι πνευματικοὶ ἀνεπήδησαν ἀπὸ τὴν Πέτραν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ αἰῶνας τώρα ποτίζουν τὰς ψυχὰς τῶν πιστῶν.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτό. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἀνέδειξε καὶ τοὺς ἥρωας τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς. Ἐνεψύχωσε καὶ ἐμψυχώνει διαρκῶς τοὺς πιστοὺς, ὥστε παρὰ τοὺς κινδύνους καὶ τὰ ἀπειλάς, νὰ ἀντιμετωπίζουν μὲ γενναῖον φρόνημα καὶ ἀκλόνητον ψυχὴν τοὺς δημίους, τοὺς διώκτας, τοὺς ἀντιπάλους. Νεαραὶ ὑπάρξεις, ἁγναὶ παρθένοι, ἄπλαστα ἀκόμη παιδιά, ἀντίκρυσαν τὸν κίνδυνον καὶ τὸ μαρτύριον μὲ ἠρεμίαν καὶ θάρρος, ποὺ ἔκανε νὰ καταπλήσσωνται οἱ διῶκται.  Μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐγράφησαν οἱ ἐκπληκτικώτεροι ἡρωϊσμοὶ καὶ τὰ μεγαλύτερα τρόπαια, ἀπὸ ὅσα εἶδεν ὁ κόσμος.
Καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ καρτερία καὶ ἡ εὐψυχία, μὲ τὴν ὁποίαν οἱ πιστοὶ ἀντιμετωπίζουν τὰ λυπηρὰ γεγονότα τῆς ζωῆς των. Ἐνῶ γύρω των καίει τὸ καμίνι τῶν πικριῶν, τῶν ἀτυχημάτων, τῶν θλίψεων, αὐτοὶ διατηροῦν μίαν ἐσωτερικὴ γαλήνη, μίαν ἠρεμίαν ποὺ μόνον οὐρανία δύναμις ἠμπορεῖ νὰ ἐπιτύχῃ.
Καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ ἀφύπνισις τῆς συνειδήσεως, ὅταν βαρύνεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.
Πόσαι ψυχαὶ δὲν συνῆλθον ἀπὸ τὸν ὕπνον τῆς ἁμαρτίας εἰς στιγμάς, ποὺ οἱ ἄλλοι εἶχον πιστέψει ὅτι ἦτο ἀδύνατος ἡ μεταμέλεια!  Καταπληκτικὰς περιπτώσεις μετανοίας ἀναφέρει ἡ παλαιὰ καὶ σύγχρονος ἱστορία, ποὺ μόνον ἡ λέξις θαῦμα ἠμπορεῖ νὰ τὰς ἐξηγήσῃ.
Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἀφύπνισιν, πάλιν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ἐνισχύει τὴν ἀδύνατον ἀνθρωπίνην ψυχήν, ὥστε νὰ σταθῇ ὀρθία εἰς τὰς ἐπιθέσεις τοῦ κακοῦ καὶ νὰ μὴ ξαναπέσῃ.  Πόσοι μέθυσοι, δοῦλοι ἐπὶ χρόνια εἰς τὸ πάθος. Πόσοι χαρτοπαῖκται, αἰχμάλωτοι τῆς συνηθείας. Πόσοι δεσμῶται ἀνομολογήτων παθῶν. Πόσοι κατάδικοι πικροτάτης ἠθικῆς δουλείας. Πόσοι, πόσοι, ποὺ ἐσύροντο ἀπὸ τὸ ἅρμα τοῦ διαβόλου, δὲν μετεβλήθησαν καὶ δὲν ἀνεδείχθησαν ὑποδείγματα ἀρετῆς καὶ κοσμιότητος καὶ σωφροσύνης!  Εἰς τὰς στιγμὰς τῶν μεγάλων ἐσωτερικῶν συγκρούσεων, ὅταν μέσα των τὸ φῶς συνεπλέκετο μὲ τὸ σκοταδι, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἦτο ὁ ἀχώριστος συμπαραστάτης καὶ ὁ ἀνίκητος σύμμαχος, ποὺ ἐνίσχυε, ποὺ ἐθέρμαινε τὴν ψυχήν, ποὺ συμπροσηύχετο μὲ τοὺς ἀγωνιστάς. «Αὐτὸ τὸ Πνεῦμα ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις» (Ρωμ. η΄26), γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος. Ἄν μποροῦσε ὁ ἄνθρωπος νὰ γνωρίζῃ ὅλας τὰς μυστικὰς ἐπιδράσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θὰ ἔμενε κατάπληκτος ἀπὸ τὴν βοήθειαν καὶ τὴν συμπαράστασιν, ποὺ προσφέρει διαρκῶς εἰς ὅλους μας ὁ Παράκλητος, ὁ Οὐράνιος αὐτὸς Βασιλεύς. Ὅ,τι καλὸν καὶ ἅγιον καὶ θεῖον ὑπάρχει μέσα μας, τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μᾶς τὸ ἐχάρισε.
Αὐτὸ τὸ ἐδημιούργησε. Αὐτὸ τὸ συντηρεῖ. Ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡμέρα ποὺ ἐγεννήθη μαζὺ μὲ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ἡ ἁγιότης, ἡ πλήρης καὶ τελεία. Κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἦλθεν ἀπὸ τὸν Οὐρανὸν τὸ θεῖο πῦρ, νὰ κατακαύσῃ τὸ κακόν, ἦλθε τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν», νὰ σβήσῃ τὴν ψυχικὴν δίψαν, ἦλθε τὸ φῶς νὰ διαλύσῃ τὸ σκοτάδι. «Ἁγίῳ Πνεύματι πᾶσα ψυχὴ ζωοῦται». Ἀπὸ τὴν ἠμέραν ἐκείνην ἐκδηλώνονται οἱ εὔχυμοι καρποὶ τοῦ Πνεύματος, ποὺ εἶναι: «ἀγάπη, χαρὰ, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. ε΄ 22, 23). Νέοι ὁρίζοντες πλέον εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου. Νέοι χυμοὶ εἰς τὸ κλῆμα τῆς νοητῆς Ἀμπέλου, τῆς Ἐκκλησίας.
-Κύριε, εὐλογοῦμεν καὶ μεγαλύνομεν τὸ Ὄνομά Σου, διότι ἔστειλες ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὴν ἄγονον γῆν μας τὴν χάριν καὶ τὴν δρόσον τοῦ Ἁγίου   Σου Πνεύματος, ποὺ ἔγινεν ἡ πηγὴ τῶν μεγάλων δωρημάτων καὶ ἡ δύναμις, ποὺ ἀνεκαίνισε τὸν κόσμον!

Ἀγαπητοί,

Διψᾷ ἡ ἀνθρωπίνη ψυχή. Φλογίζεται ἀπὸ πόθους. Καίεται ἀπὸ ἐπιθυμίας. Δὲν εἶναι ὅλοι οἱ πόθοι της πάντοτε ἅγιοι. Ἔχουν πολλάκις πολλὴν γῆν καὶ πολὺ ρύπον. Κοντά μας πλέον οἱ χείμαρροι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ καθάρσις εἶναι εὔκολος. Καὶ ἡ ἱκανοποίησις τῆς ψυχικῆς δίψης ἐπίσῃς. Δὲν μένει παρὰ νὰ ἀνοίξωμεν τὰς ψυχὰς, ποὺ πυρακτώνουν κλίσεις καὶ ἐπιθυμίαι. Νὰ πλημμυρίσουν ἀπὸ τὰ εὐλογημένα ρεῖθρα τοῦ Θεοῦ. Θὰ ἀκτινοβολήσουν τότε ἀπὸ καθαρότητα. Θὰ ζωογονηθοῦν ἀπὸ τὴν θείαν χάριν. Θὰ δροσισθοῦν καὶ θὰ σκιρτήσουν ἀπὸ εὐδαιμονίαν. Εἰς τὴν ξηρὰν καὶ χέρσον μέχρι χθὲς γῆν, θὰ ἀναβλαστήσουν θαλεροὶ ἀνθῶνες ἀρετῆς καὶ ἁγιότητος.
Νέα ζωὴ θὰ ἀναπηδήσῃ ἀπὸ τὰς ψυχάς, ποὺ ἔχει νεκρώσει ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ διάβολος.
Ψυχαὶ, ποὺ καίεσθε ἀπὸ τὴν δίψαν! Οἱ οὐράνιοι σωλῆνες ἐστήσθησαν ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Καὶ οἱ κρουνοὶ ἐτοποθετήθησαν χρυσοῖ ἀπὸ τὸν Μέγαν τροφόδοτην τοῦ κόσμου.
Χείμαροι «ζῶντος ὕδατος» ἐκπηγάζουν ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Τὶ περιμένομεν; Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ. «Ἐὰν τις διψᾷ ἐρχέσθω πρὸς Με καὶ πινέτω».



Ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου
Μητροπολίτου Νικαίας

Λύχνος τοῖς ποσί μου
Λόγοι εἰς τὰ Εὐαγγέλια τῶν Κυριακῶν
(σελ.42-46)
Ἐκδόσεις Β΄
Ἀποστολική διακονία
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Ὁ Μέγας Σύμμαχος
«Καί ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου»
Λόγος εἰς τόν Ἀπόστολον* τῆς Κυριακής τῆς Πεντηκοστῆς

(†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας
Μεγάλη ἡμέρα ἡ σημερινή, ἀγαπητέ ἀναγνώστα. Κατ’ αὐτήν ὑψώνει ὁ Θεός εἰς τήν γῆν τήν ἀνεξάντλητον Δεξαμενήν τῶν θείων χαρίτων, τόν οὐράνιον Φάρον τῆς ἀρετῆς, τό εὐλογημένον Φρούριον τῶν ψυχῶν μας, τήν μυστικήν Κιβωτόν τῆς σωτηρίας μας. Τήν Ἁγίαν Του Ἐκκλησίαν. Τοῦ λοιποῦ ὁ ἄνθρωπος δέν θά εἶναι ὁ νυχτωμένος στρατοκόπος τῆς ζωῆς, ὁ κυνηγημένος νοσταλγός τοῦ Παραδείσου, ὁ ἁλυσοδεμένος κατάδικός του Ἅδου.
Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξ. 2,1-11) ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ! «Ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό» (Πράξ. 2,1) +ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξ. 2,1-11)
ΜΕ ΜΙΑ  ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ!
«Ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό»(Πράξ. 2,1)
ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, εἶνε μία ἀπὸ τὶς πιὸ μεγάλες ἑορτές. Σήμερα ἦρθε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο στοὺς ἀποστόλους.
Ἀπ᾿ ὅλα τὰ νοήματα, ποὺ ἔχει σήμερα ἡ Ἐκκλησία, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ προσέξουμε τὸ στίχο τοῦ ἀποστόλου, τὸν ὁποῖο καὶ προέταξα στὴν ἀρχή ὡς ῥητό.
Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξ. 2,1-11) ΤA MEΓΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ «Ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 2,11) + ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

ΤA MEΓΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
«Ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 2,11)
ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε μεγάλη ἑορτὴ καὶ πανήγυρις. Σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὰ γενέθλιά της. Σὰν σήμερα παρουσιάστηκε στὸν κόσμο ἡ Ἐκκλησία.
Ἀπ᾿ ὅλα τὰ χρυσᾶ νομίσματα ποὺ σκορπάει σήμερα τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, θὰ προσπαθήσω νὰ σᾶς ἐξαργυρώσω ἕνα. Εἶνε ὁ τελευταῖος στίχος τοῦ ἀποστόλου. Τὸν ἀκούσατε;
ΜΗΝΥΜΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ 2015
Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικολάου
Ἡ Ἐκκλησία μας τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς γιορτάζει τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν ἔλευσή Του στὶς ψυχὲς τοῦ καθενός μας. Ὁ κάθε ἕνας μας ἔχει αὐτὴν τὴν προσδοκία νὰ ἔλθει τὸ  Ἂγιο Πνεῦμα μέσα του, νὰ τὸν ἀλλάξει, νὰ τὸν μεταμορφώσει, νὰ τοῦ δώσει αὐτὸ ποὺ τοῦ χρειάζεται καὶ ἴσως δὲν τὸ ξέρει, νὰ ἀποκτήσει τὴν αἴσθηση τῆς θεϊκῆς παρουσίας ὄχι μόνον γύρω του ἀλλὰ μέσα του.
Εἰς τὴν Πεντηκοστήν Ἐπίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος
      
Ὁ Ὀρθόδοξος ἔχει πλήρη συνείδηση πὼς ἀνήκει σὲ μία κοινότητα. «Γνωρίζουμε πὼς ὅποιος ἀπὸ μᾶς πέσει», ἔγραφε ὁ Χομιάκωφ, «πέφτει μόνος του, κανεὶς ὅμως δὲν σώζεται ἀπὸ μόνος του. Σώζεται ὡς μέλος τῆς Ἐκκλησίας, μαζὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα μέλη της».
Ἡ Πεντηκοστή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ.Ἄνθιμου

Ἦχος πλ. δ'.

Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν,
ὁ πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας,
καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον,
καὶ δι' αὐτῶν τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας,
Φιλάνθρωπε, δόξα σοι.

Πρέπει νὰ εὐλογῆσαι καὶ νὰ ὑμνῆσαι, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ καὶ Θεέ μας, σὺ ὁ ὁποῖος ἔκαμες τόσο σοφοὺς καὶ φωτισμένους δασκάλους, τοὺς ἁπλοϊκοὺς ψαράδες τῆς Γαλιλαίας, ἀφοῦ ἔστειλες σ' αὐτοὺς τὸ Πανάγιό σου Πνεῦμα• καὶ χρησιμοποιῶντας κατόπιν αὐτοὺς σὰν κήρυκας καὶ ἀποστόλους σου προσείλκυσες στὸ Εὐαγγέλιο τόν κόσμο ὁλόκληρο• γι' αὐτὸ σὲ σένα, φιλάνθρωπε Κύριε, ἀνήκει ἡ δόξα.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ

«Οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι»

   Κατὰ τὴ σημερινὴ Κυριακή, ποὺ εἶναι ἀφιερωμένη στὴ μνήμη τῶν ἁγίων καὶ θε­οφόρων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενι­κῆς Συνόδου, ἀναγινώσκεται μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες εὐαγγελικὲς περικοπές. Πρόκειται γιὰ ἕνα τμῆμα τῆς λεγομένης ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου. Σ’ ἕνα ση­μεῖο αὐτῆς τῆς συγκινητικῆς προσ­ευχῆς ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἀ­­­­πευθυνόμενος ὡς Ἀρχιερεὺς καὶ μεσίτης μας πρὸς τὸν Οὐράνιο Πατέρα λέγει: «Οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι». Δηλαδή: Τὴ στιγμὴ αὐτὴ δὲν Σὲ παρακα­λῶ γιὰ τὸν κόσμο τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ γιὰ ἐκείνους τοὺς ὁποίους μοῦ ἔ­­­δωσες, διότι ἂν καὶ μοῦ τοὺς ἔδωσες, δὲν παύουν νὰ εἶναι δικοί σου. 
   Ἂς δοῦμε ὅμως ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ γιὰ τοὺς ὁποίους προσεύχεται ὁ Κύριος καὶ τί σημασία ἔχει αὐτὴ ἡ ἀρχιερατικὴ προσευχή του γιὰ τὴ δική μας ζωή.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΥΠΟΘΗΚΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016

Τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: Πράξ. κ΄ 16-18, 28-36

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἔκρινεν ὁ Παῦλος πα­ραπλεῦσαι τὴν ῎Εφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐ­­­­­­­τῷ χρονοτριβῆσαι ἐν τῇ ᾿Ασίᾳ· ­ἔσπευδε γάρ, εἰ δυνατὸν ἦν αὐτῷ, τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκο­στῆς γενέσθαι εἰς ῾Ιεροσόλυμα. Ἀπὸ δὲ τῆς Μιλή­του πέμ­ψας εἰς ῎Εφεσον μετεκαλέσατο τοὺς πρεσβυ­τέρους τῆς ἐκκλησίας. ὡς δὲ ­παρεγένοντο πρὸς αὐτόν, εἶπεν αὐτοῖς· προσέχετε ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος. ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι ­εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ ­φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν. διὸ γρη­γορεῖτε, μνη­μο­νεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον. καὶ τὰ νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καὶ τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ τῷ δυναμένῳ ἐ­­­ποικοδομῆσαι καὶ δοῦναι ὑμῖν κληρο­νομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν. ἀργυρίου ἢ χρυσίου ἢ ἱμα­τισμοῦ οὐδενὸς ἐπεθύμησα· αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ᾿ ἐμοῦ ὑπη­ρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται. πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μνημονεύειν τε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου ᾿­Ιησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν. καὶ ταῦτα εἰπών, θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΥΠΟΘΗΚΕΣ

1. Συναίσθηση εὐθύνης

   Ἑορτάζει σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τὴ μνήμη τῶν 318 Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καὶ πρὸς τιμήν τους ἀναγινώσκεται ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ὁ τελευταῖος ἀποχαιρετιστήριος λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου.
Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή των Πατέρων της Α΄ Οἰκουμενικής Συνόδου- Το θεμέλιον των δογμάτων

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ
Η 7η Κυριακή από το Πάσχα σήμερα και η Αγία μας Εκκλησία τιμά την εορτή των 318 Θεοφόρων Πατέρων της Α´ Οικουμενικής Συνόδου (325 μ.Χ.) και την ιερή μνήμη των Οσίων Ονουφρίου και Πέτρου των εν Άθω.
Η Κυριακή αυτή ονομάζεται Κυριακή των Αγίων Πατέρων, γιατί, μετά την Δεσποτική εορτή της Αναλήψεως, κατά την οποία ανελήφθη εν δόξη ο ενανθρωπήσας Κύριος και Θεός μας, ο σταυρόν και θάνατον και ταφήν υπομείνας και Αναστάς εκ του τάφου ως Θεός Παντοδύναμος, τιμώνται, όπως είπαμε οι Άγιοι και Θεοφόροι 318 Πατέρες της Α´ Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι εδογμάτισαν με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος το δόγμα της Θεότητος του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Το δόγμα αυτό είναι μέγα και θεμελιώδες. Είναι η «ραχοκοκκαλιά» θα λέγαμε και το πρωταρχικό όλων των δογμάτων της Αγίας μας  Εκκλησίας,
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

«ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς...»

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τό μόνο πλᾶσμα πού ἔχει πλασθεῖ κατ’εἰκόνα καί καθ’ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ. Αὐτό δίδει τεράστια ἀξία σέ κάθε ἄνθρωπο, ἀκόμη καί στόν πιό ἁμαρτωλό, ἀλλά ταυτόχρονα διεγείρει τόν ψυχισμό του καθώς, ὡς σάν ἀπό ἕνα βαθύ ἔνστικτο, ποθεῖ τήν ἕνωση μέ τόν δημιουργό του. Τίποτε δέν ἀναπαύει τόν ἄνθρωπο παρά μόνο ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατέρα του.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
Κυριακή των Αγίων Πατέρων Α΄ Οικ. Συνόδου – Πράξ. 20,16-18 & 28-36
(12/6/2016)
Λύκοι βαρείς
Εγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται, μετὰ τὴν ἄφιξίν μου, λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς, μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου, καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν 1.
Δραματικούς τόνους, αγαπητοί μου αδελφοί, λαμβάνουν οι λόγοι του Αποστόλου Παύλου προς τους πρεσβυτέρους της Εφέσου, τους οποίους κάλεσε σε σύναξη στη Μίλητο. Είναι λόγοι που διασώζονται στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, προφητικοί και δραματικοί. Ο Απόστολος των εθνών προετοιμάζει την Εκκλησία για την επιδρομή αγριότατων λύκων, οι οποίοι θα εφορμήσουν εναντίον του λαού του Θεού, προκειμένου να τον αποσπάσουν από τα χέρια του Θεού και να τον οδηγήσουν στην πλάνη. Είναι όντως προφητικός ο λόγος, γιατί επαληθεύεται καθόλη τη διάρκεια της εκκλησιαστικής ιστορίας, μέχρι και στις μέρες μας.
ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016

ΑΓΙΩΝ 318 ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(Ιω. ιζ΄ 1-13) (Πραξ. κ΄ 16-18, 28-36)

Το θησαυροφυλάκιο της πίστεως

“Εφανέρωσά σου το όνομα τοις ανθρώποις ους δέδωκάς μοι εκ του κόσμου”

Για αιώνες ολόκληρους οι άνθρωποι τελούσαν υπό πλήρη άγνοια για τον αληθινό Θεό και την παρουσία του στον κόσμο. Στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν εσωτερικές αναζητήσεις, ως υποκατάστατο στρέφονταν στη λατρεία των ειδώλων, η οποία χαρακτηριζόταν σαφώς από την ματαιότητα και την αδιέξοδη πορεία της. Κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να δώσει περιγραφές για τον αληθινό Θεό. Όπως, άλλωστε, μάς πληροφορεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης “Θεόν ουδείς εώρακεν πώποτε”. Έτσι, ο αληθινός Θεός σαρκώνεται, γίνεται άνθρωπος, για να δώσει τη δυνατότητα και την ευλογημένη ευκαιρία της Θεογνωσίας.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (Των Αγίων Πατέρων)
Απόστολος: Πραξ. Κ΄ 16 – 18, 28 – 36
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ΙΖ΄ 1 – 13
12 Ιουνίου 2016
«Εγώ σε εδόξασα επί της γης» (Ιωάν. ιζ΄,4)
Η Αγία μας Εκκλησία, αγαπητοί μου αδελφοί, τιμά σήμερα τους Θεοφόρους Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, τους μεγάλους αυτούς ήρωες της πίστεώς μας, που αντιστάθηκαν στη φοβερή αίρεση του Αρειανισμού.
Πολλοί από αυτούς είχαν πάνω τους νωπές ακόμα τις πληγές των μαρτυρίων τους, από τους τελευταίους διωγμούς. Γι’ αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία, ευγνώμων για τη μεγάλη τους αυτή προσφορά, αφιέρωσε αυτή την Κυριακή στην ιερή μνήμη των τριακοσίων δεκαοκτώ αγίων εκείνων ανδρών, που προέβαλαν τα στήθη τους στην επιδρομή των λύκων του Αρειανισμού. Στην ατμόσφαιρα της γιορτής αυτής είναι ενταγμένο και το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα. Αποτελεί τούτο ένα τμήμα της λεγόμενης Αρχιερατικής Προσευχής του Κυρίου, της πλέον συγκλονιστικής προσευχής, που απευθύνθηκε ποτέ προς τον Ουρανό, από την επιφάνεια της γης.
Κήρυγμα 12.6.2016
Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων – Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Ἰωάννου ιζ΄ 1-38)

Συνήθως ὅταν ἀκοῦμε νά γίνεται λόγος γιά τήν «αἰώνιον ζωήν» πολλοί σκεπτόμαστε ὅτι αὐτή ἀρχίζει μετά τόν θάνατον. Στήν πραγματικότητα ὅμως ἡ «αἰώνιος ζωή» ἀρχίζει ἤδη ἀπ’ αὐτή τήν ζωή. Ἀρχίζει πράγματι ἀπό κάποιο θάνατο, ἀλλά ἀπό τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ καί τήν Ἀνάστασή του. Καί σ’ αὐτή μετέχουμε, ὅταν συσταυρονώμαστε  καί συνανανιστάμεθα μέ τόν Χριστό. Ὅταν ζοῦμε ἐν Αὐτῷ βρισκόμαστε ἤδη στήν περιοχή τῆς «αἰωνίου ζωῆς». Ἡ μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἐξασφαλίζει αὐτή τήν κίνηση, πού ἄρχισε μέ τό Βάπτισμα. Κάθε θεία Κοινωνία εἶναι μετοχή στήν αἰώνιο ζωή. Πολλές φορές μέσα στήν ἔνταση τῆς καθημερινῆς βιοπάλης αὐτές οἱ μεγάλες ἀλήθειες ἀδυνατίζουν, καθώς δέ σκεπτόμαστε πόσο ἔντονα τό κακό μᾶς μαγνητίζει πρός τά κάτω, διερωτόμαστε : Μπορεῖ νά βρισκώμαστε ἤδη ἀπό τό βάπτισμά μας στήν «αἰώνιο ζωή» ; Ἔχει ἀρχίσει καί γιά μᾶς αὐτή ἡ ζωή ;
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

(Ἰω. 17, 1-13)

Ἡ ση­με­ρι­νὴ πε­ρι­κο­πὴ τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου ἀ­πο­τε­λεῖ τμῆ­μα τῆς με­γά­λης ἀρ­χι­ε­ρα­τι­κῆς προ­σευ­χῆς ποὺ ὁ Χρι­στὸς ἀ­πηύ­θυ­νε πρὸς τὸν Θε­ὸ Πα­τέ­ρα λί­γο πρὸ τοῦ Πά­θους. Σὲ αὐ­τὴ μᾶς λέ­ει τί εἶ­ναι ἡ αἰ­ώ­νι­ος ζω­ή: «Αὕτη δέ ἐ­στιν ἡ αἰ­ώ­νι­ος ζω­ή, ἵνα γι­νώ­σκω­σι σὲ τὸν μό­νον ἀ­λη­θι­νὸν Θε­ὸν καὶ ὃν ἀ­πέ­στει­λας Ἰ­η­σοῦν Χρι­στόν».
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ
Των 318 Θεοφόρων Πατέρων
(Κυριακή 12 Ιουνίου 2016)

        Κυριακή σήμερα αγαπητοί αδελφοί, πριν τη μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, και η Εκκλησία μας, μας μεταφέρει ενώπιον των αγιασμένων μορφών των 318 Θεοφόρων Πατέρων, που συγκρότησαν, το 325 μ.Χ. την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, στην Νίκαια της Βιθυνίας. Ο λόγος της ιερής σύναξης τους ήταν η αντιμετώπιση των αιρετικών θέσεων και απόψεων του πρεσβυτέρου Αρείου, ο οποίος αφαιρούσε την Θεότητα από το Θεανδρικό του Κυρίου πρόσωπο, στερώντας έτσι και την σωτηρία του ανθρώπου, που πηγάζει από αυτό.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ – 12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016
Ιερά Μητόπολις Σερβίων και Κοζάνης
ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΩΝ  ΑΓΙΩΝ  ΠΑΤΕΡΩΝ

(Ἰω. 17, 1-13)

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

Σήμερα, ποὺ τιμοῦμε τὴ μνήμη τῶν ἁγίων 318 Πατέρων τῆς Α΄ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325 μ.Χ.) ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή μᾶς μεταφέρει στὸ κλίμα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καὶ στὴν «ἀρχιερατικὴ προσευχὴ» τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ Σώματός Του. Ἔτσι δικαιώνει καὶ τὸ ἔργο τῶν Πατέρων τῆς Νικαίας, γιατί ὁ ἀγώνας τους ἐναντίον τῆς ἀρειανικῆς κακοδοξίας ἦταν ἀγώνας γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ διατήρηση τῆς ταυτότητάς της, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει στὸν κόσμο σὰν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ σώζει τὸν κόσμο. Περισσότερο βοηθάει ἐμᾶς ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ γιὰ νὰ προσδιορίσουμε τὶς προϋποθέσεις ἐκεῖνες ποὺ θὰ μᾶς ἐξασφαλίσουν τὴν ἑνότητά μας στὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα καὶ συγχρόνως τὴν ἑνότητα τοῦ ἴδιου του Σώματος, τῆς Ἐκκλησίας.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Η ΑΙΩΝΙΟΣ ΖΩΗ»

Συνήθως ὅταν ἀκοῦμε νά γίνεται λόγος γιά τήν αἰώνια ζωή σήμερα Κυριακή τῶν Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, πολλοί θεωροῦμε ὅτι αὐτή ἀρχίζει μετά θάνατον. Στήν πραγματικότητα ὅμως ἡ «αἰώνιος ζωή» ἀρχίζει ἤδη ἀπ’ αὐτή τή ζωή. Ἀρχίζει ἀπό τό θάνατο τοῦ Χριστοῦ καί  ἀπό τήν ἀνάστασή Του. Καί σ’ αὐτή μετέχουμε, ὅταν συσταυρούμεθα καί συνανιστάμεθα μαζί Του.  Ὅταν ζοῦμε ἐν ‘’Αὐτῷ’’ βρισκόμαστε ἤδη στήν περιοχή τῆς αἰωνίου ζωῆς.  Ἡ συμμετοχή μας στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι μετοχή στήν «αἰώνιο ζωή».
Κυριακή 12 Ἰουνίου 2016 (ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ)
Κατά τή σημερινή Κυριακή τῶν Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναγινώσκεται ἀπό τό ἱερό Εὐαγγέλιο τό πρῶτο μισό τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου μας. Εἶναι ἡ προσευχή πού ἀπηύθυνε πρός τόν Πατέρα Του κατά τήν ἑσπέρα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, λίγο πρίν ἀπό τήν ἀγωνία τῆς Γεθσημανῆ. Καί ἀπό τήν περικοπή πού ἀκούσαμε τό πρῶτο τμῆμα εἶναι προσευχή πού ἀναφέρεται στόν Ἑαυτό του καί στό ἔργο Του ἐπί τῆς γῆς.

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Κυριακὴ τῶν Πατέρων Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Αὐτά εἶπεν ὁ Ἰησοῦς καί ἐσήκωσε τούς ὀφθαλμούς του εἰς τόν οὐρανόν καί εἶπε.Πάτερ, ἦλθεν ἡ ὥρα, δόξασε τόν Υἱόν σου, διά νά σέ δοξάσῃ καί ὁ Υἱός σου».

1. «Αὐτός πού ἐφαρμόζει τάς ἐντολάς σου καί τάς διδάσκει», λέγει, «αὐτός θά ὀνομασθῇ μέγας εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5,19). Καί πολύ εὔλογα· διότι τό νά φιλοσοφῇ κανείς μέ λόγια εἶναι εὔκολον, ἐνῷ τό νά παρουσιάζῃ μέ ἔργα αὐτά πού λέγει, εἶναι γνώρισμα ἀνθρώπου γενναίου καί μεγάλου. Διά τοῦτο καί ὁ Χριστός, ὁμιλῶν περί ἀνεξικακίας, ἀναφέρει τόν ἑαυτόν του, προτρέπων ἀπό αὐτόν νά λαμβάνωμεν τά παραδείγματα.
Ἡ προσευχὴ. Κυρ. Πατέρων Α΄ Οἰκ. Συνόδου
 «Ταῦτα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε» (Ἰω. 17,1)

(†) ἐπίσκοποςΑὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
Τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ διαβάστηκε σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε μιὰ προσευχή. Ποιός ἔκανε τὴν προσευχὴ αὐτή; Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Πότε τὴν ἔκανε; Τὴν τελευταία νύκτα τῆς ἐπιγείου ζωῆς του, τὴ Μεγάλη Πέμπτη. Ὅταν τελείωσε ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος κ᾿ ἔφυγε ὁ Ἰούδας, εἶχε πιὰ νυχτώσει καὶ ἔλαμπαν τὰ ἄστρα. Τότε ὁ Κύριός μας ὕψωσε τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ καὶ προσευχήθηκε. Τί εἶπε;
Ὁ Χριστὸς δοξάζει τὸ Θεὸ καὶ λέει· «Πατέρα μου, σὲ ἐδόξασα ἐπάνω στὴ γῆ. Τὸ ὄνομά σου τὸ φανέρωσα στοὺς ἀνθρώπους»· «ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις» (Ἰω. 17,6).
 Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (Ἰω. 17,1-13). Περί Ενότητας +Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος
«Ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς» (Ἰωάν. 17,11)
 Η σημερινὴ ἡμέρα, ἀγαπητοί μου, ὀνομάζεται «ἑβδόμη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα».
Τί σημαίνει Κυριακή; Ὅπως δηλώνει τὸ ὄνομα, ἀνήκει στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ποὺ δημιούργησε καὶ συντηρεῖ καὶ προνοεῖ γιὰ ὅλα. Γι᾿ αὐτὸ πρέπει νὰ τιμοῦμε τὴν ἡμέρα αὐτή· νὰ ἐκκλησιαζώμεθα, νὰ δοξολογοῦμε, νὰ εὐχαριστοῦμε, καὶ νὰ
παρακαλοῦμε τὸν Κύριο. Εἶνε ἀπαραίτητος ὁ ἐκκλησιασμός.
Ἡ προσευχὴ.
Κυρ. Πατέρων Α΄ Οἰκ. Συνόδου
 + Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος
«Ταῦτα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ Ἡ προσευχὴ. Κυρ. Πατέρων Α΄ Οἰκ. Συνόδου «Ταῦτα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε» (Ἰω. 17,1 /)

Τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ διαβάστηκε σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε μιὰ προσευχή. Ποιός ἔκανε τὴν προσευχὴ αὐτή; Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Πότε τὴν ἔκανε; Τὴν τελευταία νύκτα τῆς ἐπιγείου ζωῆς του, τὴ Μεγάλη Πέμπτη. Ὅταν τελείωσε ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος κ᾿ ἔφυγε ὁ Ἰούδας, εἶχε πιὰ νυχτώσει καὶ ἔλαμπαν τὰ ἄστρα. Τότε ὁ Κύριός μας ὕψωσε τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ καὶ προσευχήθηκε. Τί εἶπε;

Κυριακή πρὶν τὴν Πεντηκοστή Anthony Bloom

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἔχουμε ἀκούσει στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων πώς, καθὼς ἡ Ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς πλησίαζε, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶχε ἀρχίσει τὸ ταξίδι του πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα για νὰ βρεθεῖ μὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἐκείνη ἀκριβῶς τὴν ἡμέρα εἶχαν λάβει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀπό ὅλους αὐτούς, ἦταν ὁ μόνος ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν παρών στὸ ὑπερῶο ὅπου συνέβη τὸ γεγονός. Κι ὅμως, ὁ Θεὸς τοῦ εἶχε δώσει μιὰ τέλεια, μιὰ πραγματικὴ μεταστροφὴ στὴν καρδιά, στὸ νοῦ, στὴ ζωὴ καὶ τοῦ εἶχε δωρίσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σὲ ἀπάντηση τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφοσοίωσής του σ’ Ἐκεῖνον ποὺ λάτρεψε ἄν καὶ δὲν Τὸν εἶχε γνωρίσει.
Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Ποιµένες καὶ λύκοι

Ποιµένες καὶ λύκοι
«εἰσελεύσονται... λύκοι βαρεῖς, μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου» (Πράξ. 20, 29-30)
Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ
ΚΑΙΡΙΑ σηµασία γιὰ τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Ἀπ.Παύλου, ποὺ µᾶς παρέδωσε ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ βιβλίο τῶν «Πράξεων». Μὲ τὸν θεῖο φωτισµὸ του ὁ Ἀπόστολος προδιαγράφει τὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας, τὶς περιπέτειές της µέσα στὸν κόσµο. Καὶ τονίζει ἀπερίφραστα ὅτι τὸ µεγαλύτερο κακὸ θὰ εἶναι ἡ ἐµφάνιση τῶν «λύκων», ποὺ θὰ τολµοῦν θρασύτατα νὰ παίρνουν τὴν θέση τῶν Ποιµένων.
Κυριακή των Αγίων Πατέρων. (Ιωάννη κεφ. ιζ' στίχοι 1-13).

Α' ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το σημερινό Ευαγγέλιο μας παρουσιάζει την προσευχή, που Κύριος έκανε μετά από το Μυστικό Δείπνο στον κήπο της Γεσθημανή. Την ονομάζουμε αρχιερατική προσευχή του Κυρίου. Η Εκκλησία διαβάζει αυτή την ευαγγελική περικοπή, γιατί σήμερα γιορτάζει την ιερή μνήμη των Αγίων Πατέρων, που πήραν μέρος στην Α' Οικουμενική-Σύνοδο (325 μ.Χ.) Η Εκκλησία πανηγυρίζει σήμερα, γιατί επικράτησε η αλήθεια για τη Θεότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Τά κλειστὰ μάτια
«Ἕν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὥν ἄρτι βλέπω». 
 Κυριακή τοῦ τυφλοῦ (Ἰωάν. θ΄ 1-38)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Μίαν δραματικὴν σκηνὴν μᾶς παρουσιάζει τὸ σημερινὸν Εὐαγγέλιον, ἀγαπητοί μου. Ἀφορμὴ ἡ θεραπεία ἑνὸς τυφλοῦ. Ἔχει ὁ δυστυχὴς γεννηθῆ μέσ’ τὸ σκοτάδι. Ἀκούει χωρὶς νὰ βλέπῃ.  Δὲν γνωρίζει πότε νυχτῶνει καὶ πότε ξημερώνει. Ἄλλοι τοῦ δίδουν φαγητόν. Ἄλλοι τὸν ὁδηγοῦν.


Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ θλιβερὸ τραγούδι, μὲ τὴν ψυχὴν γεμάτην πόνον, κάθεται ὁ τυφλὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ στὴ συνηθισμένη του γωνία καὶ μαζεύει καρτερικὰ τὸ νῆμα τῆς θλιμμένης ζωῆς του.